«Μαζί τα φάγαμε, μαζί τα κλέψαμε».

Ξεκινάμε σήμερα ένα νέο κύκλο αναρτήσεων στο blog μας. Θα αναδημοσιεύουμε επιλεγμένα κείμενα από τότε που ξεκινήσαμε την προσπάθεια στο blog των Λαμπράκηδων, για τα οποία έχουμε την ισχυρή πεποίθηση ότι παραμένουν επίκαιρα. Θα τολμούσαμε να ισχυριστούμε ότι κάποια ίσως είναι και προφητικά.

Μία από τις πρώτες αναρτήσεις μας, από αυτές που θεωρούμε προφητικές, είναι και αυτή που δημοσιεύσαμε στις 7 Απριλίου του 2012. Λίγο μετά τη «ρήση», την τόσο «φιλοσοφημένη», του Θεόδωρου Πάγκαλου ότι «μαζί τα φάγαμε». Είχε, τότε, προκαλέσει πολλές συζητήσεις, έντονες αντιδράσεις, συχνά δικαιολογημένη οργή.

Το δικό μας το blog δεν πήρε μέρος στην οργισμένη – δικαιολογημένα – επίθεση. Προτίμησε την οδό της ενδοσκόπησης και της παρουσίασης προτάσεων, ενδεχόμενων λύσεων σε όσα νιώθαμε πως θα ακολουθούσαν με μορφή λαίλαπας.

Από τότε, πέρασαν περίπου 5 χρόνια. Ήδη διανύουμε το δεύτερο χρόνο μιας Αριστερής διακυβέρνησης, όποιες κι αν είναι οι ενστάσεις που διατυπώνονται για τον «αριστερό» χαρακτήρα της πολιτικής της. Πολλές από τις διαπιστώσεις ή τις σκέψεις που διατυπώνονταν στις 7 του Απρίλη του 2012 μοιάζουν να επαληθεύονται, συχνά με τραγικό τρόπο. Ίσως, τότε, κάποιοι να αντιμετώπιζαν τα γραφόμενά μας με καχυποψία, ίσως με ειρωνεία, άλλοι μας θεωρούσαν ουτοπικούς.

Όμως εγώ νοιώθω πως εξακολουθώ να είμαι «γνήσιο παιδί» του Μίκη, παρά τα χρόνια που πέρασαν και τα οποία αλλοίωσαν συνειδήσεις. Έτσι κι ο Μίκης, ένα από τα πολλά «ταλέντα» που είχε ήταν η ικανότητα να κάνει προβολή της σκέψης και των αναλύσεων και προτάσεών του στο μέλλον. Να διαβλέπει, να «μυρίζεται» τις εξελίξεις μέσα από μικρά σημάδια, τα οποία οι περισσότεροι αδυνατούσαν να τα αξιολογήσουν. Στο ελάχιστο, ίσως, συγκριτικά με τον Μίκη, διατηρώ – έτσι πιστεύω τουλάχιστον – κι εγώ την «κασσανδρική» ικανότητα να βλέπω μέσα από τις πυκνές γραμμές των γεγονότων, που συχνά θολώνουν την καθαρή ματιά. Κι εγώ, σαν την Κασσάνδρα, πολλοί φίλοι και γνωστοί ισχυρίζονται πως βλέπω συνέχεια τα επικίνδυνα να πλησιάζουν. Και, φυσικά, οι περισσότεροι δεν με πιστεύουν… Αυτή η ικανότητα, βέβαια, δεν είναι κανένα έμφυτο χάρισμα. Είναι αποτέλεσμα των σπουδών μου στη Σχολή Γκράμσι, στην Ιταλία, αλλά και όλης της εμπειρίας που αποκτήθηκε, έκτοτε, στα διάφορα πόστα από τα οποία προσέφερα τον εαυτό μου και τις υπηρεσίες μου.

Τότε που η προσπάθειά μας στο blog ήταν στις αρχές της δεν είχαμε την ίδια απήχηση που υπάρχει τώρα με τους χιλιάδες επισκεπτών καθημερινά. Έτσι είναι ευκαιρία να διαβάσουν τις αναρτήσεις μας περισσότεροι ακόμη.

