Ε.Κ.Ο.Φ.

Συνεχίζουμε την αναδημοσίευση από το βιβλίο των εκδόσεων της Δημοκρατικής Κίνησης Νέων “Γρηγόρης Λαμπράκης”, έκδοσης 1963.
Ο συντάκτης της έρευνας και μελέτης, ο Αντρέας Λεντάκης, στο βιβλίο αυτό που πραγματεύεται τις “Νεοφασιστικές Οργανώσεις στη Νεολαία”, στη συγκεκριμένη ενότητα αναλύει τη δημιουργία, την παρουσία και δράση της ΕΚΟΦ. Το κεφάλαιο το σχετικό είναι πολύ μεγάλο και επιλέξαμε να το χωρίσουμε σε ενότητες. Θα ακολουθήσουν άλλες αναρτήσεις σχετικές, που αναφέρονται στον παρακρατικό χαρακτήρα της ΕΚΟΦ, στις σχέσεις με την ΕΡΕ κλπ.
Προτού ξεκινήσουμε την παρουσίαση της ενότητας, ένιωσα την ανάγκη να παραθέσω ένα επεισόδιο από τη “γνωριμία” μου με τους ΕΚΟΦίτες, όταν ήμουν φοιτητής στην Ιταλία. Το επεισόδιο αυτό αποδεικνύει περίτρανα τα όσα ισχυρίζεται ο Λεντάκης για την επιδίωξη της ΕΚΟΦ να αποσυνδέει τα σπουδαστικά ζητήματα από την ευρύτερη πολιτική κατάσταση και κριτική. Για όποιον ενδιαφέρεται για περισσότερες πληροφορίες, παραπέμπω στη σχετική ενότητα από την ιστοσελίδα των Λαμπράκηδων, που μπορείτε να τη διαβάσετε πατώντας εδώ.
“Στις 25/3/1962, στη Φλωρεντία, έκανα και την παρθενική μου ομιλία. Με πρωτοβουλία των ελληνικών φοιτητικών συλλόγων της Ιταλίας, συγκαλείται το ιδρυτικό συνέδριο των Ελληνικών Φοιτητικών Συλλόγων του εξωτερικού. Πήραν μέρος φοιτητικοί σύλλογοι από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Αυστρία κλπ. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι σύλλογοι της Αυστρίας, και ιδιαίτερα του Gratz, ήταν στα χέρια των Εκοφιτών, οι οποίοι επιδίωκαν και αυτοί την ίδρυση της Συνομοσπονδίας. Ζητούσαν, όμως, με πρόσχημα ότι η Αυστρία δεν επέτρεπε στους φοιτητικούς συλλόγους την ενασχόληση με πολιτικά θέματα, να τηρηθεί η ίδια γραμμή και για τους συλλόγους της Ομοσπονδίας και να ασχολούνται αποκλειστικά με τα φοιτητικά προβλήματα, να έχουν δηλαδή έναν απολίτικο χαρακτήρα. Εγώ, με την ομιλία μου, ζητούσα ακριβώς το αντίθετο: να έχει τη δύναμη, η Συνομοσπονδία, και τη νομιμότητα να παίρνει και πολιτικές αποφάσεις, χωρίς να είναι κομματική. Τελειώνοντας η ομιλία, όρμησαν οι Εκοφίτες και με ξυλοκόπησαν. Σώθηκα με την παρέμβαση των πιο ψύχραιμων, όπως του Μανώλη του Αναστασιάδη, από τους εκπροσώπους της Γερμανίας, του Ίνι του Μεσσαρέ, από το Σύλλογο της Ρώμης, και κάποιου Λιάκου, αρκετά σωματώδους κι αυτού, από το Σύλλογο του Gratz, του οποίου η παρέμβαση ήταν εξαιρετικά αποφασιστική. Με απέσπασαν από τα χέρια τους, με έβαλαν στο τρένο και με έστειλαν στη Ρώμη. Η ακραία αυτή στάση των Εκοφιτών, αλλά –κυρίως- η ψύχραιμη στάση των δικών μου συντρόφων οδήγησε στην επιτυχία του Συνεδρίου, το οποίο προχώρησε και ψηφίστηκαν οι δικές μας θέσεις. Και δεν ήταν μόνο η ψυχραιμία που τους διέκρινε αλλά και η ορθή πολιτική σκέψη: φορτισμένος εγώ από την επίθεση που δέχτηκα, δεν ήθελα να φύγω. Αυτοί διέγνωσαν, ορθά, ότι ο στόχος των Εκοφιτών δεν ήμουν εγώ, αλλά το Συνέδριο και οι συγκεκριμένες αποφάσεις που διαφαινόταν ότι θα παρθούν και με τις οποίες οι Εκοφίτες ήταν κάθετα αντίθετοι.
Οι Εκοφίτες μου το φύλαγαν. Φρόντισαν και πέτυχαν, με τις διασυνδέσεις τους, να απελαθώ από την Ιταλία. Από το Υπουργείο Εξωτερικών της Ιταλίας, όμως, μου επετράπη να απελαθώ σε όποια χώρα ήθελα. Με την υπόδειξη του Κόμματος, ζήτησα τη Γαλλία. Με το ένα τρένο έφυγα και με το άλλο επέστρεψα στη Ρώμη, αλλά για πολύ καιρό ήμουν χωρίς άδεια παραμονής. Η επίθεσή τους εναντίον μου ολοκληρώθηκε στην Ελλάδα. Η Διεύθυνση Ασφαλείας της Λαμίας κάλεσε τον πατέρα μου πληροφορώντας τον ότι ο γιος του δε σπουδάζει, αλλά ασχολείται καθαρά με την πολιτική στην Ιταλία. Τον τρομοκράτησαν, μάλιστα, λέγοντάς του ότι, αν δε με συνετίσει, θα αργήσει να με ξαναδεί, γιατί θα περάσω πολλά χρόνια στη φυλακή.”

Παληοτάκης

Ε.Κ.Ο.Φ.

