Αρχείο Παληοτάκη Νο.8

Σήμερα παρουσιάζουμε την “επεισοδιακή”  ομιλία του Παληοτάκη στη Φλωρεντία για τη συνάντηση που είχε γίνει το 1962 με θέμα την ίδρυση των Ελληνικών Φοιτητικών Συλλόγων του Εξωτερικού. (Γαλλία – Αυστρία – Γερμανία – Ισπανία). Στη συνάντηση τότε είχαν έρθει οι φοιτητές της Αυστρίας που ήταν οπαδοί της ΕΚΟΦ. Εκμεταλλευόμενοι λοιπόν ένα νόμο της Αυστρίας που απαγόρευε την ενασχόληση των φοιτητών με την πολιτική, σε κάποιο σημείο της ομιλίας, που αφορούσε τα πολιτικά δικαιώματα, σηκώθηκαν οι φοιτητές του Γκράτς και ξεκίνησαν βιαιοπραγίες εις βάρος του Παληοτάκη. Τον φυγάδευσαν σε τρένο με προορισμό τη Ρώμη, και τον έσωσαν από τα χέρια τους,  ο Εβραϊκής καταγωγής Ίνις Μεσάρε και ο Μανώλης Αναστασιάδης, φοιτητής της Γερμανίας. Το αποτέλεσμα της όλης αυτής τυφλής βίας των Εκοφιτών ήταν οι υπόλοιποι δημοκρατικά σκεπτόμενοι φοιτητές να υποστηρίξουν και τελικά να ψηφίσουν τις θέσεις του ομιλούντος.

Σ’ αυτή την ομιλία, όπως και στην επόμενη που θα δημοσιεύσουμε, διαπιστώνουμε μια βαθιά αγωνία για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα και στα οποία καλεί τους συμφοιτητές του να στρέψουν την έγνοια και την αγωνιστικότητά τους, προκειμένου να βοηθήσουν τη “μάνα Ελλάδα”, όπως συχνά προσφωνεί την Πατρίδα στο κείμενό του. Ακούμε τον καημό του νέου που έφυγε, του νέου που η καρδιά του πάλλεται για όσα συμβαίνουν και στα οποία επιθυμεί να πάρει μέρος και να αλλάξει τον κόσμο που βαραίνει τη νιότη τους. Πονάει για την Ελλάδα που σπαράσσεται από συγκρούσεις, από τη φτώχεια, από τη μορφωτική καθυστέρηση. Ζητάει ένα κόσμο αλληλεγγύης, δημοκρατίας, ισότητας, αναγνώρισης των δικαιωμάτων των νέων σε ένα μέλλον που οι ίδιοι θα χαράξουν.

Και τις πλήρωσε αυτές τις ιδέες του. Όχι μόνο τότε, που σώθηκε από του Χάρου τα δόντια με παρέμβαση φίλων… Αλλά και στα σκοτεινά χρόνια που ακολούθησαν… Και που τον σημάδεψαν… αλλά δεν τον υπέταξαν…

ΙΔΡΥΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΦΟΙΤΗΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ

ΦΛΩΡΕΝΤΙΑ, 25/03/1962

Αγαπητοί συμφοιτητές,

Αυτά που θα σας πω μπορεί τυπικώς να μην είναι η γνώμη όλων των Ελλήνων φοιτητών της Ιταλίας, διότι εδώ βρίσκομαι ως ένα μέλος των φοιτητών της Ρώμης. Πάντως είμαι απολύτως βέβαιος ότι τα λόγια μου αυτά είναι τα λόγια χιλιάδων Ελλήνων φοιτητών της Ιταλίας και της Ελλάδας.

Ορισμένοι αντιπρόσωποι – και πρώτος και καλύτερος και από την πρώτη στιγμή ο πρόεδρος του GRAZ AUSTRIA – έριξε τη συνήθη ιδέα, αν πετύχει η προσπάθειά μας – που θα πετύχει 100% -, η ομοσπονδία μας αυτή να έχει τελείως απολιτική γραμμή και καμιά απόφαση να μην μπορεί να πάρει στα πολιτικά και οικονομικά θέματα της Ελλάδας και επί της παγκόσμιας κατάστασης.

Για μένα αυτό είναι άτοπο και άδικο. Διότι ζητά να νεκρωθούν οι πολιτικές μας πεποιθήσεις, αρνείται κάθε συμπαράσταση σε κάθε πολιτικό και οικονομικό αγώνα της πατρίδας μας με την απλή δικαιολογία ότι η αυστριακή κυβέρνηση απαγορεύει κάθε πολιτική απόφαση ή διαμαρτυρία.

