Το blog των Λαμπράκηδων

ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ – ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Ιούλιος 9th, 2018

Οι σκέψεις που ακολουθούν αποτελούν το σημείωμα του σκηνοθέτη της παράστασης “ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ”. Ο σκηνοθέτης τότε ήταν ο Πέλος Κατσέλης. Επιχειρεί μια αποτίμηση του εγχειρήματος του Μίκη Θεοδωράκη να ασχοληθεί με αυτό το είδος του θεάτρου. Η ανάλυσή του δικαιώνει τον Μίκη θεωρώντας ότι το έργο αποτελεί ορόσημο για το περιεχόμενο και τη δομή του. Μπορείτε να διαβάσετε τα λόγια του. Η επόμενη ανάρτηση θα αφορά στα λόγια του ίδιου του Μίκη, όπου εξηγεί το στόχο που είχε γράφοντας αυτό το θεατρικό έργο.

Η ομάδα του blog των Λαμπράκηδων Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ, ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ, ΠΡΑΞΗ 2η

Ιούνιος 27th, 2018

Ήρθε η στιγμή να δημοσιεύσουμε τη Δεύτερη Πράξη από το έργο του Μίκη Θεοδωράκη, “Το Τραγούδι του Νεκρού Αδελφού“.
Ίσως είναι και το δραματικότερο μέρος, όταν η μάνα αποχωρίζεται το γιο, όταν η προδοσία πονάει, όπως το μαχαίρι που βυθίζεται στο σώμα. Η αγαπημένη που στέκεται ανάμεσα σ’ αυτόν που αγαπά και στον αδελφό της, στον πατέρα και στη μάνα. Ο τυφλός που “βλέπει” τον πόνο γύρω του, αλλά δεν έχει καταλάβει τη συμφορά που έχει ζώσει τη δική του ζωή.
Μια Ελλάδα που βγαίνει από έναν τρομακτικό πόλεμο, μια Ελλάδα που μετρά τους νεκρούς της και τους ήρωές της, μια Ελλάδα που προσπαθεί να μαζέψει τις πληγές και τα κουρέλια της, και να μετατρέψει την οδύνη σε τραγούδι.
Κι όμως, αυτή η χώρα ξαναβυθίζεται στο βάραθρο του μίσους, όπου τον πρώτο λόγο τον έχουν τα όπλα, όπου ο αδελφός καταδίδει τον αδελφό. Και μιλάμε για τον Εμφύλιο. Αργά, πολύ αργά, θα καταλάβουν ότι τα απόνερα της προδοσίας και του μίσους θα απλωθούν σαν το δηλητήριο της οχιάς στο κορμί του Έθνους όλου. Θα ποτίσουν τις ψυχές και θα χαράξουν μαύρες σελίδες στην Ιστορία μας. Και είναι σελίδες, που δύσκολα θα μπορούμε να ερμηνεύσουμε στις επόμενες γενιές.
Ίσως, η Τέχνη, το Τραγούδι, η Ζωγραφική, η Ποίηση, η Λογοτεχνία θα μπορέσουν να αγγίξουν τα κατάβαθα της ψυχής μας βοηθώντας μας να κατανοήσουμε τα αδιανόητα, στα οποία προχωράει το ανθρώπινο μυαλό, η ανθρώπινη ματαιοδοξία.
Γνωστά τα τραγούδια και σ’ αυτή τη δεύτερη πράξη. Αν είχαμε τη δυνατότητα του ήχου, θα τα τραγουδούσαμε μαζί με τους φίλους μας και ένα δάκρυ θα κυλούσε από τα μάτια μας.