«Έγκλημα κατά της δημοκρατίας και της ησυχίας της χώρας αποτελεί η δαπάναις του κράτους οργάνωσις διπλών και τριπλών μυστικών υπηρεσιών «εθνικοφρόνων» δήθεν οργανώσεων, ως φερ’ ειπείν η καταδυναστεύουσα τους πραγματικούς εθνικόφρονας φοιτητάς ΕΚΟΦ. Διότι τα μέλη των πιστεύουν ότι ο σκοπός της υπάρξεώς των είναι – όπως και είναι πράγματι – η διά της βίας κατάπνιξις οιασδήποτε αντιπολιτεύσεως».
«Εστία» 25-5-63

Ι. ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Η ΕΘΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ, (ΕΚΟΦ) δημιουργήθηκε σε μια περίοδο εξάρσεως της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής της Κυβερνήσεως της ΕΡΕ, (διπλασιασμός των διδάκτρων Ανωτάτης Παιδείας, τριπλασιασμός διδάκτρων Μέσης Εκπαιδεύσεως, περικοπή ατελειών, περιστολή κρατικής ενισχύσεως προς το Πανεπιστήμιο, κλείσιμο φοιτητικού οίκου, καθήλωση του κονδυλίου για την Παιδεία σε απαράδεκτα χαμηλό επίπεδο), σε μια περίοδο ανόδου και ωριμάνσεως της φοιτητικής κινήσεως. Θα πρέπει ακόμα να τη δούμε μέσα στα πλαίσια της εμφανίσεως σειράς νεοφασιστικών παρακρατικών οργανώσεων, όπως είναι η Ο.Ε.Ν. (Οργάνωση Εθνικής Νεολαίας) και το Σ.Ε.Ν. (Σώμα Ελπιδοφόρων Νέων), η Εθνική Κοινωνική εξόρμησις, η Εθνική Κοινωνική Δράσις, κλπ. Ιδιαίτερα μετά το 1957 παρουσιάζεται μια ασυνήθιστη δραστηριότητα για την δημιουργία τέτοιων οργανώσεων και την ανασύσταση άλλων που είχαν ατονήσει (π.χ. Αντικομουνιστική Σταυροφορία Ελλάδος Α.Σ.Ε.).
Η φοιτητική συνδικαλιστική κίνησις, ιδιαίτερα της Αθήνας, σφυρηλατήθηκε μέσα στις μεγάλες κι αγωνιστικές κινητοποιήσεις των χρόνων 1954-1955 κ’ ιδιαίτερα του 1956-57 για το Κυπριακό, την μείωση των διπλασιασθέντων διδάκτρων και τον καθορισμό τρίτης εξεταστικής περιόδου. Το Α’ Πανσπουδαστικό Συνέδριο που συνεκλήθη τον Νοέμβριο του 1957 απετέλεσε καρπό εκείνης της ωριμάνσεως και συγχρόνως σημαντικό σταθμό για την ανάπτυξη της φοιτητικής κινήσεως της χώρας μας. Για πρώτη φορά συγκεντρώθηκαν τόσο τα επί μέρους όσο και τα γενικά σπουδαστικά ζητήματα, μελετήθηκαν, συστηματοποιήθηκαν και προβλήθηκαν, κι έθεσε τις βάσεις διά την ενοποίηση του φοιτητικού κινήματος και την πανελλαδικοποίησή του. Συγχρόνως συνέδεσε για πρώτη φορά τόσο στενά την Ελληνική σπουδαστική Κίνηση με την Διεθνή.

II. ΣΚΟΠΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΟΦ

ΑΝΕΚΑΘΕΝ η Κυβέρνηση της ΕΡΕ επενέβαινε στον φοιτητικό συνδικαλισμό με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, απροκάλυπτα ή κεκαλυμμένα, προσπαθώντας με χίλια δύο μέσα να θέσει τα φοιτητικά σωματεία κάτω από τον έλεγχό της έτσι που να μην εκδηλώνεται κι αναπτύσσεται το δίκαιο διεκδικητικό φοιτητικό κίνημα και παράλληλα να περνάει πιο εύκολα κι ανώδυνα η αντιεκπαιδευτική – αντισπουδαστική της πολιτική.
Κραυγαλέα απόδειξη αυτού είναι η δημιουργία του Σπουδαστικού τμήματος Ασφαλείας το οποίο σαν σκοπό έχει, όχι μόνο την αστυνόμευση των σπουδαστών και της εν γένει ακαδημαϊκής ζωής, αλλά κυρίως τον έλεγχο των φοιτητικών συλλόγων, την τρομοκράτηση των συνεπών φοιτητών συνδικαλιστών, την στρατολόγηση φοιτητών γενιτσάρων που με την βοήθειά του θα καταλάβουν τις διοικήσεις για να αποτελματώσουν τα ζητήματα.
Για να μπορέσει η Κυβέρνηση Καραμανλή πιο αποτελεσματικά να ελέγξει τους σπουδαστικούς συλλόγους και συγχρόνως για ν’ αποφύγει, όσο το δυνατόν περισσότερο, τις κατηγορίες για την ανάμειξη της ΕΡΕ και τις απαράδεκτες επεμβάσεις της αστυνομίας η οποία το 1956 συγκροτούσε η ίδια εκλογικούς συνδυασμούς (π.χ. Φιλοσοφική σχολή), διοργάνωσε από τα μέσα μια κίνηση, που με τη δική της αμέριστη βοήθεια θα ‘φερνε σε πέρας τους σκοπούς της. Τα κάστρα κυριεύονται ευκολότερα από τα μέσα λέει ένα γνωμικό, κι αυτό επεδίωξε με την ΕΚΟΦ.
Η οργάνωση αυτή πλαισιώθηκε από τα πιο έξαλλα στοιχεία της δεξιάς, δεδηλωμένους ανθρώπους της νεολαίας της ΕΡΕ, γνωστούς για την ανοιχτή συνεργασία τους με την ασφάλεια κι ακόμα πιο γνωστούς για την αντιφοιτητική στάση τους στους σπουδαστικούς αγώνες, την κουτσαβακίστικη ψυχολογία και τον αριβισμό τους.
Η ΕΚΟΦ λοιπόν δημιουργήθηκε σαν αδελφό σωματείο των άλλων «Εθνικών-κοινωνικών» (διάβαζε εθνικο-σοσιαλιστικών) οργανώσεων με σκοπό την υποδούλωση στην ΕΡΕ του φοιτητικού συνδικαλιστικού κινήματος, την αποδιοργάνωσή του, το σταμάτημα των αγώνων και την έκδοση συγχαρητηρίων τηλεγραφημάτων προς τον Πρόεδρο της Κυβερνήσεως για το ενδιαφέρον του προς την Παιδεία, καλύπτοντας έτσι την αντιεκπαιδευτική του πολιτική.
Ταυτόχρονα σχεδόν δημιουργήθηκε κλιμάκιο στη Θεσσαλονίκη με την ίδια επωνυμία (ΕΚΟΦ) με σκοπό να υποδουλώσει το σπουδαστικό κίνημα Θεσσαλονίκης στην ΕΡΕ και συγχρόνως να συντονίσει τις ενέργειές του με την ΕΚΟΦ Αθηνών σε μια ενιαία δράση επί πανελλαδικής κλίμακας.