Για μένα αυτό είναι ανανδρία, αποφυγή της μάχης στον πολιτικό τομέα, προδοσία έναντι της μάνας Ελλάδας.

Το να σκέπτεσαι και να εκφέρεις τη γνώμη σου κανείς δεν μπορεί να το απαγορεύσει.

Απορώ πώς μπορούν να ζητούν οι κύριοι αυτοί να κλείσουμε τα μάτια μας και να μένουμε αδρανείς στις πολιτικές εξελίξεις της πατρίδας μας – ιδιαιτέρως αυτόν τον καιρό – και να μη δείχνουμε την ενεργητικότητά μας για την πολιτικο-οικονομική εξέλιξη της πατρίδας μας, όταν κάτω από τους νόμους αυτής της πολιτικής ζούμε, σπουδάζουμε, ξενιτευόμαστε και αγωνιζόμαστε.

Γι’ αυτό δεν ξέρω αν έκανα καλά που ζήτησα το λόγο. Δεν ξέρω κατά πόσο θα σας ευχαριστήσουν ή θα σας δυσαρεστήσουν τα λόγια μου. Μα εκείνο που ξέρω και αισθάνομαι είναι ότι τα παρακάτω λόγια μου πρέπει να ειπωθούν, γιατί είναι αληθινά.

Ίσως γι’ αυτό μπορεί και να μην ευχαριστήσουν πολλούς. Η αλήθεια είναι πάντα πικρή, όπως και αν λέγεται, και από όποιον και αν λέγεται, ιδιαιτέρως όταν βγάζεις τα κακώς κείμενα στη φόρα.

Την είδηση της παμφοιτητικής αυτής συνέλευσης τη δέχθηκα εγώ προσωπικά με άπειρη συγκίνηση και επαναστατικό ενθουσιασμό και χαιρετίζω με τα πιο ευγενικά μου αισθήματα το μεγάλο αυτό γεγονός και πιστεύω πως θα έχει ιστορική σημασία όχι μόνο για τις τύχες όλων των Ελλήνων φοιτητών του εξωτερικού, αλλά και για την ίδια την πατρίδα μας, για την ειρήνη και τη δημοκρατία.

Πιστοί στις ιδέες των αρχαίων προγόνων μας, πιστοί στο λαό μας και στις παραδόσεις μας, τιμώντας τα υπέροχα ιδανικά μας, ας υποσχεθούμε και ας δώσουμε όρκο, την άγια αυτή ημέρα, ότι θα συνεχίσουμε με την ίδια επιμονή να δείχνουμε τον πατριωτισμό μας σε κάθε φάση της φοιτητικής αγωνιστικής μας πάλης, ακολουθώντας – έστω και κάπως αργά – μια γραμμή πιο ρεαλιστική, μια γραμμή πιο μοντέρνα, μια γραμμή, τέλος πάντων, που να προστατεύει τα ελληνικά και μόνο συμφέροντα και όχι τα συμφέροντα των διαφόρων ξένων δυνάμεων.

Με την ευκαιρία λοιπόν της μεγαλειώδους αυτής συγκέντρωσής μας, ας υποσχεθούμε, εμείς οι φοιτητές του εξωτερικού, εμείς που ζούμε και βλέπουμε από κοντά τα αγαθά μιας αληθινής δημοκρατίας και μιας πολιτικής που προστατεύει τα εθνικά συμφέροντα, ότι θα εργασθούμε όχι μόνο για την επίλυση των καθαρά φοιτητικών προβλημάτων μας, μα και γενικώς για όλα τα τρέχοντα προβλήματα που δυστυχώς αναγκάζουν τη φτωχή μας πατρίδα να αιμορραγεί και να οδηγεί χιλιάδες νέους να εγκαταλείπουν τη μάνα μας Ελλάδα και να καταφεύγουν στα διάφορα σκλαβοπάζαρα της Δ. Γερμανίας και της Αυστραλίας.

Είναι καιρός, λοιπόν, να κάνουμε ό,τι πρέπει ή χρειάζεται για να πραγματοποιήσουμε τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις που πέφτουν στο μερίδιό μας ως φοιτητές. Ας καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για να συμβάλουμε όχι μόνο στην εξύψωση του πνευματικού επιπέδου της χώρας μας μα και του ιδεολογικού συνάμα. Ας σταθούμε ικανότεροι από τους συναδέλφους φοιτητές της πατρίδας μας, όχι μόνο όταν βρισκόμαστε εκεί, μα και από εδώ. Γιατί είμαστε ικανότεροι και γιατί είμαστε σε θέση εμείς να βλέπουμε ορισμένα γεγονότα πολύ καλύτερα από τους συναδέλφους μας στην Ελλάδα, μόνο και μόνο γιατί ο αέρας που αναπνέουμε είναι πιο ελεύθερος, πιο υγιεινός, πιο πολιτισμένος.

