Αρχεία για τον μήνα Δεκέμβριος, 2017

Αρχείο Παληοτάκη Νο. 6

Σάββατο, Δεκέμβριος 30th, 2017

Οι σκέψεις – προτάσεις του Παληοτάκη για την ανάπτυξη του Αγροτουρισμού στην περιοχή μας. Οι σκέψεις αυτές εκφράστηκαν το 2000 μετά την εγκατάσταση του ιδίου στην περιοχή της Σκάρφειας. Έχοντας και την εικόνα της ανάπτυξης του αγροτουρισμού στην Ιταλία αλλά και στην Ευρώπη προσπάθησε να αφυπνίσει και να δείξει τον δρόμο για την ανάπτυξη και εκμετάλευση της γης με ένα διαφορετικό τρόπο. Δυστυχώς δεν εισακούσθηκαν από κανέναν…..

ΑΓΡΟΤΟΥΡΙΣΜΟΣ

Η ταχύτατη συρρίκνωση του πληθυσμού των αγροτικών περιοχών έφερε τα αγροκτήματα στο χείλος της οικονομικής καταστροφής. Ο αγροτικός πληθυσμός, κατά την τελευταία δεκαπενταετία, μειώθηκε πάνω από το 50% καλύπτοντας πλέον μόλις το 5% του συνόλου του πληθυσμού της Ε.Ε.

Όμως η σταδιακή ανάπτυξη του αγροτουρισμού, δηλαδή οι ολιγοήμερες συνήθως διακοπές σε κάποια φάρμα που παρέχει στοιχειώδεις τουριστικές εγκαταστάσεις και εξοικειώνει τον επισκέπτη με τη ζωή στην ύπαιθρο, αποδείχθηκε σωτήρια για τους κατοίκους της υπαίθρου, τους αγρότες, που όχι μόνο ανακάλυψαν ένα σχετικά ξεκούραστο τρόπο για να αυξήσουν σημαντικά τα πενιχρά εισοδήματα που τους εξασφάλιζαν μέχρι πρότινος οι αγροτικές ασχολίες, αλλά λειτούργησε και ως ένας ουσιώδης ανασχετικός παράγοντας ώστε να μην εγκαταλείπουν πλέον την ύπαιθρο.

Στη χώρα μας, αυτή η μορφή τουρισμού δεν είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη, ενώ στην υπόλοιπη Ευρώπη τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Μόνο στην Ιταλία, ο αριθμός των αγροκτημάτων που παρέχουν τουριστικές υπηρεσίες υπολογίζεται σήμερα ότι έχουν ξεπεράσει τις 10.000, ενώ και στην υπόλοιπη Ευρώπη αυξάνεται ταχύτατα, κατόπιν μάλιστα και της σοβαρής χρηματοδότησης της Ε.Ε.

Η ανάπτυξη του αγροτουρισμού, εκτός του ότι αύξησε σημαντικά τα εισοδήματα των τοπικών πληθυσμών, δημιούργησε τους όρους για την ανάπτυξη των αγροτικών πληθυσμών, προκαλώντας το ενδιαφέρον και των κεντρικών κυβερνήσεων αλλά και των φορέων της τοπικής αυτοδιοίκησης, οι οποίοι διαπίστωσαν ότι μέσα από τη διατήρηση κερδοφόρων αγροκτημάτων μπορούν να αναχαιτίσουν το κύμα της αστυφιλίας.

Η βοήθεια ήταν άμεση με παροχή συμβουλών για την ανάπτυξη των εγκαταστάσεων με χαμηλότοκες πιστώσεις, ενώ η Ε.Ε. δαπάνησε κατά την πενταετία 1994 – 1999 περίπου 1,8 δισεκατομμύρια δολάρια για την δημιουργία εγκαταστάσεων αναψυχής ( εστιατόρια, καγιάκ, κανό, χιονοδρομικά κέντρα, αθλητικά κέντρα, κέντρα ιππασίας, θερμοκήπια κ.λ.π. ) στο πλαίσιο του προγράμματος Leader. Για την επόμενη φάση του προγράμματος αυτού για το 2000 – 2006 έχουν διατεθεί κονδύλια ύψους 1,6 δισεκατομμυρίων δολαρίων, τα οποία θα διατεθούν κυρίως στις υποανάπτυκτές περιοχές.

Η ανάπτυξη του αγροτουρισμού όμως δεν ωφελεί μόνο τους ιδιοκτήτες των αγροκτημάτων αλλά και τους κατοίκους των γειτονικών χωριών, που αποτελούν ιδανικό προορισμό για τις εκδρομές των επισκεπτών. Η θερμή ανταπόκριση του κοινού έδωσε την δυνατότητα στους κατόχους των αγροκτημάτων να επεκτείνουν τις δραστηριότητες τους προωθώντας και τα τοπικά προϊόντα, αλλά και να βελτιώσουν τις εγκαταστάσεις τους.

Ταυτόχρονα όμως άνοιξε τον δρόμο και για ” επαγγελματίες ” του κλάδου του αγροτουρισμού, οι οποίοι ανακάλυψαν μια νέα ” φλέβα χρυσού

Εκτός όμως από την ομορφιά, την ηρεμία και την άμεση επαφή με την (ρύση, ο αγροτουρισμός παρέχει σήμερα στους πελάτες του την πολυτέλεια, όπως εκλεκτή οικολογική παραδοσιακή κουζίνα, δορυφορική τηλεόραση, πισίνες και κέντρα άθλησης υψηλής ποιότητας, γιατί είναι γνωστό ότι οι τουρίστες γενικά αρέσκονται σε αυτές τις πολυτέλειες, έστω και ύστερα από μια κοπιαστική μέρα στο αγρόκτημα.

