Ο Μίκης για τον “νεόκοπο” αντικομμουνισμό

Διάβασα πως ο Μίκης πήρε θέση στη “διαμάχη” των ημερών μας, που ακόμη καλά κρατεί. Μιλώ για την αντικομμουνιστική υστερία που αναδύεται επιθετικά και χυδαία, τόσο σε ελληνικό επίπεδο όσο και σε ευρωπαϊκό.
Ο λόγος του Μίκη είναι προσωπικός, αλλά και βαθιά ιστορικός, για μια γενιά που έζησε το φασισμό και τα ενεργούμενά του στο πετσί της.
Απευθύνει την επιστολή του στην εφημερίδα τα “Νέα”, το όργανο του πρώην Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη (ΔΟΛ). Η έκφραση με την οποία ανοίγει την επιστολή του είναι: “Με τρομάζει η αντικομμουνιστική υστερία που κατακλύζει την εφημερίδα σας.” Και αυτό το γράφει ο Μίκης, που έχει εμπιστευτεί το πνευματικό του έργο στο Μέγαρο Μουσικής, του Ιδρύματος Λαμπράκη.
Είχε προηγηθεί κι άλλη σχετική παρέμβασή του, στο Συμβούλιο της Ευρώπης, που θα αναρτήσουμε σε δοθείσα ευκαιρία. Αυτή ήταν καμιά δεκαετία πριν. Δεν έχω πρόχειρη αυτή τη στιγμή την ημερομηνία. Αλλά αποδεικνύει και η τότε στάση της Ευρώπης, όπως και η σημερινή, ότι οδηγούμαστε σε επικίνδυνους δρόμους.
Κανείς δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι σε καιρό πολέμου – και μάλιστα εμφύλιας σύρραξης – δεν έγιναν εγκλήματα από όλες τις πλευρές. Τα πάθη είναι τόσο έντονα, ο κίνδυνος τόσο μεγάλος, που ο άνθρωπος γίνεται θηρίο.
Πέρα από αυτή τη διαπίστωση, όμως, είναι έγκληματικά ανιστόρητο και άκρως κοινωνικά και πολιτικά επικίνδυνο να φτάσουμε να εξισώνουμε το θάνατο και την καταστροφή που έσπειρε ο ναζισμός με την ιδεολογία του κομμουνισμού και την όποια εφαρμογή του, με όσα λάθη και βιαιότητες κι αν έγινε αυτό.

Καλό θα ήταν να μας “κατακλύσουν” με αναλύσεις οι ιστορικοί, γράφοντας για τις συνθήκες της εποχής, το ψυχροπολεμικό κλίμα, που οδηγούσε στην καταστολή των ανθρώπινων ελευθεριών και δικαιωμάτων παγκοσμίως – κι όχι μόνο στον λεγόμενο “υπαρκτό σοσιαλισμό”. Να μην επιτρέψουν στη μισαλλοδοξία και τη διαστρέβλωση να κυριαρχήσουν. Εκείνοι έχουν τη γνώση, την πένα και την ψυχραιμία να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους. Να δώσουν την ευκαιρία του ιστορικού γόνιμου διαλόγου στους εκπροσώπους της νέας γενιάς, στους χρήστες των κοινωνικών δικτύων, σε όσους το εκπαιδευτικό σύστημα δεν τους παρέχει τη μέθοδο της έρευνας, της αναζήτησης της γνώσης. Σε αυτούς που εκπαιδεύουμε να “παπαγαλίζουν”, να ανταγωνίζονται το συμμαθητή, να πατούν επί πτωμάτων για μια θεσούλα, όσο πολύτιμη κι αν είναι αυτή στην εποχή μας.

Οι νέοι μας διψούν για την Αλήθεια. Δεν τη φοβούνται όπως τη φοβόμαστε εμείς και κρυβόμαστε πίσω από “αφηγήματα”, “παραμύθια”, ιδεολογήματα. Οι νεοι δεν κουβαλούν πάθη και λάθη του παρελθόντος. Προτού δηλητηριαστούν κι αυτοί, οφείλουμε να τους τροφοδοτούμε με ενέσεις ειλικρίνειας, και να πιστέψουμε σ’ αυτούς, αφού τους δώσουμε την ευκαιρία να αναδείξουν τις δυνάμεις και τις δυνατότητές τους.

Αν δεν βρισκόμαστε σε εγρήγορση όλοι, με τα μάτια ανοιχτά, το μυαλό λειτουργικό και σκεπτόμενο συνεχώς, θα βρεθούμε κυριολεκτικά μπροστά στην εφαρμογή του οργουελικού “1984“. Θα ξαναγράψουν την Ιστορία κατά τα δοκούντα στους κυρίαρχους. Όταν πάψουν να μιλούν όσοι έζησαν τα γεγονότα, όταν φύγουν από τη ζωή οι ελάχιστοι απομείναντες εκείνων των χρόνων, η διάβρωση των συνειδήσεων, η διαγραφή της μνήμης, η διαστροφή των γεγονότων θα είναι πολύ εύκολη. Να δείτε που θα ακολουθήσει και μια μανιώδης εκδοτική προσπάθεια για σύνταξη νέων λεξικών της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, όσο αυτή ακόμη επιβιώνει. Από αυτά τα Λεξικά θα απουσιάζουν “ενοχλητικές” λέξεις και σημασίες ή θα ερμηνεύονται κατά πώς συμφέρει τους εκάστοτε κρατούντες.
Ξέρω πως ακούγομαι απαισιόδοξος. Φοβάμαι, όμως, πως διολισθαίνουμε ως κοινωνία και πολιτεία σε επικίνδυνους δρόμους.
Μένει να με διαψεύσει η πραγματικότητα και να προλάβω να το δω…

Παληοτάκης

«Με τρομάζει η αντικομμουνιστική υστερία που κατακλύζει την εφημερίδα σας.

