Το «νεαρό θηρίο»

Στη 12η ενότητα του βιβλίου «Σκέψου, Άνθρωπε» βλέπουμε τη μεγαθυμία των θυμάτων απέναντι στους θύτες.
Γιατί, πράγματι, βλέπουν με καθαρό μυαλό και με ματιά που ξέρει να διαχωρίζει τους υπαίτιους του κακού και να αποδίδει τις ευθύνες εκεί που ανήκουν.
Δεν φταίει συλλογικά ο γερμανικός λαός, γιατί κι αυτός υπέφερε και θυσιάστηκε.
Και οι Γερμανοί – κάποιοι απ’ αυτούς – αγωνίστηκαν ενάντια στο φασισμό και πλήρωσαν με τη ζωή τους.
Η φυλετική καθαρότητα προϋπέθετε και την ιδεολογική καθαρότητα, την κοινή θεώρηση του κόσμου, τη μία κυρίαρχη ιδεολογία.

.

12

.

Το «νεαρό θηρίο»

.

Οι σελίδες αυτές δεν είναι οι προσφορότερες για βαθύτερη πολιτική ανάλυση. Εμείς, όμως, ξέρουμε και λέμε ότι – μέσα από τόσα βάσανα και μέσα από τόσα λάθη – το κίνημα των Γερμανών αντιναζιστών έδωσε τη δική του μάχη μέχρι την τελική θυσία: απόδειξη των προηγουμένων είναι οι αριθμοί. Στα δώδεκα χρόνια της επιβολής και κυριαρχίας του ναζιστικού καθεστώτος, εκατοντάδες χιλιάδες Γερμανοί οδηγήθηκαν στα στρατόπεδα εξόντωσης, και 300.000 απ’ αυτούς έχασαν τη ζωή τους εκεί. 30.000 αποκεφαλίστηκαν, απαγχονίστηκαν ή εκτελέστηκαν κατηγορούμενοι για συνωμοσία εναντίον του καθεστώτος. Αυτοί οι αριθμοί αφαιρούνται από τα θύματα της αντισημιτικής μανίας. Μετά τα πρώτα χρόνια του καθεστώτος, κατά τα οποία καταγράφονται ο εκτοπισμός και η σφαγή πρώτα των κομμουνιστών, μετά των σοσιαλδημοκρατών, κατόπιν των φιλελευθέρων και των εβραίων, κάθε ομάδα, ακόμη και μεμονωμένη, που δημιουργείται με συνωμοτικούς στόχους, εντοπιζόταν μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα από την Γκεστάπο, από την SD, από τα SS. Υπολογίζεται ότι καμιά τέτοια ομάδα δεν μπόρεσε να έχει διάρκεια ζωής, κατά μέσο όρο, μεγαλύτερη από δύο μήνες.
Η ρήξη μεταξύ των παλαιών και των νεότερων γενεών γρήγορα επετεύχθη με δραματικό τρόπο. Η αποδοτικότητα και η κτηνωδία των συστημάτων που εγκαινιάστηκαν και επιβλήθηκαν από τον ναζισμό, από τη στιγμή που αυτός ανέβηκε στην εξουσία, έκοψαν ακόμα και τα λεπτά νήματα που ένωναν τη μια γενεά με την άλλη διαμέσου των διανοουμένων και των βιβλίων. Τα «ολοκαυτώματα» των εκδόσεων που περιείχαν όλο το πολιτιστικό παρελθόν της Γερμανίας του Καντ, του Hegel, του Beethoven, του Marx, του Goethe, του Schiller, του Heine, του Einstein είναι αναρίθμητα. Οι φωτιές που άναβαν έκαναν στάχτη ακόμη και όλη την ξένη βιβλιογραφία, όλη την ξένη πολιτιστική κληρονομιά. Εν συντομία, μια μόνο φωνή, μια μόνο γνώμη, μια μόνο ιδέα, μια μόνο θρησκεία: αυτή του φύρερ, ενισχυμένη με τη χορωδία και τις επευφημίες των συνενόχων του. Και έτσι γεννιέται ο «νέος τύπος Γερμανού» που προέβλεψε ο Χίτλερ, το «νεαρό θηρίο», το βιολογικά επιλεγμένο, όπως επιλέγουν τους καλούς επιβήτορες στους στάβλους, έτοιμο να σκοτώσει και να εξοντώσει χωρίς ίχνος οίκτου.
Όταν ο απλός άνθρωπος, ο άνθρωπος του δρόμου που εγκαταλείπει το μυαλό του στη σφυρηλάτηση από την επίσημη προπαγάνδα, όταν αυτός ο άνθρωπος συνειδητοποιεί ότι έχει κλειστεί σε μια τρομακτική παγίδα, τότε πια είναι πολύ αργά. Το σύστημα είναι αυτό που αποτέλεσε το έναυσμα για τον αποκλεισμό του. Κι όταν, το 1943, η «ολοκληρωτική λύση» του εβραϊκού προβλήματος είχε ήδη δώσει έναν τεράστιο αριθμό θυμάτων, ο Γκαίμπελς σημειώνει στο ημερολόγιό του (2 Μαρτίου 1943): «Εμείς, ειδικά, είμαστε τόσο εμπλεκόμενοι στο εβραϊκό πρόβλημα, που μας είναι πια αδύνατον να κάνουμε πίσω. Τόσο το καλύτερο. Ένα κίνημα και ένας λαός που έκοψαν τις γέφυρες πίσω από τις πλάτες τους μάχονται με πολύ μεγαλύτερη ενεργητικότητα – το αποδεικνύει η εμπειρία – σε σχέση με αυτούς που έχουν ακόμη μια δυνατότητα υπαναχώρησης. Το μέλλον των Γερμανών είναι προδιαγεγραμμένο.» Εμείς γνωρίζουμε, και το λέμε, ότι το μίσος ενάντια σ’ όλο τον γερμανικό λαό είναι ένα μεγάλο λάθος, όχι μόνο γιατί η απόπειρα του αγώνα των ελεύθερων γερμανών εναντίον του ναζισμού είχε ως αποτέλεσμα να θυσιαστούν τόσοι άντρες, αλλά και γιατί μια γενική και συλλογική απόδοση ευθυνών σ’ όλο το γερμανικό λαό, για τα εγκλήματα του ναζισμού, δεν θα ήταν παρά μια αντιστροφή της ρατσιστικής αντίληψης και θεωρίας και της αντι-νομικής και βαρβαρικής αρχής της «συλλογικής ευθύνης», θεωρίες και αρχές που υπήρξαν χαρακτηριστικές και δηλωτικές του φασισμού και του ναζισμού.