Η είσοδος της οργανωμένης τουριστικής βιομηχανίας στον κλάδο του αγροτουρισμού, με την παροχή πακέτων διακοπών από τουριστικούς πράκτορες, ήδη δημιουργεί προβλήματα στον αγροτουρισμό, τουλάχιστον στην Ιταλία, με το πλήθος των πελατών που θέλει να εξυπηρετήσει.

Είναι μάλιστα γνωστό ότι κανένας εκδρομέας δεν επιθυμεί πλέον να δραπετεύσει, έστω και για λίγες μέρες, από την κίνηση και την φασαρία των μεγάλου πόλεων για να εγκλωβιστεί σε μια ” μποτιλιαρισμένη ” περιοχή, όπως τα Καμένα βούρλα.

Παληοτάκης

Λαμία 2000

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Από το αρχείο Παληοτάκη Νο. 5

Σάββατο, Δεκέμβριος 23rd, 2017

Επιστολή – εξομολόγηση του Παληοτάκη στην κόρη του Βάνα ως μέρος στην αυτοβιογραφία του.


Αγαπημένη μου VANESSA

Ίσως να θυμάσαι, κάπου στα βάθη της μνήμης σου, από τις δικές μου διηγήσεις αλλά περισσότερο από τις διηγήσεις των φίλων και συντρόφων, ότι το 1967, στη Γυάρο, το κυρίαρχο σύνθημά μου ήταν το «VANA RITORNERO», γραμμένο στο τεράστιο καπέλο που φορούσα.

Από το σύνθημα αυτό αντλούσα δυνάμεις και κουράγιο για να αντέξω νικηφόρα αυτή μου την δοκιμασία.

Το Κόμμα, η Ε.Δ.Α., η Νεολαία Λαμπράκη είχαν διαλυθεί, τα στελέχη σκόρπισαν σαν τους ποντικούς στους υπόγειους διαδρόμους της παρανομίας και έβγαιναν μόνο τη νύχτα. Η μεγάλη μάζα των συντρόφων βρίσκονταν ή για «παραθέριση» σε κάποιο νησί -Γυάρος, Λέρος, Άγιος Στράτης- ή στις φυλακές και στα κολαστήρια της Μπουμπουλίνας και της Ε.Α. Τ. – Ε.Σ.Α.

Αυτή η αυτοβιογραφία μου είναι το τελευταίο κληροδότημα που σου αφήνω. Το πρώτο που δεν είναι σε χρήμα ή σε ακίνητα.

Πριν, όμως, αρχίσω να γράφω, πρέπει να σου αποτυπώσω -όσο πιο συνοπτικά μπορώ- το ιδεολογικό – πολιτικό κλίμα, το κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο γεννήθηκα και ανδρώθηκα, τουλάχιστον μέχρι τα 18 μου. Είχα την τύχη και την ατυχία να ωριμάσω πρόωρα κάτω από συνθήκες δύσκολες και να διαμορφώσω ένα χαρακτήρα, από πολύ μικρός, γεμάτο αντιφάσεις αλλά και ειλικρινή ανιδιοτέλεια.

Πέρασα, όπως λέμε εμείς οι Αριστεροί, από το Εγώ στο Εμείς. Ανήκω και εγώ, ο ασήμαντος, ο ανώνυμος, στις στρατιές των εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων που γοητεύτηκαν, πίστεψαν και τους κέρδισαν για πάντα, ψυχή και σώματι, τα ιδανικά της Αριστερής ιδεολογίας, μα που στο τέλος απογοητεύτηκαν από τη δογματική γραφειοκρατία που κυριάρχησε, σχεδόν σε όλες τις αποφασιστικές εκδηλώσεις της Αριστερός. Κατάλαβαν όλοι τους πολύ καλά ότι οι ιδεολογίες δε φτιάχνουν ανθρώπους με ανθρωπιά, με την ευρύτερη έννοια.

VANESSA,

Εγώ είμαι παιδί της κατοχής και ανήκω στη γενιά του Εμφυλίου πολέμου. Μια γενιά που ανδρώθηκε μέσα σε ιδανικά και σε καθήκοντα, και έμαθε να Αγωνίζεται. Μία γενιά που είδε συντρόφους σκοτωμένους από τους Γερμανοφασίστες, άλλους από τους Χίτες, τους Ταγματασφαλίτες, από τον αδελφό Ελληνικό στρατό και από τους συμμάχους μας. Είδα κεφάλι συγγενούς μας κρεμασμένο σε παλούκι και κοπελίτσες, κάτω των 18 χρονών, να τους κόβουν τα μαλλιά τους γουλί.

Μια γενιά που θυσίασε τα πάντα και δεν τους έμεινε τίποτα. Μία γενιά που κόλλησε με πάθος και αυτοθυσία πάνω σε ένα ΛΑΘΟΣ.

Όλοι αυτοί οι σύντροφοι, παλαιοί και νεότεροι, του Κ.Κ.Ε. είναι υπόλογοι μπροστά στον Ελληνικό Λαό, γιατί -ενώ τους χάρισε ο Λαός μας

νίκες- αυτοί τις θάψανε μια- μια. Άρχισαν με τη Βάρκιζα και τέλειωσαν με την 21 Απριλίου 1967.