Ως νέος κομμουνιστής είχα την τιμή να παλέψω μέσα απ’ τις γραμμές του ΕΑΜ για την κατάκτηση της Ελευθερίας. Αργότερα, την εποχή της Χούντας, μέσα από το Πατριωτικό Μέτωπο για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

Ομως για την πάντοτε ενιαία εθνικοφροσύνη και για σας που την εκπροσωπείτε μαζί με τα υπόλοιπα ΜΜΕ δεν έχουν καμιά σημασία οι όποιες πράξεις με αριστερό πρόσημο, ακόμα και οι πιο σημαντικές, όσο και αν αυτές βοηθούν και τιμούν την πατρίδα και το λαό μας. Ακόμα και την αναγνωρισμένη από εχθρούς και φίλους, ντόπιους και ξένους προσφορά μας στην ανάδειξη του νεοελληνικού πολιτισμού, την αγνοείτε επιδεικτικά. Το μόνο που μετράει για σας είναι η ήττα μας στον Εμφύλιο και η ενόχλησή σας γιατί η ιδεολογία της Αριστεράς εξακολουθεί να υπάρχει, να δρα και να επιδρά ύστερα από τόσους και τόσους διωγμούς.

Εντάξει λοιπόν! Νικηθήκαμε και μπήκαμε στην γωνία! Τι άλλο θέλετε από εμάς εσείς οι νικητές και ξύνετε τις πληγές μας; Με το αίμα το δικό μας που συνέβαλε αποφασιστικά στην κατάκτηση της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας τα πήρατε όλα! Κράτος, Κυβέρνηση, Παιδεία, Πολιτισμό, Στρατό, Αστυνομία, Τράπεζες, Τύπο, Τηλεοράσεις. Εμείς μείναμε στην γωνία, ουσιαστικά και πάλι (όπως στον Εμφύλιο) πολίτες β’ κατηγορίας.

Και από τον Στάλιν δεν θυμάστε παρά μόνο τα εγκλήματά του… Το μόνο που δεν άκουσα γι’ αυτόν είναι ότι με το πρωινό του έτρωγε τηγανητό ανθρώπινο κρέας. Για κείνον τον Στάλιν, τον Αρχιστράτηγο του Κόκκινου Στρατού με τις νίκες στο Στάλινγκραντ, στη Μόσχα, στο Λένινγκραντ και στο Βερολίνο, δεν έχετε τίποτα να πείτε; Αν έλειπε ο Κόκκινος Στρατός και ο Στάλιν, τι θα είχαμε σήμερα; Αραγε το σκεφτήκατε; Ποιος θα εμπόδιζε τον Χίτλερ να γεμίσει την υφήλιο με χιλιάδες Αουσβιτς; Φαντάζεστε την Ελλάδα γεμάτη με στρατόπεδα εξόντωσης; Εκεί πάνω στην Ευρώπη και ειδικά στα ρατσιστικά κράτη, ξέρω γιατί πονάνε και τα βάζουνε με τον Στάλιν και τον κομμουνισμό. Γιατί νίκησε κατά κράτος τον πολυαγαπημένο τους Φύρερ. Τον Αδόλφο Χίτλερ! Ομως εσείς εδώ, τι λόγο έχετε; Εσείς τους κομμουνιστές τους σκοτώνατε σαν μύγες. Με τις συμμορίες τύπου Σούρλα και Βρεττάκου. Με τα στρατοδικεία και τις εκτελέσεις 16.000, νέων κυρίως κομμουνιστών. Αγοριών και κοριτσιών. Με τα Μακρονήσια όπου μαρτύρησαν 100.000 Ελληνες κομμουνιστές. Με τα σφαγεία της Ασφάλειας, όπου βασανίστηκαν με τις πιο φρικαλέες μεθόδους χιλιάδες κομμουνιστές και κομμουνίστριες. Τι είμαστε λοιπόν όλοι εμείς, εγκληματίες ή θύματα; Και γιατί παλεύαμε; Δεν αγωνιζόμασταν τάχα για την Ελλάδα και τον Ελληνικό Λαό; Μήπως μέσα από τις γραμμές μας ξεπήδησαν ο θρόνος, οι παρακρατικές οργανώσεις που σκότωσαν τον Λαμπράκη και η Χούντα; Για να μην αναφερθώ στους συνεργάτες των ξένων κατακτητών που πάνω τους στηρίχτηκε η Αμερικανοκρατία που ζει και βασιλεύει μεταμφιεσμένη σε Μνημόνια και Τρόικες που μας έχουν οδηγήσει στο χείλος της εθνικής καταστροφής.

Πιστεύω ότι εύκολα μπορείτε να κατανοήσετε το θυμό μου, γιατί για μένα όπως και για χιλιάδες άλλους, η στράτευση και οι αγώνες μας κάτω από την Κόκκινη Σημαία αποτελεί την ιερότερη περίοδο της ζωής μας, που είχε ένα και μόνο στόχο, να κάνει τον Λαό μας ελεύθερο, ανεξάρτητο και ευτυχισμένο.

Μίκης Θεοδωράκης
Αθήνα, 26.8.2017»

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Leave a Reply