H καταναγκαστική εργασία

Συνεχίζουμε με το τρίτο μέρος του αφιερώματός μας στο βιβλίο «Σκέψου Άνθρωπε», που αποτελεί μιαν ανάλυση για την καταναγκαστική εργασία που πρόσφεραν οι «υγιείς» κρατούμενοι.
Ακολουθεί και εδώ φωτογραφικό υλικό, που αποτυπώνει την υποχρεωτική «προσφορά» εργασίας. Τα όρια δεν υπήρχαν: μόνο ο θάνατος.
Εξάλλου, η «λίστα των εργαζομένων» ανανεωνόταν συνεχώς από τους
κατακτημένους λαούς.

3. Η καταναγκαστική εργασία

Η άμεση θανάτωση των κρατουμένων κρίνεται ως μια λύση απλή, αλλά στερεί το Γ’ Ράιχ από έναν πολύτιμο πόρο: την καταναγκαστική εργασία. Όλοι οι υγιείς Γερμανοί άντρες στρατολογήθηκαν για να πολεμήσουν και να καταλάβουν τα κατακτημένα εδάφη. Η ανάγκη για μαζική παραγωγή γιγαντώνεται, σε συνδυασμό με την επέκταση και την αύξηση των κατακτημένων εδαφών αλλά και την επιμήκυνση της χρονικής διάρκειας του πολέμου. Οι πληθυσμοί που υφίστανται το βάρος και την ευθύνη αυτής της παραγωγής προμηθεύουν άφθονο ανθρώπινο υλικό, που απασχολείται ενταγμένο στις τάξεις των λεγόμενων «ελεύθερων εργατών», και στις άλλες, τις πολύ λιγότερο δαπανηρές, «της καταναγκαστικής εργασίας». Οι προβληματικές οικονομίες των κατακτημένων κρατών υποχρεώνουν τα πλήθη των πεινασμένων να ζητήσουν να γραφτούν, από τους πρώτους, σ’ αυτές τις ομάδες εργατών. Οι τάξεις όσων «προσφέρουν» καταναγκαστική εργασία φτιάχνονται από κατάδικους του κοινού ποινικού δικαίου -που τους παίρνουν από τις φυλακές- από εβραίους, από αντάρτες και από συνωμότες. Αλλά σιγά-σιγά, καθώς ο θάνατος θερίζει σε πολύ υψηλά ποσοστά τα θύματά του μεταξύ των εργατών της καταναγκαστικής εργασίας στα στρατόπεδα της εξόντωσης, ξαναγεμίζουν τα «κενά» που δημιουργούνται με ανθρώπους που συλλαμβάνονται ακόμη και για άσχετα αδικήματα, ή και με ανθρώπους που απλώς θεωρούνται ύποπτοι ή ακόμη και με ανθρώπους που το μόνο τους αδίκημα ήταν ότι ήταν φτωχοί στριμωγμένοι στις πόλεις ή στην επαρχία των κατακτημένων περιοχών.

[Σχόλιο δικό μας: Μόνο ο ελληνικός λαός - από τους λαούς που κατακτήθηκαν από τους ναζί - αρνήθηκε να «επιλέξει» την καταναγκαστική εργασία, παρά τη φτώχεια και την ανέχεια στην οποία οδηγήθηκε. Δεν τον ξεγέλασαν τα ψεύτικα τα λόγια και οι υποσχέσεις. Προτίμησε το θάνατο από την πείνα και τη μαζική Αντίσταση στον κατακτητή, με κάθε πρόσφορο μέσο. Έτσι, το μέτρο αυτό δεν είχε επιτυχία στην Ελλάδα και δεν μπόρεσαν να συγκεντρώσουν πληθυσμό, που να «προσφέρει» εργασία.
"Λαός Ενωμένος, Ποτέ Νικημένος"]

Η περιφρόνηση για την ανθρώπινη ζωή είναι ο κανόνας που καθοδηγεί το χιτλερικό καθεστώς, ακόμη και όσον αφορά το γερμανικό λαό. Πολύ περισσότερο, ο κανόνας αυτός είχε ισχύ για τους άλλους λαούς, και εφαρμόστηκε αυστηρά και με απόλυτη συνέπεια όσον αφορά τους εβραίους και τους αντιναζί, οι οποίοι ήδη και μεροληπτικά προορίζονταν για εξόντωση. Οι άρρωστοι, οι αδύναμοι, που δεν ήταν ικανοί για αμειβόμενη εργασία, τα παιδιά και οι γέροι αποκλείονταν. Συχνά, πριν ακόμη φτάσουν στο στρατόπεδο – όπως στο Bebel, στο Sobibor, στην Treblinka, στο δρόμο που οδηγεί στο στρατόπεδο του Άουσβιτς, στην Πολωνία. Όσοι έφταναν στο στρατόπεδο και ανήκαν στις παραπάνω κατηγορίες αποκλείονταν, όταν τα καμιόνια ή τα τρένα έφταναν στον προορισμό τους, στις τραγικές πλατείες των στρατοπέδων στις οποίες οι άτυχοι αυτοί σταματούσαν για λίγο, πριν τους ταξινομήσουν στα κτίρια – παράγκες. Ήδη οι μακρινές διαδρομές μέσα στα βαγόνια για ζώα -με τους ανθρώπους κλεισμένους με μεταλλικές μπάρες, στα οποία βαγόνια συσσωρεύονταν σε απίστευτα μεγάλο αριθμό οι εξορισμένοι, συχνά χωρίς τροφή ή νερό- έκαναν την πρώτη «φυσική» διαλογή. Συχνά, παρουσιαζόταν η ανάγκη για ένα δεύτερο στάδιο διαλογής, κι έτσι, όσοι προορίζονταν για το σφαγείο, εξολοθρεύονταν με τεχνητά μέσα ή με επιστημονικές μεθόδους. Στο Νταχάου, στο Μπούχενβαλντ, στο Μαουτχάουζεν, στο Φλόσενμπουργκ, στο Ραβενσμπρουκ, τον πρώτο καιρό, δεν υπήρχαν ακόμη οι θάλαμοι αερίων. Φορτώνονταν οι δυστυχείς σε φορτηγά ερμητικά κλειστά, στα οποία διοχετεύονταν οι αναθυμιάσεις με μια συσκευή που ενεργοποιούνταν από τη μηχανή του φορτηγού. Άλλες φορές, πάλι, τους συγκέντρωναν γυμνούς στους χώρους συγκέντρωσης ή ντυμένους, στις κρύες νύχτες, και τους έριχναν παγωμένο νερό. Άλλους τους εξολόθρευαν στη σειρά και πολλούς μαζί με ενδοφλέβιες ενέσεις. Όσοι ακόμα άντεχαν, εξοντώνονταν με πιο άμεσο και γρήγορο τρόπο, εκτελώντας τους με τις ριπές των πολυβόλων.