III. ΜΕΘΟΔΟΙ ΔΡΑΣΕΩΣ

Η ΕΚΟΦ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ επίσημα την 9 Δεκεμβρίου του 1959 με μια διακήρυξη, στις δε 8-1-1960 υποβάλλει στο Πρωτοδικείο το καταστατικό της.
Επειδή η σπουδάζουσα νεολαία είναι το πιο οργανωμένο αυτοδύναμο τμήμα της νεολαίας και συγχρόνως δεν διαθέτει την ίδια απειρία με τους νέους των 14 και 18 χρόνων, επειδή έχει στους κόλπους της σκεπτόμενους ανθρώπους που έχουν μια παράδοση αγώνων, δημοκρατικής αγωγής και οργανώσεως, δεν ήταν τόσο απλό να εμφανιστεί σαν μια ανοιχτά φασιστική οργάνωση. Γι’ αυτό, κάτω από μια γενικολόγο ηχηρή φρασεολογία που κύριο συστατικό της είναι η αχαλίνωτη δημαγωγία, καλύπτοντας επιμελώς τους σκοπούς της, παρουσιάστηκε σαν μια ανανεωτική κίνηση «ακομμάτιστη» πού θ’ άνοιγε νέους δρόμους για την προώθηση και λύση των σπουδαστικών προβλημάτων πατάσσοντας τον κομματισμό. Παράλληλα εξαπέλυσε μιαν άνευ προηγουμένου αντικομουνιστική εκστρατεία υποβοηθούμενη από την αστυνομία, δημιουργώντας κλίμα φοβίας και επιδιώκοντας τον διχασμό. Συγχρόνως εγκαινιάζονται σαν μέθοδοι δράσεως της ΕΚΟΦ η ανοικτή βία, είτε κατά μεμονωμένων φοιτητών είτε ομαδικά, το ψέμα, η εξαγορά και ο χαφιεδισμός.

Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΒΙΑΣ

Για πρώτη φορά, τουλάχιστον από το 1950 κι εδώ, εισάγονται οι ανοικτές τρομοκρατικές επιθέσεις, οι βιαιοπραγίες κατά των συνεπών δημοκρατικών φοιτητών με την ανοιχτή υποστήριξη της Αστυνομίας που όχι μόνο τους καλύπτει αλλά συλλαμβάνει τα θύματα, παρουσιάζοντάς τα ως θύτες. Έτσι οι αρχαιρεσίες το 1960 διεξήχθησαν μέσα σ’ ένα κλίμα αφόρητης ψυχολογικής βίας, πιέσεων, ξυλοδαρμών, εξαγοράς και πλαστογραφιών. Πολλοί γονείς έλαβαν ανώνυμα τρομοκρατικά τηλεφωνήματα ότι κινδυνεύουν τα παιδιά τους αν ψηφίσουν «τους κομμουνιστάς» ή πως θα πάθουν κακό αν δεν ψηφίσουν «τον εθνικόφρονα συνδυασμό».
Το σπουδαστικό τμήμα ασφαλείας αλώνιζε κυριολεκτικά, τελείως απροκάλυπτα, τις αίθουσες διδασκαλίας και τα προαύλια, συμμετέχοντας ενεργά στην υποστήριξη του ΕΚΟΦίτικου συνδυασμού και στην τρομοκράτηση των φοιτητών και των υποψηφίων διά των πιέσεων, των απειλών και των κλήσεων στα τμήματα.
Πέρα απ’ τις περιπτώσεις των επιθέσεων κατά μεμονωμένων φοιτητών έχουμε και τις ομαδικές επιθέσεις κατά Συμβουλίων με σκοπό την διάλυση της συνεδριάσεως (περίπτωση ΔΕΣΠΑ 19-9-61 όπου εχρησιμοποιήθησαν και τύποι του υποκόσμου, ιδιαίτερα άνθρωποι των καμπαρέ), κατά συγκεντρώσεων (συγκέντρωση φοιτητών στα προπύλαια για το φοιτητικό εισιτήριο 22-9-59, συγκέντρωση των εργαζομένων Σπουδαστών στο Νέο Θέατρο για τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς του 1961, κλπ.), κατά βουλευτών (επίθεσις κατά του βουλευτού κ. Ζορμπά εντός του βουλευτηρίου από τον Φύσσα, τόν Μάιο του ‘61) , κατά των δημοκρατικών εφημερίδων (επίθεσις κατά των γραφείων της Μακεδονίας στις 24-12-60) και τέλος συμμετοχή σε τρομοκρατικές και δολοφονικές επιθέσεις ευρείας εκτάσεως, όπως ήταν η δολοφονία του Λαμπράκη. Στην τελευταία πήραν μέρος και στελέχη της ΕΚΟΦ Θεσσαλονίκης όπως ο Β. Κασσελάς (Ελευθερία, Μάιος ‘63) .

Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΞΑΓΟΡΑΣ

Ο Σύλλογος Φοιτητών Ιατρικής Αθηνών εξέδωσε την 17 Ιουνίου 1961 μιαν ανακοίνωση στην οποία καταγγέλλει κι αποκαλύπτει ότι η ΕΚΟΦ κατέβαλε προσπάθεια να εξαγοράσει μέλη του Συμβουλίου με οικονομικά ανταλλάγματα, ακόμα και με την δελεαστικότατη πρόταση προσφοράς υποτροφίας.
Στις φοιτητικές αρχαιρεσίες του 1960, φροντιστές υποσχέθηκαν σε φοιτητές της Νομικής πως, αν ψηφίσουν τον συνδυασμό της ΕΚΟΦ, θα παρακολουθούσαν επί ένα τρίμηνο δωρεάν μαθήματα στο φροντιστήριο.

