Η δίκη του Hoess

Καθυστερήσαμε αδικαιολόγητα τη συνέχεια των Κεφαλαίων του βιβλίου «Σκέψου Άνθρωπε». Ζητώντας να απολογηθούμε, ζητάμε συγγνώμη, αλλά ήταν πάνω από τις δυνάμεις μας να προλαβαίνουμε τα εθνικά αλλά και τα προσωπικά θέματα, που μας πίεζαν και μας στένευαν το χρόνο και τον ορίζοντα.

Θα φανούμε, όμως, συνεπείς στην υπόσχεσή μας και θα αναρτήσουμε, σε σύντομο χρονικό διάστημα, όλες τις υπόλοιπες ενότητες.

Το κεφάλαιο που ακολουθεί το βρήκαμε συγκλονιστικό στις αποκαλύψεις από το στόμα ενός από τους υπεύθυνους των θηριωδιών, του Hoess.
Ήταν διοικητής του Άουσβιτς. Εξόντωσε, με διαταγή του, εκατομμύρια ανθρώπους. Ομολόγησε την επινόηση, την «ανάγκη δημιουργίας» των θαλάμων αερίων και των κρεματορίων, προκειμένου να υπηρετηθούν οι στόχοι εξόντωσης που είχαν τεθεί από το Βερολίνο.
Αφοπλίζει, εξοργίζει, δημιουργεί συναισθήματα φρίκης η «γραμμική» ομολογία του για την «αξιοποίηση» αντικειμένων και «κομματιών» των νεκρών πια κρατουμένων.

Πώς μπορούν να ξεχνούν, πώς μπορούν να απαλύνουν τις θηριωδίες αυτές;
Ο πόλεμος δικαιολογείται, ίσως, έχει αιτίες και αφορμές.
Η απανθρωπιά, ο φασισμός, η θηριωδία, ο άνθρωπος που γίνεται κτήνος δεν ξεχνιέται, δεν πρέπει να ξεχαστεί, δεν διαγράφεται και δεν συγχωρείται.
Δεν υπάρχει «άφεση αμαρτιών» για τον άνθρωπο που γίνεται θηρίο για τον συνάνθρωπό του .
Πολύ περισσότερο, στις δύσκολες μέρες που διανύει ο τόπος μας, με το τέρας της έλλειψης ανεκτικότητας, με το φόβο για το διαφορετικό, για τον άλλο, να γιγαντώνεται επικίνδυνα.

.

10

.

Η δίκη του Hoess

.

Ο Vitale αναφέρει ότι ο Hoess απαντά στις ερωτήσεις των δικαστών με σεβασμό και προθυμία, με φωνή που αποπνέει αυτά τα συναισθήματα, ήρεμη, σαν να καλύπτεται από ένα πέπλο μελαγχολίας. Διαφωνεί για τον αριθμό των θυμάτων: περιγράφει τα διοικητικά-επιστημονικά συστήματα που εφαρμόστηκαν για τις μαζικές δολοφονίες σαν να αναφέρεται στις συνηθισμένες εργασίες που ανατίθενται σ’ έναν διοικητή τάγματος. Παραθέτουμε αποσπάσματα από κάποιες από τις δηλώσεις του, όπως τις βρήκαμε στα πρακτικά που κρατούσαν στη δίκη οι στενογράφοι.

