Λαμπράκηδες, Ιστορία μιας γενιάς – Η ιδεολογική δουλειά

Στην προηγούμενη ενότητα από το βιβλίο “Λαμπράκηδες, Ιστορία μιας γενιάς”, διαβάζαμε για έλλειψη στελεχών και αδυναμία κάλυψης των αναγκών των οργανώσεων με ανθρώπους που θα μπορούσαν να δώσουν την απαραίτητη ώθηση προς τα μπρος και να εμπνεύσουν τους νέους για την αναγκαιότητα να δυναμώσουν και να πλατύνουν οι οργανώσεις των Λαμπράκηδων.
Σήμερα πληροφορούμαστε για τις ενέργειες και τις δράσεις των Λαμπράκηδων στον τομέα της ιδεολογικής δουλειάς.
Η συγγραφέας μάς ενημερώνει για τα περιοδικά και τις εκδόσεις των Λαμπράκηδων συνοδεύοντας τις πληροφορίες που μας δίνει με σχόλια και κριτική επί του περιεχομένου των δράσεων και των εκδόσεων.
Προσπάθειες, λοιπόν, όπως διαβάζουμε, έγιναν αρκετές. Άλλες με διάρκεια και άλλες με εξαιρετικά σύντομη παρουσία στον εκδοτικό χώρο. Άλλες, επίσης, είχαν καθαρά πολιτικό περιεχόμενο και προορισμό, ενώ άλλες εκδόσεις, όπως “η Γενιά μας”, φιλοδοξούσαν να αγγίξουν πλατύτερες ομάδες νέων και να έχουν ευρύτερου ενδιαφέροντος θέματα και άρθρα.
Σημαντική ήταν, ακόμη, η δημιουργία του “Ελεύθερου Πανεπιστημίου” στη Θεσσαλονίκη, με μαθήματα και διαλέξεις που κρατούσαν το ενδιαφέρον των συμμετεχόντων αλλά και… “κέντριζαν το ζήλο” των Αρχών, που -τελικά- έστειλαν τη Χωροφυλακή, για να επιβάλει το άμεσο κλείσιμό του μετά από ένα χρόνο λειτουργίας.

Η ομάδα του blog των Λαμπράκηδων

Η ιδεολογική δουλειά

Η ιδεολογική δουλειά της ΔΝΛ είναι το σημείο της δράσης της που έχει περισσότερο επικριθεί για ανεπάρκεια, ακόμα και για ανυπαρξία. Ορισμένοι συνομιλητές μας της προσάπτουν μάλιστα ότι, κυριολεκτικά και μεταφορικά, άφησε τη νεολαία άοπλη μπροστά στη δικτατορία. Άλλοι προβάλλουν σαν απόδειξη της ανεπάρκειάς της την τάση που έχουν σήμερα πολλοί Λαμπράκηδες να αποφεύγουν συγκεκριμένη κομματική ένταξη. Αντίστοιχες επικρίσεις διατυπώνονται επίσης και για τη γενικότερη προπαγανδιστική δουλειά της ΔΝΛ, τομέας που είναι εξάλλου αρκετά συναφής με την εσωτερική πολιτική επιμόρφωση και συχνά συγχέεται μ’ αυτήν, αφού οι ίδιοι υπεύθυνοι του Κεντρικού Συμβουλίου ήταν αρμόδιοι και για τα δύο.
Οι κυριότερες προσπάθειες ιδεολογικής δουλειάς της ΔΝΛ συγκεντρώνονται -αλλά και περιορίζονται- στην έκδοση και διάδοση περιοδικών, φυλλαδίων και «Εσωτερικών Δελτίων», ενώ οι υπόλοιπες ιδεολογικές δραστηριότητες παρέμειναν περιορισμένες και αποσπασματικές. Η συστηματικότερη και σημαντικότερη τέτοια προσπάθεια έγινε με το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο που άρχισε να λειτουργεί στη Θεσσαλονίκη στις 23 Φεβρουαρίου 1964. Οργανώνονται δεκαπενθήμερα μαθήματα, ανοιχτά σε όλους, που αναφέρονται σε θέματα φιλοσοφικά, οικονομικά, ιστορικά, πολιτικά και ιδεολογικά, όπως π.χ. η διαλεκτική, η ανάλυση της εποχής του «Μανιφέστου», η Φιλοσοφία, ο Γληνός και ο μαρξισμός, το άρθρο 114, η ιστορία του εργατικού συνδικαλισμού κ.ά… Κατά τον Α. Μπάρη, η συμμετοχή είναι σημαντική: 100 με 200 νέοι κατά μέσο όρο, ενημερωμένοι από πριν για το θέμα του μαθήματος, ώστε να προετοιμάσουν τη συζήτηση που ακολουθεί τη διάλεξη. Συμμετέχουν κυρίως φοιτητές αλλά και αρκετοί εργαζόμενοι, καθώς και πολλές γυναίκες (40 ως 50% του ακροατηρίου). Το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο αντιμετωπίζει από την αρχή προβλήματα με τη Χωροφυλακή, που απαιτεί άδεια λειτουργίας ιδιωτικής σχολής. Και παρόλο που το αρμόδιο δικαστήριο αποφαίνεται πως η άδεια αυτή δεν είναι αναγκαία, μια μέρα, ύστερα από έναν χρόνο λειτουργίας, η χωροφυλακή εισβάλλει στο χώρο της σχολής και επιβάλλει το άμεσο κλείσιμό της.
Καμιά άλλη προσπάθεια ιδεολογικής δουλειάς τόσο συστηματική και οργανωμένη δεν έγινε αλλού, ούτε καν στην Αθήνα. Στα μεγάλα αστικά κέντρα γίνονται βέβαια πολλές δημόσιες διαλέξεις, είτε στις λέσχες είτε σε θέατρα, από ηγετικά στελέχη της ΔΝΛ ή από μέλη του Εθνικού Συμβουλίου, όπως ο Τ. Βουρνάς ή ο Τ. Λειβαδίτης. Αντλούν τα θέματά τους από την ελληνική ιστορία (το κίνημα του 114, η Αντίσταση, το 1821, η δικτατορία της 4ης Αυγούστου κτλ.), την παγκόσμια ιστορία (Κύπρος, Χιροσίμα, Βιετνάμ, Ισπανικός εμφύλιος), ή διάφορα ιδεολογικοπολιτικά ζητήματα όπως η κοινωνική πρόοδος, η δημοκρατία, το πρόγραμμα της ΕΔΑ κτλ.

