Ο Μίκης από τη Ζάτουνα – Αρχείο 3

Η επιστολή αυτή γράφτηκε από τον Μίκη – όπως δηλώνεται και στο τέλος της – στη Ζάτουνα, κάπου στα τέλη του 1968.
Ο Μίκης εξόριστος στην όμορφη Ζάτουνα, στα δύσκολα Αρκαδικά βουνά. Τότε εκρίθησαν “κατάλληλα” τα αρκαδικά χωριά ως τόπος εξορίας και απομόνωσης. Άσχετα αν ο Μίκης κατόρθωσε με την πνευματικότητα, τη δημιουργικότητα και την ανθρωπιά του να κερδίσει την αγάπη και την εκτίμηση των λιγοστών, τότε, κατοίκων αλλά και των πολλών προσωπικών φρουρών του.
Τα δύσκολα χρόνια της Δικτατορίας βρίσκονταν στο οδυνηρό ξεκίνημά τους. Οι εξόριστοι, οι βασανισμένοι, οι φυλακισμένοι, οι νεκροί όλο και πλήθαιναν. Και η πλειοψηφία όλο και βυθιζόταν στην άγνοια και στη λήθη. Μέχρι η πλειοψηφία να συνειδητοποιήσει τη λαίλαπα που είχε ενσκήψει.
Η επιστολή αυτή προς τον Ούθαντ, Γ.Γ. του Ο.Η.Ε. τότε, είχε ως στόχο την κινητοποίηση προσώπων, παραγόντων, θεσμών και Κοινής Γνώμης για το σκοτάδι που βασίλευε στην Ελλάδα.
Μέσα από την προσωπική του περίπτωση, την αναγνωρισιμότητά του, παρουσίαζε το αποτρόπαιο πρόσωπο των χουντικών.
Η επιστολή αυτή – μέσα από τα χέρια έμπιστου και αγαπημένου προσώπου του ευρύτερου οικογενειακού περιβάλλοντος, με μεθόδους μυστικότητας, έφτασε στα χέρια του Γιάννη Θεοδωράκη, του αδελφού του Μίκη, μετά στα δικά μου, στην INDESIT, και, μέσα από άλλες “υπόγειες” διαδρομές, στην Ιταλία και από εκεί ξεκινούσε ο δρόμος για τους τελικούς αποδέκτες.
Μη φανταστείτε ότι η διακίνηση του χειρογράφου ήταν εύκολη υπόθεση. Ούτε καν χαρτί δεν επιτρεπόταν να έχει στη διάθεσή του. Πρόσφορα ήταν τα εσωτερικά χαρτιά που κάλυπταν τα τσιγάρα στα πακέτα. Ούτε το κείμενο διακινείτο ολόκληρο σ’ ένα σημείο. Και οι “κρύπτες” που επινοούσε – κυρίως η Μυρτώ – ήταν πολλές: οι βάτες των σακακιών, τα κουμπιά, που ήταν επενδεδυμένα με ύφασμα, και μέσα κρύβανε σημειώματα πάσης φύσεως, αλλά και άλλα σημεία κρίνονταν πρόσφορα – κατά περίπτωση – προκειμένου να διακινηθούν πληροφορίες, διακηρύξεις, αγωνίες….
Ένα από αυτά είναι κι αυτό που δημοσιεύω σήμερα και το κρατούσα στο αρχείο μου. Δεν ήταν εξαιρετικά εύκολη η ανάγνωση του χειρογράφου, τόσα χρόνια μετά, και σε τόση απόσταση από τα μαύρα αυτά χρόνια και τους αγώνες μας.
Ελπίζω να μην πρόδωσα τα γραφόμενα του Μίκη και να αποκρυπτογράφησα όλες τις λέξεις.
Παραδίδω το κείμενο της επιστολής αυτής του Μίκη στους μελετητές του “Μέλλοντός” μας.

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΑΠΟ ΤΗ ΖΑΤΟΥΝΑ ΑΡΚΑΔΙΑΣ ΟΤΑΝ Ο ΜΙΚΗΣ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΝ ΕΞΟΡΙΣΤΟΙ ΑΠΟ ΤΟ 1968.
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΥΤΟ ΒΓΗΚΕ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΚΑΙ ΕΣΤΑΛΗ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ, ΣΤΟΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΕΘΝΩΝ (Ο.Η.Ε.) ΣΤΟΝ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΟΥΘΑΝΤ.

Προς τον Ούθαντ – ΟΗΕ. Από τον μακρινό τόπο της εξορίας μου παρακολουθώ τις προσπάθειές σας για την εδραίωση της παγκοσμίου Ειρήνης και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Βέβαιος ότι απευθύνομαι προς έναν αληθινό φίλο του Ανθρώπου και ειλικρινή υπερασπιστή του ανθρώπινου πολιτισμού, επιθυμώ να σας εκθέσω μια περίπτωση, τη δική μου, σαν ένα δείγμα ποδοπάτησης τόσο του ανθρωπίνου πνεύματος όσον και αυτού του ίδιου του Ανθρώπου στη σημερινή Ελλάδα.