Εξάλλου, οι συνθήκες σήμερα πιστεύουμε ότι είναι πιο ώριμες, ώστε το κείμενο που ακολουθεί – αλλά και οι επόμενες αναρτήσεις μας – να διαβαστεί με μια ματιά πιο ώριμη, με στάση πιο υπεύθυνη μετά από όσα έχουμε υπομείνει ως Λαός τα τελευταία αυτά χρόνια της επιτροπείας, της κηδεμονίας.

Ο Λαός μας οφείλει να πάρει τις σωστές αποφάσεις για το μέλλον του. Οι περιστάσεις που ζούμε, τα γεγονότα που γίνονται όλο και πιο απειλητικά θα πρέπει να μας οδηγήσουν όχι στην παραίτηση αλλά στον αγώνα για περισσότερη Ανεξαρτησία, για αναζήτηση φιλικών συμμαχιών, για ώριμη αξιολόγηση των όσων συμβαίνουν.

Η επαγρύπνησή μας οφείλει να είναι συνεχής, γιατί ο κίνδυνος ενός πυρηνικού λάθους, ενός ολέθριου πυρηνικού πολέμου ξαναχτυπάει τις πόρτες μας, πιθανόν πολύ κοντά μας, στα Βαλκάνια.

Ξαναδιαβάζουμε, λοιπόν. Ποτέ δεν χάνουμε, όταν επανερχόμαστε και επανελέγχουμε τη ματιά και τη σκέψη μας.

Παληοτάκης

Αυτά που πρόκειται να γράψω είναι από αυτά που δύσκολα ομολογούνται, και ακόμη δυσκολότερα γράφονται. Θα το αποτολμήσω να αποτυπώσω τις σκέψεις και τις αγωνίες μου. Ο μόνος τρόπος για να επιβιώσουμε, κάπως υποφερτά, ως έθνος – που μέρα με τη μέρα χάνει όχι μόνο την αξιοπρέπειά του αλλά και την εθνική κυριαρχία του – είναι να κατέβουμε στις πλατείες και στους δρόμους και να κάνουμε αισθητή την παρουσία μας για δέκα, είκοσι, σαράντα μέρες. Να κατέβουμε όλοι, ακόμη και τα σκυλιά μας, ενωμένοι σαν μια γροθιά. Όλος ο ενεργός πληθυσμός.

Αστοί και αγρότες, που κινδυνεύουν σήμερα περισσότερο από τους αστούς. Μ’ αυτό τον τρόπο, θα καταφέρουμε όχι μόνο να αναστείλουμε όλες τις καθημερινές κρατικές λειτουργίες, αλλά θα εκβιάσουμε και την Ε.Ε., ώστε να αναγκαστεί να μας δώσει τα χρήματα που χρειαζόμαστε, για να βγούμε μια και καλή από το χρέος, που θα μας βασανίζει 20/30 χρόνια ακόμα. Τα χρήματα αυτά, μάλιστα, πρέπει να μας τα παράσχουν άτοκα και χωρίς να υποθηκεύσουμε την εθνική ανεξαρτησία μας. Μόνο έτσι θα απαλλαγούμε από το Δ.Ν.Τ., όχι μόνο εμείς οι Έλληνες, ένας στην ουσία άξιος και περήφανος λαός, αλλά ολόκληρη η Ε.Ε.
Η Ε.Ε. οφείλει, με κάθε τρόπο, να ασκήσει πίεση στη Γερμανία, ώστε να την εξαναγκάσει να πληρώσει επιτέλους τα 74 δις που μας χρωστάει από την περίοδο 1940-1944. Αυτά τα χρήματα, αν και πέρασαν 65 χρόνια, δεν τα έχουμε διεκδικήσει σθεναρά, παρά μόνο σαν ζητιάνοι, που ούτε καν απλώνουν το χέρι.
Το Δ.Ν.Τ. προετοιμάζει το έδαφος, με καταπληκτική μαεστρία και σκοπιμότητα, ώστε να καταστραφεί ο κοινωνικός ιστός με τέτοιο τρόπο, που το μηνιαίο εισόδημα του ενεργού πληθυσμού να κατρακυλήσει στα 300-900 ευρώ για όλους. Παράλληλα, το τραπεζικό σύστημα μεθοδεύει, ώστε σε 1 χρόνο ή κάτι παραπάνω, να δεσμεύσει τις καταθέσεις μας δίνοντάς μας κάθε μήνα λίγα ψίχουλα. Γνωρίζουμε ότι το Δ.Ν.Τ. δανείζει, όπως δάνειζαν τόσα χρόνια και οι Τράπεζες με τις πιστωτικές κάρτες.

