Αρχείο Παληοτάκη Νο.10

Απρίλη του 1987 είχε έρθει στις Βρυξέλλες, μετά από επίσημη πρόσκληση της Ελληνικής Κοινότητας των Βρυξελλών, ο φίλος και σύντροφος, ο Χρονάρας, ο Χρόνης Μίσσιος για το ευρύ κοινό.
Πρόσφατα είχε εκδοθεί το βιβλίο του “Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς”.
Μαζί με την όμορφη παρέα, τις εκδρομές και τις ταβέρνες, τη γνωριμία με ανθρώπους που διψούσαν για το λόγο και την παρουσία του Χρόνη, αποφασίσαμε να κάνουμε και μια παρουσίαση του έργου και της δράσης του σε ευρύτερο κοινό των Βρυξελλών.
Θυμάμαι, οργανώσαμε μια εκδήλωση για τους Έλληνες της Ελληνικής Κοινότητας Βρυξελλών αλλά και τους εργαζόμενους στο Κοινοβούλιο.
Η ανταπόκριση ήταν ενδιαφέρουσα. Είχα γράψει αυτή τη σύντομη παρουσίαση, γιατί ήξερα ότι οι παρευρισκόμενοι διψούσαν για το λόγο και την παρουσία του Χρόνη και όχι τα δικά μου λόγια.
Κι έτσι ήταν. Ο Χρόνης συνεπήρε όσους παρευρίσκονταν. Δυστυχώς, δεν είχα σκεφτεί να μαγνητοσκοπήσουμε αυτή την εκδήλωση. Εκτός αν βρίσκεται κάπου καλά κρυμμένη στο Αρχείο μου και εμφανιστεί στην πορεία.
Αυτό το ελάχιστο που έχουμε στα χέρια μας, λοιπόν, αυτό παρουσιάζουμε σήμερα. Και, ως ελάχιστο φόρο τιμής, του αφιερώνουμε και το you tube που είχαμε φτιάξει, χρόνια πριν, και το οποίο, δυστυχώς, δεν έχει τιμηθεί με την ανάλογη επισκεψιμότητα. Συγκεκριμένα, εδώ και 5 χρόνια έχει μόνο 355 προβολές.

Παληοτάκης

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΧΡΟΝΗ ΜΙΣΣΙΟΥ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΛΗΟΤΑΚΗ ΣΤΙΣ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ ΣΤΙΣ 3/4/87

Φίλοι και φίλες,

Βρισκόμαστε απόψε εδώ για ν’ ακούσουμε το θέμα που ο Χρόνης Μίσσιος θα μας αναπτύξει και να καταθέσουμε κι εμείς με τη σειρά μας τη δικιά μας μαρτυρία και σκέψη για την αριστερή θεωρία και πράξη.

Από τα παιδικά του χρόνια, μέσα στο κίνημα  της Αριστεράς, ο Χρόνης Μίσσιος έζησε τις ταλαιπωρίες και τους διωγμούς μιας παράταξης ηττημένης. Μέσα στις φυλακές και τις εξορίες, με ανθρωπιά και  ειλικρίνεια, ο Χρόνης πέρασε 20 και πλέον από τα καλύτερα χρόνια της ζωής του, μια και η οδύσσεια των φυλακών και της εξορίας άρχισε γι’ αυτόν από τα δεκαεφτά του χρόνια.

Εκεί, μέσα στα κελιά, ανδρώθηκε, έμαθε γράμματα και, κάτω από την αγωνία της θανατικής καταδίκης του, αγάπησε τη ζωή και ονειρεύτηκε έναν άλλο κόσμο, αυτόν που με τόση επιτυχία σκιαγραφεί στο βιβλίο του.

Τελικά,  ο Χρόνης Μίσσιος έζησε πάντα έκθετος στα γεγονότα και στους κομματικούς μηχανισμούς και γι’ αυτό κλείστηκε  στο δικό του κόσμο, ζυμώθηκε και βίωσε μια άλλη λογική πραγμάτων.

Περπάτησε μια ζωή δεμένος μα ποτέ φιμωμένος, περπάτησε στα προαύλια των φυλακών, στις αλάνες  της εξορίας, με μισαδάκι τσιγάρο, με το βούρδουλα του αρχιφύλακα, με την ΑΛΑΘΗΤΗ ΓΡΑΜΜΗ του κόμματος, με το μικρό παραθυράκι που έβλεπε στον ουρανό, στα οράματά του, στους μύθους του.

Φορτωμένος μ’ αυτές τις εμπειρίες, ο Χρόνης Μίσσιος μάς έδωσε ως καταστάλαγμα της πείρας του το “ΚΑΛΑ  ΕΣΥ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕΣ ΝΩΡΙΣ”, ένα βιβλίο  βαθιά πολιτικό, βιβλίο που κέρδισε και κερδίζει όλο το φάσμα των γενεών, όλα τα κοινωνικά στρώματα του λαού μας, με την ειλικρίνειά του.

Κάπου ο Χρόνης, ο Χρονάρας για τους φίλους του, είπε, ότι είναι άλλο πράγμα το να ζεις μέσα στην παραγωγή, στην κοινωνία, στις ανθρώπινες σχέσεις, και άλλο για πολλά – όντας επαγγελματικό στέλεχος της Αριστεράς, να είσαι απλός διερμηνέας των ανθρωπίνων σχέσεων. Το να είσαι χρόνια επαγγελματίας φυλακισμένος, χρόνια επαγγελματίας επαναστάτης, μπορεί να σε κάνει καθοδηγητή, που μπορεί να έχει τον ουμανιστικότερο στόχο  της εποχής μας, που μπορεί να δίνει τη ζωή του για την επανάσταση, όμως, μέσα από  αυτές τις διαδικασίες, συντρίβει εντελώς ψυχρά τον διαφωνούντα, τον ετερόδοξο…

Αυτόν  τον καθοδηγητή στιγματίζει ο Χρόνης στο βιβλίο του,  αυτόν τον καθοδηγητή, στην καθημερινή πρακτική του, ο Χρόνης κατάργησε έτσι που σήμερα να είναι υπεύθυνος πωλήσεων μιας βιομηχανίας αλλά και να μπορεί να μοιράζεται τον ελεύθερο χρόνο του ανάμεσα στο γράψιμο, τις γεωργικές δουλειές στο κτήμα του  και στην πολιτική δραστηριότητα μέσα από  το Νέο Φορέα της Αριστεράς και τη Διεθνή Αμνηστία.

Ο Χρόνης αγωνίζεται σήμερα για να πάψει ο άνθρωπος να είναι θεατής  της ζωής, της πολιτικής, του έρωτα,  για να πάψει να είναι ένα αντικείμενο της καθημερινής δράσης.

Η συμμετοχή στα κοινά, λέει ο Χρόνης, έχει  ανεπανάληπτη γοητεία και πληρότητα, μοιάζει με τη ζωή του δημιουργού, του καλλιτέχνη. Αν δεν μπορείς  να δίνεσαι είσαι πολύ φτωχός…

Αυτό το “Δίνεσαι” μας φέρνει τον Χρόνη σήμερα κοντά μας, να τον ακούσουμε και να τον χαρούμε…

Παληοτάκης

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Leave a Reply