Λαμπράκηδες, Ιστορία μιας γενιάς – Η έλλειψη στελεχών

Η αριθμητική ανάπτυξη και το πλάτεμα της οργάνωσης των Λαμπράκηδων ήταν εντυπωσιακή και αρχικά στέγασε στους κόλπους της πολλούς νέους από την επαρχία και από τις αστικές περιοχές.
Αυτό έγινε επαρκώς σαφές σε προηγούμενες ενότητες του βιβλίου “Λαμπράκηδες, Ιστορία μιας γενιάς”.
Στη σημερινή -μικρή- ενότητα διαβάζουμε πως ένα μεγάλο πρόβλημα της Νεολαίας Λαμπράκη ήταν η “έλλειψη στελεχών”, που θα μπορούσαν να διαμορφώνουν ένα κλίμα, να μεταδίδουν στέρεα τις ιδέες από τις οποίες εμπνέονταν οι Λαμπράκηδες αλλά και γενικότερα οι νέοι της εποχής.
Θα τολμούσαμε να σχολιάσουμε πως η “αρρώστια” της Αριστεράς ήταν και στους Λαμπράκηδες κυρίαρχη: περίμεναν τις οδηγίες, την καθοδήγηση κεντρικά και έπνιγαν τις πρωτοβουλίες.
Κυριότερα, όμως, δεν φρόντιζαν να ξεπηδήσουν μέσα από τις τάξεις τους νέες δυνάμεις, που θα έπαιρναν τη σκυτάλη από τους μεγαλύτερους στην ηλικία, αλλά και που θα συγκρούονταν δημιουργικά και παραγωγικά μαζί τους.
Δεν βοήθησαν τη νέα γενιά να διαπαιδαγωγηθεί, ώστε να αναλάβει επάξια τα ηνία από τη γενιά της ΕΠΟΝ.
Να έφταιγε άραγε ο χρόνος ζωής και δράσης του Κινήματος, που ήταν εξαιρετικά σύντομος; Μήπως οι συνθήκες, που δεν έγιναν επαρκώς κατανοητές; Ίσως εμμονές και φόβοι των ηγετών της Αριστεράς, που έζησαν χρόνια σε φυλακές και εξορίες και ήταν αποκομμένοι από τα χρόνια και τις νοοτροπίες που έτρεχαν και τους προσπερνούσαν ζητώντας να μεταδώσουν την εμπειρία τους και να βοηθήσουν τους νέους να ανοίξουν τα φτερά τους…
Αντί γι’ αυτά, οι νέοι Λαμπράκηδες μάτωσαν και ανάλωσαν δυνάμεις σε αγώνες και συγκρούσεις, που τελικά τους άφησαν άοπλους μπροστά στη δικτατορία των συνταγματαρχών…

