Η τελευταία συνεισφορά

Το έβδομο μέρος του αφιερώματός μας στο βιβλίο «Σκέψου Άνθρωπε» δεν κάνει πια αναφορά στις μεθόδους και τις τεχνικές με τις οποίες επεδίωκαν να καταστρέψουν κάθε ίχνος ανθρωπιάς και αλληλεγγύης στους κρατουμένους.

Σ’ αυτή την ενότητα, τρομάζουμε όταν διαβάζουμε πώς οι άνθρωποι – κάτω από την πίεση του φόβου, της εξαθλίωσης, της ανάγκης  επιβίωσης – μετατρέπονταν σε άγρια ​​ζώα σε βάρος του συνανθρώπου, αν και ήξεραν ότι δύσκολα θα γλυτώσουν από τη μοίρα των πιο κατατρεγμένων.

Οι υποσχέσεις για προνόμια – πολιτική που εφαρμόζει κάθε εξουσία, προκειμένου να διαιρέσει και να διασπάσει αυτούς που εξουσιάζει – είχαν και στα στρατόπεδα εξόντωσης τα αποτελέσματά τους. Ακόμη και πολιτικοποιημένοι κρατούμενοι δύσκολα κρατούσαν την συνοχή στην ομάδα τους.

Και αυτό που μας συγκλόνισε – αν και το ξέραμε, αλλά πρώτη φορά διαβάζαμε τόσο ωμά την περιγραφή και την αξιοποίηση – ήταν ο προγραμματισμός των ναζί να «μην πάει τίποτα χαμένο» από την ανθρώπινη σορό!

Φρικιαστικό, να πούμε, είναι λίγο !!! Απάνθρωπο, να πούμε, είναι πολύ λογοτεχνικό !!

Να μην τα ξαναζήσουμε, συνάνθρωποι !!!
Ας έχουμε τα μάτια και την ψυχή ανοιχτά, να δούμε τι πλησιάζει …
Και να ακούμε, να προσέχουμε, να νοιαζόμαστε για τον διπλανό.
Όπως είπε και ο Μπρεχτ, αν δεν δώσουμε σημασία στο κακό που βρίσκει το γείτονα, τότε θα έρθει και σ’ εμάς και δεν θα υπάρχει κανείς να αντιδράσει …

Δεν μπορούμε να ευχηθούμε καλή ανάγνωση…
Θα θέλαμε, μόνο, να ευχηθούμε προσεκτική μελέτη …

7

Η τελευταία συνεισφορά

Ο «μουσουλμάνος», όμως, που έχει ήδη δώσει στον ναζιστικό Ράιχ την αξιοπρέπειά του, την προσωπικότητά του, την εργατική δύναμή του μέχρι το απώτατο όριο των δυνάμεών του, δεν έχει – εντούτοις – δώσει ακόμη τα πάντα: καλύτερα, δεν έχει ακόμη καταληστευτεί, δεν του τα έχουν πάρει όλα. Το σώμα του θα χρησιμεύσει ως πειραματόζωο στους γιατρούς των SS, αυτά τα κοπάδια καθαρμάτων που δε θα σταματήσουν μπροστά σε κανένα πείραμα  στα αδύναμα – ακόμη ζωντανά – σώματα: πειράματα που αφορούν τεχνητή κατάψυξη ζωντανών ανθρώπων, αφαίρεση ζωτικών οργάνων, ακρωτηριασμούς χωρίς αναισθησία, ευνουχισμούς. Τα γυναικεία μαλλιά έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί στη Γερμανία ως πρώτη ύλη στην υφαντουργία ή ως πρώτη ύλη για το παραγέμισμα του εσωτερικού των στρωμάτων. Όταν ο «μουσουλμάνος» αφήσει, επιτέλους, την τελευταία του αναπνοή, εάν στο σκελετό του δεν έχει μείνει ίχνος κρέατος να τον καλύπτει, μαζεύουν τα ελάχιστα υπολείμματά του από το κρεματόριο. Και οι στάχτες του νεκρού, αλλά και τα κόκκαλά του που τα κονιορτοποιούν με τον κατάλληλο τρόπο με ένα ειδικό μηχάνημα, προορίζονται να χρησιμεύσουν ως λίπασμα στους αγρούς. Αν, όμως, πεθάνει προτού γίνει ο απόλυτος σκελετός και αν περιβάλλουν τα κόκκαλά του ακόμη λωρίδες κρέατος, τότε του κόβουν το κεφάλι και από το σώμα του θα βγάλουν σαπούνι.

