4. Οι θάλαμοι αερίων

Το τέταρτο μέρος του αφιερώματός μας στο βιβλίο «Σκέψου Άνθρωπε», είναι μια τραγική αναφορά στους «θαλάμους αερίων».
Ακολουθεί και εδώ φωτογραφικό υλικό, φρικτό, ομολογουμένως. Ξέραμε αρκετά, ή τουλάχιστον έτσι πιστεύαμε. Η περιγραφή μας ξεπέρασε, αλλά και δοκίμασε τις αντοχές
της συνείδησής μας.
Τόση επιστήμη, τόσες γνώσεις για την ανθρώπινη δύναμη και για τον ανθρώπινο οργανισμό, να καταναλώνονται για την εξόντωση του ανθρώπινου είδους! …..

4. Οι θάλαμοι αερίων

Στο Άουσβιτς, δημιουργήθηκε και δοκιμάστηκε ο πρώτος θάλαμος αερίων. Όπως μπορεί να δει κανείς ακόμα και σήμερα, οι κατασκευές που χρησιμοποιήθηκαν για το σκοπό αυτό διακρίνονταν με ξεχωριστά καρτελάκια η μία από την άλλη. Ήταν γραμμένες σε όλες τις γλώσσες και μπορούσε κανείς να το διαβάσει σ’ αυτά: «Μπάνια και απολύμανση». Το εσωτερικό των χώρων ήταν απολύτως εφάμιλλο με αντίστοιχους χώρους που στεγάζουν τις ντουζιέρες. Σ’ ένα πρώτο μεγάλο δωμάτιο, οι κρατούμενοι ξεντύνονταν και εναπόθεταν για διαλογή ρούχα και αποσκευές. Μετά, τροφοδοτούσαν τον καθένα με ένα είδος στρογγυλού σαπουνιού, που στο πάνω μέρος του καλυπτόταν από ένα λεπτό στρώμα αληθινό σαπούνι και από κάτω κρυβόταν, στην πραγματικότητα, μια πέτρα στην οποία ήταν χαραγμένο ένα νούμερο προοδευτικής αρίθμησης. Ελέγχοντας τον αριθμό στα υπολείμματα από τα σαπούνια – πέτρες είχαν αυτόματα τη δυνατότητα να γνωρίζουν τον αριθμό των ανθρώπων που τελικά εξολόθρευσαν. Μετά το μπάνιο, οι κρατούμενοι, από το απέναντι μεγάλο δωμάτιο, οδηγούνταν σε μια σειρά από τετράγωνα δωμάτα, χαμηλοτάβανα και με πλευρές μήκους τριών έως πέντε μέτρων. Τους συνωθούσαν όλους μαζί – άνδρες, γυναίκες και παιδιά – με τρόπο, ώστε να είναι στριμωμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο. Έτσι, με τη ζεστασιά του ανθρώπινου σώματος και το θερμό αέρα που έβγαινε από τις σωληνώσεις, η θερμοκρασία ανέβαινε στα 27 βαθμούς μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Από τις σωληνώσεις, μετά, έβγαινε μια βροχή από μικρούς γαλάζιους κρυστάλλους του Zyklon Β (κυανιούχο κάλιο). Αυτή η ουσία, γινόταν ατμός με την υγρασία και τη θερμοκρασία του χώρου και έτσι δημιουργείτο το δηλητηριώδες αέριο. Η όλη “επιχείρηση” ολοκληρωνόταν μέσα σε επτά με δέκα λεπτά.

Αργότερα, η δημιουργία και λειτουργία θαλάμων αερίων θα επεκταθεί σε όλα τα κεντρικά στρατόπεδα, τα στρατόπεδα «διαλογής» ψυχών, και θα τεθούν σε καθεστώς πλήρους και μαζικής λειτουργίας. Στο Μαουτχάουζεν, τους τελευταίους μήνες πριν από την απελευθέρωση, εξολοθρεύονταν κάθε μέρα 500 με 700 ανθρώπινες ψυχές με αυτόν τον τρόπο των θαλάμων αερίων.