Παρά τις άφθονες διαλέξεις και μαθήματα όμως, οι φοιτητές δεν βρίσκουν απαντήσεις στις ιδεολογικές τους ανησυχίες, καθώς η ενημέρωση που τους παρέχεται ξεδιπλώνει ένα μήνυμα γεμάτο ταμπού, στερημένο από κάθε νέο προβληματισμό ή ανησυχία.
Ελάχιστες εξαιρέσεις σημειώθηκαν στον ιδεολογικό αυτό κομφορισμό: α) οι δύο εβδομάδες Σύγχρονης Σκέψης που οργανώθηκαν από το κέντρο Μαρξιστικών Μελετών και Ερευνών με τη συμμετοχή πολλών κορυφαίων διανοητών όπως ο Ρ. Γκαρωντύ, ο Ν. Πουλαντζάς, κ.ά. και β) οι συζητήσεις που πραγματοποιήθηκαν στην Αθήνα λίγο καιρό πριν από τη δικτατορία και όπου ο Κ. Φιλίνης, ηγετικό στέλεχος της ΕΔΑ, ανέπτυξε τις απόψεις του σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των δύο κομμάτων της Αριστεράς, ο Π. Μερλόπουλος ανέλυσε το βιβλίο του Ζ. Μεϋνώ «Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα» που μόλις είχε κυκλοφορήσει και ο Α. Λεντάκης αναφέρθηκε στο μαζικό πολιτικό κίνημα. Ήταν μια απαρχή κριτικού προβληματισμού, που ξεκίνησε όμως καθυστερημένα και αντικατοπτρίζει το ρήγμα στους κόλπους της Αριστεράς που οδήγησε στη διάσπαση του 1968.

Σε αντίθεση με την αποσπασματικότητα που διακρίνει την οργάνωση ιδεολογικών μαθημάτων και διαλέξεων, οι εκδοτικές δραστηριότητες της Νεολαίας Λαμπράκη χαρακτηρίζονται από πολύ μεγαλύτερη συνέχεια και συνέπεια. Στα τέσσερα χρόνια της ζωής της κυκλοφορούν δύο περιοδικά της Νεολαίας Λαμπράκη: «Τα Τετράδια της Δημοκρατίας», θεωρητικό όργανο, και «Η Γενιά μας», περιοδικό που απευθύνεται στο σύνολο της νεολαίας.

