Η τελευταία συνεισφορά

Το έβδομο μέρος του βιβλίου μας «Σκέψου Άνθρωπε» δεν αναφέρεται πλέον στις μεθόδους και τις τεχνικές με τις οποίες επεδίωκαν να καταστρέψουν κάθε ίχνος ανθρωπιάς και αλληλεγγύης στους κρατούμενους.

Σ ‘αυτή την ενότητα, τρομάζουμε όταν διαβάζουμε ότι οι άνθρωποι κάτω από την πίεση του φόβου, της εξαθλίωσης, της ανάγκης για επιβίωση μετατράπηκαν σε άγρια ​​ζώα εις βάρος του ανθρώπου, αν και γνώριζαν ότι δύσκολα θα αποφύγουν τη φρίκη των πιο καταστροφικών συνεπειών.

Οι υποσχέσεις για προνομιακή πολιτική που εφαρμόζει κάθε εξουσία, προκειμένου να διαιρέσουν και να διασπαστούν όσοι είχαν την εξουσία και στις στρατόπεδες εξόντωσης των αποτελεσμάτων τους. Ακόμη και οι πολιτικοποιημένοι κρατούμενοι δύσκολα κρατούσαν την συνειδηση στην ομάδα τους.

Και αυτό που μας συγκλονίστηκε – αν και το ξέραμε, αλλά η πρώτη φορά διαβάζαμε τόσο ωμά την περιγραφή και αξιοποίηση ήταν ο προγραμματισμός των ναζιστών να «μην πάει τίποτα χαμένο» από το ανθρώπινο στύλο! Φρικιαστικό, να πω, είναι λίγο !!! Απανθρωπό, να πούμε, είναι πολύ λογοτεχνικό !!

Να μην ξαναζησουν, συνάνθρωποι !!!
Ας έχουμε τα μάτια και την ψυχή ανοιχτά, να δούμε τι πλησιάζει …
Και να ακούσουμε, να προσέχουμε, να νοιάζουμε για τον πλησίον.
Όπως είπε και ο Μπρεχτ, αν δεν δώσουμε σημασία στο κακό που βρίσκει το γειτόνα, τότε θα έρθει και τα σώματα και δεν θα υπάρχει κανείς να αντιδράσει …

Δεν μπορούμε να ευχηθούμε καλή διαβίωση …
Θα θέλαμε, μόνο, να ευχόμαστε προσεκτική μελέτη …

7 Η τελευταία συνεισφορά

Ο «μουσουλμάνος», όμως, που έχει ήδη δώσει στον ναζιστικό Ριχ την αξιοπρέπεια του, την προσωπικότητά του, την εργατική δύναμη μέχρι το απώτατο όριο των δυνάμεών του, δεν έχει δώσει ακόμη όλα: καλύτερα, δεν έχει καταδικαστεί ακόμα, δεν του τα έχουν πάρει όλα. Το σώμα του θα χρησιμεύσει ως πειραματόζωο στους γιατρούς των SS, τα κεραμίδια των καθαρμάτων που δεν θα σταματήσουν πριν από οποιαδήποτε πειραματική δοκιμασία στα αδύναμα ακόμη ζωντανά σώματα: πειράματα που αφορούν τη φυσική κατάψυξη ζωντανών ανθρώπων, την απομάκρυνση των ζωτικών οργάνων, ακρωτηριασμοί χωρίς αναισθησία, εκφοβισμούς. Τα θηλυκά μαλλιά έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί στη Γερμανία ως πρώτη ύλη στην υφαντική ύλη ή ως πρώτη ύλη για την πλήρωση του εσωτερικού των στρωμάτων. Όταν ο «μουσουλμάνος» αφήνει, επιτέλους, την τελευταία του αναπνοή, εάν στο σκελετό του δεν έχει μείνει το ίχνος του κρέατος να καλύψει, συγκεντρώνει τα ελάχιστα υπολείμματα του από το κρεματόριο. Και οι στάχτες του νεκρού, αλλά και οι κόκκοι του που κονιορτοποιούνται με τον κατάλληλο τρόπο με ένα ειδικό μηχάνημα, προορίζονται να χρησιμεύσουν ως λιπάσματα στα αγροτεμάχια. Αν, όμως, πεθάνε πριν να γίνει ο απόλυτος σκελετός και αν περιβάλλει τους κόκκους του ακόμη λωρίδες του κρέατος, τότε κόβει το κεφάλι του και από το σώμα του θα βγάλουν σαπούνι.