  • «Δεν μπορώ να επιβεβαιώσω ότι είναι ακριβής ο αριθμός των 4 εκατομμυρίων και 312.000 δολοφονηθέντων, που υποδεικνύεται στο Κατηγορητήριο. Εγώ θα έλεγα οι δολοφονηθέντες ήταν κάτι λίγο περισσότεροι από 2 εκατομμύρια. Ωστόσο, ως διοικητής, είμαι υπεύθυνος για όλους τους νεκρούς του Άουσβιτς.»
  • «Στα 1941, προκειμένου να εξολοθρεύσουμε τα άτομα που δεν μπορούσαν να εργαστούν, εγκαινιάσαμε τη μέθοδο των εκτελέσεων με ενέσεις φαινόλης ή με οξυγονωμένο νερό, με βενζίνη ή με evipane. Ο μέσος όρος των εκτελέσεων ανέβαινε στις εκατό κάθε μέρα. Μερικές φορές έφτανε στις τριακόσιες. Το καλοκαίρι του 1941 κλήθηκα στο Βερολίνο, στον Himmler. Αυτός με πληροφόρησε ότι όφειλα να προετοιμάσω το Άουσβιτς για την εξόντωση εφτά εκατομμυρίων ανθρώπων. Έτσι, καθώς δεν μπορούσαν να καλύψουν και να υπηρετήσουν ένα τέτοιο στόχο οι ενέσεις με δηλητηριώδεις ουσίες, σκεφτήκαμε να χρησιμοποιήσουμε το αέριο των κρυστάλλων του Zyklon B, το οποίο – μέχρι εκείνη τη στιγμή – είχε χρησιμοποιηθεί μόνο για απολύμανση.»
  • «Ο πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Γερμανίας είχε ξεκινήσει και πυρήνες Ρώσων αιχμαλώτων είχαν φτάσει στα στρατόπεδα. Σ’ αυτούς δοκιμάστηκαν τα αέρια του Zyklon B, και, καθώς το αποτέλεσμα απεδείχθη καλό, ξεκίνησε η χρήση του για τις μαζικές εκτελέσεις. Ετοιμάστηκαν τέσσερις θάλαμοι αερίων στο Άουσβιτς Ι και τέσσερις στο Birkenau, μαζί με τα σχετικά και αναγκαία κρεματόρια. Ήταν έτσι δυνατόν να εξοντώσουμε μέχρι 3.000 ανθρώπους την ημέρα και να κάψουμε τα πτώματά τους μέσα σε 24 ώρες.»
  • Ο Himmler επισκέφτηκε το Άουσβιτς το 1943 και παρακολούθησε όλη τη διαδικασία, από τη φάση κατά την οποία οι κρατούμενοι ξεγυμνώνονταν για να μπουν στους θαλάμους αερίων, μέχρι το τέλος όπου τα πτώματά τους οδηγούνταν στους φούρνους του κρεματόριου.»
  • Η μυρωδιά από τα πτώματα που καίγονταν έφτανε μέχρι το σπίτι μου, αλλά τα παιδιά μου δεν συνειδητοποιούσαν αυτό που συνέβαινε: αντιθέτως, η σύζυγός είχε απόλυτη γνώση.»
  • «Κάθε μέρα έφευγαν οκτώ με δέκα βαγόνια γεμάτα με αντικείμενα και γενικότερα υλικά που προέρχονταν από τους εξόριστους φυλακισμένους και από τους νεκρούς των στρατοπέδων. Το σύνολο αυτών των υλικών αποστελλόταν στη Γερμανία, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν για τις ανάγκες του πληθυσμού.»
  • «Τα μαλλιά που έκοβαν από τα πτώματα, πριν αυτά οδηγηθούν στην πυρά, χρησίμευαν σε μια βιομηχανία στη Βαυαρία, για να κάνει μ’ αυτά σκοινιά που χρησιμοποιούσε το πολεμικό ναυτικό. Τον χρυσό από τα δόντια, που κι αυτό το αφαιρούσαν από τα πτώματα, τον έλιωναν μέσα στα ίδια τα στρατόπεδα και τον έστελναν, κάθε δύο ή τρεις μήνες, στην Τράπεζα του 3ου Ράιχ, στο Βερολίνο. Τα πολύτιμα αντικείμενα, που πάντα ήταν ραμμένα στα ρούχα αυτών που οδηγούνταν κατευθείαν στους θαλάμους αερίων, τοποθετούνταν σε ειδικά κιβώτια και αποστέλλονταν στο Βερολίνο: εκεί, ένα ειδικό τμήμα της Τράπεζας του 3ου Ράιχ φρόντιζε να τα αλλάξει στην Ελβετία με πολύτιμο νόμισμα.»

Όπως όλοι οι διοικητές στρατοπέδων, έτσι κι αυτός – για χρόνια – κατόρθωσε να ζήσει η οικογένειά του, γυναίκα και παιδιά, στα περιθώρια του στρατοπέδου, στο οποίο εξόντωσε τέσσερα εκατομμύρια ανθρώπους. Όχι τέσσερα, δύο εκατομμύρια, λέει αυτός, λες και ο μικρότερος αριθμός θα μπορούσε να ελαχιστοποιήσει τις ηθικές αναλογίες του τεράστιου εγκλήματός του.
Αυτά στο Άουσβιτς. Κι αν ο αριθμός των θυμάτων είναι μικρότερος στα άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης, δεν είναι μικρότερη η σκληρότητα, ίδια είναι η συμπεριφορά απέναντι στους κρατούμενους, ίδια η μοίρα τους. Κατά τα λοιπά, ο Hoess απέκτησε τις πρώτες του εμπειρίες ως υπάλληλος ή ως διοικητής στρατοπέδου, στα 1934, στο Dachau, στη συνέχεια στο Sachsenhausen. Και αυτός δεν υπήρξε τίποτα άλλο από ένα εργαλείο της ναζιστικής πολιτικής και οργάνωσης. Όλοι οι διοικητές στρατοπέδων, όλοι οι SS που βρίσκονταν υπό τις διαταγές τους, έμοιαζαν με τρομακτικά ρομπότ που έβγαιναν από την ίδια βιομηχανία: και όλοι τους, όταν ρωτήθηκαν ανακρινόμενοι – μετά την απελευθέρωση – από τους διοικητές των συμμαχικών δυνάμεων και από τους δικαστές, ίσως προσπαθώντας να ελαχιστοποιήσουν τις ευθύνες τους – καταφεύγοντας πίσω από την ανάγκη να υπηρετήσουν το χρέος τους ως στρατιώτες, που ήταν υποχρεωμένοι να εκτελούν τις εντολές χωρίς να τις συζητούν – παραδέχονται και αναφέρουν γεγονότα και πράξεις και εκδηλώσεις όχι λιγότερο τρομακτικές – αλλά και που εκφράζουν δειλούς ανθρώπους – από αυτές που ομολόγησε ο Hoess. Αρκεί να ανατρέξουμε στα πρακτικά των ανακρίσεων.
Και την ίδια στιγμή, οι σχεδιαστές του συστήματος, οι θεωρητικοί των φυλετικών διακρίσεων, αυτοί που διέταξαν «την ολοκληρωμένη λύση του εβραϊκού προβλήματος», αυτοί που έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη, στη Δίκη της Νυρεμβέργης διακήρυσσαν την άγνοιά τους για ό,τι συνέβαινε πίσω από τα ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα.
Υπεύθυνοι ήταν οι υφιστάμενοί τους, τα ρομπότ