Τα «Τετράδια της Δημοκρατίας» κυκλοφορούν το πρώτο τεύχος τον Οκτώβριο του 1963. Έχει τον υπότιτλο «Όργανο για τα ιδεολογικά και οργανωτικά προβλήματα, της ΔΚΝΓΛ», διευθυντής του είναι ο Μ. Θεοδωράκης και τα άρθρα τα γράφουν τα κυριότερα στελέχη της νέας κίνησης.
Συνολικά εκδίδονται 5 τεύχη σε αρκετά ακανόνιστα διαστήματα: τεύχος 1: Οκτώβριος 1963, τεύχος 2: Δεκέμβριος 1963, τεύχος 3: Σεπτέμβριος 1964, τεύχος 4: Δεκέμβριος 1964, τέλος ένα πέμπτο τεύχος τον Μάρτιο 1965, που αριθμείται: Περίοδος Β’, τεύχος 1.

Η κυκλοφορία των «Τετραδίων» είναι αρκετά περιορισμένη• ο ακόλουθος αχρονολόγητος και ελλιπής πίνακας δίνει μιαν ιδέα του επιπέδου κυκλοφορίας τους:

Το περιοδικό αυτό, καθώς απευθύνεται κύρια στα τοπικά στελέχη, περιέχει σχεδόν αποκλειστικά άρθρα σχετικά με την εσωτερική λειτουργία της οργάνωσης, αν και ορισμένα άρθρα αναφέρονται επίσης και σε γενικότερα θέματα, με μια φροντίδα πολιτικής πληροφόρησης και των νεώτερων μελών. (βλ. αναλυτικά περιεχόμενα των πέντε τευχών).
Το δεκαπενθήμερο περιοδικό «Η Γενιά μας» βγαίνει σ’ αντικατάσταση των «Τετραδίων» μετά τις 25 Ιουλίου 1965 και συνεχίζει να εκδίδεται τακτικά μέχρι τη δικτατορία. Η αναγκαιότητα της έκδοσής της υπογραμμίζεται ήδη από τις «Προσυνεδριακές θέσεις»: «… είναι απαραίτητη η έκδοση ενός πλατιού περιοδικού νεολαίας, μαζικής κυκλοφορίας, που να αντανακλά τα ποικίλα θέματα και ενδιαφέροντα της ελληνικής νεολαίας» (Προσυνεδριακές θέσεις, σ. 47).
Γίνονται συζητήσεις σχετικά με την επιλογή μεταξύ ενός περιοδικού που θα είναι ανοιχτό σ’ όλους τους νέους ή θ’ απευθύνεται μόνο στα μέλη της οργάνωσης. Τελικά καταλήγουν σ’ ένα μίγμα «δεκαπενθήμερου οργάνου της ΔΝΛ» που απευθύνεται όμως γενικά στη νεολαία. Το περιεχόμενό του ποικίλλει: τα τέσσερα πρώτα τεύχη είναι σχεδόν αποκλειστικά αφιερωμένα στη ΔΝΛ, στις δραστηριότητες του καλοκαιριού του 1965∙ ύστερα ο υπότιτλος εξαφανίζεται και τα κείμενα σχετικά με την οργάνωση συμπυκνώνονται σε μια στήλη και σε μερικά άρθρα για κάποια ιδιαίτερα συμβάντα.