.

Και για τη 12η ενότητα δανειστήκαμε εικόνες από το διαδίκτυο και τις σχολιάζουμε, καταδεικνύοντας το τέρας του φασισμού και καταδικάζοντάς το με όλες μας τις δυνάμεις.
Δεν θα δυσκολευτείτε κι εσείς να διακρίνετε ότι επρόκειτο για ένα θηρίο, για ένα ΚΤΗΝΟΣ μ’ όλη τη σημασία της λέξης.

Άγρια ακρωτηριασμένος Σέρβος από Κροάτες ναζί, συνεργάτες των Γερμανών. Όπως καταλαβαίνουμε, δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο ενός έθνους η αγριότητα ούτε η υιοθέτηση των ναζιστικών αντιλήψεων. Ίσως είναι προνόμιο του εξαχρειωμένου ανθρώπου, της αλλοτριωμένης συνείδησης, του σαλεμένου μυαλού.
.
Φανταστείτε πόσο επενέβη η ναζιστική ιδεολογία στην κουλτούρα τη γερμανική, αλλά και στην πανανθρώπινη κουλτούρα, που να ανεχθούν οι άνθρωποι να συμπεριφέρονται μ’ αυτόν τον τρόπο στους συνανθρώπους τους, να αντέχουν να βλέπουν τέτοιες εικόνες, να μπορούν να προκαλούν τόσο πόνο.
.
Παιδί μοιάζει, ή μήπως έχει τόσο εξαντληθεί που το σώμα του συρρικνώθηκε τόσο, που δεν διαφέρει πια από ένα παιδί; Αθλιότητα, εξαχρείωση, εξαφάνιση κάθε ηθικής αντίστασης οδήγησαν στο ναζισμό.
.
Κρατούμενοι που γλύτωσαν από τον όλεθρο – αλλά όχι και από την εξαθλίωση – χαιρετίζουν τις Συμμαχικές Δυνάμεις που τους απελευθέρωσαν.
.
Η ψυχή του ναζισμού γεννάει και προκαλεί το θάνατο. Ο θάνατος φωλιάζει μέσα του και απλώνεται στο είναι των ανθρώπων, μαυρίζει την ανθρωπότητα, δηλητηριάζει συνειδήσεις.
.
Κι ένας αντικατοπτρισμός αισιοδοξίας: η ίδια πόλη, το ίδιο σημείο, από τη μια κατεστραμμένο, βομβαρδισμένο στη διάρκεια του πολέμου, κι από την άλλη σε στιγμές ειρηνικές, ειδυλλιακές, με το ήρεμο ποτάμι να συντροφεύει τις φιλικές, συντροφικές ή μοναχικές βόλτες των ανθρώπων.
.

Το βιβλίο προέρχεται από το Αρχείο Παληοτάκη και η απόπειρα μετάφρασης έγινε από τον ίδιο τον Παληοτάκη.

Εάν επιθυμείτε να διαβάσετε το πρωτότυπο κείμενο στα ιταλικά, παρακαλούμε πατήστε δίπλα

Leave a Reply