ΤΟ ΨΕΜΑ ΣΑΝ ΜΕΘΟΔΟΣ ΔΡΑΣΕΩΣ

Για πρώτη φορά στην ιστορία του σπουδαστικού κινήματος εκδόθηκαν τόσες ανακοινώσεις ή διακηρύξεις που τοιχοκολλήθηκαν ή μοιράστηκαν για ν’ αποκαλυφθεί μετά από λίγο ότι ήταν πλαστές. Αυτό δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός, αλλά σύστημα εργασίας της Εθνικοκοινωνικής αυτής οργανώσεως.
Ενδεικτικά αναφέρουμε μερικές κραυγαλέες περιπτώσεις. Μετά το Γ’ Συνέδριο – παρασυναγωγή της Θεσσαλονίκης και την επίθεση κατά της εφημερίδος «Μακεδονία», όταν τα μέλη της ΕΚΟΦ είδαν ότι σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος, οι νεολαίες των κομμάτων, τα φοιτητικά σωματεία, διάφορες οργανώσεις κι ο τύπος τούς απομόνωσαν και τους στιγμάτισαν, κατέφυγαν σ’ έναν αντιπερισπασμό Γκαιμπελικού τύπου. Πλαστογράφησαν την υπογραφή σειράς συλλόγων κι εξέδωσαν ένα άτιμο έγγραφο που από μόνο του αποδεικνύει τον ηθικό ξεπεσμό και το αδίστακτο του χαρακτήρα τους, θέλοντας να παρουσιάσουν ολόκληρο το σπουδαστικό κόσμο συνένοχό τους. Το κατάπτυστο αυτό κείμενο έλεγε τα εξής: «Το Διοικητικόν Συμβούλιον του καθ’ ημάς συλλόγου, συνελθόν εκτάκτως, εξ αφορμής των σημειωθέντων γεγονότων εις τα γραφεία της Μακεδονίας, αποφασίζει όπως εκφράσει την ΑΜΕΡΙΣΤΟΝ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΙΝ ΤΟΥ προς τους συλληφθέντας ως πρωταιτίους των επεισοδίων συναδέλφους αφ’ ενός και αφ’ ετέρου όπως δηλώσει υπευθύνως ότι η υπό ενίων εφημερίδων εμφάνισις των γεγονότων είναι απολύτως ανακριβής, διαστρεβλώνουσα πλήρως την αλήθειαν. Τούτων ένεκεν υποχρεούμεθα να απαιτήσωμεν την απαλλαγήν των ΑΔΙΚΩΣ κρατουμένων συναδέλφων μας και την ΚΑΤΑΔΙΚΗΝ ΠΑΝΤΟΣ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ. Τα Δ.Σ. Θεολογικού Φοιτ. Συνδέσμου, Συλλόγου φοιτητών Φυσικομαθηματικής, Συλλόγου φοιτητών Α. Σ. Βιομηχανικής, Εθνικού Συλλόγου Ε. Μ. Πολυτεχνείου, Εθνικού Συλλόγου Σπουδαστών Παντείου, Συλλόγου φοιτητών Γεωπονικής, Συλλόγου Φιλοσοφικής ο Πλάτων».
Λίγες μέρες μετά την δημοσίευση, πέντε σύλλογοι από τους οκτώ υπογράφοντες διέψευσαν, με επιστολή τους προς τον τύπο, την προηγούμενη ανακοίνωση κι απεκάλυψαν την κακοήθεια της Πλαστογραφίας. Οι σύλλογοι αυτοί ήταν η Πάντειος (28-12-60), ο Σύλλογος Πλάτων της Φιλοσοφικής και ο Σύλλογος της Εμπορικής (29-12-60) , ο Σύλλογος της Φυσικομαθηματικής και του Πολυτεχνείου (3 Ιανουαρίου 1961).
Μια άλλη περίπτωση είναι οι απάτες σε διεθνές πια επίπεδο. Τον Ιούλιο του 1960 η Εκτελεστική Επιτροπή των αποφάσεων του Β’ Συνεδρίου, που κατά πλειοψηφία αποτελείτο από μέλη της ΕΡΕ – ΕΚΟΦ, διέλυσε την ΕΦΕΕ (Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδος), η οποία δεν πρόλαβε να ιδρυθεί. Η απόφασή της αυτή δημοσιεύθηκε με πηχυαίους τίτλους στο υπ’ αριθμόν 12 φύλλο του Ιουλίου του ‘60 της Ηχούς των Σπουδαστών (8η σελίς), οργάνου της ΕΚΟΦ. Μετά από έναν μήνα, τον Αύγουστο του 1960, 8 ηγετικά στελέχη της ΕΚΟΦ, ο Πανουσάκης, ο Α. Παπαγγελής, ο Αν. Πετρόπουλος, ο Στ. Βλαχόπουλος, ο Ν. Κατσαρός, ο Π. Γκλεγκλές, ο Ν. Σκουτερόπουλος καί ο Γεωργιάδης πήγαν στο Κλόστερς της Ελβετίας όπου εμφανίστηκαν σαν αντιπρόσωποι της ανύπαρκτης και δια αποφάσεώς τους διαλυμένης Εθνικής Ενώσεως. Πρέπει να σημειωθεί ότι οι πέντε δεν γνώριζαν καμιά ξένη γλώσσα, ο δε Γεωργιάδης από την Θεσσαλονίκη δεν ήταν καν φοιτητής, καθώς και το γεγονός ότι τα έξοδα μεταβάσεως και παραμονής τα κατέβαλε το Υπουργείο Προεδρίας.
Πρόσφατη είναι η περίπτωση της Διεθνούς Συνδιασκέψεως τύπου στο Αμβούργο όπου, όπως απεκάλυψε η εφημερίς Ελευθερία της 28-7-63, ο Κιουπκιολής, υπάλληλος του Υφυπουργείου Τύπου, ο Κίμων Χλαπανίδης, γνωστός για τους δεσμούς του με το Υπουργείο Προεδρίας κι ακόμα πιο γνωστός για την απόπειρα διασπάσεως της ΔΕΣΠΑ το 1956 με τη δήθεν δημιουργία της ΕΦΠΑ (Ένωσις Φοιτητών Πανεπιστημίου Αθηνών) φερόμενος επιπλέον ως καθηγητής Σοβιετολογίας στη Σχολή Χωροφυλακής, κάποιος Διακάκης, φερόμενος ως δημοσιογράφος και το γνωστό στέλεχος της ΕΚΟΦ Χρυσικόπουλος, σημερινός διευθυντής του περιοδικού 21ος αιών που το εκδίδει ο γνωστός από την έκδοση 60.000 εκλογικών βιβλιαρίων Παναγόπουλος, εμφανίσθηκαν σαν εκπρόσωποι των Ελλήνων φοιτητών. Οι τρεις πρώτοι δεν είναι καν φοιτητές, ο δε τελευταίος εκδότης λαθρόβιου εντύπου.
Και μια τελευταία περίπτωση. Την ημέρα του γιορτασμού της Πρωτομαγιάς στο Νέο Θέατρο από το Σύλλογο Εργαζομένων φοιτητών και το Δημόκριτο, οι ΕΚΟΦΙΤΕΣ επεχείρησαν με φωνασκίες και την πρόκληση επεισοδίων να διαλύσουν τη συγκέντρωση, ο δε Κλάδης, φοιτητής της Εμπορικής, σε μια στιγμή ζητωκραύγασε υπέρ του Άιχμαν.
Μετά τα επεισόδια, η ΕΚΟΦ και μια σειρά σύλλογοι φαντάσματα (Ο.Ε.Φ.Ι., Δ.Ο.Ε.Σ. κλπ.) εξέδωσαν ανακοινώσεις καταγγέλλοντας ότι στην συγκέντρωση οι εργαζόμενοι ζητωκραύγασαν υπέρ του ΚΚΕ, υπέρ του ΕΛΑΣ και ότι φώναζαν «θα σας φάμε», «ήρθε η ώρα» και άλλα παρόμοια.
Ευθύς εξ αρχής αντιλαμβάνεται κανείς την αισχρότητα των ΕΚΟΦιτών που δεν διστάζουν να πουν το οποιοδήποτε ψέμα. Πώς, αν αυτά αληθεύουν, δεν επενέβη η αστυνομία η οποία παρίστατο, και πώς δεν το κατήγγειλαν οι εκπρόσωποι διαφόρων πολιτικών νεολαιών οι οποίοι παρευρέθησαν (Φιλευθέρα Νεολαία, Νεολαία Δημοκρατικής Ενώσεως, Νεολαία Προοδευτικών, νεολαία Κινήσεως Εθνικής Αναδημιουργίας) και οι οποίοι αντιθέτως κατήγγειλαν την ΕΚΟΦ και τους υπ’ αυτήν τόσο για την ευθύνη των επεισοδίων όσο και για τον απαράδεκτο και καθαρά φασιστικό τρόπο δράσεώς της;
Η δε διαβόητη Ηχώ των Σπουδαστών, έκλεισε τον κύκλο των ψευδολογιών με μια κορώνα. Σε μια έκτακτη έκδοσή της ανέγραφε άτι οι «κομμουνισταί ζητωκραύγασαν υπέρ του Άιχμαν»!!