«Η γενιά μας». Πωλήσεις στην Κεντροδυτική Μακεδονία, 15 Νοεμβρίου 1965

Υπεύθυνοι του περιοδικού είναι ο Μπ. Θεοδωρίδης και ο Τ. Τρίκας. Στη σύνταξη παίρνουν μέρος πολλοί σημερινοί δημοσιογράφοι όπως ο Τ. Τρίκας, ο Αρ. Μανωλάκος, ο Ν. Αντωνόπουλος, ο Γ. Βότσης κι ακόμα μερικοί δημοσιογράφοι ήδη καθιερωμένοι.
Σύμφωνα με τον Τ. Τρίκα, η «Γενιά μας» τυπωνόταν σε 30.000 αντίτυπα και πούλαγε μεταξύ 6.000 και 15.000. Κυκλοφόρησε χωρίς διακοπή συνολικά 36τεύχη. Τα οικονομικά προβλήματα λύνονταν με (μυστική) βοήθεια της ΕΔΑ ύψους 20.000 δραχμών το μήνα περίπου, δηλαδή 10.000 δρχ. ανά τεύχος.
Η «Γενιά μας» κυκλοφορεί κύρια διαμέσου των τοπικών οργανώσεων• οι Λαμπράκηδες το πουλάνε από σπίτι σε σπίτι, πηγαίνοντας σε ανθρώπους γνωστούς για τις προοδευτικές τους ιδέες. Κάθε οργάνωση φτιάχνει το πλάνο πωλήσεών της και οι γραμματείς συγκεντρώνονται για ν’ αποφασίσουν για το οριστικό πλάνο. Στη συνέχεια κάθε μέλος αναλαμβάνει να διαθέσει ορισμένο αριθμό φύλλων, και καθώς η πώληση του περιοδικού θεωρείται πολιτική πράξη, υπάρχει συχνά επίσημος συναγωνισμός μεταξύ των οργανώσεων για το ποια θα πουλήσει περισσότερα.
«Η Γενιά μας» χαρακτηρίζεται από την απλοϊκότητα της γλώσσας και του περιεχομένου των αναλύσεών της. Περιέχει έτσι μια χρήσιμη πληροφόρηση, ακόμα και όταν ο μανιχαϊσμός των άρθρων της για τη διεθνή κατάσταση είναι σήμερα (σχεδόν) ξεπερασμένος.
Μια συνέντευξη, μια δήλωση υπέρ της ΔΝΛ, ή ένα άρθρο για μια γνωστή προσωπικότητα εμφανίζεται σε κάθε φύλλο, που έχοντας τη φωτογραφία των προσωπικοτήτων αυτών στο εξώφυλλο εξασφαλίζει τη διαφημιστική βάση για τις πωλήσεις…
Από τα 124 μεγάλα πολιτικά και πολιτιστικά άρθρα που δημοσιεύτηκαν, αφορούν:
• 9 το Βιετνάμ
• 4 την Κούβα
• 2 τον αγώνα των μαύρων στις ΗΠΑ
• 6 την ΕΣΣΔ
• 3 την Κύπρο
• 2 την σκέψη του Μάο
• και μερικά άλλα την πολιτική ζωή στη Γαλλία, Ισπανία και Αλβανία.
• 11 για την ελληνική ιστορία (δικτατορίες και αντίσταση)
• 3 για τους Έλληνες μετανάστες (στη Δυτ. Γερμανία)
• 6 για τους εργαζόμενους στην Ελλάδα (απεργία, εργαζόμενα παιδιά)
• 8 για διάφορα θέματα της ελληνικής ζωής (ραδιόφωνα, εγκαταλειμμένα χωριά)
• 10 για την ελληνική λογοτεχνία (σύγχρονοι συγγραφείς- 3 για τον Β. Βασιλικό)
• 7 για τον ελληνικό κινηματογράφο
• 1 για το ελληνικό θέατρο
• 7 για το ελληνικό τραγούδι (καλλιτέχνες που ανήκουν στη ΔΝΛ)
• 3 άρθρα με ιδεολογικά θέματα (από τα οποία 2 για το σεμινάριο Σύγχρονης Μαρξιστικής Σκέψης)
• 1 για την «κρίση στην ΕΡΕΝ»
• και τέλος 5 άρθρα για την ΠΟΔΝ και άλλες διεθνείς οργανώσεις. Πρέπει τέλος να προσθέσουμε μερικά άρθρα για το ξένο τραγούδι (Τζόαν Μπαέζ, Τζαζ), και διάφορες τέχνες στο εξωτερικό.
Με ποικίλα θέματα, λοιπόν, το δεκαπενθήμερο αυτό έντυπο προσφέρει μια γενική πληροφόρηση στη νεολαία. Δεν είναι ούτε πολιτικό περιοδικό ούτε καλλιτεχνική επιθεώρηση, αλλά και τα δύο μαζί. Στόχος του είναι να προσφέρει μιαν άλλη πληροφόρηση από την επίσημη που είναι υποταγμένη στην προπαγάνδα, χωρίς ωστόσο να αποφεύγει μιαν ορισμένη ιδεολογική λογοκρισία.

