Ο σχεδιασμός της σφαγής

Το όγδοο μέρος του βιβλίου μας «Σκέψου Ανθρώπου» δείχνει ότι η δημιουργία συγκεντρωτικών στρατοπέδων ήταν επιστημονικά και σοβαρά προγραμματισμένη.
Δεν ήταν μια αυθόρμητη έκρηξη μίσους.
Ήταν μια έκφραση θεωρητικοποιημένης εξόντωσης, που εξαφανίστηκε από το πρόσωπο της γης όλων των αντιφρονούντων, όλων όσων κρίθηκαν επικίνδυνοι για τον Γ ‘Ρηχ.
Και δεν άρεσε καθόλου. Ήταν πεπεισμένοι, δηλαδή, πως λειτουργούσαν για το «κοινό καλό».
Και γνώριζαν καλά την ισχύ που ασκήθηκε στην καλλιέργεια αυτής της επερχόμενης τρομοκρατίας, αυτής της επερχόμενης τιμωρίας, ακόμα και εκείνων που δεν είχαν ακόμη κρατηθέντες.
Και, το κυριότερο, από 4-5 χρόνια πριν, στην Αγγλία και Αμερική, είχαν κυκλοφορήσει «ενημερωτικά» βιβλία.
Τι έκαναν, λοιπόν, οι ηγέτες των λαών, μπροστά στην εκφρασμένη, χρόνια πριν, η μανιολογία που ήταν προ των πυλών;
Θα πάρει ποτέ μια πεπιτική απάντηση;
.
.
8
Ο σχεδιασμός της σφαγής
.

Όταν, στις 31 Ιουλίου 1941, ανατεθεί στον Heydrich την πλήρη εξουσία και δικαιοδοσία για την «επίλυση του ζητήματος του ευρωπαϊκού προβλήματος στην Ευρώπη», η σφαγή στα στρατόπεδα έχει ήδη σχεδιαστεί. Μετά την θανάτωση του Heydrich, στα 1942, οι εξουσίες του συγκεντρώνονται απευθείας στα χέρια του Himmler, ανώτατου διοικητή των SS. Ο Eichmann είναι ο μεγάλος τεχνικός σχεδιαστής των σφαγών, ο οποίος – από την στιγμή αυτή και μετά – συντρίβει τους εβραίους και τους μη εβραίους: ο στόχος είναι η ολική εξάλειψη των εβραίων, χωρίς διακρίσεις (νέων ή γερών, αντρών και γυναικών και παιδιών, ασθενειών), και με συνοπτικές διαδικασίες και ελάχιστες διακρίσεις εξοντωθούν οι μη εβραίοι. Από την χαοτική σφαγή, με τις μαζικές εκτελέσεις και τις ενδοφλέβιες ενέσεις με το δηλητήριο, περνάει στα θαλάμους αερίων.

Το μεγαλύτερο μυστικό περιβάλλει το χαρακτήρα και τον προορισμό των «μεταφορών». Στα 1941 και στα 1942, ανακοινωνόταν σ’ όσους μεταφέρονταν ότι θα τους μετέφεραν «στην Ανατολή». Στους Γάλλους, στους Βέλγους, στους Ιταλούς, έλεγαν γενικά ότι θα τους πήγαιναν «στη Γερμανία». Ο στρατηγός των SS που οργάνωσε τη μεταφορά, στις 27 Σεπτεμβρίου του 1944 στις φυλακές της Γένοβας, μέρος της οποίας μεταφοράς ήμουν κι εγώ, μας είπε ότι θα πηγαίναμε «να εργαστούμε στη Γερμανία», όπου θα εξασκούσαμε ένα επάγγελμα συμβατό με τις ικανότητές μας και με τις ανάγκες του καθενός και ότι θα είχαμε «τροφή επαρκή και ζεστά ρούχα.» Σίγουρα, δεν είχαμε αυταπάτες, παρόλα αυτά κανένας από εμάς, επιμένω κανένας, δεν είχε ιδέα – ούτε καν μακρινή υποψία – γι’ αυτό που μας περίμενε. Εγώ, ήδη καταδικασμένος σε θάνατο με άλλους δεκατέσσερις συντρόφους στην ίδια αποστολή, είχαμε τότε την αίσθηση ότι μας απονεμήθηκε ένα είδος χάριτος.

