1964 – ΕΝΑ ΛΕΥΚΩΜΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ – ΜΕΡΟΣ 6ο – ΛΙΠΟΤΑΚΤΕΣ

Η σημερινή ανάρτηση καλύπτει τους «ΛΙΠΟΤΑΚΤΕΣ», έναν κύκλο τραγουδιών που συνέθεσε ο Θεοδωράκης μεταξύ 1952-54 και ηχογραφήθηκαν τον Οκτώβριο του 1960. Στο ένθετο που συνόδευε την επανέκδοση του 2003, ο ίδιος αναφέρει: « Έως το 1960 δεν μου είχε περάσει ποτέ απ’ το νου πως τα τραγούδια αυτά, που εκτός από μένα τ’ άκουγε μόνο η Μυρτώ και δυο-τρεις στενοί φίλοι, θα μπορούσαν ποτέ να ενδιαφέρουν ένα ευρύτερο κοινό. Πολύ περισσότερο να βγουν σε δίσκους [...] Τραγούδησα ο ίδιος για πρώτη φορά. Αυτό άρεσε σε πολλούς, ενώ άλλοι βρήκαν τη φωνή μου απαίσια. […]
Όπως και στην προηγούμενη ανάρτηση του blog των Λαμπράκηδων, μπορείτε να βρείτε και τις χειρόγραφες παρτιτούρες του ίδιου του Μίκη.
Όσο για τα κείμενα που συνοδεύουν τις περισσότερες από αυτές τις αναρτήσεις μας είναι αποσπάσματα από άρθρα και συνεντεύξεις του Μίκη στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο της εποχής.
Οι «Λιποτάκτες» αποτελούνται από τέσσερα τραγούδια. «Θα γίνεις δικιά μου» («Όμορφη Πόλις»), «Αυγή αφράτη» («Σκέπασε ατμός τον έρωτά μας»), «Δακρυσμένα μάτια», «Χάθηκα». Ηχογραφήθηκαν το 1960 και ερμηνεύτηκαν από τον ίδιο.
Ήταν μια από τις πρώτες προσπάθειες του Μίκη Θεοδωράκη να γράψει τραγούδια σε μια εποχή που στην ελληνική δισκογραφία κυριαρχούσαν το ελαφρό, το ρεμπέτικο και το δημοτικό τραγούδι. Οι στίχοι ανήκουν στον αδερφό του, τον Γιάννη Θεοδωράκη.
Εξακολουθούν, ακόμη και σήμερα, να τραγουδιούνται από νέους και μεγαλύτερους στην ηλικία. Αυτό δηλώνει τη διαχρονικότητα, τη δύναμη, τη φρεσκάδα αυτών των τραγουδιών. Κι όχι μόνο αυτό.
Ειδικά το τραγούδι «Χάθηκα» έχει ερμηνευτεί από πάρα πολλούς τραγουδιστές. Ο στίχος του απλός, αλλά τόσο παραστατικός. Βλέπεις το λιμάνι, τη δική σου ζωή που χάνεται κι αυτή, με τα μικροπράγματα που σε δένουν, γιατί δεν βρήκες τα φτερά, γιατί είσαι μόνος… και το νιώθεις, το οσμίζεσαι πως θα είσαι πάντα ΜΟΝΟΣ…

Παληοτάκης

ΛΙΠΟΤΑΚΤΕΣ

ΓΙΑΝΝΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

“… Δεν πιστεύω ότι υπάρχει αισιόδοξη και απαισιόδοξη τέχνη. Υπάρχει μόνο Τέχνη και μη Τέχνη. Η πρώτη μάς δυναμώνει, μας δίνει τη βαθειά χαρά της ζωής γιατί μας ενώνει με τις ρίζες του ανθρώπου. Η δεύτερη δεν παύει να μας υποσκάπτει τα θεμέλια της ηθικής και ψυχικής μας ευεξίας…”

Όμορφη πόλις
φωνές μουσικές
απέραντοι δρόμοι
κλεμμένες ματιές

Ο ήλιος χρυσίζει
χέρια σπαρμένα
βουνά και γιαπιά
πελάγη απλωμένα

Θα γίνεις δικιά μου
πριν έρθει η νύχτα
τα χλωμά τα φώτα
σαν ρίξουν δίχτυα

Ταβέρνες και σπίτια
στην αγκαλιά μου
κορίτσια ροδάκινα
στα δάχτυλά μου

Η νύχτα έφτασε
τα παράθυρα κλείσαν
η νύχτα έπεσε
οι δρόμοι χαθήκαν

Αυγή Αφράτη
Τσεκουριά στην πλάτη
Από τις καμινάδες ξέφυγε
η καπνιά
Και κρεμάστηκε
στα παράθυρά μας
σκέπασε ατμός τον έρωτά μας
Τη νύχτα απόλυτη γαλήνη
στα κρεμαστάρια
σφαχτάρια τα ρούχα μας

Δακρυσμένα μάτια
νυσταγμένοι κήποι
Όνειρα κομμάτια
ας είτανε να ζω
Στους μεγάλους δρόμους
Κάτω απ’ τις αφίσσες
στις χιλιάδες χρώματα
ας είταν να βρεθώ
Να ‘ταν η καρδιά μου
λαμπερό αστέρι
Να ‘ταν η ματιά μου
δίκοπο μαχαίρι
αστραφτερό σπαθί
μες στο μεσημέρι

Χάθηκα

Μέσα στους δρόμους
που μ’ έδεσαν για πάντα

μαζί με τα λιμάνια
μαζί με τα σοκκάκια

Χάθηκα

Γιατί δεν είχα τα φτερά
γιατί είχα όνειρα πολλά
και το λιμάνι ήταν μικρό
γιατ’ ήμουν πάντα μόνος
και θα ‘μαι πάντα μόνος

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

One Response to “1964 – ΕΝΑ ΛΕΥΚΩΜΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ – ΜΕΡΟΣ 6ο – ΛΙΠΟΤΑΚΤΕΣ”

  1. Λογοθέτης Γιώργος Says:

    ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΘΕΡΜΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ…
    Γ. Λογοθέτης

Leave a Reply