Ο φυλακισμένος που έχει αποδεχθεί να αποτελεί μέρος της ιεραρχίας του στρατοπέδου τα ξέρει όλα τα παραπάνω, ξέρει ποιος είναι ο σκοπός της οργανωτικής δομής του στρατοπέδου, ξέρει τι ζητάνε από αυτόν. Γνωρίζει, επομένως, ότι η εξουσία του πάνω στους συντρόφους, που είναι υπό τις διαταγές και τον έλεγχό του, δεν έχει όρια, εκτός από αυτά που ευκαιριακά θα βάλουν τα SS, ή τα όρια που πιθανόν να του υπαγορεύσει το τελευταίο ίχνος ανθρωπιάς που έχει ακόμα διατηρήσει στην ψυχή του. Αν τυχόν δεν έχει όρια – αν δεν έχει πια – ο «προεξάρχων» στην ιεραρχία των κρατουμένων, οδηγείται από την αυθαίρετη κρίση του, από το άγριο ένστικτο που πηγάζει από τα βάθη της ψυχής του, που είναι συχνά άρρωστη, αλλοτριωμένη από το περιβάλλον και από την ανάγκη να επιδεικνύει τον μέγιστο ζήλο στην εκτέλεση των καθηκόντων του, προκειμένου να επιβιώσει, γιατί κι αυτός – από τη μια στιγμή στην άλλη – μπορεί να καταλήξει μεταξύ των «μουσουλμάνων». Και, επομένως, σ’ αυτούς τους ανθρώπους εύκολα αποχαλινώνεται η αγριότητα στη συμπεριφορά, που συχνά μετατρέπεται σε σαδισμό. Αυτή η άγρια ​​συμπεριφορά, συχνά, ενεργοποιείται από αντιπάθειες ή προλήψεις, συχνά όσον αφορά τους πιο γέρους ή τους πιο αδύναμους, γιατί, στο στρατόπεδο, η μόνη θρησκεία είναι αυτή της δύναμης και της επίδοσης. Δεν υπάρχουν διαφορές και διακρίσεις είτε έχουμε να κάνουμε με διανοούμενο είτε με ιερέα είτε με αδύναμη γυναίκα. Αν προσπαθήσει κάποιος να ξεφύγει από τη βία που κατευθύνεται από τους «προεξάρχοντες» του στρατοπέδου, ο προορισμός του είναι ο θάλαμος των αερίων, το κρεματόριο.