«Προς στιγμήν – έγραφα στο βιβλίο μου “Είναι εύκολο να πει κανείς τη λέξη πείνα – ” μια άλλη αβεβαιότητα είχε τελειώσει. Είχε τελειώσει αυτή η υπερένταση που ζούσες όταν διάβαζαν τα νούμερα που καλούσαν και ακουγόταν ένας ήχος που προσομοίαζε στο δικό σου αριθμό. Έτσι μας συνέβαινε να προφέρουμε αυτόν τον τρελό λόγο, που τον διώχναμε με τη σκέψη, και ο οποίος επιχειρούσε να εγκατασταθεί στα σωθικά μας: επιτέλους.»

Στη Γερμανία και στις κατεχόμενες χώρες, οι ναζί άφηναν να «κυκλοφορούν διάφορες φήμες» σχετικά με τη φρίκη των στρατοπέδων συγκέντρωσης, αλλά καμιά από αυτές τις φήμες δεν ομολογούνταν ή δεν γινόταν αποδεκτή. Οι «φήμες», κρατώντας ένα πέπλο μυστηρίου γύρω τους, πολλαπλασίαζαν το φόβο και τον τρόμο στους πληθυσμούς: αυτό αποτελούσε μία έμμεση βοήθεια στο έργο της καταστολής που επιχειρούσαν τα SS. Ακόμη και στο εσωτερικό των στρατοπέδων η τεχνική του μυστικού ήταν παρόμοια. Το νιώθαμε, το ψιθυρίζαμε. Μα μόνο τους τελευταίους μήνες, οι περισσότεροι από εμάς γνώριζαν την ύπαρξη των θαλάμων αερίων, στο Μαουτχάουζεν.

Στα ελεύθερα κράτη υπήρχε καλύτερη πληροφόρηση. Την περίοδο από το 1936 ως το 1939, στην Αμερική και την Αγγλία, είχαν εκδοθεί ακόμη και βιβλία για τις κτηνωδίες που εφαρμόζονταν από τα SS στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα οποία, αυτά τα πρώτα χρόνια, όπως ειπώθηκε στην αρχή, μεταφέρονταν ως κρατούμενοι οι αντιναζιστές και κρατούμενοι του κοινού ποινικού δικαίου. Πολιτικοί και ποινικοί κρατούμενοι βρίσκονταν στην ίδια μοίρα, είτε όσον αφορά την εκμετάλλευσή τους στην καταναγκαστική εργασία αλλά και για να εμποδίσουν τους ελέγχους από τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, ο οποίος από καιρού εις καιρόν, ειδικά κατά τη διάρκεια του πολέμου, επιθυμούσε να κάνει ελέγχους. Κι όταν, τελικά, ο Ερυθρός Σταυρός τα κατάφερνε να έρθει για έλεγχο, παρουσιάζονταν ενώπιον των αποστολών του κρατούμενοι που είχαν καλά τραφεί από τον «προεξάρχοντα», καθώς και ορχήστρες που φτιάχνονταν από τους εξόριστους κρατούμενους, κι όλα αυτά προκειμένου να δείξουν ότι η κράτηση ήταν ένα είδος φιλοξενίας..

Από το τέλος του 19ου αιώνα, αρχίζαμε λίγο-λίγο και συνηθίζαμε σ’ ένα καινούριο φαινόμενο: τη μαζική παραγωγή. Πρόκειται για την κατασκευή αντικειμένων καθημερινής χρήσης σε «βιομηχανική ποσότητα».
Βλέποντας αυτές τις στοίβες από παπούτσια κρατουμένων και καταδικασμένων, συνειδητοποιούμε ότι αυτό που επινόησαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι ο θάνατος σε «βιομηχανική ποσότητα».
.