Οφείλουμε όλοι, και περισσότερο οι νεολαίοι μας «με τα τρύπια πορτοφόλια» – για να προσαρμόσουμε το στίχο του Ελύτη από το «Άξιον εστί» – να απαιτήσουμε, ακόμα και με ακραίες ενέργειες, να προσαχθούν στη Δικαιοσύνη όλοι οι υπεύθυνοι για τις λοβιτούρες, τις λαμογιές, που έκαναν σε βάρος του φορολογούμενου Ελληνικού λαού. Να λογοδοτήσουν και τα κόμματα ως φορείς και οργανισμοί. Είναι εξίσου υπεύθυνα, και αυτά που εναλλάσσονται στην εξουσία και όσα δεν ύψωσαν αρκετά το ανάστημά τους.

Το ΠΑΣΟΚ κουβαλάει τις ευθύνες του από τον καιρό του Κοσκωτά ακόμη, τις συνέχισε με τον Σημίτη και τους Ολυμπιακούς αγώνες μέχρι τη Siemens. Συνεπικουρούσαν σε κλοπή και κακοδιοίκηση οι κυβερνήσεις της Ν.Δ. συνεχίζοντας και ενισχύοντας ό,τι ξεκίνησε το ΠΑΣΟΚ, οξύνοντας τα προβλήματα και βαθαίνοντας το ΧΑΟΣ.

Να πάνε όλοι τους φυλακή, ίσως μερικοί να εκτίσουν και ισόβια κάθειρξη, όπως οι χουντικοί. Αυτοί μας ταλαιπώρησαν 7 χρόνια.

Το Δ.Ν.Τ. προγραμματίζει την καταδυνάστευσή μας για πολλές δεκαετίες.
Πρέπει να απαλλαγούμε μια και καλή από τα μέχρι σήμερα κομματικά σχήματα: Αριστερά, Δεξιά, Ακροδεξιά. Κανένας κομματικός μηχανισμός δεν έχει ελαφρυντικό, όπως και ένας απλός πολίτης, όταν αγοράζει ένα κλεμμένο προϊόν. Είναι συνυπεύθυνοι παρά το ότι δεν κυβέρνησαν. Εγώ, τουλάχιστον, έχω περισσότερες απαιτήσεις από τα αριστερά κόμματα, που και την πολιτική και την ιστορική πείρα διαθέτουν και τη δύναμη και την ιδεολογία να αντιδράσουν. Και μη μου πουν ότι δεν ήξεραν το πρόβλημα του χρέους από χρόνια!!! Αν δεν το ήξεραν, τι να πω! Αν το ήξεραν, πάλι τα ίδια λάθη θα κάνουμε; Ξεχάσαμε εμφυλίους, δικτατορία, κλπ; Τίποτα δεν διδασκόμαστε από την ιστορία και τον πόνο μας;
Πρέπει να απαλλαγούμε, το συντομότερο, από τη σημερινή Κυβέρνηση (2012), που προετοίμασε το κλίμα για την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας μας. Ως πότε θα ανεχόμαστε να βλέπουμε συνανθρώπους μας, συγγενείς μας να χάνουν τα πάντα – δουλειά, σπίτια, οικόπεδα, χωράφια – και τελικά και την ίδια τη ζωή τους, αφού τους τα έκλεψαν όλα οι Τράπεζες και μεγαλοκαρχαρίες της παγκοσμιοποίησης;
Μας έχουν αποχαυνώσει, μας εκπαίδευσαν να μην αντιστεκόμαστε. Να πεθαίνουμε αποδεχόμενοι τη φτώχια και τη μιζέρια μας, ότι αυτό μας αξίζει γιατί «μαζί τα φάγαμε μαζί τα κλέψαμε».