«Η Γενιά μας» είναι το πρώτο περιοδικό που εκδίδει μια πολιτική οργάνωση για να απευθυνθεί σ’ όλη τη νεολαία κι αυτή η καινοτομία, παρά τα ελαττώματά της, αξίζει να μνημονευτεί.
Μερικά θέματα, όπως αυτά που αναφέρονται στις γυναίκες ή τη λαϊκή τέχνη, απουσιάζουν από το περιοδικό. Η σχετική απουσία του θεάτρου είναι επίσης αξιοσημείωτη, τη στιγμή που πολλοί νέοι συμμετέχουν σε θεατρικές ομάδες που δημιουργούνται σε αρκετές λέσχες. Αντίθετα, τα 7 μεγάλα άρθρα για τον ελληνικό κινηματογράφο δείχνουν το ειδικό ενδιαφέρον της ΔΝΛ αλλά και συμβαδίζουν με τα πρώτα σημεία άνθισης ενός νέου ελληνικού κινηματογράφου. Σημαντικό είναι και το ενδιαφέρον για τους Έλληνες του εξωτερικού αν και, κατά την άποψη του Τ. Τρίκα, το περιοδικό δεν κυκλοφορεί πολύ πέρα από τα σύνορα, ακόμα κι εκεί όπου υπάρχουν λέσχες και έντονη συγκέντρωση μεταναστών, όπως στη Δυτ. Γερμανία και στην Αυστραλία.
Από τις μαρτυρίες φαίνεται ότι «η Γενιά μας» δεν άφησε έντονες αναμνήσεις. Οι φοιτητές το βρίσκουν βέβαια κάπως αφελές, αλλά ούτε και οι άλλοι νέοι μοιάζουν να έχουν βρει σ’ αυτό την πληροφόρηση που επιζητούσαν. Τελικά, το περιοδικό υπήρξε μάλλον αποτυχημένο γιατί, ενώ επιδίωξή του ήταν να απευθυνθεί σ’ όλους τους νέους και κύρια στους νέους της επαρχίας που δεν ανήκαν σε καμιά οργάνωση, κυκλοφορούσε και διαβαζόταν σχεδόν αποκλειστικά από Λαμπράκηδες σαν περιοδικό πολιτικής οργάνωσης. Είναι αρκετά παράδοξη η διαπίστωση ότι η πλατιά και αδιάρθρωτη Κίνηση ΔΚΝΓΛ διαθέτει ένα περιοδικό παρόμοιο με κομματικό όργανο, ενώ η καλύτερα οργανωμένη και στελεχωμένη ΔΝΛ κυκλοφορεί ένα έντυπο σχεδόν χωρίς ενδιαφέρον, τόσο για την εσωτερική λειτουργία όσο και σαν μέσο έκφρασης των μελών και διαλόγου μεταξύ βάσης και ηγεσίας.