VANESSA,

Από την πρώτη τάξη του ιδιωτικού Δημοτικού σχολείου·, άρχισα να διαμορφώνω δυο προσωπικότητες. Να ζω δυο ζωές ταυτόχρονα. Μία κρυφή από όλους -όχι φυσικά από τα όνειρά μου- αποκλειστικά για εμένα, αλλά παρουσίαζα και μια άλλη προσωπικότητα, ανοιχτή σε όλους, κάποιες φορές αληθινή αλλά περισσότερο ψεύτικη.

Γι’ αυτό δεν ευθύνεται μονάχα η φτώχεια μας. Εξίσου ευθύνονται και οι πολιτικό-ιδεολογικές συνθήκες κάτω από τις οποίες μεγάλωσα και ανδρώθηκα. Οι συνθήκες βίας και κοινωνικής καταπίεσης για τους πολίτες Β’ κατηγορίας. Ήμουν από τα παιδιά που δει έχουν μέλλον για σπουδές, για δουλειά, για ζωή, για όνειρα.

Οι επιθυμίες μου και τα όνειρά μου να επιβληθώ στον παιδικό κόσμο της άρχουσας κοινωνικής τάξης της Λαμίας, σε όλα τα επίπεδα, ήταν κυρίαρχη διαχρονικά πάνω μου. Έπρεπε να επιβιώσω και να επιβληθώ ανάμεσα στα πλουσιόπαιδα, στα παιδιά των τραμπούκων, των χιτών, των Τ.Ε.Α., των νεόπλουτων και της κυρίαρχης ιδεολογίας του χρήματος. Αυτή την επιβολή την επιδίωκα όχι μόνο με την εξυπνάδα μου, την αθλητική μου δραστηριότητα, την επιτυχημένη κοινωνική μου επικοινωνία, με τον ανοιχτό μποέμικο χαρακτήρα μου, αλλά πολλές φορές και με το ξύλο.

Τα οικογενειακά μου προβλήματα, τα όνειρά μου και τις φαντασιώσεις μου τα κρατούσα σφικτά μέσα μου κρυμμένα: προβλήματα Αντίστασης, οικογενειακής ιδεολογίας. Εμφυλίου πολέμου, προβλήματα βιοποριστικά και ηθικών αρχών.

Ανήκα και ανήκω σε μια ΣΙΣΥΦΕΙΑ ΓΕΝΙΑ.

ΒΑΝΑΚΙ μου,

είναι πολλά, πάρα πολλά που θυμάμαι ακόμα, πριν κυριαρχήσει απόλυτα το Αλτσχάιμερ πάνω μου. Νομίζω λοιπόν ότι πρέπει να περιοριστώ; σε εκείνα που θυμάμαι ακόμα και που, κατά τη γνώμη μου, σημάδεψαν τη ζωή μου, διαμόρφωσαν το χαρακτήρα μου: από την πρώτη επαφή μου, παιδί ακόμα, με τη Γερμανοϊταλική φασιστική κατοχή της Ελλαδίτσας μας, τις πρώτες τάξεις του ιδιωτικού Δημοτικού Σχολείου Λαμίας και τα υπέροχα γυμνασιακά μου χρόνια, με όλες τις περιπέτειες -καλές και κακές- μέσα στο κλίμα του Εμφυλίου αλληλοσπαραγμού και της αλληλοεξόντωσης στην πατρίδα μας και της μετεμφυλιακής περιόδου, μέχρι την παράνομη έξοδό μου από την Ελλάδα στην Ιταλία, το 1958, για σπουδές.

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Από το αρχείο Παληοτάκη Νο. 4

Σάββατο, Δεκέμβριος 16th, 2017

Σήμερα παρουσιάζουμε την παρθενική αλλά συγχρόνως και τελευταία ομιλία του Παληοτάκη στις 15/11/1974, στην πόλη της Λαμίας. Ήταν υποψήφιος βουλευτής άλλες δυο φορές, μεταγενέστερα, αλλά αρνήθηκε να εκτεθεί για ακόμη μια φορά στο μπαλκόνι.
Κι αυτό, γιατί – κατά δήλωσή του – διαπίστωσε, μετά την ενασχόλησή του με την εκλογική διαδικασία και τις κομματικές και όχι μόνο συναλλαγές, ότι η Αλήθεια δεν βρίσκει “ώτα ακουόντων”. Ένιωσε ότι ήταν – και είναι, θα λέγαμε – πιο “εύπεπτο” το ψέμμα και οι υποσχέσεις που ξεκινούν με το “θα”.
Ο λαός περίμενε ότι οι υποψήφιοι που μιλούσαν από το μπαλκόνι ήταν διατεθειμένοι και μπορούσαν να λύσουν τα πάσης φύσεως προβλήματα. Μας διηγήθηκε, σχετικά, τη στάση της μικρής ανιψιάς του, που το έσκασε από το παρακείμενο μαγαζί του μπαμπά της και πήγε να ακούσει το θείο της, τον υποψήφιο, τότε, Παληοτάκη, που εκφωνούσε το λόγο του στην πλατεία Λαού. Και αυτό που κατάλαβε ήταν ότι ο υποψήφιος βουλευτής θείος της θα της έλυνε τα προβλήματα που αντιμετώπιζε, στο δημοτικό, με τα μαθηματικά! Γι’ αυτό και του υποσχέθηκε, με αφοπλιστική παιδική ειλικρίνεια, ότι θα τον ψηφίσει!!
Τις άλλες δυο φορές που “εκτέθηκε” ως υποψήφιος ήταν το 1977, με τη “ΣΥΜΜΑΧΙΑ”, και το 1981, με το ΚΚΕεσωτερικού. Αρνήθηκε, τότε, να μιλήσει, παρά το ότι αφιέρωσε όλες τις δυνάμεις του – πνευματικές, ψυχικές, σωματικές, υλικές και οικονομικές – για την ευόδωση του εκλογικού αγώνα. Εξάλλου, όπως μας δήλωσε, τότε είχε μια οικονομική επιφάνεια, που του επέτρεπε την ανεξάντλητη προσφορά… αλλά και πολλοί υπήρξαν αυτοί που εκμεταλλεύτηκαν και αξιοποίησαν αυτή τη διάθεσή του για προσφορά.
Τώρα που συζητούσαμε μαζί του το περιεχόμενο της ομιλίας αυτής, διατυπώσαμε από κοινού τη διαπίστωση ότι – 43 χρόνια μετά – ακόμη αγωνιζόμαστε για τα αυτονόητα. Τόσο σε επίπεδο εθνικό όσο και στο επίπεδο της καθημερινότητας. Ζητούμενο είναι και πάλι η εθνική ανεξαρτησία, η δημοκρατική λειτουργία των θεσμών, η οικονομική κρίση, η ανεργία, ο σεβασμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Πολλά από αυτά, σήμερα, ίσως να είναι και πιο δύσκολο να ελεγχθούν από την εθνική αντιπροσωπεία.
Συμφώνησε, λοιπόν, μαζί μας να δημοσιευθεί αυτή η ομιλία και προσυπογράφει τις διαπιστώσεις μας.

