Θρησκευτικός μισογυνισμός και πατριαρχική εξουσία – Μέρος πρώτο

Το blog των Λαμπράκηδων θα δημοσιεύσει – σε έντεκα συνέχειες – την καταπληκτική και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και κατανοητή ανάλυση του φίλου Κώστα Λάμπου με τίτλο “Θρησκευτικός μισογυνισμός και πατριαρχική εξουσία”.
Οι έντεκα συνέχειες είναι δική μας επιλογή, και για να διευκολυνθούμε στις αναρτήσεις μας αλλά και για να δώσουμε στους φίλους μας τη δυνατότητα να επεξεργάζονται τμήμα τμήμα τον τρόπο σκέψης και ανάλυσης του συγγραφέα.
Πολλοί έχουν ασχοληθεί με τη μητριαρχία, πολλοί επίσης με τη θέση της γυναίκας στη θρησκεία, στην εξουσία, στην κοινωνία, στην πολιτική.
Ο Κώστας Λάμπος, σ’ αυτή την ανάλυση, εμπεριστατωμένα αναδεικνύει τη δυναμική της θρησκείας στην υποτίμηση του γυναικείου φύλου, και κατά συνέπεια και των ανθρωπίνων σχέσεων. Φυσικά, από κοντά ακολουθούν και οι σχέσεις εξουσίας που άρχισαν να διαμορφώνονται μετά την κατάλυση της μητριαρχίας και που επικρατούν μέχρι σήμερα, ανεξαρτήτως του “πανηγυρικού” γεγονότος ότι οι γυναίκες απέκτησαν δικαίωμα ψήφου, συμμετέχουν στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα, “απελευθερώθηκαν”.
Οι βαθιές σχέσεις εξουσίας, που στηρίζονται στην ανισότητα, διατηρούνται αλώβητες…
Ποιος ξέρει πόσες δυνάμεις έχουν ακόμη να αντέξουν!