Η ομάδα του blog των Λαμπράκηδων Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ, ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ

Ιούνιος 16th, 2018

Με πολύ μεγάλη καθυστέρηση – ενός μήνα και βάλε – προχωράμε στο πρώτο μέρος της ανάρτησης που ο Παληοτάκης είχε επιλέξει και περίμενε όσο τίποτα άλλο.
Πρόκειται για το θεατρικό έργο “ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ”, το οποίο είχε γράψει ο Μίκης Θεοδωράκης.
Βλέπετε, ήδη δυσκολευόμαστε να πούμε σκέτο “Μίκης”. Αυτός που κρατούσε γερό το νήμα της οικειότητας που μας συνέδεε με τον μεγάλο Έλληνα δεν είναι πια μαζί μας. Αλλά, προσπερνάμε τον πόνο… Γιατί, διαφορετικά, δεν θα μπορέσουμε να ολοκληρώσουμε το έργο που αναλάβαμε να συνεχίσουμε.
Την έκδοση αυτή την είχε βρει πρόσφατα ο Παληοτάκης στο αρχείο του. Είναι του 1962. Αν θυμόμαστε καλά, ο Παληοτάκης είχε πει πως λίγοι και καλοί σύντροφοι είχαν αναλάβει τη διακίνηση του βιβλίου στα δύσκολα αλλά δυναμικά εκείνα χρόνια. Έτσι, του έμεινε ένα αντίτυπο. Πιθανόν και κάποιοι άλλοι να κατάφεραν να διατηρήσουν στη βιβλιοθήκη τους το μικρό αυτό βιβλιαράκι.
Από όσο μπορούμε να πούμε πως ξέραμε τον Παληοτάκη, επιθυμούσε τη δημοσίευση αυτού του έργου όχι μόνο για την ιστορική αξία της έκδοσης αλλά, κυρίως, για την επικαιρότητα του μηνύματος.
Ένα έργο για τη ματαιότητα, τη σκληρότητα, την καταστροφή, τον κίνδυνο που σπέρνει ο εμφύλιος σπαραγμός.
Οι μεγαλύτεροι στην ηλικία – όσοι επιβιώνουν ακόμα – τα έζησαν στο πετσί τους. Οι κάπως νεότεροι ζήσαμε τα απόνερα του μίσους και του διχασμού. Οι νέοι τα έχουν διαβάσει, όσοι το έχουν κάνει. Σίγουρα, όμως, η Ελλάδα πληρώνει ακόμα τις πληγές αυτού του διχασμού.
Ο Παληοτάκης δεν έπαυε να μας λέει πως οι μέρες που ζούμε είναι επικίνδυνες και πονηρές. Συχνά τον ακούγαμε με ελαφρό μειδίαμα πιστεύοντας πως κάποιες πολιτικές φιγούρες είναι απλώς καρικατούρες και μάλιστα θλιβερές και γελοίες. Φοβόμαστε, όμως, ότι αυτά που ακούγαμε από το στόμα του Παληοτάκη, οι σκέψεις και οι αγωνίες που τον βασάνιζαν δεν θα αποδειχθούν τόσο ανεδαφικές. Αρχίζουν να μας προβληματίζουν – ίσως και να μας τρομάζουν – κάποιες πολιτικές συμπεριφορές που βλέπουμε να ξεδιπλώνονται αυτές τις μέρες. Έτσι, παρά τη δυσκολία μας λόγω του χαμού του φίλου και συντρόφου, του Παληοτάκη, επιταχύναμε και “βιάσαμε” τα συναισθήματά μας, προκειμένου να δημοσιεύσουμε αυτή την ανάρτηση.
Καλούμε τους φίλους να διαβάσουν το έργο αυτό με τα αδέλφια που αλληλοσφάζονται. Το έργο, για την εποχή, δεν ήταν μόνο συμβολικό. Για πολλές οικογένειες υπήρξε ζοφερή πραγματικότητα.
Το δεύτερο μέρος, ελπίζουμε, θα ακολουθήσει σύντομα.
Δεν συνεχίζουμε με τα εισαγωγικά σχόλια, γιατί νιώθουμε πόσο μας λείπει ο εμπνευστής αυτής της προσπάθειας και πόσο στερεύουμε από λόγια, όταν δεν αντλούμε από την πηγή της εμπειρίας και της ανάλυσης του Παληοτάκη.
Σου το αφιερώνουμε, Παληοτάκη, για όσα πάλεψες, γι’ αυτά που πίστεψες, για όσα ήθελες και δεν τα έφτασες… Όσο περνάει από το χέρι μας, θα ικανοποιήσουμε αυτό που μας ζήτησες… κάποτε που κανείς δεν πίστευε πως το τέλος ήταν τόσο κοντά και τόσο αιφνίδιο…

Η ομάδα του blog των Λαμπράκηδων Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Αντίο Σύντροφε Παληοτάκη…

Μάιος 15th, 2018

Η ομάδα του blog των Λαμπράκηδων αναλαμβάνει το οδυνηρό και πικρό έργο να ενημερώσει τους φίλους και συνεργάτες, αλλά και τους συντρόφους του από τα παλιά, πως ο Παληοτάκης εγκατέλειψε αδόκητα τον κόσμο των ζωντανών.