Είμαι συνθέτης συμφωνικής και λαϊκής μουσικής. Από την ηλικία των 15 ετών, δηλαδή επί τριάντα περίπου έτη, ασχολούμαι με τη σύνθεση ενός μουσικού έργου που περιλαμβάνει περί τα δέκα συμφωνικά έργα, δύο ορατόρια, μία Λαϊκή όπερα, τρία Μπαλέτα, μουσική για Αρχαίες τραγωδίες, μουσικές υποκρούσεις σε κινηματογραφικές ταινίες καθώς και πλέον από διακόσια λαϊκά τραγούδια. Κατά το 1962 υπήρξα ιδρυτής και διευθυντής της Μικρής Ορχήστρας Αθηνών και κατά το 1966 της Δημοτικής Συμφωνικής Πειραιώς.
Με το συγκρότημά μου της λαϊκής μουσικής έδωσα (μεταξύ του 1960 – 1967) εκατοντάδες συναυλίες που παρακολούθησαν εκατοντάδες χιλιάδες ακροατών σε δεκάδες χώρες. Τα τραγούδια και εν γένει η μουσική μου κυκλοφόρησε και κυκλοφορεί στις περισσότερες χώρες της γης, σε εκατοντάδες εκδόσεων και σε πολλά εκατομμύρια αντιτύπων. Στη χώρα μου οι πωλήσεις των δίσκων μου έφθαναν το 40% της εγχώριας παραγωγής.
Θεωρώ ως το υψηλότερο επίτευγμα τη μελοποίηση ποιημάτων των μεγαλύτερων σύγχρονων Ελλήνων ποιητών, των οποίων το έργο έγινε κατ’ αυτόν τον τρόπο γνωστό και αγαπητό σε ευρύτατες λαϊκές μάζες.
Συνέδεσα τη ζωή και το έργο μου με την καλλιτεχνική και εν γένει πολιτιστική αναγέννηση της πατρίδος μου και νομίζω ότι στον τομέα αυτό η Ελλάδα είχε να παρουσιάσει, στο πρόσφατο παρελθόν, θεαματικά επιτεύγματα. Διότι η Ελληνική Κουλτούρα, βασιζόμενη στα ισχυρότερα Εθνικά στοιχεία και παραδόσεις, κατέστη ζωντανός παράγων στην ανάπτυξη του λαού μας, συμπαραστάτης στους καθημερινούς του αγώνες και ιδεώδες για ένα Αύριο καλύτερο και περισσότερο ανθρώπινο.

Ελπίζω ότι τα στοιχεία αυτά σας έδωσαν μία μικρή έστω εικόνα για το έργο μου όσον και γενικότερα για τη θέση μου μέσα στη σύγχρονη πολιτιστική ζωή της Ελλάδος.

Για να συμπληρώσω τον ανωτέρω πίνακα οφείλω να προσθέσω ότι απόρροια της πολιτιστικής αναγεννητικής δράσης μου υπήρξε η εκλογή μου ως Βουλευτού Πειραιώς. Πολιτικώς ανήκα στο κόμμα της «Ελληνικής Δημοκρατικής Αριστεράς» (Ε.Δ.Α.). Ένα μήνα μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967, δια της υπ’ αριθμ. 18 διαταγής του Αρχηγού του ΓΕΣ, το νέο καθεστώς απαγόρευσε το σύνολο του έργου μου, το οποίο έκτοτε εξακολουθεί να παραμένει απαγορευμένο. Πωλήσεις, ανταλλαγή ή κατοχή έργων μου καθώς επίσης εκτελέσεις είτε ακροάσεις (δημοσία ή κατ’ ιδίαν) της μουσικής μου, τιμωρούνται από τον ισχύοντα στρατιωτικό νόμο. Έτσι, δεκάδες Ελλήνων πολιτών τιμωρήθηκαν από τα Έκτακτα Στρατοδικεία διότι κατείχαν δίσκους μου είτε διότι τραγουδούσαν ή απλώς άκουγαν τραγούδια μου. Σ’ εμένα φυσικά απαγορεύεται η συνέχιση του δημιουργικού μου έργου. Εξάλλου, όπως σας ανέφερα ήδη, ευρίσκομαι απομονωμένος εν μέσω των Αρκαδικών βουνών και με δεκάδες φρουρών γύρω μου. Όμως και σε ολόκληρο τον Ελληνικό λαό απαγορεύεται το σύνολον μίας δημιουργικής εργασίας τριάντα ετών που, όπως σας είπα ήδη, φιλοδοξούσε να έχει τη σφραγίδα της Ελληνικότητας και να είναι ωφέλιμη στον τόπο μου.

Γνωρίζω ότι ζούμε σε περίοδο μεγάλης τραγωδίας για το σύνολο της ανθρωπότητας. Σε μια περίοδο κατά την οποία συνάνθρωποί μας εξακολουθούν να αλληλοφονεύονται είτε να πεθαίνουν από έλλειψη τροφής. Ενώ, αλλού, βασανίζονται ή κλείνονται σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως κάτω από την σκιά της Ακροπόλεως.

Μέσα εις αυτές τις συνθήκες, τι μπορεί να αντιπροσωπεύει μια περίπτωση διώξεως του ανθρωπίνου πνεύματος και δημιουργίας, όπως η δική μου. Θέλω να ελπίζω ότι είκοσι και πλέον αιώνες ανθρωπίνου πολιτισμού έχουν πείσει, τουλάχιστον ένα μεγάλο τμήμα της Ανθρωπότητας, ότι η πνευματική δολοφονία των πολιτικών αντιπάλων ενός καθεστώτος αποτελεί έγκλημα εξίσου ειδεχθές και απαράδεκτο όσο και η φυσική τους εξόντωση.

Για το 1969 εύχομαι ειρήνη στον κόσμο και ευόδωση όλων των ανθρωπιστικών σας προσπαθειών.

Μετά Τιμής
Μίκης

ΖΑΤΟΥΝΑ ΑΡΚΑΔΙΑΣ
ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ 1968

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Leave a Reply