Αρχείο Παληοτάκη Νο. 17

Απρίλιο του 1987 δηλώνει ότι γράφτηκε αυτή η παρέμβασή μου. Ο στόχος της ήταν να μιλήσω σε συντρόφους που παρευρίσκονταν και δούλευαν για το ιδρυτικό συνέδριο του νέου – τότε – πολιτικού σχήματος της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ.
Επρόκειτο για μια απόπειρα να συνεννοηθούν και να συμπράξουν οι δυνάμεις της Αριστεράς στον τόπο μας, το ΚΚΕ και το ΚΚΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ, σε μια προσπάθεια να ξεπεραστούν οι αγκυλώσεις του παρελθόντος και βάλουμε όλοι μαζί πλάτη για να βγει η πατρίδα μας από τα σκοτεινά τούνελ που συνεχώς την έσπρωχναν δυνάμεις εντός και εκτός Ελλάδας.
Διατηρούσαμε τις ελπίδες ότι υπήρχαν οι προϋποθέσεις να ξεπεράσουμε και να αντιστρέψουμε την παγκόσμια καταστροφική πορεία. Πιστεύαμε ότι το παγκόσμιο και ιδιαίτερα το ευρωπαϊκό κίνημα μπορούσε να βάλει τις βάσεις για τον παγκόσμιο αφοπλισμό, για την ειρηνική συνύπαρξη των λαών, για τον εκδημοκρατισμό.
Κύρκος και Φλωράκης, στην Ελλάδα, έδωσαν τα χέρια, στην Ελλάδα, για να λάβει σάρκα και οστά το εγχείρημα αυτό. Προχώρησε. Αλλά κράτησε μόνο δύο χρόνια.
Οι αριστερές δυνάμεις ξαναγύρισαν στο γνωστό μονοπάτι του αναχωρητισμού, της κατά μόνας πορείας, ο καθένας και η ιδεολογία του, η αρχηγία του, το παρελθόν του, οι εμμονές του…
Το πάλεψα με αυτή την εισήγηση. Όσα τότε έλεγα, τα πιστεύω ακόμη και σήμερα. Ίσως γι’ αυτό ακόμη αγωνίζομαι, αν και η απογοήτευση έχει βαθιές ρίζες μέσα μου…

Παληοτάκης

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΙΔΡΥΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ
ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1987