Αναφέρει ο Primo Levi, ένας από τους επιζώντες του Άουσβιτς, στο βιβλίο του, με τίτλο «Εάν αυτό είναι άνθρωπος»: «Σε λιγότερο από δέκα λεπτά, όλοι εμείς, άντρες υγιείς, συγκεντρωθήκαμε σε μια ομάδα. Τι συνέβη στους άλλους, στις γυναίκες, στα παιδιά, στους γέρους, εμείς δεν θα μπορούσαμε να το ξεκαθαρίσουμε ούτε τότε ούτε αργότερα: τους κατάπιε το σκοτάδι, η μαύρη νύχτα έτσι απλά και κυριολεκτικά. Σήμερα, όμως, γνωρίζουμε ότι σ’ αυτή τη βιαστική και με συνοπτικές διαδικασίες επιλογή, είχε κριθεί ο καθένας, αν μπορούσε να είναι χρήσιμος ή όχι για εργασία στο Ράιχ. Γνωρίζουμε ότι στα στρατόπεδα του Monovitz-Buna και του Birkenau, αντίστοιχα, από το δικό μας κονβόι, δεν εισήλθαν στο στρατόπεδο παρά μόνο 96 άντρες και 29 γυναίκες. Από όλους τους άλλους, και μιλάμε για έναν αριθμό μεγαλύτερο των 500 ανθρώπων, ούτε ένας δεν ήταν ζωντανός τρεις μέρες αργότερα. Ξέρουμε, επίσης, ότι δεν τηρούσαν πάντα αυτό το κριτήριο, του διαχωρισμού σε ικανούς και ανίκανους για εργασία. Εναλλακτικά, υιοθετούσαν, συχνά, ένα πιο απλό σύστημα: άνοιγαν διάπλατα τις πόρτες των βαγονιών και από τις δυο πλευρές, χωρίς προειδοποιήσεις ούτε οδηγίες προς τους νεοαφιχθέντες. Έμπαιναν και παρέμεναν στο στρατόπεδο αυτοί που τυχαία κατέβαιναν από τη μια πλευρά των βαγονιών. Οι άλλοι, που στην τύχη κατέβαιναν από την άλλη πλευρά, οδηγούνταν στους θαλάμους αερίων.»

Δραματική περιήγηση στους χώρους του μαρτυρίου. Όποιος θα ήθελε να σχηματίσει κάποια εικόνα, μπορεί να ανοίξει τον παρακάτω σύνδεσμο. Δεν είναι, δυστυχώς, στα ελληνικά.

Η πρώτη και η τελευταία λεία: παπούτσια.
.
Η πρώτη και η τελευταία λεία:… λινά υφάσματα.
.
Η πρώτη και η τελευταία λεία:…ρούχα ..
.
Η πρώτη και η τελευταία λεία:..πινέλα για ξύρισμα ..
.
Η πρώτη και η τελευταία λεία:..βούρτσες και οδοντόβουρτσες ..
.
Η πρώτη και η τελευταία λεία:.. γυαλιά ..
.
Η πρώτη και η τελευταία λεία:…δαχτυλίδια και βέρες ..
.
Η πρώτη και η τελευταία λεία:…ορθοπεδικά μέλη ..
.
Μαλλιά ανθρώπων, για να χρησιμοποιηθούν από εργοστάσια για την κατασκευή υφασμάτων και στρωμάτων [!!!!....]
.
Μόνο ο θάνατος μπορεί να φέρει την ανάπαυση.
Η αυτοκτονία είναι η μόνη οδός που οδηγεί στην απελευθέρωση
.
.
Έτοιμος για το κρεματόριο.
.
Επιλεγμένος για το θάλαμο αερίων
.
Το κυανιούχο ποτάσιο [κάλιο], το αέριο που χρησιμοποιούσαν στους θαλάμους αερίων
.
Το «σαπούνι»
Μετά την «επίσκεψη» στους θαλάμους αερίων
Μετά την «επίσκεψη» στους θαλάμους αερίων
.
Ο χώρος και τα σκεύη για την κατασκευή του σαπουνιού
.
Η «πρώτη ύλη» για την κατασκευή του σαπουνιού
.
Νεκρός από πείνα
Τεχνική για το «φούρνισμα» των ανθρώπινων σωμάτων
.
Τεχνική για το «φούρνισμα» των ανθρώπινων σωμάτων
Υπολείμματα από τους φούρνους, που προορίζονταν να γίνουν λίπασμα για τις καλλιέργειες στα χωράφια και τους αγρούς
[Για άλλη μια φορά, να το πούμε: τίποτα δεν πάει χαμένο, αφού πια χάθηκε η ζωή μας.]
Περιττεύουν τα σχόλια..
Αισθάνομαι τη φρίκη να με κυριεύει.
Τι να πεις μπροστά σ’ αυτό το θέαμα;;;;
.
Οι φούρνοι δεν προλαβαίνουν πια να αποτεφρώνουν
[για λόγους υγιεινής;!...]
Σωροί από νεκρούς σε κοινούς τάφους
.
Στη διάρκεια των μετακινήσεων για την εκκένωση των χώρων, πολλοί πέθαναν μέσα στα ερμητικά σφραγισμένα βαγόνια
.
Είσοδος στο θάλαμο αερίων
.
Μία αμερικανική αποστολή επισκέπτεται ένα στρατόπεδο μετά την απελευθέρωση
.
Ο Αϊζενχάουερ μπροστά στα αποτελέσματα μιας τερατώδους εξόντωσης
.

Το βιβλίο προέρχεται από το Αρχείο Παληοτάκη και η απόπειρα μετάφρασης έγινε από τον ίδιο τον Παλιτάκη.

Εάν επιθυμείτε να διαβάσετε το πρωτότυπο κείμενο στα Ιταλικά, παρακαλώ πατήστε δίπλα

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Leave a Reply