Η ζωή στο στρατόπεδο
.

Η καταναγκαστική εργασία:
«Ο καθένας και η ειδικότητά του», ειπώθηκε
.
Η καταναγκαστική εργασία:
«Ο καθένας και η ειδικότητά του», ειπώθηκε
Και σχολιάζουμε εμείς: ποια είναι η «ειδικότητα» των παιδιών;
.
Η καταναγκαστική εργασία:
«Ο καθένας και η ειδικότητά του», ειπώθηκε
Και σχολιάζουμε εμείς: η «ειδικότητα» των Γερμανών που γυροφέρνουν είναι εξαιρετικά σαφής. Καμιά απορία;;;
.
Η τραγική σκάλα του λατομείου του Μαουτχάουζεν.
Στα 186 σκαλιά του οι εξόριστοι, φορτωμένοι με τεράστιες πέτρες, έπεφταν σα φύλλα δέντρου που τα παίρνει ο άνεμος.
.

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, εξόριστος ο ίδιος στο Μαουτχάουζεν, έγραψε το ομώνυμο θεατρικό έργο, με εμπειρίες από τη ζωή στο στρατόπεδο. Έγραψε και στίχους, που μελοποιήθηκαν από τον Μίκη

Θεοδωράκη. Ένα από αυτά τα τραγούδια μιλάει γι’ αυτή τη «σκάλα των δακρύων», όπου ο «λεβέντης» Αντώνης, με κίνδυνο την εξόντωσή του για απειθαρχία, προσφέρεται να κουβαλήσει την πέτρα του αιμόφυρτου Εβραίου.
Στη συνέχεια παραθέτουμε το τραγούδι του «Αντώνη»…

Σχόλιο δικό μας:
Το φύλλο αυτό το πήρε ο άνεμος και το πέταξε στα αζήτητα, άχρηστο πια για κάθε εργασία. και προσφορά στο «κοινωνικό σύνολο» του Μαουτχάουζεν..
.

Όποιος θέλει να ενημερωθεί πληρέστερα -και με εικόνα και με ήχο- για το στρατόπεδο εξόντωσης του Μαουτχάουζεν, μπορεί να παρακολουθήσει το ακόλουθο video.

Προσπάθησε να αποδράσει.
Το πολυβόλο ή τα σκυλιά [ή τα ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα] τον σταμάτησαν.
.
Το κάρο με το οποίο τους οδηγούσαν στο κρεματόριο.
Δικό μας σχόλιο: δεν ήταν πια ικανοί για προσφορά καταναγκαστικής εργασίας, άρα ήταν πια άχρηστα μηχανήματα, πάνε για «ανακύκλωση».
Τίποτα δεν θα πάει χαμένο.
.
«Εγώ απλώς εκτελούσα εντολές», διακήρυσσε ο κύριος – και πολλοί σαν κι αυτόν.
Δικό μας σχόλιο: Δεν έβλεπε τα πτώματα που «εκτελούσε»;
Αλλά, βέβαια, η σωστή υπαλληλική συμπεριφορά οδηγεί τους λαούς στην πρόοδο και την ευημερία!!!…
.
Σεπτέμβρης του 1943.
600.000 φυλακισμένοι Ιταλοί στρατιώτες είπαν ΟΧΙ [στο φασισμό και στον πόλεμο, όταν έπεσε ο Μουσολίνι και η Ιταλία κατακτήθηκε- και αυτή - από τους Γερμανούς, παρά το ότι υπήρξαν σύμμαχοι στο ξεκίνημα του πολέμου. Όσοι αντιστάθηκαν, είχαν τη μοίρα των υπόλοιπων κατακτημένων λαών]. 300.000 από αυτούς βρήκαν το θάνατο.
.
Σεπτέμβρης του 1943.
8.400 Ιταλοί στρατιώτες εξοντώθηκαν στο νησί της Κεφαλονιάς, επειδή είχαν πει ΟΧΙ [στο ναζισμό].
.

Το βιβλίο προέρχεται από το Αρχείο Παληοτάκη και η απόπειρα μετάφρασης έγινε από τον ίδιο τον Παληοτάκη.

Εάν επιθυμείτε να διαβάσετε το πρωτότυπο κείμενο στα ιταλικά, παρακαλούμε πατήστε δίπλα

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Leave a Reply