.

« . και ένας τεράστιος καπνός, που ανέδιδε μια ανυπόφορη μυρωδιά και που δεν μπορεί κανείς να ξεχάσει όσα χρόνια κι αν περάσουν στη ζωή του. Στη βάση αυτής της καμινάδας, ένας λόφος από πτώματα που προορίζονταν για το φούρνο του κρεματορίου».
Gerard Avran
.
Η ράμπα του Άουσβιτς. Στα δεξιά, οι άντρες που μπορούν να δουλέψουν. Στα αριστερά, οι γυναίκες, τα παιδιά, οι ηλικιωμένοι και οι ασθενείς, που οδηγούνται κατευθείαν στους θαλάμους αερίων.
.
Ένα κονβόι καταφτάνει στο Άουσβιτς. Διακρίνει κανείς καθαρά ότι οι ναζί είχαν απαιτήσει από τους εξοριζόμενους να πάρουν μαζί τους τα προσωπικά τους αντικείμενα, με στόχο να τους τα κλέψουν από τη στιγμή που θα έφταναν στον προορισμό τους. Ο κανόνας ήταν ότι κάθε προσωπικό αντικείμενο έπρεπε να το αφήσουν στην αποβάθρα. Αργότερα, οι εβραίοι κρατούμενοι θα κάνουν τη διαλογή: χρυσός, παπούτσια, ρολόγια, κ.λ.π.
.
Νεαροί ρώσοι κρατούμενοι. Είναι τόσο νεαρής ηλικίας, που τα ρούχα κρατουμένων που τους έδωσαν τους πέφτουν τόσο μεγάλα .
.
Τα παιδιά από τη Ρωσία δεν εξαιρούνται από τους κανόνες. Η πινακίδα σημειώνει ότι απαγορεύεται να επικοινωνούν μέσα από τα συρματοπλέγματα, με ποινή τον τουφεκισμό, αν παραβούν τις εντολές.
.
Οι περίφημες ντουζιέρες. Μαζί με το νερό που έτρεχε απελευθερωνόταν και το θανατηφόρο αέριο, Zyklon B, από ένα προϊόν της γερμανικής εταιρείας Degesch, ένα φυτοφάρμακο με βάση το υδροκυανικό οξύ. Οι πρώτες δοκιμές πραγματοποιήθηκαν σε σοβιετικούς αιχμαλώτους πολέμου, αλλά το μεγαλύτερο μέρος των θυμάτων του αερίου αυτού ήταν οι Εβραίοι της Ευρώπης, που σκοτώθηκαν στη διάρκεια της Shoah.
.
Οι γιατροί ναζί χρησιμοποιούν τους φυλακισμένους – αδιάφορο αν είναι ζωντανοί ή πεθαμένοι – για να πραγματοποιήσουν φρικιαστικά και άχρηστα πειράματα, που ακόμα και σήμερα κανείς δεν θα τολμούσε ούτε καν να φανταστεί, ακόμη και σε βάρος των ζώων.
.
Θα κλείσουμε το αφιέρωμά μας με ένα ειδυλλιακό, ρομαντικό και ήρεμο τοπίο: το χωριό του Άουσβιτς, χρόνια μετά τις θηριωδίες που διεπράχθησαν στα χώματά του.
Όταν ένας δημοσιογράφος έδειξε αυτή τη φωτογραφία στον Gerard Avran, αυτός αδυνατούσε να αναγνωρίσει για ποιο χωριό επρόκειτο. Εντούτοις, πέρασε δυο χειμώνες μερικά χιλιόμετρα μακριά από εκεί. Και περισσότεροι από ένα εκατομμύριο εβραίοι πέθαναν σε απόσταση αναπνοής από αυτό το καμπαναριό. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για το ειρηνικό χωριό του Άουσβιτς.
.

Το βιβλίο προέρχεται από το Αρχείο Παληοτάκη και η απόπειρα μετάφρασης έγινε από τον ίδιο τον Παληοτάκη.
Το φωτογραφικό υλικό προέρχεται από την ιστοσελίδα του Gerard Avran “Contre l’ oubli”.

Εάν επιθυμείτε να διαβάσετε το πρωτότυπο κείμενο στα ιταλικά, παρακαλούμε πατήστε δίπλα

Leave a Reply