ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ – ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΚΑΙ ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Το κείμενο που ακολουθεί προέρχεται κι αυτό από την έκδοση του θεατρικού έργου του “ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ“. Ο Μίκης το ονομάζει “ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ“. Και αποδεικνύεται – μέσα από τα γραφόμενα – πως πρόκειται για τον ίδιο Μίκη που τόσα χρόνια ξέραμε. Εμείς τον γνωρίσαμε σε αρκετά ώριμη πια ηλικία. Αλλά και τότε – το 1962, σε ηλικία έντονης δράσης, σε χρόνια νεανικά – αναδεικνύεται η ίδια αγωνία, η ίδια ώριμη σκέψη, που παλεύει για την Ενότητα και τη Συμφιλίωση του Λαού και των πολιτικών δυνάμεων που τον εκπροσωπούν. Βλέπει τα άλλα κράτη να μπαίνουν σε πορεία αναγέννησης κι εμείς να κινδυνεύουμε να μείνουμε ουραγοί.
Και, δυστυχώς, επιβεβαιώθηκε, όπως και η Κασσάνδρα!
Αυτή την ανοικτή επιστολή αφιερώνουμε και σήμερα στους νέους – αλλά και στους λιγότερο νέους – της πατρίδας μας. Γιατί, ίσως, οι λιγότερο νέοι είναι αυτοί που νοιώθουν ακόμη τις πληγές να πυορροούν. Και, το χειρότερο, μεταφέρουν αυτήν την αντιπαλότητα στις νέες γενιές, που ευτυχώς δεν είχαν τις ίδιες οδυνηρές εμπειρίες. Το αποτέλεσμα: το κλίμα διχασμού αναβιώνει χωρίς ρίζες πια, με συνθήματα, με λάσπη, με κατατρομοκράτηση, με διαστρέβλωση των ιδεών, με κούφιο μίσος χωρίς επιχειρήματα!

Η ομάδα του blog των Λαμπράκηδων

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΚΑΙ ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

15 Οκτωβρίου 1962. Ημέρα της πρεμιέρας του έργου στο θέατρο «ΚΑΛΟΥΤΑ»

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΕΟΛΑΙΑ

Η πιο στέρεη ελπίδα της νεολαίας μας είναι οι αγώνες της γενιάς μας. Αυτούς πρέπει να γνωρίσει καλά για να εμψυχωθεί, να αμυνθεί, ν’ αγωνιστεί, ν’ αντέξει και τέλος να νικήσει.
Μέσα στη βαθειά, στη σωστή και ολοκληρωμένη γνώση του παρελθόντος, της ιστορίας μας, βρίσκεται το αληθινό μέλλον της νεολαίας μας.
Κι αυτή την ιστορία, στην πιο βίαιη, στην πιο υψηλή της στιγμή, την πλάσαμε εμείς, η ΓΕΝΙΑ ΜΑΣ.
Είμαστε περήφανοι γι’ αυτήν!
Κι αν η καρδιά μας βρίσκεται αδιάκοπα κοντά στους σκοτωμένους φίλους, στους ΝΕΚΡΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ, είναι για να βοηθάει τη σκέψη μας να μένει υψηλή και αδάμαστη πάνω από τα προκεχωρημένα ορόσημα του ανθρωπισμού, που χάραξαν με το θάνατό τους.
Και μια σπιθαμή πιο πίσω, θα ‘ταν προδοσία.