Είναι καιρός να ξυπνήσουμε από το λήθαργο της αδιαφορίας, της φυγής και της απολιτικότητας και να εργασθούμε ομαδικά για την επίλυση όλων των προβλημάτων μας, που κάνουν δύσκολη  τη ζωή μας εδώ και στην Ελλάδα και που εμποδίζουν το τέρμα της αποστολής μας, που όλοι επιδιώκουμε με τόσες θυσίες και κόπους.

Οι διάφορες σκοτεινές δυνάμεις επιδιώκουν και καλλιεργούν την ιδέα ότι εμείς οι φοιτητές δεν πρέπει να ανακατευόμαστε με τίποτα που αφορά τα γενικά ή ειδικά πολιτικά και οικονομικά προβλήματα και προσπαθούν να μας κρατούν απέξω από κάθε είδους αγώνα. Προσπαθούν να μας κρατούν έξω από τις εθνικές και δημοκρατικές παραδόσεις της χώρας μας.

Γι’ αυτούς είμαστε σοβαρό εμπόδιο, όταν βρισκόμαστε οργανωμένοι, όταν βλέπουν ότι ζητάμε τη λύση των διαφόρων προβλημάτων μας ομαδικά. Γιατί ξέρουν καλά ότι έτσι – θέλοντας και μη – θα πάρουμε το δίκαιό μας, και μάλιστα κατά τέτοιο τρόπο, που δεν θα φαίνεται ως προσωπικό ρουσφέτι του ενός ή του άλλου πολιτικάντη.

Προσπαθούν και καλλιεργούν την ιδέα της απολιτικοποίησης και μας κρατούν μακριά από τους πολιτικο-οικονομικούς αγώνες. Έτσι μας σπρώχνουν στη ζωή των σφαιριστηρίων, των τυχερών παιχνιδιών, των νυχτερινών κλαμπ του βούρκου, καλλιεργώντας την ιδέα ότι εμείς οι φοιτητές του εξωτερικού ούτε ενδιαφερόμαστε ούτε πρέπει να ενδιαφερόμαστε για τα οικονομικά και πολιτικά προβλήματα της χώρας μας.

Η τάση αυτή της απολιτικοποίησης και της αδιαφορίας διευκολύνεται κατά μεγάλο μέρος από την οικονομική καθυστέρηση της χώρας μας, τη φτώχεια και τη μετανάστευση που τη μαστίζει από χρόνια.

Μα είναι καιρός πλέον να ενδιαφερθούμε για ό,τι μας ανάγκασε και μας έφερε στην κατάσταση αυτή. Για ό,τι μας ανάγκασε να πάρουμε το δρόμο της ξενιτιάς. Για ό,τι μας ανάγκασε να προβούμε στη σύγκληση της πρώτης αυτής συνέλευσής μας.

Είναι καιρός τέλος πάντων να υπερασπισθούμε αυτή την ίδια την τιμή μας που, δυστυχώς, για μερικούς ασυνείδητους δημοσιογράφους και ελάχιστους φοιτητές, έφτασε να κυλιέται στο πεζοδρόμιο.

Διότι κανείς δυστυχώς από αυτούς τους κυρίους, αν φυσικά πρέπει να λέγονται κύριοι, ερεύνησε, εξέτασε για ποιο λόγο ακριβώς γίνονται ορισμένα άσχημα πράγματα από Έλληνες φοιτητές του εξωτερικού.

Κανείς από αυτούς τους κυρίους δεν εξέτασε, δεν ερεύνησε τα αίτια που προκαλούν το σάπισμα της ρίζας του γενεαλογικού μας δέντρου. Κανείς δεν εξηγεί το δράμα της ξενιτιάς, τους πόνους μας, τα εμπόδια, τους πειρασμούς που αντιμετωπίζουμε καθημερινά και μας φράζουν το δρόμο της επιτυχίας και μας παρασύρουν σε μια αναγκαία παρέκκλιση και καθυστέρηση.

