Ο φασισμός είναι η μήτρα του ναζισμού

Στο τελευταίο Κεφάλαιο του βιβλίου «Σκέψου, Άνθρωπε», ο συγγραφέας καταθέτει τις καταληκτικές σκέψεις του για τις συνθήκες που εξέθρεψαν το φασισμό.
Και μπορούμε να νιώσουμε πως δεν είναι μόνο οι συνθήκες που επωάζουν το αυγό του φιδιού, αλλά και οι δικές μας μειωμένες ηθικές αντιστάσεις, για όποιο λόγο κι αν έχουν αμβλυνθεί.
Στόχος του ήταν να φωνάξει – ξανά και ξανά – πως δεν πρέπει να επιτρέψουμε να επαναληφθεί αυτή η φρίκη, αυτός ο τρόμος, αυτή η κόλαση.
Γι’ αυτό και θέλει να διατηρήσει ζωντανή τη μνήμη.
Όχι για να συντηρήσει μίσος εναντίον της Γερμανίας και του γερμανικού λαού, που κι αυτός πλήρωσε το δικό του τίμημα .
Θέλει να βροντοφωνάξει τον αποτροπιασμό του για τέτοιου είδους ιδεολογίες, που καλλιεργούν το μίσος, που το κάνουν σημαία τους, που εκτρέφουν το φόβο για τον διπλανό, ακόμη και για το στενό συγγενή.
Ποτέ ξανά, λοιπόν.

.

13

.

Ο φασισμός είναι η μήτρα του ναζισμού

.