Ο ΧΑΦΙΕΔΙΣΜΟΣ, ΣΥΣΤΑΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΗΣ ΔΡΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΚΟΦ

Η ανοικτή αστυνόμευση των συναδέλφων τους και η κατάδοση των αποφάσεών τους στην Αστυνομία, η ανοικτή συνεργασία με το Σπουδαστικό τμήμα Ασφαλείας και τους αστυνομικούς, υπήρξε βασικό στοιχείο της δράσεως των ΕΚΟΦιτών.
Όταν το 1962 η ΕΚΟΦ κυριολεκτικά σαρώθηκε απ’ τους δημοκρατικούς φοιτητές στις σπουδαστικές αρχαιρεσίες, πέρασε ανοιχτά στον ρόλο του καταδότη. Στα μεγάλα συλλαλητήρια του 114 (Απρίλιος 1962) υπεδείκνυαν στους αστυνομικούς σπουδαστές οι οποίοι συνελήφθησαν κι εκακοποιήθησαν.
Ανάλογη δραστηριότητα ανέπτυξαν και στους πρόσφατους μεγαλειώδεις αγώνες για το 15%.

Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΜΕΘΟΔΩΝ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΤΗΣ

Η δράση της αντιφοιτητικής αυτής οργανώσεως, ιδιαίτερα το 1960, όταν κατέλαβε την πλειοψηφία των σπουδαστικών συλλόγων, στάθηκε τελείως προδοτική των φοιτητικών συμφερόντων. Απ’ τη μια κατέβαλε τρομερή προσπάθεια να σταματήσει πάση θυσία τους αγώνες και ν’ αποτελματώσει το διεκδικητικό κίνημα, κι από την άλλη δεν έχανε ευκαιρία που να μη λιβανίζει το Κυβερνητικό έργο, την ΕΡΕ, και προσωπικά τον κ. Καραμανλή, για το «αμέριστον και προσωπικόν του ενδιαφέρον διά τα σπουδαστικά ζητήματα».
Συγχρόνως επεδίωκε την αποδιοργάνωση του φοιτητικού συνδικαλισμού και τη φασιστικοποίησή του. Η αποδιοργάνωση επιδιωκόταν συστηματικά με την αδράνεια των συλλόγων, με τη δημιουργία ατμόσφαιρας ζούγκλας στους σπουδαστικούς χώρους, τέτοιας ατμόσφαιρας που απέβλεπε στην αποκαρδίωση των φοιτητών, στην πρόκληση αηδίας για την κατάσταση που επικρατεί, με τελικό σκοπό να αδιαφορήσουν για τα κοινά και να απόσχουν από τους συλλόγους και τη δράση. Χαρακτηριστική είναι η διάλυση της ΕΦΕΕ προτού να προλάβει καν να συγκροτηθεί.
Ο εκφασισμός επιδιώχθηκε με τις μεθόδους δράσεως, και την καθιέρωση των πιο ανελεύθερων κι αντιδημοκρατικών τρόπων λειτουργίας του φοιτητικού συνδικαλισμού. Κορύφωση αυτής της προσπάθειας στάθηκε το Γ’ Συνέδριο, που τελικά διαλύθηκε. Το Συνέδριο αυτό συμπυκνώνει όλη την αντιδραστική και ανελεύθερη νοοτροπία των παρακρατικών κι αποτελεί το καλύτερο δείγμα των επιδιώξεων της ΕΚΟΦ, και της νέας διαδικασίας που θέλησε να εισαγάγει στην δημοκρατική λειτουργία της σπουδαστικής κινήσεως.
Δίνουμε ένα συνοπτικό πίνακα που αποκαλύπτει την αντιδημοκρατικότητα αυτού του Συνεδρίου.
α) Με απόφαση της Εκτελεστικής Επιτροπής αποκλείστηκε η φοιτητική εφημερίδα Πανσπουδαστική.
β) Οι τοπικοί σύλλογοι και ο Σύλλογος Εργαζομένων προσεκλήθησαν σαν παρατηρητές χωρίς να καταβληθούν τα έξοδα μεταβάσεως και παραμονής στη Θεσσαλονίκη παρ’ όλο που πήραν 80.000 δρχ. από το Υπουργείο Προεδρίας. Απώτερος σκοπός ο αποκλεισμός τους κατ’ έμμεσο τρόπο γιατί δεν βρισκόντουσαν υπό τον έλεγχο της ΕΚΟΦ.
γ) Απεκλείσθησαν κόμματα και εφημερίδες.
δ) Σαν χρόνος του Συνεδρίου προκρίθηκε η 17-23 Δεκεμβρίου, περίοδος διακοπών, ώστε να λείπουν οι φοιτητές και να μην το παρακολουθήσουν.
ε) Η ΦΕΑΠΘ καθαίρεσε εκλεγμένους αντιπροσώπους διαφόρων συλλόγων που δεν ήταν αρεστοί στην ΕΡΕ, όπως π.χ. στην Νομική του φοιτητού Α. Γρίμπα και στην Χημική Σχολή ενός άλλου φοιτητού.
στ) Από την πλευρά της Θεσσαλονίκης, οι παρατηρητές δεν εκπροσωπούσαν συλλόγους αλλά ήταν απλοί φοιτητές που πήραν σχετικές κάρτες απ’ το γραφείο της νεολαίας της ΕΡΕ.
ζ) Ο εσωτερικός κανονισμός, μνημείο αντιδημοκρατικού κατασκευάσματος, έμοιαζε περισσότερο με κανονισμό φυλακής παρά με κανονισμό Συνεδρίου. Το άρθρο 9 αυτού του κανονισμού καθόριζε ότι «ένστασις περί μη υπάρξεως απαρτίας λαμβάνεται υπ’ όψιν όταν είναι υπογεγραμμένη ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ παρά δέκα παρόντων Συνέδρων». Μ’ αυτόν τον τρόπο επιδιωκόταν η με οποιοδήποτε τρόπο πραγματοποίηση του Συνεδρίου. Αν υποτεθεί πως στην αίθουσα παρέμειναν μόνο 12 άτομα και οι τρεις δεν δεχόντουσαν να υποβάλουν ένσταση απαρτίας, τότε η ένσταση των εννέα δεν γινόταν δεκτή και ως εκ τούτου η απαρτία υπήρχε. Πρώτη φορά δηλ. η απαρτία καθορίζεται όχι από τον αριθμό των παρόντων αλλά από τις διαθέσεις συγκεκριμένου αριθμού των συνέδρων. Το άρθρο 17 όριζε ότι «Πάσα πρότασις, τροπολογία ή υποτροπολογία δύναται να τεθή υπό συζήτησιν εφ’ όσον υποστηρίζεται υπό 10 τουλάχιστον συνέδρων, των 3 εξ αυτών ανηκόντων εις διαφορετικάς αντιπροσωπείας». Μ’ αυτόν τον τρόπο δηλ. καθίστατο, αν όχι αδύνατη, τουλάχιστον πολύ δύσκολη η υποβολή προτάσεως ή τροπολογίας. Τέλος το άρθρο 2 στερούσε τους παρατηρητές απ’ το δικαίωμα λόγου, εξομοιώνοντάς τους απόλυτα με τους ακροατές.
η) Απαγορευόταν η είσοδος σε κάθε φοιτητή με εξαίρεση τους προσκεκλημένους. Η απαγόρευση αυτή ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών και κάτω από μεγάλη πίεση ήρθη τη δεύτερη μέρα του Συνεδρίου.
θ) Το Προεδρείο καθόρισε σαν δικαίωμα λόγου των συνέδρων το ΔΙΛΕΠΤΟ, κατά το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν. Έτσι εξ αντικειμένου επετεύχθη η φίμωσις των συνέδρων. Επειδή όμως κι αυτό δεν κρίθηκε αρκετό, υποβοηθούσε η δικτατορική διεύθυνσις των συζητήσεων απ’ τον Πρόεδρο, ο οποίος έδινε το λόγο στους «φίλους» περιορίζοντας και διακόπτοντας τους «αντιπάλους». Αλλά κι αυτό φαίνεται ότι δεν ήταν αρκετό, γι’ αυτό επεστρατεύθησαν οι ανοιχτές απειλές, οι χυδαιότητες, οι ύβρεις, και οι άνανδροι ξυλοδαρμοί συνέδρων και παρατηρητών. (Εξύβρισις της συνέδρου της Οδοντιατρικής Σχολής δίδος Καρυτσιώτου, βάρβαρος ξυλοδαρμός υπό 30μελούς ομάδος του παρατηρητού Λεντάκη και του φοιτητού Γρίμπα, επίθεσις κατά του συνέδρου Κεφαλέα, επίθεσις και λακτίσματα κατά του συνέδρου της Οδοντιατρικής Θ. Νακάση κλπ. ών ουκ έστιν αριθμός).
ι) Το Συνέδριο αυτό απεκάλυψε την αληθινή φυσιογνωμία της ΕΚΟΦ και των επιδιώξεών της, έχει δε μια ομοιότητα με τις μαθηματικές πράξεις. Οι συνεχείς τραμπουκισμοί κι όλες οι αντισπουδαστικές ενέργειες συσσωρευόμενες, προστιθέμενες, έβγαλαν ένα άθροισμα – αποτέλεσμα: τη διάλυσή του. Στις μαθηματικές πράξεις ως γνωστόν ακολουθεί η επαλήθευση. Το «Συνέδριο» αυτό, για να μη χάσει την αναλογική ομοιότητά του με τα μαθηματικά, έκανε τη δική του επαλήθευση. Η φασιστικού χαρακτήρα επίθεση κατά της εφημερίδος «Μακεδονία» στάθηκε η πιο κραυγαλέα απόδειξη στο πανελλήνιο για το τι ακριβώς ΕΙΝΑΙ η ΕΚΟΦ.

