ΤΟ “ΟΧΙ” ΤΗΣ “ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ” ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ

Ημέρα που είναι σήμερα – και μέχρι να αρχίσουμε να τιμάμε και την ημέρα της απελευθέρωσης της Ελλάδας από τις σιδερόφραχτες στρατιές των ναζί – κάνουμε ως blog των Λαμπράκηδων ένα ελάχιστο αφιέρωμα στην επέτειο της αρχής της αντίστασης του ελληνικού λαού με την περήφανη άρνηση να υποταχτεί στις απαιτήσεις του φασισμού.
Το υλικό το έχουμε αντλήσει από την εφημερίδα “Η ΓΕΝΙΑ ΜΑΣ, και συγκεκριμένα από το φύλλο της Τρίτης, 25 Οκτωβρίου 1966.
“Δανειστήκαμε” το εξώφυλλο και μια μικρή αφιερωματική “στήλη” του Σπ. Λιναρδάτου.
Καλή αντίσταση, συμπατριώτες, σε ό,τι καινούργιο επιχειρεί να μας τσακίσει και να μας αφανίσει…

Παληοτάκης

Οι φοιτητές στην αντίσταση

Του Σπ. Λιναρδάτου

ΟΧΤΩΒΡΗΣ 1941. Το Πανεπιστήμιο μόλις πριν από λίγες μέρες είχε ανοίξει. Οι καινούργιοι φοιτητές δεν είχαν καλά-καλά γνωριστεί μεταξύ τους. Το σάλπισμα, φυσικά, του αγώνα είχε δοθεί πολλούς μήνες πριν. Οι πρώτες εθνικοαπελευθερωτικές σπουδαστικές ομάδες είχαν σχηματισθεί εξω από τους κλειστούς τότε πανεπιστημιακούς χώρους απ’ την άνοιξη κιόλας του 1941. Πρωτοστάτησαν φοιτητές, που είχε κατατρέξει η μεταξική δικτατορία και που τους ξανακυνήγησε έπειτα – όσους φυσικά γλύτωσαν από τα αποσπάσματα και τα στρατόπεδα των κατακτητών – η μεταπελευθερωτική “εθνικοφροσύνη”.

Μα αυτές οι ομάδες ήταν πολύ μικρές, δεν είχαν προλάβει να δουλέψουν, να ριζώσουν και να απλωθούν στους σπουδαστικούς χώρους. Κι όμως, η 28η Οκτωβρίου έφτανε κι έπρεπε κάτι να γίνει. Αυτό δεν το ένιωθαν μονάχα οι οργανωμένοι. Τρεις – τέσσερις μέρες πριν απ’ την επέτειο, στους διαδρόμους, στις αίθουσες του Πανεπιστημίου είχαν αρχίσει οι συζητήσεις. Έπρεπε να προετοιμαστούν τα πνεύματα, να πειστούν οι διστακτικοί πως οι φοιτητές δεν μπορούσε να στέκονται με τα χέρια σταυρωμένα, όταν η Πατρίδα ήταν υποδουλωμένη κι ο κατακτητής επιχειρούσε να εξανδραποδίσει το Λαό της. Εξάλλου, το δρόμο του αγώνα τον είχαν δείξει οι πατριώτες, που είχαν κατεβάσει τη χιτλερική σημαία απ’ την Ακρόπολη. (Κανένας τότε δεν ήξερε πως εκείνοι οι ήρωες ήταν δύο νέοι, δυο σπουδαστές: ο Μανώλης Γλέζος κι ο Λάκης Σάντας).

Την παραμονή της επετείου, το Πανεπιστήμιο, βρέθηκε γεμάτο συνθήματα του Ε.Α.Μ,, τρυκ, προκηρύξεις, που καλούσαν σε αγώνα κατά των κατακτητών, για την επιβίωση του Λαού και την απελευθέρωση της Πατρίδας. Κι ανήμερα, σε όλες τις αίθουσες, οι καθηγητές, όταν μπήκαν για την παράδοση, ή βρήκαν τις έδρες τους πιασμένες από φοιτητές που μιλούσαν για το νόημα της ημέρας και την ανάγκη να συνεχιστεί ο αντιφασιστικός αγώνας ή παραχώρησαν τη θέση τους σε τέτοιους ομιλητές. Για πρώτη φορά το Πανεπιστήμιο της σκλαβωμένης ελληνικής πρωτεύουσας πρωτεύουσας αντιλάλησε από τον Εθνικό μας Ύμνο. Σε μερικούς μήνες θ’ αντιλαλούσαν κι οι δρόμοι της Αθήνας.

Αυτά έγραφε στα 1966 ο Σπ. Λιναρδάτος, σε μια εποχή που η αγωνιστικότητα ήταν έντονη. Δεν έλειπε, όμως, και η συνειδητοποίηση ότι τα χρόνια ήταν πονηρά και σκοτεινά. Όπως διαβάζουμε στο αφιέρωμα: “Ο Φασισμός δεν έχει πεθάνει. Ορθώνετυαι πάλι απειλητικός, μόνο που έχει αλλάξει όψη στην εποχή μας”. Να είμαστε πάντα έτοιμοι να αντιμ,ετωπίσουμε με αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα την όποια επίθεσή του κατά των Λαών, που θα απειλήσει την ακεραιότητά τους και θα επιδιώξει την αποσταθεροποίηση. Γιατί αυτές είναι οι συνθήκες που τρέφουν το τέρας του φασισμού… Και δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ…

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Leave a Reply