Το μίσος που νιώθουμε δεν είναι για τους ανθρώπους αλλά για τέτοιες αντιλήψεις. Νιώθουμε μίσος για τη μανιχαϊστική αντίληψη απέναντι στο καλό και το κακό, το λάθος και το σωστό, η οποία βρίσκεται στη βάση των ιδεολογιών του φασισμού και του ναζισμού. Νιώθουμε μίσος γι’ αυτές τις ιδεολογίες, οι οποίες – στην πράξη – αρνούνται στον αντίπαλο το δικαίωμα να σκέφτεται και να εκφράζει τις ιδέες του, για τις ιδεολογίες οι οποίες ταπεινώνουν έμπρακτα την ανθρώπινη προσωπικότητα με το να αρνούνται στον αντίπαλο να έχει τα ίδια δικαιώματα με τους πολίτες μέλη του καθεστώτος, της καθεστηκυίας τάξης. Νιώθουμε μίσος γι’ αυτές τις ιδεολογίες που κάνουν πιο εύκολες τις συνθήκες – τις δημιουργούν, καλύτερα – για την άσκηση βίας στους αντιπάλους τους, στην καταστολή των φυσικών δυνάμεών τους. Για σκεφτείτε: από το 1920 και μετά, ο φασισμός στην Ιταλία, που υπήρξε η μήτρα του ναζισμού στη Γερμανία, έθεσε τις βάσεις για τα στρατόπεδα εξόντωσης και για τους θαλάμους αερίων.
Ας συμφωνήσουμε, λοιπόν, με όσους ισχυρίζονται πως ποτέ ο φασισμός δεν άσκησε βία οργανωμένη και με στόχο την εξόντωση, όπως το έκανε ο ναζισμός. Πως πολλοί φασίστες ένιωθαν τρόμο και αποτροπιασμό για τους φυλετικούς νόμους του 1938, και πως, μετά τις 25 Ιουλίου 1943, πολλοί διαχώρισαν τις ευθύνες τους από τον φασισμό που αναβίωνε, και ο οποίος φασισμός έθεσε τον εαυτό του στις υπηρεσίες των ναζιστών, στις πιο βάναυσες επιχειρήσεις που αυτοί έκαναν και πως, συχνά, αυτός ο φασισμός που αναβίωνε, ήταν ακόμα πιο απάνθρωπος από τη ναζιστική αστυνομία, κυνηγώντας τους αντιφασίστες και τους εβραίους και παραδίδοντάς τους στους ναζί, προκειμένου αυτοί οι τελευταίοι να προβούν σε εκτελέσεις ή σε εκτοπίσεις. Παρόλα αυτά, δεν γνωρίζουμε περιπτώσεις παραίτησης ανθρώπων, που κατείχαν υψηλές ή χαμηλές θέσεις στην ιεραρχία, μετά την ψήφιση των φυλετικών νόμων του 1938, ούτε έχει πέσει στην αντίληψή μας κάποια δημόσια διαμαρτυρία τους ή ενέργειά τους για τις αποφάσεις που εξέδιδε το ειδικό δικαστήρια για αιώνες ισόβιας κάθειρξης στη διάρκεια των είκοσι χρόνων επιβολής του φασιστικού καθεστώτος.
Σίγουρα, ο φασισμός ενεργούσε σ’ ένα περιβάλλον και σε συνθήκες διαφορετικές, στον ιταλικό λαό, με την παρουσία, στην ιταλική κοινωνία, μιας τύψης ιστορικής, πολιτιστικής και θεσμικής τάξης, δεδομένα που περιόριζαν, συχνά, το ξέσπασμα της πολύ έντονης βαρβαρότητας. Ωστόσο, στο φασισμό υπήρξε ο σπόρος της ναζιστικής ιδεολογίας, της πολιτικής και κοινωνικής δομής του ναζισμού.
Ιδού, λοιπόν, ποιοι είναι οι στόχοι, αν ποτέ, εναντίον των οποίων κατευθύνεται το μίσος μας, ή καλύτερα η έντονη αποστροφή που νιώθουμε. Ακριβώς, γιατί είμαστε πεπεισμένοι πως μόνο η δημοκρατία, και λέγοντας δημοκρατία εννοούμε το νόμο της ελεύθερης επιλογής, της ελεύθερης έκφρασης, του αμοιβαίου σεβασμού, της αμοιβαίας αγάπης, πως μόνο αυτά τα προαπαιτούμενα και αυτές οι συνθήκες μπορούν και οφείλουν να αποτελέσουν το θεμέλιο, τις βάσεις της ανθρώπινης συνύπαρξης. Όταν κανείς αρνείται στον αντίπαλο τα δικαιώματά του, όταν του εξευτελίζουν την προσωπικότητα, όταν γίνονται διακρίσεις ανάμεσα στους πολίτες με κριτήριο τις πολιτικές ιδέες τους ή τη θρησκευτική πίστη τους, όταν δημιουργεί κανείς μια ατμόσφαιρα μίσους, όταν σκάβει βαθιά αυλάκια που χωρίζουν τους πολίτες μεταξύ τους, όταν χρησιμοποιεί το μίσος ως εργαλείο άσκησης εξουσίας – όλα τα προηγούμενα δημιουργούν ένα έδαφος εξαιρετικά επικίνδυνο που οδήγησε στα στρατόπεδα εξόντωσης.
Και ας μου επιτρέψει ο αναγνώστης να κλείσω την παρουσίαση αυτού του βιβλίου μου – του οποίου ο στόχος είναι να διατηρήσει τη μνήμη, προκειμένου να επαναλάβουμε ακόμη μια φορά το «ποτέ πια αυτό» – με κάποια λόγια δικά μου, τα τελευταία. Πρόκειται για τις φράσεις με τις οποίες έκλεινε, το Μάη του 1945, ένας διάλογος μεταξύ τεσσάρων εκτοπισμένων που απελευθερώθηκαν από τα στρατόπεδα, οι οποίοι επανέρχονταν στη ζωή, ξαναγεννιούνταν πάνω σ’ έναν ηλιόλουστο λόφο του Μαουτχάουζεν, ένας διάλογος με τον οποίο κλείνει η διήγηση των συμβάντων της ζωής μου στο «Είναι εύκολο να πούμε πείνα».
«Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος όταν η πείνα δεν τον υποβαθμίζει, δεν τον εξαθλιώνει, δεν του εμποδίζει τη σκέψη, τη θέληση και τις επιθυμίες. Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος, όταν μπορεί να αποφασίζει ο ίδιος για το δικό του μέλλον, με ηρεμία, χωρίς φόβο. Όταν δεν είναι σκλάβος των κατώτερων ενστίκτων του, όταν οι καλύτερες παρορμήσεις του ενθαρρύνονται και κατευθύνονται από τη λογική και από την αγάπη για τους άλλους ανθρώπους, και όταν έχουν ως στόχο τους άλλους ανθρώπους και το καλό τους.»

.

Piero Caleffi

Θα θέλαμε κι εμείς, με τη σειρά μας, να «προκαλέσουμε» τις μνήμες και τις συνειδήσεις να ξυπνήσουν, να καταλάβουν ότι αυτά που έζησαν οι λαοί με το ναζισμό δεν ήταν απλώς γεγονότα της ιστορίας. Ήταν η ζωντανή φρίκη, ο απόλυτος εφιάλτης, ήταν η κόλαση επί της γης, και δεν φανταζόμαστε να υπάρχει χειρότερη.
Δεν είναι τόσο τα βασανιστήρια, ο πόνος, ο θάνατος. Αυτά υπήρξαν σ’ όλους τους πολέμους, και δυστυχώς συνεχίζουν να υπάρχουν. Εξάλλου, ο θάνατος και ο πόνος είναι μέρος της ανθρώπινης ζωής.
Περισσότερο είναι η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής, η ανυποληψία, ο ευτελισμός της ύπαρξης, που κόβουν τα νήματα που μας δένουν με τον πόθο για ζωή, για αγάπη, για αγώνα. Αυτά τα νήματα, που ακόμη και τώρα μας κρατούν ζωντανούς και αγωνιστές, στις δύσκολες στιγμές.
Αυτό που πέτυχαν οι ναζί είναι να εύχεσαι να πεθάνεις, να εύχεσαι να μην υπήρχες, να ντρέπεσαι γι’ αυτό που κατάντησες. Να νιώθεις και να είσαι σκουπίδι. Και τότε, η ολοκληρωτική υποταγή γίνεται παιχνιδάκι!…

Παραθέτουμε το παρακάτω βίντεο, που αντλήσαμε από την ιστοσελίδα της Χριστιάννας Λούπα. Είναι άγριο και σοκαριστικό. Και, φαίνεται, οι περισσότερες σκηνές του να είναι τραβηγμένες από τους ίδιους τους ναζί, προκειμένου να τις χρησιμοποιήσουν προς τους ανωτέρους τους ως αποδεικτικά στοιχεία της «αποτελεσματικής» δράσης τους.