Εκτός από τη «Γενιά μας», και ορισμένες τοπικές οργανώσεις κάνουν προσπάθειες για να εκδώσουν δικά τους έντυπα: η λέσχη της Λάρισας εκδίδει ακανόνιστα τη «Δημοκρατική Γενιά» σε 1000 περίπου αντίτυπα• η λέσχη της Καλλιθέας εκδίδει τη δική της εφημερίδα από τις 14 Ιουλίου 1963• στη Θεσσαλονίκη οι φοιτητές βγάζουν μια φορά την «Πρωτοπορία», ενώ από το 1963 έως το 1965, μέλη της Νεολαίας Λαμπράκη εκδίδουν το «Σπουδαστικός Κόσμος» που στη συνέχεια γίνεται όργανο της Π.Π.ΣΠ. (σπουδαστική παράταξη που πρόσκειται στην «Αναγέννηση»). Ακόμα, τα κορίτσια της οργάνωσης Μακεδονίας κυκλοφόρησαν τον Απρίλιο 1967 το πρώτο (και τελευταίο) φύλλο του περιοδικού «Ξαστεριά», ενώ τον Φεβρουάριο 1967 κυκλοφορεί ένα τεύχος του περιοδικού της ΔΝΛ Κιλκίς, η «Σπίθα».
Οι εκδόσεις αυτές είναι στην πλειονότητά τους πρόσκαιρες και οι εφημερίδες, που αποτελούνται από ένα ή δύο φύλλα, κυκλοφορούν ανάμεσα στα μέλη μόνο της οργάνωσης, εκτός από τα φοιτητικά περιοδικά που έχουν μεγαλύτερη απήχηση. Μαρτυρούν πάντως το ενδιαφέρον των νέων για την οργάνωσή τους, που τους ωθεί να ριχτούν σ’ αυτή τη δύσκολη και πολυδάπανη δουλειά.
Η Νεολαία Λαμπράκη χρησιμοποιεί επίσης και άλλα δύο μέσα επικοινωνίας με τις τοπικές οργανώσεις: τα «Εσωτερικά Δελτία» και τις μπροσούρες. Οι μπροσούρες εκδίδονται από τον εκδοτικό οίκο της οργάνωσης «Βιβλιοθήκη Πρωτοπόρου» και αφορούν ορισμένα κεντρικά θέματα για τη ζωή και τη δράση της: «Σχέδιο καταστατικού της ΔΝΛ», που κυκλοφορεί τον Δεκέμβριο 1964∙ «Προσυνεδριακές Θέσεις» τον Ιανουάριο 1965• «Η Ελληνική Νεολαία και το Α’ Συνέδριο της ΔΝΛ», επίσης τον Ιανουάριο 1965∙ «Το Πρώτο Ιδρυτικό Συνέδριο της ΔΝΛ», το 1965∙ τέλος «το Μανιφέστο των Λαμπράκηδων» το 1966, γραμμένο από τον Μ. Θεοδωράκη (και τον Καραχάλιο), φλογερή απάντηση στις απειλές διάλυσης που βαραίνουν τη ΔΝΛ.
Τα «Εσωτερικά Δελτία», που είναι δύσκολο να προσδιοριστεί με ακρίβεια πότε πρωτοκαθιερώθηκαν, κυκλοφορούν πολύ συχνότερα και καλύπτουν όλα τα τρέχοντα θέματα που αντιμετωπίζει η οργάνωση. Μπορούν να χωριστούν σε δύο κατηγορίες: η πρώτη έχει τη μορφή φυλλαδίου και αφορά τις ίδιες τις δραστηριότητες της οργάνωσης, δίνοντας ιδέες και συμβουλές• τέτοια δελτία βγήκαν π.χ. σχετικά με τη δενδροφύτευση στις 20 Δεκεμβρίου 1964, για την προετοιμασία του σεμιναρίου νέων αγροτών τον Δεκέμβριο 1964, για τον «Μήνα του Βιβλίου» τον Ιανουάριο 1965, για τις εκθέσεις ελληνικού βιβλίου στις 9 Φεβρουαρίου 1965 ή για την οικονομική εξόρμηση του Σεπτεμβρίου του 1965. Το δεύτερο είδος έχει τη μορφή δεκαπενθήμερων πληροφοριακών δελτίων πάνω στην γενικότερη πολιτική και τη γραμμή της οργάνωσης• τα δελτία αυτά απευθύνονται κύρια στους καθοδηγητές, για να τους βοηθήσουν στην προσπάθεια ιδεολογικής διαφώτισης των Λαμπράκηδων. Κάθε φορά τα κείμενα διανθίζονται με παραδείγματα και αριθμητικά στοιχεία σχετικά με το εξεταζόμενο θέμα, μ’ ένα ύφος που επιδιώκει να προκαλέσει την αποστροφή των νέων απέναντι στις αδικίες και να σφυρηλατήσει την αγωνιστική τους διάθεση και την εμπιστοσύνη στην οργάνωσή τους, που επισημαίνονται μεν οι αδυναμίες της αλλά παρουσιάζεται πάντα να ακολουθεί το δρόμο της αποτελεσματικότητας. Ένα παράδειγμα: «Είμαστε μια οργάνωση με μικρή ηλικία αλλά με πολύ μεγάλη ιστορία μέσα στο κίνημα της Νεολαίας. Οι Γενιές που θα ‘ρθουν μετά από μας και θα μελετούν την εποχή μας θα μελετούν τον τύπο της Δεξιάς, τα πρακτικά της Βουλής, τα πρακτικά του Συμβουλίου του στέμματος, θα στέκουν με θαυμασμό μπροστά στο φαινόμενο «ΛΑΜΠΡΑΚΗΔΕΣ». Δυο χρόνια τώρα, Παλάτι, παντοδύναμες ξένες υπηρεσίες, σκληροί υπουργοί, ενδοτικοί Πρωθυπουργοί, άγνωστοι δυναμιτιστές, πληρωμένοι κονδυλοφόροι και γνωστοί παλικαράδες και τραμπούκοι προσπαθούν να διαλύσουν την Οργάνωσή μας και δεν τα κατάφεραν. Δεν έχουμε καμιά διάθεση για αυτοπαινέματα, είναι ανάγκη όμως να δούμε το μπόι μας, να γνωρίσουμε τη δύναμή μας, να καταλάβουμε ότι αντιπροσωπεύουμε κάτι πολύ μεγάλο, κάτι πολύ περήφανο μέσα στη Νεολαία…».

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Leave a Reply