Τίποτα από όλα αυτά. Απλώς και μόνο μας κριτικάρουν με τη χειρότερη και μονόπλευρη κριτική τους, λες και εμείς δεν είμαστε παιδιά της μάνας Ελλάδας. Λες και εμείς επιδιώκουμε να ντροπιάζουμε την πατρίδα μας. Πόσο πέφτουν έξω! Μα είναι φυσικό να πέφτουν έξω από την πραγματικότητα, γιατί μας κριτικάρουν από την Ελλάδα. Δεν ήρθαν να μας ζήσουν από κοντά, να έλθουν σε επαφή μαζί μας, να μας φωτίσουν για αυτό που κάνουμε και αυτοί το βλέπουν άσχημο. Να έλθουν τέλος πάντων να ζήσουν τις συνήθειες και να πλησιάσουν την ψυχή μας.

Μα είναι και δικό μας σφάλμα, γιατί δεν τους καταπολεμήσαμε ομαδικά και οργανωμένα και γιατί δεν διαφωτίσαμε την ελληνική κοινή γνώμη δείχνοντας ότι δεν υπάρχουν μόνο τα αποτελέσματα μα και τα αίτια.

Πιστεύω όμως πως έφτασε ο καιρός να δείξουμε τη δύναμή μας και να αναγκάσουμε την πρεσβεία μας και την κυβέρνησή μας να συμβάλουν ακόμη περισσότερο – αν συμβάλουν κάπως – στην οργάνωση των φοιτητών του εξωτερικού. Είναι καιρός να ρίξουμε καινούριο αίμα στις φλέβες μας και να αναδιοργανώσουμε τις δυνάμεις μας.

Το δε ζήτημα της ομαδικής συνένωσης των φοιτητικών δυνάμεων προσωπικώς εγώ πιστεύω ότι γίνεται ολοένα και περισσότερο συνείδηση στους πλατιούς φοιτητικούς κύκλους, που βλέπουν πολύ σωστά τον κίνδυνο που διατρέχουμε, αν παρατείνουμε τη διάσπαση των δυνάμεών μας.

Ίσως η ανάπτυξη της νέας αυτής δραστηριότητάς μας, της ενωμένης πάλης, να προκαλέσει το φόβο και τις αντιδράσεις των διαφόρων αντιδραστικών δυνάμεων, που έχουν συμφέροντα να μας κρατούν διασπασμένους και αποδιοργανωμένους.

Διότι γνωρίζουν καλά ότι ενωμένοι θα πετύχουμε – και σε ελάχιστο χρόνο μάλιστα – την επίλυση όλων των προβλημάτων μας, που εδώ και χρόνια αρνούνται να τα αντιμετωπίσουν και να τα επιλύσουν.

Δεν μπορούμε να περιμένουμε από τη γη να μας δώσει τα αγαθά της. Πρέπει να εργασθούμε και να τα πάρουμε μόνοι μας.

Ας διογκώσουμε λοιπόν την πάλη μας για την επίλυση των συνδικαλιστικών φοιτητικών προβλημάτων μας και για ό,τι αφορά γενικά τη μάνα μας Ελλάδα, αποδεικνύοντας ότι είμαστε γνήσια παιδιά της και όχι παράσιτα, όπως δυστυχώς πολλοί υποστηρίζουν.

Και αν βρισκόμαστε εδώ, βρισκόμαστε για όλους τους άλλους λόγους, εκτός αυτού που υποστηρίζουν, ότι τάχα είμαστε νέοι κατώτερης πνευματικής μόρφωσης ή ότι είμαστε ανίκανοι να πετύχουμε στα ελληνικά πανεπιστήμια.

Ας σφυρηλατήσουμε την ενότητά μας στη δράση της φοιτητικής  μας τάξης και ας παλέψουμε για την ανατροπή όλων των εμποδίων και τη συντριβή όλων  των νεοφασιστικών δυνάμεων, που δυστυχώς άρχισαν να σηκώνουν ξανά κεφάλι και στην πατρίδα μας. Αυτές οι δυνάμεις χρηματοδοτούνται από διάφορα μυστικά κονδύλια και έχουν ως αποστολή την παρακολούθηση και το σαμποτάρισμα των διαφόρων ομαδικών και ατομικών προσπαθειών.

Είναι καιρός να πάψει το αίσχος της αποπομπής φοιτητών μόνο και μόνο γιατί είχαν την ατυχία ή την ευτυχία να σκέπτονται και να αντιλαμβάνονται διαφορετικά από ό,τι θέλει η κυβέρνησή μας να αντιλαμβάνονται όλοι οι φοιτητές.

