Nα μάθεις να φεύγεις

Το κείμενο που παραθέτουμε σήμερα το είχαμε “αλιεύσει”, καιρό πριν, από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μας άρεσε πολύ, τότε. Ήταν και η ψυχολογία και η διάθεση της εποχής που μας έκανε να το κρατήσουμε στα καλά φυλαγμένα χαρτιά μας.
Θεωρούμε ότι εκφράζει αλήθειες δυνατές, που ταρακουνούν συνειδήσεις και μπορούν να βοηθήσουν ανθρώπους που βυθίζονται στην εξάρτηση από τα συναισθήματα και τις σχέσεις τους. Κρύβει δυναμισμό.
Όταν το βρήκαμε, έφερε υπογραφή που δήλωνε ότι το κείμενο είχε γράψει ο Μενέλαος Λουντέμης. Εκτοτε, διαπιστώσαμε πως υπήρχε έντονη αμφισβήτηση ως προς την ταυτότητα του συντάκτη του κειμένου. Δεν κατορθώσαμε να βρούμε άκρη ως προς αυτό το ζήτημα. Κι είναι αλήθεια πως, σε κάποια σημεία, ο συναισθηματισμός και η “επιθετική αγανάκτηση” έχουν έντονα προσωπικό χαρακτήρα. Αυτό μας κάνει να νιώθουμε – όχι να πιστεύουμε – ότι ίσως να μην είναι κείμενο του Λουντέμη, ενός αγωνιστή της Αριστεράς, ενός ανθρώπου που εξορίστηκε και κυνηγήθηκε, γιατί βαθιά πίστευε στους συλλογικούς κοινωνικούς αγώνες, που στα έργα του φάνηκε να ξεπερνά το ατομικό υπέρ του συλλογικού. Σ’ έναν αγωνιστή που δεν έφυγε από τη διεκδίκηση, δεν υποχώρησε, δεν παραδόθηκε…
Σε όποιον κι αν ανήκουν τα πνευματικά δικαιώματα, το κείμενο διατηρεί τη δύναμή του. Κυρίως τη δύναμη με την οποία άγγιξε τη δική μας ψυχή.

Nα μάθεις να φεύγεις

Nα μάθεις να φεύγεις

Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών.

Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν.

Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας.
Να φεύγεις

Αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς.

Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο.

Να τρέχεις μακριά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι.

Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο.

Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε παρακαλώ.

Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε.

Όχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις, κάποτε θα ξανασυναντηθούμε αγάπη μου (όλα τα βράδια και τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ δικά σας).

Αποδέξου το.

Να αποχωρίζεσαι τραγούδια που αγάπησες, μέρη που περπάτησες.

Δεν έχεις τόση περιορισμένη φαντασία όσο νομίζεις.

Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι.

Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη Άνοιξη.

Να φεύγεις από εκεί που δε σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι.

Από το δυσανάλογο, το μέτριο και το λίγο.

Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω -δεν τους το χρωστάς.

Να μάθεις να σέβεσαι την αγάπη σου, το χρόνο σου και την καρδιά σου.

Μην πιστεύεις αυτά που λένε -η αγάπη δεν είναι ανεξάντλητη, τελειώνει.

Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει.

Να καταλάβεις πως οι δεύτερες ευκαιρίες είναι για τους δειλούς

-οι τρίτες για τους γελοίους.

Μην τρέμεις την αντιστοιχία λέξεων-εννοιών, να ονομάζεις σχέση τη σχέση, την κοροϊδία κοροϊδία.

Να μαλώνεις τον εαυτό σου καμιά φορά που κάθεται και κλαψουρίζει

-σαν μωρό κι εσύ κάθεσαι και του δίνεις γλειφιτζούρι μη και σου στεναχωρηθεί το βυζανιάρικο.

Να μάθεις να ψάχνεις για αγάπες που θυμίζουν Καζαμπλάνκα

- όχι συμβάσεις ορισμένου χρόνου

Και να μάθεις να φεύγεις από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες.

Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα.

Να φεύγεις από όσα νόμισες γι’ αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ’ αυτά.

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Leave a Reply