Ο Robert Antelme, στο βιβλίο του «Το ανθρώπινο είδος», βεβαιώνει: «Η καταπίεση και η αθλιότητα έφταναν σε τέτοιο μεγάλο βαθμό, που ακόμη και μεταξύ των πολιτικών κρατουμένων διακυβευόταν και σπάνιζε η αλληλεγγύη. Ομάδες τριών ή τεσσάρων ατόμων διατηρούσαν ακόμη ένα είδος αλληλεγγύης. Όμως, για να οργανωθεί κανείς, για να σκεφτεί, είναι ανάγκη να έχουν και δυνάμεις και χρόνο. Στο στρατόπεδο, όμως, όλοι εργάζονταν από τις 6 το πρωί έως τις 6 το βράδυ. Σε ένα τέτοιο Kommando, που αποτελείται κυρίως από Γάλλους, Ρώσους, Ιταλούς και Πολωνούς, η οργάνωση μιας διεθνούς αλληλεγγύης δεν θα ήταν εύκολο να επιτευχθεί παρά μόνο με την υποστήριξη από έναν πυρήνα πολιτικών κρατουμένων, οι οποίοι θα είχαν αποκτήσει ένα είδος εξουσίας στο στρατόπεδο. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ο καθένας αναδιπλώνεται και κλείνεται στη δική του εθνικότητα. Και οι πιο ευνοημένοι ήταν οι Πολωνοί, οι οποίοι μιλούσαν – σχεδόν όλοι – τα γερμανικά και οι οποίοι πια είχαν μεγάλη εμπειρία από τα στρατόπεδα και – με εξαίρεση τη ρωσική επίθεση του Φεβρουαρίου – δέχονταν δέματα. Οι Γάλλοι ήταν οι πιο μισητοί, αυτοί που δέχονταν τα περισσότερα χτυπήματα και – μαζί με τους Ιταλούς – ήταν οι λιγότερο εύρωστοι. Μα αυτά δεν ήταν αρκετά. Η γαλλική ομάδα συμπεριελάμβανε και καμιά δωδεκαριά κρατουμένους του κοινού ποινικού δικαίου. Μια κοινωνία – όπως αυτή του διοικητικού μορφώματος που ονομάζεται Kommando – που κυριαρχείται από παλιάνθρωπους, σ’ αυτή την κοινωνία οι παλιάνθρωποι έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να επιβιώσουν. Αν κάποιος δεν μπορούσε να πετύχει κάτι που ζητούσε μέσα από τη διοικητική δομή των Kapos ή των «Παλιών» του συγκροτήματος στο οποίο διέμεναν, μέσα από τις νόμιμες διεκδικήσεις, αυτό μπορούσε να το πετύχει μέσα από το δίκτυο της παράνομης διακίνησης, της κολακείας, της αγοράς, και μέσα από ένα είδος αμφίβολης αλληλεγγύης μεταξύ ανθρώπων, μεταξύ προσώπων «με αμοιβαία κατανόηση». Αυτή η «κατανόηση» μπορούσε πανεύκολα να μετατραπεί σε άγριο μίσος, και μετά πάλι σε κατανόηση, ανάλογα με τις συνθήκες. Μιλάμε για την απόλυτη κυριαρχία των κρατουμένων του κοινού ποινικού δικαίου και της νοοτροπίας που βασιλεύει στις ποινικές φυλακές.»

Δεν παραθέτουμε φωτογραφίες από το βιβλίο αυτή τη φορά. Θα ανατρέξουμε σε ένα «διδακτικό» ντοκιμαντέρ, που «αλιεύσαμε» από το διαδίκτυο, σχετικά με το Άουσβιτς.
Δίνουμε την υπόσχεση να επεξεργαστούμε όλες τις φωτογραφίες του βιβλίου και να τις αναρτήσουμε, αν τα καταφέρουμε, με μουσική επένδυση.
Στο μεταξύ, για όσους τακτικά μας παρακολουθούν, επισημαίνουμε ότι αναρτούμε περίπου μία ενότητα τη βδομάδα. Μας απομένουν λιγότερες από όσες έχουμε αναρτήσει. Ελπίζουμε να μπορέσουμε να τηρήσουμε αυτή τη συχνότητα μέχρι το τέλος του καλοκαιριού.
Ακολουθεί το βίντεο για το Άουσβιτς. Ενημερωθείτε και σεβαστείτε την αγωνία και τις μνήμες των ανθρώπων.

Το βιβλίο προέρχεται από το Αρχείο Παληοτάκη και η απόπειρα μετάφρασης έγινε από τον ίδιο τον Παληοτάκη.

Εάν επιθυμείτε να διαβάσετε το πρωτότυπο κείμενο στα Ιταλικά, παρακαλώ πατήστε δίπλα

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπρακίδων
www.lamprakides.gr/blog

Leave a Reply