Ξεκίνησε ταξίδι χωρίς επιστροφή. Για πού… εκείνος θα μάθει… εκεί που θα πάει…

Ο πόνος μεγάλος, η απώλεια ανομολόγητη.

Δυσκολευόμαστε να βρούμε λόγια που θα εξέφραζαν το μεγαλείο της ψυχής και της προσφοράς του.

Να συλλυπηθούμε μέσα από τα βάθη της καρδιάς μας όσους και όσες τον αγάπησαν και τον πίστεψαν.

Η κόρη του, που τόσο αγαπούσε, θα είναι εδώ με την οικογένειά της, για να αποχαιρετήσει τον αγαπημένο της, όπως ακούσαμε να τον αποκαλεί στον πόνο και στο κλάμα της. Δεν μπορούμε παρά να έχουμε μια ανοιχτή αγκαλιά γι’ αυτό το πρόσωπο στο οποίο αφιέρωσε όλη την απολογία της ζωής του, με όλα τα λάθη αυτής της πολυτάραχης και γεμάτης προσφορά ζωής.

Η νεκρώσιμη ακολουθία θα τελεστεί αύριο, Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018, στις 11.00 π.μ. από τον Ιερό Ναό Ιωάννου του Προδρόμου, στη Σκάρφεια Λοκρίδος.

Καλό ταξίδι αγαπημένε μας φίλε και σύντροφε.

Η ομάδα του blog των Λαμπράκηδων

ΓΙΑ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ

Μάιος 10th, 2018

Κάποιες σημειώσεις, και πάλι, από αυτές που κρατούσα στον καιρό της ενεργού δράσης μου.

Μου είχαν προκαλέσει ενδιαφέρον, κάποτε, τα λόγια κάποιου μεγάλου, δεν ξέρω ποιου, για ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ στη ζωή των ανθρώπων.
Τα λόγια αυτά είναι γραμμένα χρόνια πριν, αλλά τα επαναφέρω, γιατί θεωρώ ότι είναι τραγικά επίκαιρα και εντυπωσιακά διαχρονικά. Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Καλό ταξίδι, καλέ μου φίλε, Κώστα Λιάσκα

Μάιος 8th, 2018

Δεν το περίμενα ότι θα διαβάσω μια τέτοια είδηση. Ποτέ. Όσο κι αν ακούγεται ανεδαφικό.
Έφυγε ο φίλος, αυτός που για χρόνια τον ένιωθα δίπλα μου, ο Κώστας Λιάσκας.
Αυτός που, όταν μάχιμοι σύντροφοι κρύβονταν, τις πρώτες μέρες και ώρες της δικτατορίας, δεν δίστασε στιγμή να μου δώσει τα κλειδιά του γραφείου του, προκειμένου να βρω καταφύγιο τις πρώτες ώρες της παρανομίας. Και αυτή η προσφορά του ήταν σωτήρια για μένα και άλλους. Συναντηθήκαμε, τυχαίως, την πρώτη μέρα της δικτατορίας, στην οδό Σκουφά. Εκείνος ήταν μαζί με τον Γιάννη Σουλαδάκη και εγώ έψαχνα απεγνωσμένα χώρο να κρυφτώ και να αναδιοργανωθώ. Αμέσως, χωρίς δεύτερη σκέψη, έβγαλε τα κλειδιά από την τσέπη του και μου είπε πως μπορώ να παραμείνω για ένα μήνα στο γραφείο του. Εκείνος θα έλειπε γι’ αυτό το διάστημα στην Κρήτη. Οι πρώτες του κουβέντες ήταν η έγνοια του για το πώς έχω διαφύγει τη σύλληψη και αν έχουν συλλάβει τον Μίκη.
Έντιμος και πάντα παρών στις διεκδικήσεις των μηχανικών.
Φίλος για μένα πολύ αγαπητός. Από αυτούς που ποτέ δεν θα ξεχάσω όσο ακόμα ζω και θυμάμαι.
Με πόνεσε πολύ η είδηση του χαμού σου, φίλε Κώστα. Να έχεις καλό ταξίδι. Και να είσαι σίγουρος ότι δεν είμαι ο μόνος που σε θυμάμαι με εκτίμηση και αγάπη.
Ο φίλος σου. Τα θερμά μου συλλυπητήρια σε όσους σε αγαπούν. Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Πίνακας Εορτών, Επετείων και άλλων Ιστορικών ημερομηνιών.