Ο φυλακισμένος που έχει αποδεχθεί να είναι μέρος της στρατοπέδου στρατοπέδου γνωρίζει όλα τα παραπάνω, γνωρίζει ποιος είναι ο σκοπός της οργανωτικής δομής του στρατοπέδου, ξέρει τι ζητά από αυτόν. Γνωρίζει, λοιπόν, ότι η εξουσία του πάνω στους συντρόφους, υπό τις διαταγές και τον έλεγχό του, δεν έχει όρια, εκτός από εκείνα που θα θέσουν περιστασιακά οι SS, ή τα όρια που πιθανόν να υπαγορεύουν το τελευταίο ίχνος ανθρωπότητας που έχει ακόμα διατηρούν την ψυχή του. Αν τυχόν δεν έχει όρια; αν δεν έχει πια τον «προεξάρχοντα» στην ιεραρχία των κρατουμένων, οδηγείται από την αυθαίρετη κρίση του, από το άγριο ένστικτο που πηγάζει από τα βάθη της ψυχής του, που είναι συχνά άρρωστος, αλλοτριωμένος από το περιβάλλον και από την ανάγκη να επιδείξει το μέγιστο το απαιτούμενο για την εκτέλεση των καθηκόντων του, προκειμένου να επιβιώσει, γιατί κι αυτός; από τη μια στιγμή στην άλλη μπορεί να καταλήξει μεταξύ των «μουσουλμάνων». Και, επομένως, σε αυτούς τους ανθρώπους εύκολα αποκλείεται η αγριότητα στην συμπεριφορά, που συχνά μετατρέπεται σε σαδισμός. Αυτή η άγρια ​​συμπεριφορά, συχνά ενεργοποιείται από αντιπάθειες ή προλήψεις, συχνά όσον αφορά τους πιο γερούς ή τους πιο αδύναμους, γιατί, στην στρατόπεδα, η μόνη θρησκεία είναι αυτή της δύναμης και της εκτέλεσης. Δεν υπάρχουν διαφορές και διακρίσεις είτε έχουμε να κάνουμε με διανοούμενο είτε με ιερέα είτε με αδύναμη γυναίκα. Αν προσπαθήσει κάποιος να ξεφύγει από τη βία που κατευθύνεται από τους «προεξάρχοντες» του στρατοπέδου, ο προορισμός του είναι ο θάλαμος των αερίων, το κρεματόριο. που συχνά μετατρέπονται σε σαδισμός. Αυτή η άγρια ​​συμπεριφορά, συχνά ενεργοποιείται από αντιπάθειες ή προλήψεις, συχνά όσον αφορά τους πιο γερούς ή τους πιο αδύναμους, γιατί, στην στρατόπεδα, η μόνη θρησκεία είναι αυτή της δύναμης και της εκτέλεσης. Δεν υπάρχουν διαφορές και διακρίσεις είτε έχουμε να κάνουμε με διανοούμενο είτε με ιερέα είτε με αδύναμη γυναίκα. Αν προσπαθήσει κάποιος να ξεφύγει από τη βία που κατευθύνεται από τους «προεξάρχοντες» του στρατοπέδου, ο προορισμός του είναι ο θάλαμος των αερίων, το κρεματόριο. που συχνά μετατρέπονται σε σαδισμός. Αυτή η άγρια ​​συμπεριφορά, συχνά ενεργοποιείται από αντιπάθειες ή προλήψεις, συχνά όσον αφορά τους πιο γερούς ή τους πιο αδύναμους, γιατί, στην στρατόπεδα, η μόνη θρησκεία είναι αυτή της δύναμης και της εκτέλεσης. Δεν υπάρχουν διαφορές και διακρίσεις είτε έχουμε να κάνουμε με διανοούμενο είτε με ιερέα είτε με αδύναμη γυναίκα. Αν προσπαθήσει κάποιος να ξεφύγει από τη βία που κατευθύνεται από τους «προεξάρχοντες» του στρατοπέδου, ο προορισμός του είναι ο θάλαμος των αερίων, το κρεματόριο. Δεν υπάρχουν διαφορές και διακρίσεις είτε πρόκειται να κάνουμε με διανοούμενο είτε με ιερέα είτε με αδύναμη γυναίκα. Αν προσπαθήσει κάποιος να ξεφύγει από τη βία που κατευθύνεται από τους «προεξάρχοντες» του στρατοπέδου, ο προορισμός του είναι ο θάλαμος των αερίων, το κρεματόριο. Δεν υπάρχουν διαφορές και διακρίσεις είτε έχουμε να κάνουμε με διανοούμενο είτε με ιερέα είτε με αδύναμη γυναίκα. Αν προσπαθήσει κάποιος να ξεφύγει από τη βία που κατευθύνεται από τους «προεξάρχοντες» του στρατοπέδου, ο προορισμός του είναι ο θάλαμος των αερίων, το κρεματόριο.