Για το λόγο αυτό μας γεμίζουν και μας ποτίζουν ναρκωτικά. Το κέντρο της Αθήνας έχει γίνει κέντρο ελεύθερης διακίνησης ναρκωτικών. Ακόμη και ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός, προς τιμή του, κατήγγειλε αυτή την πραγματικότητα. Η κατάσταση αυτή συμφέρει – και άρα τη στηρίζουν – όχι μόνο η Κυβέρνηση αλλά και δημοσιογράφοι – φερέφωνα, ιδιωτικά κανάλια και τα συμφέροντά τους, πολιτικοί κάθε προέλευσης, μεγαλοδικηγόροι, βιομήχανοι, εφοπλιστές. Πολλοί απ’ αυτούς ίσως να έχουν και στενές επαφές με τους εμπόρους ναρκωτικών. Σε λίγο καιρό, οι άνεργοι στη χώρα μας θα ξεπεράσουν το 1.000.000 (αυτός ο αριθμός έχει πια ξεπεραστεί κατά πολύ).

Να δούμε τι θα σκεφτόμαστε τότε. Θα είναι όμως αργά, πολύ αργά. Δεν είναι μόνο η ανεργία που θα σκιάσει την ομαλή πορεία της δημοκρατίας μας. Είναι και η Μέρκελ, που μαζί με τους Τούρκους επιδιώκουν να ελέγξουν τα πετρέλαια του Αιγαίου. Η Γερμανία ελπίζει ότι έτσι θα κερδίσει τον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο, οικονομικό αυτή τη φορά. Δεν κατάφεραν να κερδίσουν τον 1ο και τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο με τα όπλα, συνετρίβησαν, και συντελέσαμε σημαντικά και εμείς ως λαός. Καιρός να κινηθούμε, καιρός να δούμε, καιρός να πονέσουμε και να αντιδράσουμε στον πόνο, καιρός να βγούμε από το λήθαργό μας, καιρός να δούμε το μέλλον των παιδιών μας και των εγγονών μας. Αυτή η τόσο αναγκαία και άλλο τόσο δύσκολη ΑΝΑΤΡΟΠΗ επαφίεται για μια ακόμη φορά στον πατριωτισμό των Ελλήνων, όπως το καθορίζει, με το άρθρο 114, το Σύνταγμά μας.

Επαφίεται στους νέους μας, στη γενιά των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Ίσως ήρθε ο καιρός να δημιουργήσουν το δικό τους ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, αυτό του Διαδικτύου. Ίσως να έχουν ξεκινήσει κιόλας αυτή την ανατροπή κι εμείς, οι μεγαλύτεροι, να μην την έχουμε καν ψυλλιαστεί, όπως κάποτε και πάντοτε οι μεγαλύτεροι δεν παίρνουν χαμπάρι απ’ όσα ετοιμάζουν οι νεότεροι.

Σπάστε την οικονομική δικτατορία, αν θέλετε να ζήσετε με κάποια σχετική αξιοπρέπεια. Εμείς οι σαραντάρηδες, οι πενηντάρηδες, οι εξηντάρηδες και βάλε έχουμε σχεδόν ξοφλήσει -ή λογαριάστε μας ξοφλημένους- για να ξεμπλοκαριστείτε από τα χρέη και το χρέος μας, για να απαλλαγείτε από τις ενοχές σας απέναντί μας. Και μην έχετε απορία ποιος θα κυβερνήσει αυτόν τον ρημαδότοπο. Θα βρεθούν οι νέοι που έχουν και αρετή και τόλμη, και γνώση και δύναμη, για να μας κυβερνήσουν σωστά και τίμια, μαζί με ελάχιστους πυλώνες, που στέκονται όρθιοι και ακμαίοι σαν βράχοι.

Μια επιστολή ήθελα να γράψω. Η αγανάκτηση κυριάρχησε. Η οργή μου ξεχείλισε. Αλλά ο φόβος δεν μπορεί να μας φιμώσει. Δεν μπορούν να μας πείσουν ότι εμείς φταίμε, ότι είμαστε εξίσου συνυπεύθυνοι, ότι όσα μας πλασάρουν είναι μονόδρομος. Ποτέ δεν είναι μόνο ένας ο δρόμος. Αν κάτι τέτοιο ισχυρίζονται, ίσως βρουν μπροστά τους και απέναντί τους ένα δρόμο λαό, μια θάλασσα λαό, χιλιάδες ανθρώπων που δεν θα τους πιστεύουν και δεν θα τους αποδέχονται πλέον. Θα τους πετάξουν εκεί που τους αξίζει. Ας διεκδικήσουμε, τουλάχιστον, ό,τι αξίζει στο λαό μας. Είμαστε περήφανοι. Δεν είμαστε κλέφτες και κάφροι. Να το αποδείξουμε.

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Leave a Reply