ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑΤΑ – ΜΕΡΟΣ 13ο

Λίγα λόγια για τη Μακεδονία (… μας … τους … των Βαλκανίων … του κόσμου … του πόνου … της αδικίας … της εκμετάλλευσης … των συμφερόντων και των δολοπλοκιών).

Για τον Παληοτάκη
Η ομάδα του blog των Λαμπράκηδων

13. ΤΟ ΑΠΟΣΙΩΠΗΜΕΝΟ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ

Το προκλητικό γεγονός που δείχνει ανάγλυφα τη γενική αναλγησία [109. Lars Baerentzen, όπ.,. σελ. 163], είναι ότι κατά τη διάρκεια όλων αυτών των απίστευτων διεργασιών και δολοπλοκιών, μεταξύ κρατών και διεθνών οργανισμών, δεν προσέχθηκε ή αγνοήθηκε η διαφορά μεταξύ σλαβόφωνων και ελληνόφωνων παιδιών, που δεν αναφέρεται πουθενά. Η διερευνητική βαλκανική επιτροπή του OHE (UNSCOB) στην έκθεσή της αναφέρεται μόνο στα ελληνόπουλα. Η αποσιώπηση είναι προφανής. Φυσικά η έκθεση συντάχθηκε από την πλειοψηφία της επιτροπής αυτής που την είχαν οι δυτικοί, απηχούσαν τις ελληνικές απόψεις και τόνιζαν τις συνέπειες της γιουγκοσλαβικής μοναχικής πολιτικής, που με επαμφοτερίζουσες συμμαχίες προσπαθούσε να επιβιώσει ανάμεσα στις συμπληγάδες των μεγάλων δυνάμεων.
Η ελληνική κυβέρνηση τόνιζε πάντα την ελληνικότητα όλων των παιδιών αποσιωπώντας ότι μεταξύ αυτών υπήρχαν και σλαβόφωνα παιδιά, που, όπως είδαμε παραπάνω, οι γονείς τους ζούσαν στην Ελλάδα. Επίσης το ΚΚΕ, αλλά και οι χώρες του ανατολικού μπλοκ, μιλούσαν μόνο για ελληνόπουλα. Πρόκειται για μία ακόμα πτυχή της διένεξης του ανατολικού μπλοκ με την Γιουγκοσλαβία, που διεκδικούσε τότε τη νότια επέκταση μιας εκ των συνιστωσών της. Της Δημοκρατίας της Μακεδονίας ή αλλιώς της Μακεδονίας του Αιγαίου. Ένα πρόβλημα που θα εμπλακεί ακόμα και στην εκπαίδευση των παιδιών, όπως θα δούμε παρακάτω. Επιπλέον ήταν μια συνωμοσία σιωπής ενάντια σε μια μικρή και αμελητέα μειονοτική ομάδα μιας χώρας, που αιωρούνταν μεταξύ ανατολής και δύσης.
Το επιμύθιο μέχρι σήμερα έχει ως εξής: α) Όλα τα παιδιά που ζούσαν στην προσφυγιά μπορούσαν να επιστρέψουν, ενήλικες πλέον, στην Ελλάδα μετά το νόμο 1285 του 1982. Η υπουργική απόφαση με αριθμό 106841 της 29/12/1982, προέβλεπε τον ελεύθερο επαναπατρισμό των πολιτικών προσφύγων, αλλά μόνο αυτών που έχουν Ελληνικό γένος. Εξαιρούσε εύσχημα αυτούς που αυτοπροσδιορίζονταν ως σλαβομακεδόνες. Αρκετοί απ’ αυτούς, που δεν ήταν Έλληνες στο γένος στην περίοδο της κατοχής, πολέμησαν ενάντια στις δυνάμεις του άξονα, ως Έλληνες μακεδόνες στη χώρα που ζούσαν. Μάλιστα η πρώτη γυναίκα, η νεαρή δασκάλα από τη Νάουσα Μίρκα Γκίνοβα (Γκίνη Ειρήνη) [110. Αγγέλικα Ψαρρά. Η ιστορία ως μαρτυρολόγιο, περιοδικό «Αρχειοτάξιο», τεύχ. 9 Μάιος, 2007, σελ.170. Μαρτυρία για τη σύλληψη της Γκίνη στο Μαργαρίτα Λαζαρίδου, ό.π., σελ.156- 158], που εκτελέστηκε με απόφαση στρατοδικείου ήταν Μακεδόνισσα. Καταδικάστηκε σε θάνατο μαζί με άλλους έξι άνδρες, μέλη του ΚΚΕ και εκτελέστηκαν στις 26 Ιουλίου 1946 στα Γιαννιτσά. Το 1980 στήθηκε προτομή της στα Σκόπια [111. Κυριακή Κλοκίτη. Πιάσανε τη Μίρκα, εφημερίδα «Η Εποχή» 2/11/2008, σελ. 20, όπου αναφέρεται στην απόφαση του δημοτικού συμβουλίου για μετονομασία ενός δρόμου σε Ειρήνη Γκίνη, ακυρώθηκε από το Υπουργείο Εσωτερικών και σε συνέχεια, μετά από απειλές ντόπιων μακεδόνων, μελών του ΠΑΣΟΚ, ότι θα αποχωρήσουν απ’ το κόμμα, επικυρώθηκε η απόφαση], όπου την τιμούν ως ηρωίδα της αντίστασης του Σερβικού λαού ενάντια στους φασίστες. Η ειρωνεία είναι ότι αυτή που πολέμησε στην Ελλάδα τις δυνάμεις κατοχής, δυο χρόνια μετά την απελευθέρωση, η χώρα για την οποία πολέμησε την καταδικάζει ως προδότρια και μέλος του ΚΚΕ και εκτελείται. Από την άλλη πλευρά, η δράση της και η ίδια γίνεται αντικείμενο οικειοποίησης από μια άλλη χώρα.