Παληοτάκης


ΕΚΛΟΓΕΣ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ 1974

ΟΜΙΛΙΑ στη ΛΑΜΙΑ στις 15.11.74 Πλατεία Λαού

Λαμία-Λαμία επιτέλους γεια σου.

Χρόνια και Χρόνια την περιμέναμε αυτή τη στιγμή, εμείς οι εκπρόσωποι της Ενωμένης Αριστερός (Ε.Α.). Δεν σας το κρύβουμε.

Λαμιώτες και Λαμιώτισσες,

Μαχητές της Δημοκρατίας, σε όποια παράταξη και αν ανήκετε.

Η Ε.Α. σας απευθύνει εγκάρδιο, αγωνιστικό χαιρετισμό Μάχης και Νίκης.

Πατριώτισσες και Πατριώτες.

Ύστερα από δέκα και πλέον χρόνια καλείστε, επιτέλους, να ασκήσετε το κυριαρχικό δικαίωμα της εκλογής των αντιπροσώπων σας.

Χρειάστηκε να μεσολαβήσει η μεγάλη νύχτα της εφτάχρονης δικτατορίας, η συνωμοσία και η ανατροπή όλων των ελεύθερων θεσμών.

Να μεσολαβήσουν οι άπειρες αυθαίρετες εκτοπίσεις, διώξεις, φυλακίσεις, βασανισμοί και δολοφονίες, η σφαγή του Πολυτεχνείου. Η όξυνση της οικονομικής κρίσεως και η λεηλασία του Εθνικού και Δημόσιου πλούτου. Να μεσολαβήσει η τραγωδία της Κύπρου, ώστε να μπορέσει να πέσει η λαομίσητη Χούντα. Έτσι, μπορούμε εμείς σήμερα, χέρι με χέρι, να οδηγούμαστε στις κάλπες. Σαν σε μια μεγάλη μάχη, κρατώντας στο ΕΝΑ χέρι την κληρονομιά που μας άφησε ο Άρης Βελουχιώτης, ο Στέργιος Ψωμάς και όλοι οι νέοι αγωνιστές της Δημοκρατίας, και στο ΑΛΛΟ χέρι την ψήφο, που θα ναι βόλι-βόλι στην καρδιά της ξενοκίνητης χούντας και των μονοπωλίων της.

Λαμιώτισσες και Λαμιώτες,

Σε τρεις μέρες καλούμαστε να εκλέξουμε αυτούς που θα μας κυβερνήσουν, αυτούς που θα αναλάβουν την ευθύνη να παλέψουν για μια ουσιαστική αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Να εκλέξουμε τους αντιπροσώπους που θα αναλάβουν την ευθύνη να παλέψουν για τη χάραξη μιας Εθνικής οικονομικής πολιτικής, τέτοιας που να εκφράζει και να υπηρετεί πιστά τα συμφέροντα του λαού μας.

Για μια εθνική οικονομική πολιτική, τέτοια, ώστε ο πλούτος που παράγεται από το μόχθο και τον ιδρώτα μας να μην περνάει στις τσέπες των ξένων, αλλά αντιθέτως να διαμορφώνει σαφώς την προοπτική οικονομικής ανάπτυξης και προκοπής αυτού του τόπου.

Καλούμαστε να εκλέξουμε τους αντιπροσώπους μας, που θα παλέψουν για μια ορθή κοινωνική πολιτική. Για μια αποκέντρωση της εξουσίας μέσω της διεύρυνσης των αρμοδιοτήτων της λαϊκής αυτοδιοίκησης έτσι, ώστε αμεσότερα να εκφράζεται η θέληση του κυρίαρχου λαού, για την ορθή αντιμετώπιση των τοπικών προβλημάτων. Για ένα πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης, που θα αναγεννήσει οικονομικά και πολιτιστικά την Ελληνική επαρχία, ώστε να σταματήσει η αιμορραγία της εσωτερικής μετανάστευσης.