Η ομάδα του blog των Λαμπράκηδων

Η έλλειψη στελεχών

Ένας άλλος βασικός τομέας αδυναμίας της Νεολαίας Λαμπράκη αφορά την ανεπάρκεια του στελεχικού δυναμικού, τόσο από αριθμητική όσο και από την άποψη της ιδεολογικής συγκρότησης.
Η αριθμητική ανεπάρκεια του στελεχικού δυναμικού, που δεν φτάνει για να καλύψει τις νέες διαστάσεις που παίρνει ξαφνικά η οργάνωση και τα προβλήματα που γεννάει η πολύ διεσπαρμένη μορφή της ΔΝΛ, υπογραμμίζεται από την αρχή σε όλα σχεδόν τα «Εσωτερικά Δελτία». Οι οργανώσεις βάσης αφήνονται αναγκαστικά στα χέρια νέων στελεχών, που δεν διαθέτουν μεγαλύτερη εμπειρία από τα απλά μέλη• οι επαφές ανάμεσα στη βάση και το Κεντρικό Συμβούλιο πραγματοποιούνται με αδιάκοπα ταξίδια των ηγετικών στελεχών στην επαρχία και με τους εξαιρετικά ολιγάριθμους τομεακούς υπεύθυνους, που εκλαϊκεύουν την πολιτική γραμμή και ταυτόχρονα έχουν να επιλύσουν τα ιδιαίτερα προβλήματα που προκύπτουν σε κάθε χωριό ή συνοικία. Όλες οι ομάδες λοιπόν, οφείλουν να αντιμετωπίζουν σχεδόν μόνες τους τις διάφορες αντιξοότητες, που κανονικά θα απαιτούσαν μια καλύτερη στελέχωση. Το θέμα έρχεται και επανέρχεται σε όλες τις συζητήσεις. Η έκθεση της Επιτροπής Πόλης της Αθήνας τον Ιούνιο του 1965 -μοναδικό κείμενο που αντανακλά κάπως τις γνώμες της βάσης- επιμένει πολύ στις ελλείψεις της οργανωτικής δομής και της λειτουργίας, θέματα που στο Συνέδριο θίχτηκαν με τελείως θεωρητικό τρόπο:
«… Βασικοί τομείς της δουλειάς ακάλυπτοι (οικον. επιτροπή, διαφώτιση, αθλητική δουλειά, εκπολιτισμός). Αιτία: δεν δίνουμε στελέχη. Δεν αναδεικνύουμε νέα στελέχη (…) Συνεχίζεται η ατολμία και η υποτίμηση των νέων στελεχών.
… Δεν προβλήθηκαν τα ιδιαίτερα προβλήματα της νεολαίας. Σε χαλαρότητα ο τομέας. Δεν συγκροτήθηκε η τομεακή επιτροπή. Δεν δέσαμε οργανώσεις και τμήματα νέων αξιοποιώντας τις μαζικές εκδηλώσεις.
… Να γίνουν ανανεώσεις στα στελέχη, να αλλάξουν δουλειά.
… Ο κρίκος της αδυναμίας μας είναι η τομεακή επιτροπή. Στο Περιστέρι υπάρχουν 5 οργανώσεις βάσης χωρίς να καθοδηγούνται… Δεν έχουμε οργάνωση με ικανά στελέχη».

Τις ίδιες δυσκολίες υπογραμμίζει και ο Γ. Γιωτόπουλος στην έκθεσή του μετά το ταξίδι του στην Ήπειρο το 1965:
«Κέρκυρα:… Στην ύπαιθρο η δουλειά προχωράει τελείως πρωτόβουλα, ξεκομμένα στην πόλη υπάρχει μόνο ένας μικρός αριθμός στελεχών…», καθώς και από το ταξίδι του στη νότια και ανατολική Πελοπόννησο: «Το άνοιγμα της οργάνωσης προς τα έξω γινόταν προσυνεδριακά μέσα σε μια όχι συντονισμένη πορεία, που έκδηλα εκφράστηκε μετά το συνέδριο με τις παραλείψεις και απουσίες της καθοδήγησης».
«… έλλειψη στελεχών στοιχειώδους επιπέδου που θα προσανατολίσουν σωστά την οργάνωση στο χώρο της…»
«Οι αντικειμενικές συνθήκες βοηθούν για ανάπτυξη μιας αξιόλογης οργάνωσης, αλλά η έλλειψη στελεχών εδώ ύστερα από τις δημιουργηθείσες καταστάσεις δημιουργούν ένα ασφυκτικό πλαίσιο…

Η έκθεση για τις οργανώσεις του Πειραιά τον Σεπτέμβριο 1966 επισημαίνει σε κάθε παράγραφο τις ίδιες δυσκολίες που δημιουργεί η ανεπάρκεια του στελεχικού δυναμικού, που γίνονται ακόμα μεγαλύτερες καθώς οι νέοι, χωρίς καμιά εμπειρία, εξαρτώνται πολιτικά και ψυχολογικά από τους τοπικούς υπεύθυνους.
Τι κάνει η Νεολαία Λαμπράκη για να επαυξήσει και να εμπλουτίσει την τοπική της στελέχωση; Κανένα στοιχείο δεν μαρτυράει κάποια συστηματική προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση• μόνο μία μαρτυρία από τη Θεσσαλονίκη αποκαλύπτει την ύπαρξη ειδικών μαθημάτων προς τους νέους για την επιμόρφωση στελεχών.

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Leave a Reply