Η ΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ

Στις 9 Δεκεμβρίου 1960 πρωτοπαρουσιάστηκε με μια πολύ προσεγμένη διακήρυξη που απέκρυβε επιμελώς τους αληθινούς σκοπούς και τον πραγματικό της χαρακτήρα. Λανσαρίστηκε σαν μια απολιτική, ακομμάτιστη οργάνωση που κύριος στόχος της θα ήταν η διαγραφή των πλαισίων δράσεως ενός «καθαρού» φοιτητικού κινήματος, έξω από κάθε είδους κομματική, αντιπολιτευτική ή συμπολιτευόμενη, εκμετάλλευση.
Παρ’ όλα αυτά, από μιας αρχής δεν μπόρεσε να αποκρύψει τον πολιτικό ή καλύτερα τον στενά ΑΙΡΕΤΙΚΟ χαρακτήρα της. Η σπονδυλική στήλη της ιδεολογίας της, ο καμβάς πάνω στον οποίο κεντούσε όλη τη θεωρητική θεμελίωση της τακτικής καθώς και της γενικότερης πολιτικής της, ήταν και είναι ο έξαλλος αντικομουνισμός. Με βάση τον αντικομουνισμό προσπάθησε να διχάσει τους φοιτητές, να εξαπολύσει πολιτικό διωγμό των αντιπάλων της, να σταματήσει το σπουδαστικό διεκδικητικό κίνημα γιατί τάχα απειλείται το καθεστώς.
Στο εκλαϊκευτικό φυλλάδιο «τι είναι, τι πιστεύει, τι επιδιώκει η ΕΚΟΦ», που εξέδωσε το 1961, διακηρύσσει ότι, κατά τις τελευταίες εκλογές, η επιρροή της αριστεράς δεν αυξήθηκε εις βάρος των δυνάμεων της δεξιάς, αλλά εις βάρος των δυνάμεων του Κέντρου. «Επιβάλλεται συνεπώς όχι μόνον η αρνητική αλλά και η θετική αντιμετώπισίς της». (Σελίς 5) . Η ΕΚΟΦ, συνεχίζει στην ίδια σελίδα, έρχεται να προασπίσει τα ιδιαίτερα συμφέροντα των εθνικών κομμάτων και δεν θα είχε λόγο υπάρξεως, εάν τα τελευταία «εκάλυπτον αυτά». Οι ανοιχτές αυτές διακηρύξεις αποτελούν σαφέστατη ομολογία του πολιτικού χαρακτήρα της και επιπλέον δείχνουν ότι ο σκοπός δημιουργίας της δεν ήταν η εξυπηρέτηση κ’ ικανοποίηση των φοιτητικών συμφερόντων κι ενδιαφερόντων, αλλά η καταπολέμηση και μάλιστα η θετική (διάβαζε επιθετική) αντιμετώπισις πολιτικών παρατάξεων.
Η ΕΚΟΦ διακήρυξε ότι «εξετάζει αντικειμενικά και απροκάλυπτα, τα φοιτητικά ζητήματα αποβλέποντας αποκλειστικά στην προώθησή τους. Δεν διαπνέεται ούτε από φιλοκυβερνητικά ούτε από αντικυβερνητικά αισθήματα, αλλά από καλή πίστη και από πρόθεση να βοηθήσει τους αρμοδίους ν’ αντιληφθούν και να κατανοήσουν τη φοιτητική άποψη». (Τι είναι η ΕΚΟΦ, σελίς 14).
Την πρακτική ερμηνεία αυτής της θέσεως την έδωσε η ίδια η οργάνωση με την καταπολέμηση των σπουδαστικών αιτημάτων, γιατί τάχα τα τελευταία προβάλλονται από τα κόμματα εις βάρος της κυβερνήσεως και του καθεστώτος. Την δε θεωρητική ανάλυσή τους την λανσάρισε το έντυπο όργανό της «Ηχώ των Σπουδαστών» με σειρά άρθρων. Στο υπ’ αριθμόν 3 φύλλο της, στο κύριο άρθρο που έχει τίτλο «Ο φοιτητικός συνδικαλισμός και τα ύποπτα παρασκήνια» και υπογράφεται από τον Γ. Αλφαντάκη, ηγετικό στέλεχος της Νεολαίας της ΕΡΕ, εκτίθεται η ακόλουθη θεωρία.