Παληοτάκης

Θρησκευτικός μισογυνισμός και πατριαρχική εξουσία

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

http://epithesh.blogspot.gr/2016/02/blog-post.html,

Αφιερώνεται στην Δανάη-Υπατία

και στη γενιά της για περισσότερο Φως

Μητριαρχία και ισοκατανομή

Η πλαστουργός Μάνα Γη και πιο συγκεκριμένα η Μάνα Βιόσφαιρα, ανάθεσε στη γυναίκα την επίπονη και δύσκολη αποστολή να γεννά, να τρέφει, να μεγαλώνει, να αγαπά, να εκπαιδεύει παιδιά, να προστατεύει και να κάνει ευτυχισμένα τα άτομα που την περιβάλλουν και να φέρει σε πέρας όλες τις ευθύνες λειτουργίας του κοινόβιου καταυλισμού που εξασφαλίζει την επιβίωση του ανθρώπινου είδους και την πρόοδο όλων των μελών του, αφήνοντας στον άντρα το συμπληρωματικό ρόλο του σποριά και την επικίνδυνη αποστολή του κυνηγού και προμηθευτή τροφής. Για εκατομμύρια χρόνια η ανθρωπότητα πορεύτηκε [1] με τις γυναίκες στο τιμόνι του κοινόβιου στη μορφή των κοινωνιών ισοκατανομής και γι’ αυτό το ανθρώπινο είδος κατάφερε να ξεχωρίσει από τα άλλα ζώα, να σηκωθεί στα δυο πόδια, να αναπτύξει τη γλώσσα, να καλλιεργήσει τη σκέψη, τη φαντασία, το νου και να επιβιώσει χάρη στην ενότητα, τη συνεργασία και την αλληλεγγύη στη βάση της κοινωνικής ισότητας.
Έτσι μπόρεσε το ανθρώπινο είδος να αποκτήσει εμπειρίες, γνώση και δεξιότητες που το οδήγησαν στην παραγωγή της τροφής του μέσω της καλλιέργειας της γης και της εξημέρωσης-εκτροφής ζώων, πράγματα που το οδήγησαν στον περιορισμό του κυνηγιού και στη μόνιμη εγκατάσταση, που έκαναν τη ζωή σχετικά καλύτερη, διαρκέστερη και τον πληθυσμό μεγαλύτερο.
Σε όλη αυτή την κρίσιμη περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας που πρέπει να κράτησε κάμποσα εκατομμύρια χρόνια, οι άνθρωποι είχαν λόγω άγνοιας και ανασφάλειας μεταφυσικές ανησυχίες και απέδιδαν υπερφυσικές ιδιότητες σε δυνάμεις που επηρέαζαν τη ζωή τους, αλλά δεν κατανοούσαν, τις οποίες ταξινομούσαν ανάλογα με τις εμπειρίες τους σε καλές και κακές και ανάλογα προσάρμοζαν τη συμπεριφορά τους απέναντί τους. Αυτό όμως δεν ήταν θεοποίηση ούτε λατρεία, αλλά διαρκής προσπάθεια κατανόησης αυτών των δυνάμεων για την προστασία τους, πράγμα που οδήγησε στην έρευνα και στη σταδιακή γνώση. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις οι άνθρωποι αυτής της περιόδου απέδιδαν, με διάφορες συλλογικές εκδηλώσεις, ευγνωμοσύνη στη ‘Μητέρα Γαία’ και στο ‘Δάσος οικογένεια’, γιατί από αυτές τις δυο πραγματικότητες εξαρτιόταν η ζωή τους. Σε δεύτερο πλάνο τοποθετούνταν άλλες επιμέρους δυνάμεις με τη μορφή των Φετίχ και ανάλογη με ρόλο που τους αναγνώριζαν ήταν και η συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντί τους.
Στην ιστορική περίοδο της μητριαρχίας, της κοινωνίας της ισοκατανομής δεν υπήρχε ατομική ιδιοκτησία και συνεπώς δεν υπήρχε ανισότητα. Όπου δεν υπάρχει ανισότητα δεν χρειάζεται να υπάρχει και εξουσία, οπότε δεν χρειάζεται να υπάρχουν θεοί και θρησκείες. Οι ανθρωπολογικές έρευνες απόδειξαν ότι στις κοινωνίες ισοκατανομής που δεν υπάρχουν σχέσεις κυριαρχίας, αλλά σχέσεις αμοιβαιότητας, δεν παρατηρούνται σεξιστικές συμπεριφορές και οι σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων δεν παρουσιάζουν καμιά ασυμμετρία και δεν υποκρύπτουν σχέσεις εξάρτησης, πράγμα που αποδίδεται ακριβώς στην έλλειψη σχέσεων κυριαρχίας τόσο σε επίπεδο οικογένειας όσο και σε επίπεδο κοινότητας [2].
Όταν, όμως, τη Μάνα Γη, την πραγματική μάνα, τροφό και παιδαγωγό όλων των ανθρώπων, οι κοινωνικοί αποστάτες την κομμάτιασαν και από κοινή την έκαναν ιδιωτική τους μάνα και για τους υπόλοιπους μητριά και παραμάνα τα πράγματα άλλαξαν και η ατομική ιδιοκτησία έφερε κοινωνική ανισότητα και η κοινωνική ανισότητα έφερε την εξουσία που στηρίχθηκε στη βία και στη θρησκεία, οπότε όλα ανατράπηκαν. Και αντίστροφα, ασυμμετρία υπάρχει όπου υπάρχουν θεοί και θρησκείες, θεοί και θρησκείες υπάρχουν επειδή υπάρχουν εξουσίες και εξουσίες υπάρχουν επειδή υπάρχει ανισότητα, η οποία πηγάζει από την ανισοκατανομή της γης και του πλούτου, δηλαδή από την ατομική ιδιοκτησία. Συνεπώς η αποκατάσταση της κοινωνικής ισότητας και συμμετρίας για την οποία αγωνίζονται διαχρονικά οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, απαιτεί την υπέρβαση όλων εκείνων των θεσμών που οδήγησαν στην κοινωνική ανισότητα με αποτέλεσμα τη σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

[1] Αναγκαία διευκρίνηση: Ο Γαλαξίας μας (και όχι το Σύμπαν, όπως ισχυρίζονται όσοι χρειάζονται μια αρχή κι έναν δημιουργό), εκτιμάται, με τα σημερινά μέσα, ότι γεννήθηκε πριν από 13,5 δισεκατομμύρια χρόνια και η ζωή πάνω στον πλανήτη Γη άρχισε πριν από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Πριν από 2.100.000.000 εξελίχθηκε στη μορφή ευκαρυωτικά. Στην μορφή των θηλαστικών έφτασε πριν από 220.000.000 χρόνια. Στην μορφή των ανώτερων θηλαστικών και μάλιστα του ανθρώπου έφτασε πολύ αργότερα, αλλά όχι τόσο αργά όσο ισχυρίζονται κάποιοι, δηλαδή πριν από μερικές χιλιάδες χρόνια. Αυτός ο περιορισμένος χρόνος δεν είναι αρκετός για να χωρέσει την εξέλιξη από το τετράποδο στο δίποδο και από εκεί στον ομιλούντα και σκεπτόμενο άνθρωπο, οπότε λογικό είναι να μιλάμε για εκατομμύρια χρόνια μιας αργόσυρτης και βασανιστικής εξέλιξης από τη μορφή του ζώου, στην αγριότητα και από την αγριότητα στον ‘πολιτισμό’. Αυτά με όσα μπορούν να μας πουν οι σχετικές επιστήμες μέχρι σήμερα και φυσικά περισσότερες λεπτομέρειες θα έχουμε στο μέλλον.
[2] Endicott Karen, Οι συνιστώσες του σεξουαλικού εξισωτισμού στις τροφοσυλλεκτικές κοινωνίες, στο: Κοινωνίες μοιράσματος, Πολιτειακές εκδόσεις, Αθήνα, 2009, σελ. 165 κ. επ.

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Leave a Reply