Και δεν θα σταματήσουμε στο ένα βίντεο. Παραθέτουμε και το δεύτερο, βρετανικής προέλευσης, που παραθέτει τον αριθμό των εβραίων που εξοντώθηκαν σε κάθε χώρα. Αν σ’ αυτούς προσθέσουμε τα εκατομμύρια των υπολοίπων, που εξοντώθηκαν για άλλους λόγους, που εφηύρε το ναζιστικό καθεστώς – είτε αυτοί οι λόγοι ήταν πολιτικοί είτε φυλετικοί είτε για τις ερωτικές τους προτιμήσεις ή για όποιον άλλο λόγο – τότε κατανοούμε το πόσο απροσδιόριστο μπορεί ακόμη να είναι το νούμερο των νεκρών, όσο κι αν οι ναζί κρατούσαν στοιχεία για τα «κατορθώματά» τους. Προσθέστε και τους νεκρούς στις μάχες σ’ όλη την Ευρώπη και στο ρωσικό μέτωπο.
Αλλά αυτό το βίντεο το παραθέτουμε και για έναν άλλο, ιδιαίτερο λόγο. Περιέχει αποδεικτικά στοιχεία για όσα ισχυριζόταν ο συγγραφέας του βιβλίου μας, για την αξιοποίηση των αντικειμένων και μερών του σώματος των εξοντωθέντων στα στρατόπεδα του θανάτου. Από τις σκηνές αυτές μπορούμε να καταλάβουμε πόσο βοήθησε η μεθοδικότητα της γερμανικής μηχανής να αξιοποιεί και να τροφοδοτεί τις βιομηχανίες της. Βλέπουμε τα μαλλιά των νεκρών, που χρησιμοποιήθηκαν για να κατασκευαστούν τα σκοινιά για το πολεμικό ναυτικό. Τον χρυσό, που έλιωναν, για πλείστες όσες χρήσεις. Τις οδοντοστοιχίες;;; Μας έμεινε η απορία!! (εξαιρούμε τα χρυσά δόντια).

Και ένα τελευταίο βίντεο, ακατάλληλο για ανηλίκους!…
Κι όμως, με ανήλικους ξεκινάει, με παιδιά που οδηγούνται στην απόλυτη φρίκη, πριν οδηγηθούν στο θάνατο. Παιδιά προορισμένα να περάσουν τη λεπτή γραμμή που χωρίζει τη ζωή από το θάνατο, προτού καταλάβουν τη σημασία της ζωής. Μικρά αγγελούδια, θα πούμε. Ας είναι αναπαυμένη η ψυχή τους. Πώς, όμως, να υπάρξει ανάπαυση, όταν οι ψυχές οι δικές μας ακόμη μαυρίζουν, ακόμη νιώθουν την απόλυτη φρίκη;!
Πώς μπορείς να συγχωρήσεις; Πώς μπορείς να ξεχάσεις;
Αν κάποιοι μπορούν, εμείς δεν θέλουμε να ξεχάσουμε, δεν θέλουμε να ξεχάσετε, δεν θέλουμε να ξεχαστούν. Δεν ήταν γρίπη, δεν ήταν βαριά αρρώστια που πέρασε. Είναι μια πανούκλα που μπορεί ανά πάσα στιγμή να εξαπλωθεί και να μας καταστρέψει.
Ποτέ ξανά, λοιπόν!
Μη φοβάστε να κοιτάξετε! Μην αποστρέφετε το βλέμμα!
Μόνο όταν ξέρω την αλήθεια και το πρόσωπο του εχθρού μπορώ να τον πολεμήσω.

Το βιβλίο προέρχεται από το Αρχείο Παληοτάκη και η απόπειρα μετάφρασης έγινε από τον ίδιο τον Παληοτάκη.

Εάν επιθυμείτε να διαβάσετε το πρωτότυπο κείμενο στα ιταλικά, παρακαλούμε πατήστε δίπλα

One Response to “Ο φασισμός είναι η μήτρα του ναζισμού”

  1. Το blog των Λαμπράκηδων » Blog Archive » Σκέψου άνθρωπεΑφιερωμένο στους Αδιάφορους,στους «Δύσπιστους»,στους «Απολιτικούς» Says:

    [...] Ο φασισμός είναι η μήτρα του ναζισμού [...]

Leave a Reply