Ο Αλφαντάκης μαζί με τον Ιωαννίδη. Τον βρίσκουμε το 1975 να υπερασπίζεται τους χουντικούς, στη δίκη που έγινε σε βάρος τους για την καταστροφή που προξένησαν συτην πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή της Ελλάδας και για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του Συντάγματος.

Για το φοιτητικό συνδικαλισμό και τους αγώνες του υπάρχουν δύο «σφαίρες». Η σφαίρα του δέον γενέσθαι και η σφαίρα του δυνατόν γενέσθαι. «Εις την δευτέραν σφαίραν, γράφει ό Αλφαντάκης, ανήκει η δυνατότης εκδόσεως οιασδήποτε ανακοινώσεως, οιουδήποτε ψηφίσματος, της διοργανώσεως διαφόρων εκδηλώσεων ανεξαρτήτως δυναμικότητος εντάσεως ή διαρκείας, η υπό το ένα ή το άλλο πρόσχημα ανάμιξις εις την πολιτικήν. Συμβαίνει λοιπόν, δυστυχώς, διάφοροι φοιτηταί συνδικαλισταί να προτείνουν και να προσπαθούν να επιτύχουν την διενέργειαν πράξεων ανηκόντων εις τον κύκλον του δυνατού, πράξεων, διά τας οποίας ενδιαφέρεται η άκρα αριστερά, προωθούσα ταύτας εις κάθε σπουδαστικήν συνδικαλιστικήν οργάνωσιν και αι οποίαι ως ελέχθη δύνανται να απασχολούν τα φοιτητικά σωματεία, αποβαίνουσαι απολύτως βορά πολιτικής εκμεταλλεύσεως εκ μέρους της αρχιτέκτονος τούτου πολιτικής παρατάξεως. Ως εικός η παράταξις αύτη υποστηρίζει αναφανδόν με παντοίας μεθόδους και με την γνωστήν αποτελεσματικότητα τους συναδέλφους αυτούς διότι το να συνεχίζεται μία φοιτητική απεργία πέραν του μηνός εκλειψασών των προϋποθέσεών της, το να εκδίδονται υπό των φοιτητικών σωματείων ψηφίσματα…. ενισχύει μεγάλως την προσπάθειαν μιας παρατάξεως όπως φθείρη την αξίαν ενός καθεστώτος, αφού η σπουδάζουσα νεολαία εμμέσως κτυπά διαφόρους εκφάνσεις της υποστάσεώς του». (Σημ. Οι υπογραμμίσεις δικές μας).

