Αρχείο Παληοτάκη Νο. 18

ΤΟ ΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΟ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΕ ΣΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ

Τι είναι αυτό;

Μα ένα πολύ καλό αλλά και πολύ παλιό μαγνητόφωνο ΑΚΑΙ.

Με μπομπίνες και κασέτες 8 track, όπως ονομάζονταν τότε…

Και για ενημέρωση, αυτές οι τεράστιες -για τη σημερινή γενιά- κασέτες χρησιμοποιούνταν μέσα στο αυτοκίνητο, για να ακούνε μουσική και τραγούδια οι ιδιώτες ταξιδιώτες! Ο δικός μας στόχος ήταν να ακούγονται τα τραγούδια του Μίκη, τα παράνομα, επί δικτατορίας, και να αναπαράγονται κατά εκατοντάδες!!!

Το προμηθεύτηκε ο Γιάννης Θεοδωράκης, ο αδελφός του Μίκη, με παρέμβαση του Λαμπρόπουλου από την Columbia. Ο Γιάννης το εμπιστεύτηκε στα δικά μου χέρια και στο δικό μου διαμέρισμα. Αυτή η λύση, στη σύντομη πορεία της, δεν κρίθηκε ασφαλής. Νοικιάσαμε, λοιπόν, μια γκαρσονιέρα. Εκεί κάναμε τις παράνομες μαγνητοφωνήσεις και αναπαραγωγές των απαγορευμένων τραγουδιών του Μίκη. Και μετά κυκλοφορούσαν από χέρι σε χέρι και από οικογένεια σε οικογένεια, από παρέα σε παρέα, από συλλογικότητα σε συλλογικότητα… Σε κάποια κρίσιμη στιγμή, φυγαδεύτηκε στην Ιταλία. Μετά τη δικτατορία, αρκετά μετά, επέστρεψε και «εγκαταστάθηκε» στη “Villa Sparila”. Από εδώ την παρέλαβαν τα ΑΣΚΙ μέσω της Πωλίνας.

Αυτή ήταν η σύντομη ιστορία του μαγνητοφώνου της μουσικής αντίστασής μας στη χούντα.

Δεν ήταν, όμως, μόνο μουσική αυτή η αντίσταση. Ήταν βαθιά πολιτική.

Και τι εννοώ με αυτό. Στη δικτατορία, όπως καταλαβαίνετε, τα τραγούδια του Μίκη ήταν απαγορευμένα. Ο ίδιος ο Λαμπρόπουλος, με τον οποίο είχε συμβόλαιο και συνεργαζόταν ο Μίκης για την παραγωγή και την κυκλοφορία των έργων του, από το φόβο της δικτατορίας και των απειλών της, κατέστρεψε όλο το απόθεμα που είχε από δίσκους του Μίκη. Και σοφά εποίησαν οι δικτάτορες και απαγόρευσαν τα τραγούδια του Μίκη. Γιατί κινητοποιούσαν την ψυχή και το μυαλό για ατομική και εθνική ανάταση, γιατί ο Μίκης ήταν εγγεγραμμένος στο συλλογικό υποσυνείδητο ως συνώνυμο της αντίστασης σε κάθε προσπάθεια υπονόμευσης εθνικής, κοινωνικής, πολιτικής, ατομικής.

Στη δικτατορία, ο Μίκης είχε συλληφθεί, είχε φυλακιστεί, είχε εξοριστεί, είχε φυγαδευτεί στο Παρίσι, τελικά. Η δημιουργική πνοή του, φυσικά, δεν σταματούσε! Απλώς, ήταν απαγορευμένη! Αυτό, όμως, δεν μπορούσε να σταματήσει την κυκλοφορία των ιδεών του, της μουσικής του, του αγώνα του για την απαλλαγή του Λαού μας από το ζυγό της χούντας.

Ο Γιάννης είχε την ιδέα, ο Γιάννης και την έκανε πράξη. Ήρθε σε επαφή με τον επιχειρηματία Λαμπρόπουλο και κατάφερε, με την παρέμβασή του, να μας δωρίσει η ΑΚΑΙ αυτό το μαγνητόφωνο, το καλύτερο που κυκλοφορούσε τότε.