Μια πραγματικά νέα πολιτική πρόταση, που να ανταποκρίνεται συνολικά στις ανάγκες της κοινωνίας μας και της εποχής μας, απαιτεί μια νέα προσέγγιση της πραγματικότητας. Προσέγγιση που να μην βασίζεται στις ιστορικές σταθερές και τα ιδεολογικά στερεότυπα του παρελθόντος της Αριστεράς. Παρελθόντος αντιφατικού και διαλεκτικά δομημένου, όπως όλα τα ανθρώπινα έργα, του οποίου δεν αποποιούμαστε την κληρονομιά, αλλά και το οποίο δεν αποδεχόμαστε σαν ιστορική δουλεία.
Η σημερινή πραγματικότητα ορίζεται από συγκεκριμένα μεγέθη: Πρώτα η τεχνολογική επανάσταση με τις απελευθερωτικές δυνατότητές της, αλλά και με τις αρνητικές επιπτώσεις της, που φτάνουν και τις καταστροφικές καταχρήσεις της σε βάρος του παγκόσμιου οικοσυστήματος (οικολογική καταστροφή), της οικουμενικής ασφάλειας (πυρηνική απειλή) και της πολιτισμικής αυτοδυναμίας (μαζική επιβολή της κυρίαρχης κουλτούρας). Ύστερα, οι νέες διεθνιστικές προοπτικές, όπως είναι η ευρωπαϊκή συνεργασία, που διαθέτουν τη δυναμική υπέρβαση του μεταπολεμικού διπολισμού και συνεπώς των αιτιών του εξοπλιστικού ανταγωνισμού, ο οποίος συντηρεί την καθυστέρηση σε μεγάλο μέρος της γης. Και τέλος, οι αντιφάσεις της πολιτικής στο τέλος αυτό του μεταβατικού αιώνα, οι οποίες επιτρέπουν ελπίδες, όπως είναι ο δημοκρατικός εκσυγχρονισμός στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού και η καταστροφή των πυρηνικών μέσων ολοκληρωτικής καταστροφής. Αλλά και διατηρούν τα ζοφερά σημάδια του ρατσισμού, του φασισμού και του πολεμικού παραλογισμού. Ανάμεσα στις ευοίωνες ενδείξεις και στα απελπιστικά μηνύματα ψηλαφιέται η δυνατότητα της επιλογής, ώστε οι άνθρωποι και οι λαοί να προσεγγίσουν το κατώφλι της ιστορίας.
Στο εθνικό επίπεδο τα πράγματα προσφέρουν κι εδώ αντιθετικές όψεις: ασφαλώς η μεταπολιτευτική δημοκρατία είναι η πληρέστερη που γνώρισε ο τόπος, χωρίς όμως να έχουν ξεπεραστεί εκδηλώσεις που βεβαιώνουν την επιβίωση της αυταρχικότητας, της αυθαιρεσίας και της καταστολής. Η οικονομική κατάσταση βρίσκεται σε οξεία κρίση και απαιτεί (πέρα από την αναζήτηση λύσεων μέσα από συναινετικές διαδικασίες και το σεβασμό των δικαιωμάτων των εργαζομένων) ειλικρίνεια, τόλμη και αποφυγή της βολικής προσφυγής στα δημαγωγικά, απλουστευτικά και σχηματοποιημένα συνθήματα, στα οποία έχει συρρικνωθεί η επαναστατική διάθεση της δογματικής Αριστεράς. Οι παραβιάσεις της ανεξαρτησίας του συνδικαλιστικού και συνεταιριστικού κινήματος συμπορεύεται με τη συντηρητική στροφή των επιλογών της φοιτητικής νεολαίας. Και όλα τούτα μέσα στις συνθήκες αβεβαιότητας, μονοκρατορίας, υπαναχωρήσεων, συνεχών αλλαγών χωρίς αλλαγή της κυβερνητικής πολιτικής και του δικομματικού παιγνιδιού που εκτάθηκε αναπόφευκτα και στα εθνικά ζητήματα, όπως η ελληνοτουρκική κρίση. Ζητήματα που απαιτούν υπευθυνότητα, υπερκομματισμό και διαφάνεια στο χειρισμό, νηφαλιότητα, συνέπεια και σοβαρότητα.
Η αδρότατη αυτή σκιαγράφηση της διεθνούς και ελληνικής πολιτικής και οικονομικής συγκυρίας οδηγεί στη διαπίστωση ότι μια νέα συνολική πολιτική πρόταση, όπως αυτή που φιλοδοξεί να διατυπώσει ο υπό ίδρυση νέος φορέας, θα διαθέτει αξιοπιστία και αποτελεσματικότητα στο μέτρο που δεν θα υποκαθιστά στην πραγματικότητα την ιδεολογία, αλλά και δεν θα αφοπλίζεται ιδεολογικά στην προσπάθειά της να παρέμβει εναλλακτικά στη ρύθμιση της πραγματικότητας. Ούτε υψηλή πολιτική κριτική ερήμην των πραγμάτων, ούτε χυδαίος πραγματισμός χωρίς πολιτική.