Με λίγα λόγια υποστηρίζεται ότι οι φοιτητικοί αγώνες δεν πρέπει να διεξάγονται εφ’ όσον η Κυβέρνησις αρνείται την ικανοποίησιν των αιτημάτων που προβάλλουν και, κατά συνέπεια, εξέλειψαν οι προϋποθέσεις επιτυχίας τους, γιατί ωφελούν μιαν ορισμένη πολιτική παράταξη. Όταν ληφθεί υπόψη ότι ο αρθρογράφος είναι στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος, τότε γίνεται αντιληπτό το βαθύτερο νόημα της θεωρίας του. Μας είπε ο Αλφαντάκης ότι η αξία του καθεστώτος φθείρεται με τους φοιτητικούς αγώνες. Η αξία ενός καθεστώτος όμως κρίνεται από το πόσο λύνει τα προβλήματα και όχι από το πόσο περιορίζει τους αγώνες γι’ αυτά.
Και πιο συγκεκριμένα. Με το σόφισμα των δύο σφαιρών δεν διευκρίνισε ποια φοιτητικά προβλήματα ανήκουν στη μια και ποια στην άλλη για να ξεχωρίζουν οι φοιτητές… τα επικίνδυνα διά το καθεστώς ζητήματα. Και επειδή δεν μας απαντά ο κ. Αλφαντάκης, θ’ αφήσουμε ν’ απαντήσουν τα γεγονότα. Οι μεγάλοι φοιτητικοί αγώνες που διεξήχθησαν το 1954-55 ήταν για το Κυπριακό. Το 1956, με το διπλασιασμό των διδάκτρων, ήταν για την επάνοδό τους στα παλαιά επίπεδα. Με τη μείωση των εξεταστικών περιόδων, ήταν για μια τρίτη περίοδο. Με την σχεδόν κατάργηση του θεσμού του συσσιτίου, για την κανονική λειτουργία και την επέκτασή του για όλο το χρόνο σε όλους τους απόρους. Με την αύξηση των εισιτηρίων στις αστικές συγκοινωνίες, για την καθιέρωση μειωμένου κατά 50% φοιτητικού εισιτηρίου. Με την κατάργηση των ατελειών, για την επαναφορά τους. Με την αύξηση των εξέταστρων για την μείωσή τους. Από όσα αναφέραμε, βλέπουμε πως οι φοιτητές αγωνίστηκαν για δίκαια αιτήματα που ήταν δυνατόν να λυθούν και που, κατά τον Αλφαντάκη, υπονόμευαν το καθεστώς. Οι φοιτητές βρίσκονταν στην άμυνα, γιατί αγωνίστηκαν να υπερασπισθούν κεκτημένα δικαιώματα που η Κυβέρνηση, με την «φιλεκπαιδευτική» της πολιτική, τους τα αφαιρούσε. Το μόνο ζήτημα, κι αυτό όχι απόλυτα, που δεν ήταν κεκτημένο δικαίωμα, αλλά αίτημα, ήταν το φοιτητικό εισιτήριο.
Επομένως όσα είπε ο αρθρογράφος που παριστάνει τον Ηρακλή του καθεστώτος, δεν έστεκαν, τουλάχιστον ως προς αυτά τα ζητήματα. Ποια ήταν όμως η στάση του στο θέμα του φοιτητικού εισιτηρίου, αιτήματος σύγχρονου με την εποχή της αρθρογραφίας του;
Στο φύλλο 6 της 15-11-59 της Ηχούς των Σπουδαστών, πάλι σε κύριο άρθρο, αφού πλέκει το εγκώμιο του κ. Βογιατζή λέγοντας ότι τα από καιρού λιμνάζοντα ύδατα (άρα παραδέχεται ότι μέχρι τότε τα ύδατα της εκπαιδεύσεως, για να χρησιμοποιήσουμε τις μεταφορές του, ελίμναζαν) «αναταράχθησαν βιαίως από την ανάληψιν του Υπουργείου Παιδείας υπό ενός εκ των πλέον δυναμικών στελεχών της κυβερνούσης παρατάξεως, του ικανωτάτου κ. Βογιατζή» διαπιστώνει με ικανοποίηση ότι ο ρέκτης υπουργός έλυσε όλα τα ζητήματα της Ανωτάτης Παιδείας, ακόμη και το «του φοιτητικού οίκου», ο οποίος μέχρι σήμερα φιλοξενεί πρόβατα.
Συνεχίζοντας ο Αλφαντάκης λέγει ότι μόλις το κομμουνιστικό κόμμα είδε ότι το Κράτος ενδιαφέρεται για τους φοιτητές «αντελήφθη ότι η μόνη ελπίς σωτηρίας ήτις του απέμεινε εν προκειμένω ήτο η εξεύρεσις ενός θέματος το οποίον ήτο φύσει αδύνατον να λυθή υπό τας παρούσας συνθήκας, διά να δημιουργηθή το κατάλληλον κλίμα απογοητεύσεως εις τον φοιτητικόν κόσμον και διά την ενίσχυσιν της διαβρωτικής του καθεστώτος πολιτικής του. Και αυτό το θέμα είναι το φοιτητικό εισιτήριον».
Αυτό λοιπόν το ζήτημα, κατά τον αρθρογράφο και την Ηχώ, ήταν το σωσίβιο του κομμουνιστικού κόμματος και συγχρόνως ο υπ’ αριθμόν ένα κίνδυνος του καθεστώτος. Όμως αυτόν τον «κίνδυνο» δεν τον επεσήμανε κανένα πολιτικό κόμμα και όλα ετάχθησαν και διά των νεολαιών τους υπέρ της επιλύσεώς του. Και η χαριστική βολή για την ΕΚΟΦ. Παρά τις διασπαστικές ενέργειες των Πανουσάκη και Μπρατάκου, που τότε βρίσκονταν στην ηγεσία της ΔΕΣΠΑ, δόθηκε μια λύση. Καθιερώθηκε το φοιτητικό εισιτήριο, με περιορισμένες βέβαια διαδρομές και χρόνο. Η ικανοποίηση του αιτήματος δεν επέφερε την πτώση του καθεστώτος αλλά έδειξε ότι ήταν πρόβλημα που ανήκε στην άλλη σφαίρα των προβλημάτων, για ν’ ακολουθήσουμε τους ακροβατισμούς του Αλφαντάκη, και μόνον αυτός, η Ηχώ και η ΕΚΟΦ ανήκουν… στην μπάλα της ΕΡΕ.
Η ΕΚΟΦ, διά των συλλόγων που έλεγχε, εξαπέλυσε μιαν άνευ προηγουμένου αντικομουνιστική εκστρατεία. Τον Δεκέμβριο του 1959 κατέκλυσε τους δρόμους της Αθήνας με χιλιάδες πτωματολογικές αφίσες, ακολουθώντας το κυβερνητικό πλάνο για την εκστρατεία μίσους και διχασμού. Τόση ήταν η αγανάκτηση που προκάλεσαν οι αηδιαστικές αυτές αφίσες, ώστε καυτηριάστηκαν από πολλές εφημερίδες («Καθημερινή, χρονογράφημα της κας Βλάχου, Βήμα, Ταχυδρόμος) .
Ο κ. Π. Παλαιολόγος έγραφε χαρακτηριστικά. «Αλλά υπάρχει πράγματι νεότητα στην ελεεινή αυτή υπόθεση, ή μήπως ανύποπτα παιδιά επιστρατεύθηκαν από τους επαγγελματίες και ερασιτέχνας φρουρούς του μίσους για να γίνουν προπέτασμα πίσω από το οποίο κρύβουν οι ίδιοι το πάθος, την κακία και τη διανοητική τους αναπηρία… Σε κάτι τέτοιους βλέπουμε τους πραγματικούς τοιχοκολλητές που κινητοποιούν τους απλοϊκούς νέους» (Βήμα 24-12-59) .
Κλείνοντας το κεφάλαιο αυτό πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι το δεύτερο σκέλος της ΕΚΟΦίτικης προπαγάνδας ήταν το συνεχές λιβάνισμα του Κυβερνητικού έργου γενικά και ειδικότερα στον τομέα τής εκπαιδεύσεως.
«Συνεχής αύξησις των πιστώσεων για όλους τους κλάδους της εκπαιδεύσεως. Άλματα προόδου πραγματοποιούνται παντού» έγραφε η Ηχώ των Σπουδαστών, στο υπ’ αριθμόν φύλλο 12, σελίς 5.
«Το κρατικόν ενδιαφέρον διά πρώτην φοράν τα τελευταία έτη εξεδηλώθη, με αποτέλεσμα την αύξησιν των προνομίων του Έλληνος σπουδαστού – φοιτητού», τόνιζε η υπ’ αριθμόν 13 Ηχώ.
«Το σύγχρονον Κράτος όμως του οποίου η μέριμνα διά την εκπαίδευσιν και την νεότητα είναι αναμφισβήτητος, επροχώρησε εις την λήψιν των αναγκαίων μέτρων… Η αναδιάρθρωσις της Παιδείας είναι μέγα επίτευγμα του συγχρόνου Κράτους.» (Ηχώ Νο 16-17) .
Όλα αυτά απέβλεπαν στην καλλιέργεια της εντυπώσεως ότι δεν υπάρχουν πια προβλήματα και δεν χρειάζονται αγώνες και ότι κάθε ενέργεια είναι εκ του πονηρού, όπως πολύ σωστά έγραφε η Πανσπουδαστική στο υπ’ αριθμόν 27 φύλλο της, σελίς 3.

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Leave a Reply