Ο στόχος ήταν να αναπαράγονται σε πολλά αντίτυπα τα τραγούδια του Μίκη, που έφταναν στα χέρια μας μέσα από τους δρόμους της παρανομίας. Τα αντίτυπα αυτά θα κυκλοφορούσαν, όπως ανέφερα παραπάνω, σε άτομα, παρέες, συλλογικότητες. Το μήνυμα θα περνούσε και η απόφαση των δικτατόρων να μας φιμώσουν, να βουβάνουν την έκφραση της συνείδησης και της αγάπης μας για Λευτεριά και Προκοπή θα ακυρωνόταν στην πράξη, βήμα στο βήμα, τραγούδι στο τραγούδι.

Σ’ αυτή την ιδέα με βρήκε σύντροφο και συμπαραστάτη ο Γιάννης, όπως και σε τόσες άλλες δραστηριότητές μας. Αποφασίσαμε να το εγκαταστήσουμε στο σπίτι μου, μέχρι να αποφασίσουμε πού θα γίνεται όλη η παράνομη δουλειά και αναπαραγωγή. Αργότερα, για ευνόητους λόγους, θεωρήσαμε σκόπιμο να νοικιάσουμε μια γκαρσονιέρα και εκεί να μαζευόμαστε όσοι προσφέραμε εθελοντικά δουλειά για το σκοπό αυτό.

Βρισκόμασταν, λοιπόν, παλιοί Λαμπράκηδες, νέοι και νέες της γενιάς μας, και κάναμε καλή δουλειά, πρέπει να το ομολογήσω. Τα τραγούδια έφταναν στον προορισμό τους και εκπλήρωναν το στόχο τους. Τα «απαγορευμένα» τα μάθαινε και τα σιγοτραγουδούσε όλο και περισσότερος κόσμος. Στα πάρτι, στις ταβέρνες, στις μπουάτ, τα τραγούδια του Μίκη παρέμεναν ζωντανά, όπως και το φρόνημα του Λαού μας.

Αργότερα, μετά τη Δικτατορία, το μαγνητόφωνο αυτό το πήγα στην Ιταλία. Αν θυμάμαι, συνόδεψε την κόρη μου στα πρώτα της χρόνια εκεί. Το θεώρησα και ασφαλέστερο να βρίσκεται για ένα διάστημα εκτός Ελλάδας.

Τελικά, κατέληξε στη Villa Sparilla, όπου έμεινε αναξιοποίητο για πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα.

Με έτρωγε μέσα μου αυτή η αχρηστία και η ανωνυμία στην οποία το είχε καταδικάσει η ιδιομορφία των καιρών μας. Μόνο ως αντίκα το έβλεπαν πια. Αλλά για εμένα, για εμάς που το αγαπήσαμε, το πονέσαμε και που μας έδωσε τόσες χαρές δημιουργίας δεν ήταν μια αντίκα. Ήταν κομμάτι της ζωής και της ιστορίας μας.

Σε μια συνάντηση που είχαμε με τον Μίκη, έπεσε στο τραπέζι η πρόταση να το δώσουμε στα Α.Σ.Κ.Ι. Κρίναμε και οι δύο πως η προσφορά τους στη σύγχρονη κοινωνική ιστορία ήταν σημαντική. Εξάλλου, σε προηγούμενη δωρεά δική μου, μέρους του αρχείου μου δηλαδή, προς τα Α.Σ.Κ.Ι. η ανταπόκριση και η αξιοποίηση του υλικού που παρέλαβαν ήταν υποδειγματικά.

Αποφάσισα, επομένως, να προσκαλέσω την Πωλίνα, από τα Α.Σ.Κ.Ι., ως εκπρόσωπό τους, προκειμένου να παραλάβουν το μαγνητόφωνο και άλλο υλικό που ακόμη θα θεωρούσαν χρήσιμο.

Έχω μόνο ένα παράπονο από την Πωλίνα. Περίμενα να μου στείλει ένα έγγραφο για την παραλαβή και την αποδοχή του μαγνητόφωνου και του υπόλοιπου υλικού.

Θεώρησα πως θα υπήρχε η ίδια ανταπόκριση, όπως και με την Ιωάννα Παπαθανασίου, η οποία ήταν άψογη από κάθε άποψη.

Περιμένω, λοιπόν, να ανταποκριθεί και η Πωλίνα με τον ίδιο τρόπο και να δω την καταγραφή του υλικού αυτού – κυρίως του ιστορικού μαγνητοφώνου – στο αρχείο των Α.Σ.Κ.Ι.

Και δεν θα πάψω να ελπίζω και να περιμένω. Σ’ αυτό το μαγνητόφωνο αξίζει μια καλή τύχη, που θα αναδείξει την ιστορία και την προσφορά του.

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Leave a Reply