Μάιος 4th, 2018

ΠΙΝΑΚΑΣ

Εορτών,  Επετείων  και  άλλων  ιστορικών ημερομηνιών που θα μπορούσαν μαζί και με άλλες περιπτώσεις  να αποτελέσουν  σε πανελλαδική, ίσως, κλίμακα τη βάση μιας εκπολιτιστικής εξόρμησης και άλλης πολιτιστικό – μορφωτικής δουλειάς.

Η παράθεση ολόκληρου του πίνακα δεν σημαίνει ότι αφορά όλες τις  οργανώσεις. Μπορεί, όμως,  να αποτελέσει  έναν,  κατ’ αρχήν,  μπούσουλα, όπου κάθε οργάνωση θα  τον  προσαρμόζει και θα τον πλουτίζει με τα δικά της μέτρα. Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Μικροαστική αποανάπτυξη εναντίον ουμανιστικής αποκαπιταλιστικοποίησης;

Απρίλιος 26th, 2018

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com,

«Το φαντασιακό μας έχει αποικισθεί, ο εχθρός κρύβεται στο

βαθύτερο μέρος του εαυτού μας».

Σερζ Λατούς Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Τα επτά μεγάλα ψέματα για την επταετή Χούντα

Απρίλιος 21st, 2018

Το κείμενο που ακολουθεί το εντοπίσαμε και αποφασίσαμε να το αναδημοσιεύσουμε από το ειδησεογραφικό site news247.gr και την αρθρογράφο Βίκυ Σαμαρά. Μιλάει για τα 7 μεγαλύτερα ψέματα που οι νοσταλγοί της χούντας ισχυρίζονται ότι έγιναν την περίοδο της επταετίας και ωφέλησαν την Ελλάδα και τους Έλληνες….

Παληοτάκης Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Οι 7 επίσημες ιστοσελίδες και blog που “προστατεύονται” από τον Μίκη

Απρίλιος 20th, 2018

Με μεγάλη χαρά πληροφορούμε το κοινό του blog των Λαμπράκηδων ότι η ιστοσελίδα μας καθώς και το blog μας βρίσκεται υπό την Σκέπη του Μίκη Θεοδωράκη, όπως παρουσιάζεται στο επίσημο blog του Θεοδωρακισμού. Μέσω της φωτογραφίας που παραθέτουμε από το blog του Θεοδωρακισμού νιώθουμε ευτυχισμένοι, αλλά και επαρκείς, δυνατοί και σίγουροι για να συνεχίσουμε την προσπάθεια μας …. Κι αυτό, παρά τις αντιξοότητες, πολιτικές, εθνικές και προσωπικές, που μας δίνουν αφορμές για να καταβαλλόμαστε ψυχικά και σωματικά. Γιατί, είναι αλήθεια, κάποιες στιγμές, όλο και περισσότερες τελευταία, μας πνίγει και μας κατατρώγει το αίσθημα της ματαιότητας και της ακύρωσης των προσπαθειών μας από συνθήκες και πρόσωπα… Είναι και η προσωπική αποδυνάμωση, που μπορεί να έχει μερίδιο ευθύνης. Αλλά, είμαστε ακόμα όρθιοι… και παλεύουμε! Δεν είμαστε έτοιμοι να παραιτηθούμε. Σε πείσμα των συνθηκών! Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »