6. Οι μουσουλμάνοι

Το έκτο μέρος του αφιερώματός μας στο βιβλίο “Σκέψου Άνθρωπε” συνεχίζει – ουσιαστικά – την αναφορά στις μεθόδους και τις τεχνικές με τις οποίες επιδίωκαν να καταστρέψουν κάθε ίχνος ανθρωπιάς και αλληλεγγύης στους κρατουμένους.

Σ’ αυτήν την ενότητα, διαπιστώνουμε πόσο εύκολα οι κρατούμενοι μετατρέπονταν σε παραιτημένες από τη ζωή προσωπικότητες, που αναζητούσαν τη διέξοδο στο θάνατο.
Παραιτούνταν από το ενστικτώδες δικαίωμα στη ζωή, αφού δεν άντεχαν πια ούτε την εξάντληση ούτε τον εξευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Η σημαντική προσφορά αυτής της ενότητας είναι η συντομότατη παρουσίαση της ναζιστικής φυλετικής θεωρίας, που χώριζε τους ανθρώπους σε εκλεκτούς και υπανθρώπους που προορίζονταν να παίξουν το ρόλο της μηχανής στη μεγάλη γερμανική βιομηχανία πολέμου.
Το φρικτότερο είναι ότι αυτή η θεωρία είχε διαποτίσει τη συνείδηση ​​μεγάλου μέρους των γερμανών υπηκόων ..


Παληοτάκης

6. Οι «μουσουλμάνοι»

Ο Χίτλερ έγραψε στο βιβλίο του «Ο Αγών μου»: «Μια ισχυρή φυλή θα συντρίψει τις αδύναμες φυλές, γιατί η δυναμική ζωτικής σημασίας, στην τελική μορφή της, θα καταρρίψει τα παράλογα εμπόδια της λεγόμενης ανθρωπότητας των ατόμων για να αναδείξει την ανθρωπότητα της Φύσης, η οποία καταστρέφει τον αδύναμο, για να παραχωρήσει τη θέση του στον ισχυρό.»

Ο Χίμλερ έγραψε αργότερα: «Δεν μ’ ενδιαφέρει -ούτε κατ’ ελάχιστο- αυτό που συμβαίνει στους Ρώσους. Εάν οι άλλοι λαοί ζουν μέσα στην άνεση και την αφθονία ή πεθαίνουν από την πείνα, αυτό με ενδιαφέρει μόνο στο πλαίσιο που τους έχουμε ανάγκη ως σκλάβους. Εάν 10.000 γυναίκες πεθαίνουν από εξάντληση καθώς σκάβουν μία αντιαρματική τάφρο, δεν με ενδιαφέρει καθόλου αρκεί να σκάβουν αυτή την τάφρο για τη Γερμανία και να την τελειώσουν.»

Ο Ρόζενμπεργκ, ο «φιλόσοφος», ο θεωρητικός του ναζισμού, μεταφέροντας διαταγές στον επίτροπο του Ράιχ στην Ουκρανία, του γράφει: «Οπωσδήποτε, εμείς δεν ήρθαμε εδώ για να τους φέρουμε το μάννα. Είμαστε μια ανώτερη φυλή και γι’ αυτό οφείλουμε να έχουμε κατά νου πως και ο τελευταίος γερμανός εργάτης είναι -φυλετικά και βιολογικά- χίλιες φορές πιο πολύτιμος από αυτό το έθνος.»

Ο David Rousset, στο έργο του «Το σύμπαν των στρατοπέδων συγκέντρωσης» ( L’ Univers concentrationnaire), σημείωσε: «Στη φιλοσοφία των SS, ο εχθρός είναι η δύναμη του κακού που εκφράζεται είτε με πνευματικό είτε με φυσικό τρόπο. Ο κομμουνιστής, ο σοσιαλιστής, ο φιλελεύθερος Γερμανός, οι επαναστάτες, οι ξένοι που αντιστέκονταν είναι για τους Γερμανούς η ενεργή έκφραση του κακού. Μα και μόνη η ύπαρξη κάποιων λαών, κάποιων φυλών, οι Εβραίοι, οι Πολωνοί, οι Ρώσοι, (ας προσθέσουμε και τους Ιταλούς σ’ ό,τι μας αφορά) δηλώνει και ενσαρκώνει το κακό αυτό καθ’ εαυτό. Δεν είναι απαραίτητο ένας Εβραίος, ένας Πολωνός, ένας Ρώσος να προβεί σε ενέργειες ενάντια στον εθνικοσοσιαλισμό. Όλοι αυτοί από τη γέννησή τους, είναι προορισμένοι να θεωρούνται αιρετικοί και δεν μπορούν να συγκριθούν και να συμπεριληφθούν στη φωτιά της αποκάλυψης. Ο θάνατος δεν έχει, επομένως, ένα πλήρες νόημα. Μόνο η εξιλέωση μπορεί να είναι ικανοποιητική για το κυρίαρχο αφεντικό. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι μια καταπληκτική και συγκροτημένη μηχανή εξιλέωσης. Εκείνοι που οφείλουν να πεθάνουν, να θανατωθούν, οδηγούνται στο θάνατο με μια υπολογισμένη βραδύτητα, έτσι που η φυσική και ηθική φθορά τους, που πραγματοποιείται βαθμιαία, τους οδηγεί τελικά στη συνειδητοποίηση πως είναι καταραμένοι, πως είναι ενσαρκώσεις του κακού και όχι άνθρωποι.

«Αυτή η φιλοσοφία, και μόνο αυτή, εξηγεί τη δαιμόνια συσκευή των βασανιστηρίων, το μελετημένο σχέδιο του συγκροτήματος των στρατοπέδων που τους δίνει παράταση χρόνου, η εκβιομηχάνισή τους, και όλα τα στοιχεία που συνθέτουν τα στρατόπεδα. Η παρουσία των εγκληματιών, η κτηνώδης συνύπαρξη των διαφόρων εθνικοτήτων, που καταστρέφει κάθε πιθανότητα κατανόησης, η καλά υπολογισμένη ανάμειξη διαφορετικών κοινωνικών στρωμάτων και ηλικιών, η πείνα, ο διαρκής φόβος που ενσταλάζεται στον εγκέφαλο, οι ξυλοδαρμοί, είναι μερικοί από τους παράγοντες, που -και μόνο η ύπαρξή τους, χωρίς την ανάγκη παρέμβασης άλλων παραγόντων- οδηγούν στην ολική αποσύνθεση του ατόμου, κάτι που είναι η πιο πλήρης έκφραση της εξιλέωσης.»

Από πολλά χρόνια πριν, οι SS γνωρίζουν την κορωνίδα, την κορυφή στην οποία κατευθύνεται η ναζιστική σκέψη σχετικά με την τύχη των «κατώτερων» ανθρώπινων ομάδων – Εβραίων, Ρώσων, Ιταλών, Ελλήνων, Γιουγκοσλάβων, αλλά και Γάλλων, και, για να συνοψίσουμε, όλων των εν ενεργεία ή εν δυνάμει εχθρών του ναζισμού. Η φυσική καταστροφή όλων των παραπάνω, που θεωρούνται εχθροί, γίνεται για τους SS μια πράξη φυσική, ένα χρέος απέναντι στην εκλεκτή φυλή, δηλαδή τη γερμανική. Είναι ακόμη χρέος τους να αποκομίσουν -από τους έγκλειστους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης- το μέγιστο δυνατό κέρδος που μπορεί να δώσει αυτό το εργατικό δυναμικό, αυτοί οι «υπάνθρωποι», προτού απαλλάξουν την ανθρωπότητα από τη ρυπαρή και μολυσματική παρουσία τους. Κι όταν η φυσική τους κατάσταση και οι δυνάμεις τους αγγίζουν τα όρια της εξάντλησης, είναι ανάγκη να προχωρήσουν στην εξόντωσή τους, προκειμένους να δώσουν τη θέση τους σε φρέσκιες δυνάμεις, από αυτές που προμηθεύουν συνεχώς και σε μεγάλο αριθμό οι κατεχόμενες χώρες.

Επιλογή στην επιλογή – από αυτή των φυσικών δυνάμεων και αντοχών σε αυτή των θαλάμων αερίων, και από αυτή της άφιξης των «μέσων με τα οποία μεταφέρονταν» μέχρι τις επόμενες «επιλογές», στους θαλάμους και στα ιατρεία- ο μεγάλος όγκος των έγκλειστων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης θα κινήσει – με δυνάμεις μικρές κατ’ άτομο αλλά τεράστιες, αν τις εκτιμήσεις και τις μετρήσεις σε συλλογικό επίπεδο – τη γιγαντιαία μηχανή της γερμανικής παραγωγής, που την κάνουν όλο και πιο απαιτητική οι απαιτήσεις τους πολέμου και της κατοχής τόσων εδαφών.

«Το να υποκύψει κανείς – γράφει ο Primo Levi στο “Αν αυτό λέγεται άνθρωπος” – είναι το πιο απλό πράγμα: φτάνει μόνο να εκτελέσει κανείς όλες τις εντολές που του δίνουν, να μην τρώει παρά μόνο τη μερίδα που του προσφέρεται, να συμμορφώνεται στην πειθαρχία που απαιτεί η καταναγκαστική εργασία και το στρατόπεδο. Η εμπειρία έχει δείξει πως μόνο κατ’ εξαίρεση – κάτω από αυτές τις συνθήκες – μπορεί κάποιος να κρατηθεί στη ζωή περισσότερο από τρεις μήνες. Όλοι οι «μουσουλμάνοι», που οδηγούνται στους θαλάμους αερίων, έχουν τη ίδια ιστορία ή – για να το εκφράσουμε καλύτερα – δεν έχουν ιστορία. Ακολούθησαν τη μοίρα τους μέχρι το τέρμα, με τρόπο φυσικό, όπως τα ποτάμια που κατευθύνονται στη θάλασσα. Από τη στιγμή που μπαίνουν στο στρατόπεδο, από τη στοιχειώδη ανικανότητά τους είτε από ατυχία είτε από οποιοδήποτε ασήμαντο γεγονός, καταβάλλονται προτού προλάβουν να συμμορφωθούν και να ενσωματωθούν. Παλεύουν με το χρόνο, δεν ξεκινούν να μαθαίνουν τα γερμανικά και να διακρίνουν οτιδήποτε στο καταχθόνιο μπλέξιμο των νόμων και των υποχρεώσεων, παρά μόνο όταν το σώμα τους είναι πια σε αποσύνθεση, όταν τίποτα και κανείς δεν μπορεί πια να τους σώσει από την επιλογή για θανάτωση ή από το θάνατο λόγω της φυσικής εξάντλησης και φθοράς. Η ζωή τους είναι σύντομη, αλλά ο αριθμός αυτών που εξοντώνονται μεγάλος. Αυτοί, οι «μουσουλμάνοι», οι καταποντισμένοι, αποτελούν τη σπονδυλική στήλη του στρατοπέδου. Αυτοί είναι το ανώνυμο πλήθος -που διαρκώς ανανεώνεται και που είναι διαρκώς πανομοιότυπο- των μη-ανθρώπων που προχωρούν και αγωνίζονται σιωπηρά, με τη σπίθα του θεού σβησμένη μέσα τους, ήδη τόσο κενοί από συναισθήματα για να ισχυριστούμε ότι πραγματικά υποφέρουν. Διστάζει κανείς να τους αποκαλέσει ζωντανούς: διστάζει, επίσης, να ονομάσει θάνατο το θάνατό τους, γιατί κι οι ίδιοι είναι τόσο κουρασμένοι για να τον καταλάβουν.»

Οι «μουσουλμάνοι», το μεγάλο ανώνυμο πλήθος, η «λάσπη» των στρατοπέδων, όλων των στρατοπέδων: πόσο οι εμπειρίες είναι πανομοιότυπες, στο Άουσβιτς όπως και στο Μαουτχάουζεν, στο Dachau όπως και στο Flossenburg, στο Rawensbruck όπως και στο Buchenwald, και αυτά καταγράφουν οι Levi και Rousset, οι Fergnani και Gascar, οι Vercors και Antelme, οι la Noce και don Liggeri: αυτοί, που κατόρθωσαν με θαυμαστό τρόπο να επιβιώσουν από αυτή τη φρικτή εμπειρία, είχαν το ψυχικό σθένος να αναφερθούν σ’ αυτήν και να καταθέσουν τη μαρτυρία τους. Εμπειρίες που «αποκτήθηκαν» σε διαφορετικά στρατόπεδα, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, σε τόπους πάρα πολύ μακριά ο ένας από τον άλλο. Η σύμπτωση των γεγονότων, των παρατηρήσεων, ακόμη και του λεξιλογίου και των όρων που χρησιμοποιούνται, είναι κάτι που εύκολα μπορεί όποιος θέλει να το διερευνήσει.

Δώδεκα ώρες εξαντλητικής δουλειάς τη μέρα, στη διάρκεια του χειμώνα σε εξαιρετικά σκληρές κλιματολογικές συνθήκες, σε θερμοκρασίες 20 και 30 βαθμούς κάτω από το μηδέν, αλλά και στη διάρκεια του καλοκαιριού, με τον ήλιο να σου σκαρφαλώνει στο λαιμό, όλοι αυτοί, που έχουν την καταστροφική ατυχία να εργάζονται σε ανοιχτό χώρο με ένα φτυάρι στο χέρι, δεν έχουν κανένα μέσο να αμυνθούν ενάντια στις αντίξοες καιρικές συνθήκες: φορούν ένα ριγωτό ένδυμα που ποτέ δεν είναι στεγνό το χειμώνα, το άσκεπο κεφάλι τους πρήζεται τρομακτικά το καλοκαίρι με τον ήλιο που τους χτυπάει αλύπητα. Και ποτέ δεν έχουν μια στιγμή ανάπαυσης, τους παρακινεί συνεχώς με σκαιό τρόπο ο αρχηγός της ομάδας, ενώ το γκλομπ πέφτει συνεχώς πάνω στο δύστυχο και εξαντλημένο σώμα τους. Ο ασθενής και αδύναμος, ο ηλικιωμένος, ο διανοούμενος που δεν είναι συνηθισμένος στη φυσική καταπόνηση, ενεργοποιεί με απελπισία όλους τους καταπονημένους μυς του σκελετωμένου κορμιού του, για να αντέξει, για να δείξει στον αρχηγό της ομάδας πως δεν είναι ακόμη έτοιμος για το φούρνο του κρεματόριου, για να κρύψει τον πυρετό που τον κατατρώγει, για να μην καταλήξει στο revier, στο λεγόμενο ιατρείο από το οποίο είναι δύσκολο να βγει κανείς ζωντανός. Και όταν το παίρνει απόφαση, όταν δεν τα καταφέρνει πια και φανερώνει τον πυρετό, που τον κάνει να τρέμει ολόκληρος, ή το οίδημα στα πόδια και ζητά κάποια μέρα ξεκούρασης, αυτό το κάνει γιατί πια αρνείται να αντιστέκεται και αφήνεται στη μοίρα του, και σκέφτεται το θάνατο σαν τη μοναδική διέξοδο που του προσφέρεται για να ξεκουραστεί, για να μην αισθάνεται πια το los losτου αρχηγού της ομάδας ή του αρχηγού του θαλάμου, για να μη βασανίζεται πια από την πείνα, το παραλήρημα από την πείνα που, μερικές φορές, τον ωθεί σε προστυχιές για τις οποίες θα ντρεπόταν , αν ζούσε μια ανθρώπινη ζωή.

Μπορούμε αυτό που βλέπουμε να το ονομάσουμε «ζωή»;
.

Η άσκηση βίας είναι ένα εργαλείο προκειμένου να πετύχουν την πειθαρχία που επιδιώκουν
.

Εικόνα [και πάλι] από τη «ζωή» στο στρατόπεδο
.

Ο «μουσουλμάνος», μετά από ένα μήνα, δύο μήνες
.
«Μουσουλμάνοι» ή όχι, Θρησκευόμενοι ή άθεοι, κάθε εθνικότητα, κάθε θρησκεία, κάθε ανθρώπινη ύπαρξη παρουσιάζει αυτή την εικόνα, όταν οδηγείται στο κρεματόριο
.
Μαζεύοντας κουρέλια.
.
Η πείνα τους οδηγεί στην απόλυτη αδυναμία, στην εξάντληση. Ανθρώπινα κουρέλια, ανθρώπινοι σκελετοί, λίγο πριν την παραίτηση
.
Άνθρωπος παραιτημένος από τη ζωή, σκελετωμένος, επιλεγμένος, τελικά, για τους θαλάμους αερίων
.
Πώς μπόρεσε να σωθεί αυτό το παιδί από την κόλαση του στρατοπέδου συγκέντρωσης;
.
Ο θρήνος του «μουσουλμάνου»
.
Μετά το παιδί, που σώθηκε, οι έφηβοι του Άουσβιτς.
Είναι από αυτούς που σώθηκαν;.
.
Η ηρεμία του θανάτου.
«Κοιμού εν ειρήνη»
.
Πέθανε από πείνα.
Δεν είναι πια χρήσιμος. Θα οδηγηθεί σε άλλους χώρους (!), για αναξιοποιηθεί ό,τι έχει απομείνει από το σαρκίο του.
Το πνεύμα έχει μείνει δικό του … ή κάνουμε λάθος;;;
.
Κάποιους τους βρήκε σε αυτήν την κατάσταση…. η επιστροφή
στη ζωή.
Το πείσμα τους για επιβίωση τους βοήθησε, ίσως και ο χρόνος εγκλεισμού τους, αν μπήκαν στα στρατόπεδα λίγο πριν την απελευθέρωση.
Πολλοί δεν κατάφεραν να αντιμετωπίσουν την πραγματική ζωή, τσακισμένοι από τη «ζωή» στα στρατόπεδα.
Άλλοι, πάλι, σε πείσμα όλων των αντιξοοτήτων, τα κατάφεραν, και μας έδωσαν τις πολύτιμες μαρτυρίες τους, και μπορούμε να μην ξεχνάμε.
Από εμάς εξαρτάται.
.
Η ιατρική φροντίδα που παρέχεται από τις απελευθερώτριες δυνάμεις στους «μουσουλμάνους» που επιβίωσαν
.

Το βιβλίο προέρχεται από το Αρχείο Παληοτάκη και η απόπειρα μετάφρασης έγινε από τον ίδιο τον Παληοτάκη.

Εάν επιθυμείτε να διαβάσετε το πρωτότυπο κείμενο στα Ιταλικά, παρακαλώ πατήστε δίπλα

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Leave a Reply