Τέλος, καλούμαστε να εκλέξουμε τους αντιπροσώπους μας, που θα παλέψουν για τη διαμόρφωση μιας εθνικής εξωτερικής πολιτικής σύμφωνα με τα Εθνικά μας -και μόνο- συμφέροντα, που θα αποκαταστήσει την εθνική μας περηφάνια με σχέσεις ισοτιμίας με όλους τους λαούς και τις χώρες του κόσμου. Μια εξωτερική πολιτική ικανή να επιβάλει την ορθή λύση στο πρόβλημα του μαρτυρικού Κυπριακού λαού, που τόσο ασύστολα και γκανγκστερικά παράδωσαν στο τούρκικο γιαταγάνι οι σύμμαχοί μας Αμερικανοί και το Νάτο, που υποτίθεται πως υπεράσπιζαν την εθνική μας ανεξαρτησία.

Αλλά το νόημα των επικείμενων εκλογών, αγαπητοί φίλοι πατριώτες και πατριώτισσες, δεν εξαντλείται σ’ αυτά τα προβλήματα.

Οι εκλογές στις 17 του Νοέμβρη έχουν μια άλλη καθοριστική σημασία. Η άσκηση του δημοκρατικού μας δικαιώματος σ’ αυτές τις εκλογές δεν έχει την έννοια απλώς να αναθέσει την εντολή στους αντιπρόσωπους μας ή σε μια κυβέρνηση που θα ασκήσει την εξουσία για μια τετραετία και, αν δε μας αρέσει, να την αλλάξουμε. Αν ήταν έτσι τα πράγματα, θα ήταν απλά, πολύ απλά.

Η ψήφος μας σ’ αυτές τις εκλογές θα καθορίσει το μέλλον τούτου του τόπου και τη μοίρα όλων μας για δεκαετίες, γιατί, όπως όλοι γνωρίζουμε, η βουλή που θα προκύψει απ’ αυτές τις εκλογές θα έχει και αναθεωρητικό χαρακτήρα, δηλαδή θα αναλάβει την ευθύνη να αναθεωρήσει το Σύνταγμα της χώρας, δηλαδή να επεξεργαστεί τους θεσμούς και τους γενικούς νόμους με βάση τους οποίους θα λειτουργήσει για δεκαετίες η κοινωνία μας.

Απ’ αυτή την αναθεώρηση θα εξαρτηθεί, αν θα διαμορφώσουμε ένα πολιτικό πλαίσιο τέτοιο, που θα εξασφαλίζει και θα διασφαλίζει τα κυρίαρχα δικαιώματα του Ελληνικού λαού ή θα επιτρέπει στην οποιαδήποτε κυβέρνηση να τα φαλκιδεύει ή στην οποιαδήποτε ξενοκίνητη χούντα να τα καταστρατηγεί και να επιβάλλει την τυραννία της.

Η αναθεώρηση του Συντάγματος, αγαπητοί πατριώτες, έχει να λύσει, εκτός από τα άλλα, αυτό το ουσιαστικό πρόβλημα, δηλαδή αν ο Ελληνικός λαός θα είναι έρμαιο στις διαθέσεις του κάθε συνταγματάρχη ή πράκτορα της ΣΙΑ ή θα είναι κυρίαρχος στον τόπο του. Αν κάποιοι μηχανισμοί θα μπορούν να του καθορίζουν τη μοίρα του και το πότε θα του βάζουν ή θα του βγάζουν το γύψο ή ο ίδιος ο λαός ως κυρίαρχος θα καθορίζει το μέλλον του και τον τρόπο που θέλει να ζήσει. Μ’ αυτή την έννοια, πατριώτισσες και πατριώτες, η ψήφος μας έχει ευθύνη ιστορική για το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας.

Έτσι, σ’ αυτές τις εκλογές, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, θα πρέπει να ψηφίσουμε απαλλαγμένοι από προσωπικές, οικονομικές ή συναισθηματικές εξαρτήσεις. Θα πρέπει να ψηφίσουμε με συναίσθηση Εθνικής και Ιστορικής Ευθύνης.

Αυτό σημαίνει, φίλοι Λαμιώτες, πως στην αυριανή βουλή θα πρέπει να εκφραστούν όλες οι πολιτικές δυνάμεις, γιατί -σύμφωνα με το έργο που έχει να κάνει- θα πρέπει να είναι μια πραγματική Εθνική Αντιπροσωπεία. Και δεν νοείται Εθνική Αντιπροσωπεία χωρίς την ισχυρή συμμετοχή της πιο συνεπούς και καθαρής δημοκρατικής παράταξης, της Ε.Α.

Μίας παράταξης που χρόνια προσπαθεί να στήσει την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή σε τούτο τον τόπο.

Μίας παράταξης που τα μέλη της δεν λένε απλώς λόγια, δεν δημαγωγούν, δεν κομπάζουν, αλλά όλα τούτα τα μαύρα χρόνια δεν δίστασαν -για την υπεράσπιση της τιμής της Δημοκρατίας και των δικαιωμάτων του Ελληνικού λαού- να ριχτούν στη μάχη. Τα ξερονήσια, οι φυλακές και τα μπουντρούμια της ασφάλειας και της ΕΣΑ μιλούν πολύ καθαρά για τη συνέπεια και την εντιμότητα της Ε.Α.

Αγαπητοί φίλοι, πατριώτες και πατριώτισσες,


Δεν μονοπωλούμε ούτε την αγωνιστική συνέπεια, ούτε την πολιτική ορθότητα. Επιζητούμε το διάλογο και την κριτική ως το ουσιαστικότερο και βασικότερο στοιχείο στη λειτουργία μιας αληθινής Δημοκρατίας.

Πάνω ακριβώς σ’ αυτή την έννοια θέλω να επισημάνω μερικά ισχυρά αρνητικά χαρακτηριστικά στη φυσιογνωμία και στην πρακτική των υπολοίπων πολιτικών κομμάτων.