1. Οκτωβρίου 1962. ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ.
Τυπώθηκε σε χιλιάδες αντίτυπα και μοιράστηκε στις Συνοικίες και στα Σωματεία

Αγαπητέ φίλε,
Τώρα που ανέβηκε πια «ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ» μπορώ νομίζω να πω ότι ο στόχος μου ήταν κατ’ αρχήν πολιτικός.
Σε στιγμές τόσο κρίσιμες για το έθνος και το λαό, πιστεύω πως ο ζωντανός καλλιτέχνης πρέπει να καταπιάνεται με έργα και με ενέργειες που θα βοηθήσουν άμεσα για να λυθεί η κρίση, για να βρεθεί διέξοδος.
Πιστεύω πως ο μοναδικός δρόμος για να κερδίσουμε τη μάχη μπροστά στην ιστορία και στον πολιτισμό είναι, αυτή τη στιγμή, η αληθινή ΕΝΟΤΗΤΑ.
Όχι ενότητα συμβατική, σκόπιμη, ενότητα τακτική. Αλλά ενότητα ουσιαστική όλων των Ελλήνων.
Ανήκω στην προοδευτική παράταξη. Σήκωσα τα βάρη του διχασμού. Όμως είμαι έτοιμος να δώσω το χέρι και να ξεχάσω για πάντα τα μαρτύρια και τις εξορίες, αν πρόκειται να συμφωνήσουμε γύρω από ένα πλατύ πρόγραμμα που θα εξασφαλίζει την αναγέννηση της πατρίδας.
Ξέρω ακόμα πως αν αυτή τη στιγμή δεν βρεθεί ο τρόπος για να γίνει αυτή η ενότητα πραγματικότητα, μας περιμένουν καινούργιες σκληρές δοκιμασίες που θα καθυστερήσουν σε βαθμό επικίνδυνο την παρουσία του έθνους μας ανάμεσα στη μεγάλη οικογένεια των λαών της γης, καθώς ο ένας μετά τον άλλο μπαίνουν στο δρόμο της δημιουργικής αναγέννησης.
Ως πότε θα ‘μαστε ουραγοί;
Έτσι, για να πετύχω αυτή την εθνική αφύπνιση, μεταχειρίζομαι μέσα στο έργο μου τρόπους οξείς – αλήθειες πικρές – και μεθόδους καυτερές. Που σοκάρουν. Όχι το μεγάλο κοινό, όπως έδειξε η πείρα. Αλλά λίγους: «Ειδικούς»!
Δεν είπα ψέματα, ούτε προσπάθησα να ξεγελάσω κανένα.
Πήρα την πεμπτουσία, τους αρμούς της ζωής που ζήσαμε. Έδειξα το πρόσωπο της ιστορίας που πλάσαμε και που όλοι μας, λίγο ως πολύ, είμαστε υπεύθυνοι, δίχως ψιμύθια και εξωραϊσμούς.
Γιατί στο βάθος πιστεύω στην ίδια τη ζωή. Έχω εμπιστοσύνη απέραντη. Γνωρίζω πως είμαι μαζί της. Πως την υπηρετώ. Κι ακόμα πιστεύω πως η ζωή δίνει τη νίκη σ’ αυτούς που την υπηρετούν και την πιστεύουν. Που γίνονται συνειδητά της όργανα. Είτε είναι άτομα. Είτε είναι κόμματα. Είτε είναι λαοί.
Μην τρομάζετε πολύ με τις αλήθειες του «ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ», γιατί προδίνεστε.
Σε τελευταία ανάλυση ανήκετε σ’ ένα λαό συγκεκριμένο, και αυτόν υπηρετείτε. Γι’ αυτόν κάνετε θυσίες.
Όλα τ’ άλλα είναι τα ΜΕΣΑ: Και οι ιδέες – και ο ανθρωπισμός – και οι κοσμοθεωρίες.
Και βέβαια δεν ξεχνώ πως δεν μπορεί να υπάρξει αληθινή υπηρεσία προς τον λαό, αν δεν είσαι αγνός σαν την Ιδέα – μεστός σαν την ανθρωπιά – δυνατός σαν την τετράγωνη σκέψη.
Σε σένα, αναγνώστη, θεατή και ακροατή, φίλε ή εχθρέ, ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΗ, προσφέρω δίχως διάκριση αυτό το έργο που αγαπώ και πιστεύω.

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Leave a Reply