Τιμή στον ιερέα των αδύναμων και των “τελευταίων”

Με μεγάλη μας χαρά κάνουμε ένα μικρό αφιέρωμα στον πατέρα Αντρέα Γκάλο, γνωστό στην Ιταλία και ως «ο παπάς των έσχατων και των ανυπεράσπιστων», ο οποίος έπαιρνε συχνά και επί σειρά ετών αποστάσεις από τις επίσημες θέσεις της ιεραρχίας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.

Πέρασε διάστημα από τη μέρα που μας άφησε. Θα μείνει, όμως, για πάντα στη μνήμη όλων ως ο «ιερέας του πεζοδρομίου», ο «κόκκινος ιερέας», ο ανατρεπτικός, ο μεταρρυθμιστής, ο επαναστάτης.

Ο Don Andrea Gallo γεννήθηκε το 1928 στη Γένοβα, έκανε ιεραποστολή στη Βραζιλία τη δεκαετία του 1950, απ’ όπου τον έδιωξε η τότε χούντα. Επέστρεψε στη Γένοβα κι έγινε εφημέριος στην ενορία του San Benedetto in Porto.

Ήδη από την δεκαετία του 1950, όταν ιερουργούσε σε αναμορφωτήριο, διαμόρφωνε μια «επαναστατική» για την εποχή του μέθοδο, που βασιζόταν στην δημιουργία ενός κλίματος εμπιστοσύνης και στην προσπάθεια ενίσχυσης της ατομικής ελευθερίας των εφήβων.

Το 1975, ο καθολικός ιερέας, μαζί με μια ομάδα συνεργατών του, ίδρυσε την κοινότητα Σαν Μπενεντέτο αλ Πόρτο, για να βοηθήσει «τους τελευταίους και όσους βρίσκονται στο περιθώριο»: τοξικομανείς, άστεγους, άτομα με ψυχικά νοσήματα, χωρισμένους γονείς με μικρά παιδιά.

Επί τέσσερις δεκαετίες συμμετείχε σε εκατοντάδες διαδηλώσεις και πορείες, γράφοντας βιβλία και λαμβάνοντας δημόσια θέση υπέρ των μεταναστών, των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων και κατά της αμφισβήτησης και καταπάτησης της αξιοπρέπειας των εργαζομένων.

Τον περασμένο Δεκέμβριο, αίσθηση είχε προκαλέσει λειτουργία του στην εκκλησία στην κοινότητα του Σαν Μπενεντέτο, όταν ο ίδιος άρχισε να τραγουδάει το «Bella Ciao», το τραγούδι-ύμνο της ιταλικής Αριστεράς. Το τραγούδι των Ιταλών παρτιζάνων ενάντια στο φασισμό είναι ύμνος αντίστασης έως σήμερα, έχει διασκευαστεί εκατοντάδες φορές και έχει «ταξιδέψει» σε όλο τον κόσμο συμβολίζοντας τον αγώνα της αντίστασης.

Όμως, δεν συμβαίνει συχνά το Bella Ciao να τραγουδιέται από έναν ιερέα – μ’ ένα κόκκινο μαντήλι να ανεμίζει – και τους πιστούς, στη λήξη της θείας λειτουργίας.

Με την καθημερινή του δράση έκανε την ενορία του “σημείο αναφοράς για αγωνιστές της Νέας Αριστεράς, χριστιανούς ή όχι” από το 1970.

“Αυτό που μετράει είναι να κάνουμε τα πάντα για να πάρει το λόγο ο φτωχός κόσμος, αυτός που δεν μετράει και γι’ αυτό τον κακομεταχειρίζονται”, έλεγε ο ίδιος.

«Η βοήθεια στους τελευταίους είναι καθήκον» έλεγε ο «ιερέας των τελευταίων».

Καλό ταξίδι Αντρέα Γκάλο και mille grazie da tutti noi.

Σου οφείλαμε νωρίτερα την τιμή. Αλλά η καθημερινότητα και η ταχύτητα των γεγονότων κάνουν συχνά τους ανθρώπους να απομακρύνονται από τα σημαντικά, να ξεχνούν την προσφορά, να χάνουν τους αγώνες.

Εσύ δεν το έχασες το παιχνίδι όσο ζούσες. Να ακολουθήσουμε και άλλοι το παράδειγμά σου.

Το blog των Λαμπράκηδων

www.lamprakides.gr/blog

Leave a Reply