Για τον κ. Καραμανλή, έχω να τονίσω ότι τα προβλήματα της Ελληνικής κοινωνίας δεν είναι δυνατόν να λυθούν με μεσαιωνικές μεθόδους, οι οποίες οδηγούν σε προσωποπαγή καθεστώτα και στη μετατροπή του κρατικού μηχανισμού σε κομματικό μηχανισμό, αλλά μέσα μόνον από συλλογικές λειτουργίες και από την ολοένα και μεγαλύτερη συμμετοχή του λαού στα κοινά.

Απ’ αυτή την άποψη, οι θεωρίες του ότι Εγώ είμαι η εθνική παράταξη ή ότι το πολιτικό πρόβλημα της χώρας είναι η παραπέρα ισχυροποίηση της εκτελεστικής εξουσίας, είναι θεωρίες όχι μόνο ξεπερασμένες από την εποχή μας, αλλά ταυτόχρονα παρά πολύ επικίνδυνες για το μέλλον του τόπου. Και μάλιστα, όταν η προηγούμενη κυβέρνηση -υπό τους κυρίους Καραμανλή και Μαύρο- φέρει ακέραια την ευθύνη, γιατί οδηγούμαστε τόσο άκαιρα στις εκλογές και με αναλλοίωτους τους κρατικούς μηχανισμούς της χούντας.

Απ’ αυτή την τελευταία εκτίμηση, αγαπητοί πατριώτες, ασκούμε αυστηρή κριτική και στο ΠΑΣΟΚ, γιατί, ενώ αντιλαμβάνεται και καταγγέλλει την ύπαρξη αυτών των κινδύνων, στην πράξη διασπά ουσιαστικά την ενότητα των δημοκρατικών, αντιδικτατορικών δυνάμεων. Απλοποιεί τα πράγματα σε τέτοιο σημείο, σαν ο δρόμος που πρέπει να ακολουθηθεί για να φτάσουμε στο σοσιαλισμό είναι η απλή εξίσωση: εκλογές = κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ = σοσιαλισμός.

Λαμιώτες, Έλληνες πατριώτες, δεξιοί, κεντρώοι και αριστεροί.

Κοιταχτείτε ανάμεσά σας, στα μάτια, κοιταχτείτε καλά και θα δείτε όλα όσα μας ενώνουν. Μας ενώνουν οι ατέλειωτες καθημερινές θυσίες ν’ αποκαταστήσουμε τα παιδιά μας, η φτώχια, η αναδουλειά, το άγχος της καθημερινής ζωής.

Προσοχή, λοιπόν, πατριώτες και πατριώτισσες, να μην χάσουμε -μέσα από την εκλογική διαμάχη- τον κοινό μας εχθρό, την χούντα και τους μηχανισμούς της.

Ας σφυρηλατήσουμε παραπέρα την πανεθνική μας ενότητα και να αγρυπνούμε.

Να αγρυπνούμε συνεχώς. Είναι ο μόνος δρόμος για να φράξουμε μια για πάντα το δρόμο σε νέους κινδύνους.

Είμαι βέβαιος ότι, στους δρόμους και στη Βουλή, στο πεζοδρόμιο των κοινωνικών αγώνων, θα ξανασμίξουμε με όλους εκείνους τους Δημοκράτες που ποθούν πράγματι μια Ελλάδα δημοκρατική, που ποθούν και αγωνίζονται για μια ορθή λύση στα κοινωνικά και εθνικά προβλήματα της χώρας μας. Οι εκλογές ίσως μας χωρίζουν, τα μεγάλα όμως εθνικά, πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα μάς ενώνουν.

Αγαπητοί φίλοι πατριώτες,

Ας μου επιτραπεί να δείξω και ένα άλλο καυτό πρόβλημα της Ε.Α. Η αριστερή παράταξη αυτή τη στιγμή έχει τα προβλήματά της και δεν μπορούσε ιστορικά να γίνει αλλιώς.

Η Αριστερά είναι κόμμα με υψηλό αίσθημα ευθύνης απέναντι στο λαό και δεν μπόρεσε το πέρασμα της δικτατορίας να μην τη συνταράξει. Η Αριστερά δεν είναι ποταμάκι, είναι θάλασσα, που μέσα της ξεχύνονται όλοι οι ποταμοί Είναι η ίδια η ζωή.

Αυτή τη στιγμή στο χώρο της Αριστερός λειτουργούν ποικίλοι προβληματισμοί για το πώς σωστότερα και ορθότερα θα μπορέσει η Αριστερά να εκφράσει τις ανάγκες της Ελληνικής κοινωνίας, τους πόθους και τα οράματα του λαού μας. Για το πώς -μέσα από τον ορθότερο δρόμο, χωρίς νέες οδυνηρές περιπέτειες- θα οδηγήσει τη χώρα μας στην ιδανική κοινωνία του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού. Αυτή η υψηλή ανάπτυξη της προβληματικής και των ιδεολογικών συγκρούσεων στο χώρο της Αριστεράς αποτελούν σημάδι δύναμης και όχι αδυναμίας, όπως πολλοί σύντροφοι πιστεύουν και πολλοί εχθροί το ελπίζουν.

Αυτός ο υψηλός ιδεολογικός προβληματισμός που κρύβει, σύντροφοι, είναι οι πόνοι μιας νέας γέννας, που μέσα της κρύβει όλη την αισιοδοξία για ένα καλύτερο μέλλον.

Έτσι εγώ σήμερα δε θα σας καλέσω να ψηφίσετε τον εκπρόσωπο του ΚΚΕ εσωτερικού ή της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστερός (Ε.Δ.Α.) ή του ΚΚΕ εξωτερικού, όπως θέλουν να λέγονται.