Τα μάτια μας μπερδεύονται και χάνονται περνώντας από το ένα κεφάλι στο άλλο, από τη μια κοιλιά στην άλλη. Δεν ξέρω πώς τους στοίβαξαν έτσι, αλλά θα ορκιζόμουν ότι πρόκειται για τον ίδιο κρατούμενο που αναπαράγεται επί 60 φορές. Σαν -η μηχανή που αλέθει τους ανθρώπους- να έχει μειώσει κάθε άνθρωπο, κάθε ύπαρξη σε ένα είδος σκελετού που έχει χάσει κάθε ανθρώπινο χαρακτηριστικό.
Κυρίως, όμως, πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό είναι ο ναζισμός: μια μηχανή που κατασκευάζει τους λεγόμενους υπεράνθρωπους (την άρια φυλή) και τους «υπανθρώπους», που προορίζονται για τα στρατόπεδα.
.
Ο Nicolas Bouvier έλεγε και η γλώσσα επινοεί τα δικά της σύνορα, τα δικά της όρια. Εννοούμε τις λέξεις που, πέρα από αυτές, δεν μπορεί τίποτα να ειπωθεί, να εκφραστεί: «απερίγραπτο», «ανεκδιήγητο» είναι τα όρια γι’ αυτό που βλέπουμε. Και βέβαια, αντιμέτωποι μ’ ένα θέαμα που πάει τόσο βαθιά μέσα στον τρόμο, δεν μπορούμε παρά να θυμηθούμε ότι η γλώσσα δεν έχει λέξεις για να περιγράψει αυτό που πραγματικά συνέβη στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
.
Πολλές μαρτυρίες συγκλίνουν και υποστηρίζουν ότι οι γυναίκες φύλακες των στρατοπέδων είχαν, γενικά, πιο σαδιστική συμπεριφορά από τους άντρες συναδέλφους τους. Κατά τη γνώμη μου, το σημαντικό δεν είναι αυτό. Δεν έχουμε στόχο να παρουσιάσουμε το διάγραμμα των σαδιστών. Αρκεί να βυθίσουμε τα μάτια μας στις ματιές που ρίχνουν αυτές οι τρεις γυναίκες φύλακες τη στιγμή ακριβώς της σύλληψής τους από τις συμμαχικές δυνάμεις και θα καταλάβουμε αυτό που είναι η ουσία: ό,τι κι αν διέπραξαν, δεν το έχουν καθόλου μετανιώσει.
.
Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις για τα πολύ μικρά παιδιά. Τα βλέπουμε εδώ να συνωστίζονται στην ουρά, με το μικρό κίτρινο αστέρι στην πλάτη τους, για να ανέβουν στα τρένα του θανάτου.
.
Κομμένο κεφάλι από μια κρατούμενη, που παρουσιάστηκε στα SS πάνω σ’ ένα δίσκο. Επρόκειτο να χρησιμεύσει, μετά από ειδική επεξεργασία, ως αντικείμενο για τη συγκράτηση των χαρτιών!!!…
.
Ιατρικά πειράματα των ναζί: γυναίκες βιασμένες, που έχουν υποστεί βασανιστήρια, και που μετά τις εκτέλεσαν και φούσκωσαν τα σώματά τους με τεχνητό τρόπο.
.
Χωρίς αμφιβολία, είναι μία από τις φωτογραφίες που δύσκολα μπορεί κανείς να αντέξει. Ιδού για τι είδους θηριωδίες ήταν ικανοί οι ναζί στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Να γιατί πρέπει να μαχόμαστε τους αρνητές του ολοκαυτώματος και τους νεοναζί.
.

Πηγή των φωτογραφιών είναι ο ιστότοπος : “Contre l’ Oubli”

Το βιβλίο προέρχεται από το Αρχείο Παληοτάκη και η απόπειρα μετάφρασης έγινε από τον ίδιο τον Παληοτάκη.

Εάν επιθυμείτε να διαβάσετε το πρωτότυπο κείμενο στα ιταλικά, παρακαλούμε πατήστε δίπλα

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπρακίδων
www.lamprakides.gr/blog

Leave a Reply