Τούτο νομίζω, σημαίνει στις σημερινές συνθήκες ότι στο νέο κόμμα:
Α) Δεν θα μεταφερθούν οι αιτίες που κράτησαν το Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού μακριά από το λαό και πρόσδωσαν στο πολιτικό προφίλ του το χαρακτήρα του άκρατου στοχασμού.
Β) Δεν θα λησμονηθούν πάλι οι αρχές της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης, που προσδιορίζουν την ηθική της Αριστεράς απέναντι στην ατομικότητα και την απομόνωση του ιδιοκτήτη στην πολιτική αγορά στις χώρες του καπιταλισμού, και
Γ) Δεν θα θυσιαστεί η αποτελεσματικότητα της πολιτικής παρέμβασης στο όνομα διαφοροποιήσεων που εκδηλώνονται ως αυτοσκοπός και μέσο αυτοβεβαίωσης.
Απέναντι σ’ αυτά το νέο κόμμα πρέπει να επιλέξει εύπλαστα οργανωτικά σχήματα και ανοιχτές λειτουργικές διαδικασίες, που να πραγματώνουν καθημερινά το αίτημα και την ανάγκη της δημοκρατίας με σταθερή κατεύθυνση τον προσωπικό και κοινωνικό αυτοκαθορισμό. Το κόμμα αυτό φιλοδοξεί να αλλάξει την κοινωνία. Πρέπει να βιώσει το χωρισμό και τις αντινομίες που κυριαρχούν σ’ αυτήν, μέσα από τον πλουραλισμό απόψεων και τάσεων. Όμως πρέπει να επιχειρεί την υπέρβασή τους, μέσα από τη σύνθεση των διαφορών και κυρίως μέσα από την καλλιέργεια της κατανοήσεως, του διαλόγου και της συμπόρευσης.
Οι σχέσεις ισοτιμίας, αμοιβαίου σεβασμού και μη επέμβασης του νέου φορέα με τα νέα κοινωνικά κινήματα. Η αυτονομία της νεολαίας και το ξεπέρασμα της άγονης πρακτικής της εξαρτημένης κομματικής νεολαίας. Η έμπρακτη εκδήλωση της πίστης στην ανεξαρτησία του συνδικαλιστικού και συνεταιριστικού κινήματος. Η αξιοπιστία της πείρας των βετεράνων του κινήματος.
Η αποφυγή επιλογής στα όργανα του κόμματος προσώπων με καιροσκοπικές επιδιώξεις. Η εξασφάλιση της οικονομικής αυτοτέλειάς του μέσα από επιχειρήσεις – πρότυπα αυτοδιαχείρισης και η απόρριψη ενισχύσεων, που υποθηκεύουν την ανεξαρτησία και την πολιτική καθαρότητά του. Η υπεράσπιση της Ειρήνης, της Ευρωπαϊκής υπόθεσης και της παγκόσμιας σύγκλισης προς ένα κόσμο συνεργασίας με στόχο την κατάκτηση για όλους τους ανθρώπους μίας ανεκτής ποιότητας ζωής.

Να μερικά θεμελιώδη καθήκοντα του νέου πολιτικού κινήματος και των αγωνιστών του.
Χωρίς αυταπάτες και ιδεοληψίες. Χωρίς δογματισμούς και προκαταλήψεις. Χωρίς να εγκαταλείψουμε τον αγωνιστικό, οραματικό και αισιόδοξο χαρακτήρα του προοδευτικού κινήματος. Με πίστη στον άνθρωπο και στο λαό μας. Με γνώση της πραγματικότητας και συναίσθηση της ευθύνης μας ως πολιτών της πατρίδας μας και όλου του Κόσμου. Με σεβασμό στην ιδιαιτερότητα κάθε ανθρώπου αλλά και με πίστη στη συντροφικότητα και στην ανθρώπινη αλληλεγγύη. Με τη βεβαιότητα ότι από τις παραδόσεις της Αριστεράς κρατάμε το παράδειγμα της συνέπειας, της πίστης και της κοινότητας, την ίδια δηλαδή δημιουργική αντίληψη για τον άνθρωπο και την κοινωνία, αντικρίζουμε τον ορίζοντα ενός μέλλοντος που έχουμε κι εμείς την ευθύνη του.

ΠΑΛΗΟΤΑΚΗΣ

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Leave a Reply