Δεν θα σας καλέσω να ψηφίσετε κανένα ιδιαίτερο πρόσωπο ή εκπρόσωπο.

Σας καλώ να ψηφίσετε Ενωμένη Αριστερά. Σας καλώ να δουλέψουμε όλοι μαζί, χέρι με χέρι, βήμα με βήμα, για να βγει μέσα από τις κάλπες μια ισχυρή αντιπροσωπεία της Ε.Α. σαν την μοναδικότερη εγγύηση μιας συνεπούς πορείας προς τη Δημοκρατία.

Εγγύηση για την προκοπή αυτού του τόπου,

για την αυτοδιάθεση του Κυπριακού λαού,

για μια εθνική εξωτερική και εσωτερική πολιτική.

Εγγύηση για τον εξανθρωπισμό της κοινωνίας μας,

για μια πορεία προς τον σοσιαλισμό.

Σας καλώ, τέλος, να πιαστείτε χέρι με χέρι, φίλοι πατριώτες.

Πιαστείτε χέρι με χέρι, πιαστείτε χέρι με χέρι, έτσι μπράβο.

Και τώρα, ας βροντοφωνάξουμε όλοι μαζί το ωραιότερο, το ορθότερο σύνθημα του λαού μας.

Το “ΛΑΟΣ ΕΝΩΜΕΝΟΣ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΝΙΚΗΜΕΝΟΣ

Ζήτω ο λαός της Λαμίας.

Ζήτω ή Ενωμένη Αριστερά.

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Λόφοι από νεκρούς

Τρίτη, Δεκέμβριος 5th, 2017

Το ένατο μέρος του αφιερώματός μας στο βιβλίο «Σκέψου Άνθρωπε», καταδεικνύει ότι η λειτουργία των στρατοπέδων συγκέντρωσης – εκτός των άλλων φρικιαστικών λεπτομερειών της ύπαρξής τους – οδήγησε και σε εκατομμύρια νεκρούς, σε βουνά από νεκρούς, όπως χαρακτηριστικά γράφουν στον τίτλο τους οι συγγραφείς.

Μέχρι σήμερα, ακόμη, δεν γνωρίζουμε τον ακριβή αριθμό των ανθρώπων που εξολοθρεύτηκαν. Ίσως οι μόνοι που έχουν σχετικά ασφαλείς αριθμητικές μαρτυρίες να είναι οι εβραίοι.

Εξάλλου, ποιος προλάβαινε να κάνει καταγραφή; Ούτε καν οι πειθαρχημένοι και οργανωτικοί Γερμανοί, που τηρούσαν αρχεία των ενεργειών τους.

Η εξόντωση γινόταν ανεξέλεγκτη μετά τη συνειδητοποίηση της ήττας τους. Αλλά και στα λατομεία, στους χώρους καταναγκαστικής εργασίας, οι νεκροί δεν καταγράφονταν. Στοιβάζονταν σε λάκκους – και αυτή ήταν η μόνη τιμή που τους απονεμήθηκε.

.

9

Λόφοι από νεκρούς

.

Λόφοι από νεκρούς, λόφοι από στάχτες. Πόσοι οι νεκροί, πόσοι οι λόφοι; Ο Λόρδος Russel, από το Liverpool, ο οποίος υπήρξε – από το 1946 ως το 1951 – σύμβουλος του τμήματος αυτού των συμμαχικών δυνάμεων για τα εγκλήματα πολέμου των ναζί που κρίνονταν και δικάζονταν από στρατιωτικά βρετανικά δικαστήρια, και που είχε τον τρόπο και τη δυνατότητα να συμβουλεύεται έγγραφα από πρώτο χέρι, συμπεριλαμβανομένων και αυτών της δίκης της Νυρεμβέργης, διαβεβαιώνει – στο έργο του «Η μάστιγα της σβάστικας», που έχουμε ήδη αναφέρει – ότι, από τα 12.000.000 πολιτών που δολοφονήθηκαν από τους ναζί, όχι λιγότερα από 9.000.000 εξολοθρεύτηκαν στα στρατόπεδα: από αυτούς, περίπου 6 εκατομμύρια ήταν εβραϊκής καταγωγής. Κάποια άλλη πηγή, επίσημη κι αυτή, ανεβάζει σε 11.000.000 τους νεκρούς των στρατοπέδων. Πιστεύω πως κανείς και ποτέ δεν θα μπορέσει να κάνει έναν ακριβή υπολογισμό, να δώσει έναν ακριβή αριθμό