Ο Robert Antelme, στο βιβλίο του «Το ανθρώπινο είδος», βεβαιώνει: «Η καταπίεση και η αθλιότητα έφταναν σε τέτοιο μεγάλο βαθμό, που ακόμη και μεταξύ των πολιτικών κρατουμένων διακυβευόταν και σπάνιζε η αλληλεγγύη. Ομάδες τριών ή τεσσάρων ατόμων διατηρούσαν ακόμη ένα είδος αλληλεγγύης. Όμως, για να οργανωθεί κανείς, για να σκεφτεί, είναι ανάγκη να έχουν και δυνάμεις και χρόνο. Στο στρατόπεδο, όμως, όλοι εργάζονταν από τις 6 το πρωί έως τις 6 το βράδυ. Σε ένα τέτοιο Kommando, που αποτελείται κυρίως από Γάλλους, Ρώσους, Ιταλούς και Πολωνούς, η οργάνωση μιας διεθνούς αλληλεγγύης δεν θα ήταν εύκολο να επιτευχθεί παρά μόνο με την υποστήριξη από έναν πυρήνα πολιτικών κρατουμένων, οι οποίοι θα είχαν αποκτήσει ένα είδος εξουσίας στο στρατόπεδο. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ο καθένας αναδιπλώνεται και κλείνεται στη δική του εθνικότητα. Και οι πιο ευνοημένοι ήταν οι Πολωνοί, οι οποίοι μιλούσαν ? σχεδόν όλοι ? τα γερμανικά και οι οποίοι πια είχαν μεγάλη εμπειρία από τα στρατόπεδα και ? με εξαίρεση τη ρωσική επίθεση του Φεβρουαρίου  δέχονταν δέματα. Οι Γάλλοι ήταν οι πιο μισητοί, αυτοί που δέχονταν τα περισσότερα χτυπήματα και ? μαζί με τους Ιταλούς , ήταν οι λιγότερο εύρωστοι. Μα αυτά δεν ήταν αρκετά. Η γαλλική ομάδα συμπεριελάμβανε και καμιά δωδεκαριά κρατουμένους του κοινού ποινικού δικαίου. Μια κοινωνία ? όπως αυτή του διοικητικού μορφώματος που ονομάζεται Kommando  που κυριαρχείται από παλιάνθρωπους, σ? αυτή την κοινωνία οι παλιάνθρωποι έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να επιβιώσουν. Αν κάποιος δεν μπορούσε να πετύχει κάτι που ζητούσε μέσα από τη διοικητική δομή των Kapos ή των «Παλιών» του συγκροτήματος στο οποίο διέμεναν, μέσα από τις νόμιμες διεκδικήσεις, αυτό μπορούσε να το πετύχει μέσα από το δίκτυο της παράνομης διακίνησης, της κολακείας, της αγοράς, και μέσα από ένα είδος αμφίβολης αλληλεγγύης μεταξύ ανθρώπων, μεταξύ προσώπων «με αμοιβαία κατανόηση». Αυτή η «κατανόηση» μπορούσε πανεύκολα να μετατραπεί σε άγριο μίσος, και μετά πάλι σε κατανόηση, ανάλογα με τις συνθήκες. Μιλάμε για την απόλυτη κυριαρχία των κρατουμένων του κοινού ποινικού δικαίου και της νοοτροπίας που βασιλεύει στις ποινικές φυλακές.»

Δεν παραθέτουμε φωτογραφίες από το βιβλίο αυτή τη φορά. Θα ανατρέξουμε σε ένα «διδακτικό» ντοκιμαντέρ, που «αλιεύσαμε» από το διαδίκτυο, σχετικά με το Άουσβιτς.
Δίνουμε την υπόσχεση να επεξεργαστούμε όλες τις φωτογραφίες του βιβλίου και να τις αναρτήσουμε, αν τα καταφέρουμε, με μουσική επένδυση.
Στο μεταξύ, για όσους τακτικά μας παρακολουθούν, επισημαίνουμε ότι αναρτούμε περίπου μία ενότητα τη βδομάδα. Μας απομένουν λιγότερες από όσες έχουμε αναρτήσει. Ελπίζουμε να μπορέσουμε να τηρήσουμε αυτή τη συχνότητα μέχρι το τέλος του καλοκαιριού.
Ακολουθεί το βίντεο για το Άουσβιτς. Ενημερωθείτε και σεβαστείτε την αγωνία και τις μνήμες των ανθρώπων.

Το βιβλίο προέρχεται από το Αρχείο Παληοτάκη και η απόπειρα μετάφρασης έγινε από τον ίδιο τον Παληοτάκη.

Εάν επιθυμείτε να διαβάσετε το πρωτότυπο κείμενο στα Ιταλικά, παρακαλώ πατήστε δίπλα

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπρακίδων
www.lamprakides.gr/blog

Leave a Reply