β) Και θλιβερό: Τα παιδιά της σλαβομακεδονικής Ελληνικής μειονότητας που οι γονείς τους είχαν καταφύγει στη Γιουγκοσλαβία κυρίως (στη Δημοκρατία της Μακεδονίας ή του Αιγαίου, όπως εναλλακτικά την ονόμαζαν τότε) ή αλλού, δεν μπορούν να έρθουν ούτε ως τουρίστες στην Ελλάδα. Διότι προσχηματικά οι τότε φυγάδες αντάρτες γονείς τους είχαν χάσει την Ελληνική ιθαγένεια, που ποτέ δυνητικά δεν τους αποδόθηκε, ενώ δεσμεύτηκαν και οι περιουσίες τους [112. Νίκος Αλιβιζάτος, Οι πολιτικοί θεσμοί σε κρίση 1922-1974. Όψεις της Ελληνικής εμπειρίας, εκδ. «Θεμέλιο», 1983, σελ. 487 και μετά]. Αμαρτίες γονέων δεκάδες χρόνια μετά! Αυτή ήταν μια βίαιη αλλά αναίμακτη εθνοκάθαρση μιας μικρής μειονοτικής ομάδας. Τα απλόχερα ανθρωπιστικά αισθήματα ποτέ δεν άγγιξαν αυτή την ομάδα! Υπολογίζεται ότι τη δεκαετία του 1940 συνολικά έφυγαν 102.000 εκ των οποίων οι 78.000 κατά τη διάρκεια του εμφυλίου. Η φυγή αυτή αποσυνδέεται με τα πολιτικά φρονήματα.
Μετά τη λήξη του εμφυλίου, στους εναπομείναντες σλαβομακεδόνες στην Ελλάδα «επιβλήθηκαν άμεσα, βίαια μέτρα, που συνοδεύτηκαν από μέσα αστυνομικής καταστολής (απαγόρευση χρήσης της γλώσσας τους ακόμα και μέσα στο σπίτι, μαζικές ορκωμοσίες. Να σημειώσουμε ότι δεν ήταν κομμουνιστές. Ορισμένα χωριά δεν ξαναμίλησαν ποτέ τη γλώσσα τους [113. Σταμάτης Μπέης, Όψεις γλωσσικού ηγεμονισμού στο Μειονότητες στην Ελλάδα, εκδ. Εταιρεία Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας, 2004, σελ. 330]. Κατάληξη ήταν η ενσωμάτωση.
Να σημειώσουμε ότι οι γιουγκοσλαβικές αρχές από την πρώτη στιγμή με δελεαστικές παροχές (στέγαση, εργασία, σχολεία, υποτροφίες, πολιτισμός) προσπάθησαν να αφομοιώσουν [114. Keith Brown, Τα παιδιά-παππούδες της Μακεδονίας: Διεθνικές πολιτικές μνήμης, εξορίας και επιστροφής, 1948-1998, στο Πρόσφυγες στα Βαλκάνια. Μνήμη και ενσωμάτωση, επιμ. Β.Γούναρης-Ι. Μιχαηλίδης, εκδ. Πατάκη 2004, σελ. 67] τον σλαβόφωνο αυτόν πληθυσμό. Το αποτέλεσμα ήταν ότι, στα μέσα του 1952, περίπου 6.000 άτομα είχαν αποκτήσει την γιουγκοσλαβική υπηκοότητα, ενώ 3.000 είχαν γνωστοποιήσει στο ελληνικό προξενείο των Σκοπίων την πρόθεση επαναπατρισμού [115. Keith Brown, ό.π., σελ. 67] στην Ελλάδα. Το σύνολο αυτής της κατηγορίας πληθυσμού ήταν περίπου 40.000 άτομα [116. Ευάγγελος Κωφός, Εθνική κληρονομιά και ταυτότητα στη Μακεδονία του 19ου και του 20ου αιώνα, στο Εθνική ταυτότητα και εθνικισμός στη νεότερη Ελλάδα, επιμ. Θ. Βερέμης, Π. Κιτρομιλίδης, Ε. Κωφός, Α. Κιτρόεφ, εκδ. «Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης», 2003 σελ.255. Ο Τίτο τα υπολογίζει σε 35.000. Βλέπε Ιάκωβος Μιχαηλίδης «Τα πρόσωπα του Ιανού. Οι ελληνογιουγκοσλαβικές σχέσεις 1947-1949», εκδ. Πατάκη 2007, σελ. 209] (ο Τίτο [117. Ιάκωβος Μιχαηλίδης, Τα πρόσωπα του Ιανού. Οι ελληνογιουγκοσλαβικές σχέσεις 1947-1949, εκδ. «Πατάκη, 2007, σελ. 209] τα υπολογίζει σε 35.000) και ο επαναπατρισμός τους δεν έγινε ποτέ.

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Leave a Reply