Ας διακηρύξουμε την αδελφική αλληλεγγύη μας και την αγωνιστική συμπαράσταση μεταξύ μας και απέναντι στους συναδέλφους φοιτητές της μάνας Ελλάδας, που ιδιαιτέρως αυτές τις ημέρες δίνουν τη μεγαλύτερη μεταπολεμική μάχη τους με γενικές απεργίες, με διαμαρτυρίες και με ομαδικές απεργίες πείνας διαρκείας.

Αυτό που συμβαίνει μέσα στους φοιτητικούς κύκλους της Ελλάδας, τον τελευταίο καιρό, σας τονίζω ότι είναι κάτι το ιδιαιτέρως εξαιρετικό και γι’ αυτό σας παρακαλώ να το προσέξουμε και εμείς με ιδιαίτερη προσοχή και να δώσουμε κάθε δυνατή συμπαράσταση και βοήθεια για την άμεση λύση των προβλημάτων τους. Το μαχαίρι έφτασε στο κόκαλο. Τουλάχιστον αυτό αποδεικνύουν οι ομαδικές απεργίες πείνας διαρκείας. Μα δυστυχώς μέχρι τώρα το μόνο που πέτυχαν ήταν να μεταφερθούν όλοι τους στα νοσοκομεία. Μάλιστα, αγαπητοί συμφοιτητές! Απίστευτο και όμως αληθινό! Προτιμήθηκε, από κάθε άλλη λύση, να μεταφερθεί η ίδια η επιστήμη στο νοσοκομείο!

Μα η προώθηση του αγώνα αυτού εξαρτάται μόνο από την ενότητα της δράσης όλων των φοιτητών.

Η σημασία και η αξία των κοινών αυτών εκδηλώσεων και της συνεργασίας όλων των φοιτητών εξωτερικού θα είναι μεγάλη όχι μόνο για την ταχεία λύση των διαφόρων προβλημάτων μας αλλά και για την πατρίδα μας.

Υπάρχουν πολλές αδυναμίες στη δουλειά για την ανάπτυξη της ενιαίας δράσης και μας βάζουν πολλές τρικλοποδιές. Μα εδώ ακριβώς θα στηρίζεται η αξία της επιτυχίας μας.

Στην Ελλάδα όλοι οι φοιτητικοί σύλλογοι διοικούνται από τη ΔΕΣΠΑ. Καιρός είναι να φτιάξουμε και εμείς τη δική μας και να ανοίξουμε αμέσως στενή συνεργασία και κοινό αγώνα με τη ΔΕΣΠΑ.

Ας αφήσουμε κάθε μικροδιαφορά μας και κάθε προσωπική μας επιδίωξη και ας δείξουμε ένα πνεύμα στενής συνεργασίας και κατανόησης προς το μεγάλο δικό μας κίνδυνο και της πατρίδας μας.

Ζητώ συγγνώμη, αν σας κούρασα. Ζητώ συγγνώμη, αν είπα πράγματα που μπορεί να έθιξαν μερικούς.

Μα τι να γίνει. Αυτά αισθανόμουν, αυτά είπα. Αν είναι έγκλημα, ας τιμωρηθώ. Μα δεν πιστεύω να πιστεύει κανείς πως είναι έγκλημα το να εκφράζει κανείς τη γνώμη του.

Πολύ θα ήθελα αυτά που σας είπα να τα συνόδευα και με τα συντριπτικά στοιχεία που αποδεικνύουν τη μεγάλη αλήθεια των λόγων μου. Μα δυστυχώς χρειάζεται πολύς χρόνος και αυτή τη χάρη δεν μπορώ να την έχω.

Τέλος πάντων, ζητώ να δουλέψουμε όλοι μας με κύριο σκοπό την επίλυση εκείνων των προβλημάτων που είναι περισσότερο επείγοντα και που αφορούν το σύνολο των φοιτητών.

Ζητώ επίσης η συνομοσπονδία μας να μην πάρει απολιτική μορφή. Δε ζητώ να είναι κομματική, αλλά να έχει τη δύναμη και τη νομιμότητα να παίρνει και πολιτικές αποφάσεις.

Σκεφτείτε και το καλό της πατρίδας μας και όχι μόνο αποκλειστικά το δικό μας, το ατομικό ….

Ένα σας λέω ακόμα: πριν πάρετε οποιαδήποτε απόφαση, σκεφτείτε τι συμβαίνει στην Ελλάδα αλλά και στην ανθρωπότητα.

Σας ευχαριστώ που με ακούσατε.

Ζήτω η 25η Μαρτίου!

Ζήτω η Ελλάδα!

Ζήτω οι φοιτητές εξωτερικού!

Demetrio Palios [ Παληοτάκης ]

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Leave a Reply