Είναι αλήθεια πως η ναζιστική «διοίκηση» υπήρξε εξαιρετικά ακριβής, τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που οι ιθύνοντες του καθεστώτος δεν είχαν συνειδητοποιήσει ότι το παιχνίδι ήταν γι’ αυτούς χαμένο. Αλλά εγώ γνωρίζω πως, στο Μαουτχάουζεν, μετά το Νοέμβρη του 1944, ολόκληρα ανθρώπινα «φορτία», που προέρχονταν από τα στρατόπεδα της Δύσης και της Ανατολής, τα οποία εκκενώνονταν ως αποτέλεσμα της προώθησης των συμμαχικών δυνάμεων, δεν «καταγράφονταν» καθόλου. Τέτοιου είδους αφίξεις στη μεγάλη «πλατεία» του στρατοπέδου, όπου συγκεντρωνόμασταν και δίναμε το παρόν, δεν μπορούσαν να μη γίνουν αντιληπτές από εμάς, τους κρατουμένους, παρά το βαθύ σκοτάδι της νύχτας και τη μυστικότητα που προσπαθούσαν να κρατήσουν οι επικεφαλής σχετικά με το γεγονός της άφιξης τέτοιων «φορτίων». Την επομένη μέρα, δεν υπήρχε πια ούτε ίχνος από τους ανθρώπους που αποτελούσαν αυτά τα «φορτία». Γνωρίζω, επίσης, καλά ότι – από τους νεκρούς των καταραμένων στρατοπέδων καταναγκαστικής εργασίας – δεν κρατούσαν παρά μόνο έναν περιληπτικό απολογισμό, ο οποίος σχεδόν ποτέ δεν αποστελλόταν στο κεντρικό στρατόπεδο. Γνωρίζω, ακόμη, πως στη διάρκεια των μακρών και εξαντλητικών πορειών που ακολουθούσαν τις εκκενώσεις στρατοπέδων, λόγω της εισροής σε στρατόπεδα που δεν είχαν ακόμη εκτεθεί, πολλοί εξόριστοι δολοφονούνταν όταν καθυστερούσαν στην πορεία λόγω κούρασης. Και ξέρω, τέλος, πως -από αυτούς τους άλλους νεκρούς- δεκάδες χιλιάδες δεν κατεγράφησαν ποτέ.

Οι αριθμοί δεν έχουν πια κανένα νόημα. Εννιά εκατομμύρια; Έντεκα εκατομμύρια; Πώς μπορούμε να χωρέσουμε στην ικανότητα της ανθρώπινης σκέψης ή της ανθρώπινης φαντασίας έναν αριθμό τέτοιας τάξης μεγέθους; Ο Leon Poliakov αναφέρει, στο έργο του «Ο ναζισμός και η εξολόθρευση των Εβραίων», πως -από το Μάρτη μέχρι τον Δεκέμβρη του 1942- εξορίστηκαν στα στρατόπεδα 2.284.000 Πολωνοί εβραίοι (κι αυτό μόνο μέσα σε 10 μήνες!) και πως απ’ αυτούς -στην αρχή του 1943- είχαν κατορθώσει να είναι ακόμα ζωντανοί κάτι λίγο περισσότεροι από 200.000. Τον πρώτο χρόνο του πολέμου στη Ρωσία μεταφέρθηκαν εξόριστοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης 70.000 εβραίοι από τη Λετονία, από τους οποίους 4.000 μόνο παρέμεναν ζωντανοί στο τέλος του χρόνου. Από τη Λιθουανία 150.000, από τους οποίους, την ίδια περίοδο, είχαν παραμείνει ζωντανοί 35.000. Από τη Λευκορωσία 450.000, από τους οποίους επιβίωσαν 120.000. Και, φυσικά, σ’ αυτόν τον υπολογισμό δεν μετράμε τους άλλους πολίτες που δεν ήταν εβραίοι, για τους οποίους δεν υπάρχουν ακριβείς αριθμοί, των οποίων οι νεκροί, εντούτοις, έφταναν ακόμη και σε μεγαλύτερο αριθμό. Σε μια αναφορά του, στις 26 Δεκεμβρίου 1942, ο Χίμλερ αναφέρει στον Χίτλερ ότι μόνο στη διάρκεια των μηνών από τον Αύγουστο ως το Νοέμβριο εξορίστηκαν και εξοντώθηκαν (;) 363.311 πολίτες.

Στη Δίκη της Νυρεμβέργης, ένας υπολοχαγός του μεγάλου τεχνικού οργανωτή της σφαγής, του Adolf Eichmann, διαβεβαιώνει πως από τη Ρωσία μεταφέρθηκαν στα στρατόπεδα και σχεδόν καθ’ ολοκληρία εξολοθρεύτηκαν περίπου δύο εκατομμύρια πολίτες, εβραίοι και μη εβραίοι. Οι επίσημοι αριθμοί, όμως, που δίνουν οι Ρώσοι είναι 4.600.000, και οι αριθμοί που δίνουν τα άλλα κράτη είναι αντίστοιχα 3.450.000 Πολωνοί, 500.000 Τσεχοσλοβάκοι, 2.700.000 συνολικά από όλους τους άλλους λαούς. Οι Ιταλοί που συνολικά μεταφέρθηκαν στα στρατόπεδα ανέρχονται στους 43.000. Από αυτούς, γύρισαν ζωντανοί λίγο περισσότεροι από 3.000. Από το 1940 ως το 1945, μόνο στα στρατόπεδα του Άουσβιτς και του Maidanek, στην Πολωνία, εξολοθρεύτηκαν 6.312.000 άνθρωποι κάθε ηλικίας, κάθε θρησκείας, από είκοσι έξι εθνικότητες. Στο Άουσβιτς, οι Ιταλοί που εξολοθρεύτηκαν ανέρχονται στους 8.924, ανάμεσα σε περίπου τέσσερα εκατομμύρια ανθρώπων που εξοντώθηκαν. Ο συνταγματάρχης Massimo Adolfo Vitale, που είχε προσκληθεί ως παρατηρητής στη δίκη που έλαβε χώρα στο δικαστήριο της Βαρσοβίας, τον Απρίλη του 1947, ενάντια στον Rudolf Franz Ferdinand Hoess, ο οποίος ήταν διοικητής του στρατοπέδου του Άουσβιτς και κύριος υπεύθυνος για τις σφαγές που έγιναν εκεί, αναφέρει πως ο ίδιος Hoess κατέθεσε πώς ο Himmler στόχευε, μετά τον νικηφόρο χιτλερικό πόλεμο, μία κολοσσιαία πόλη του Himmler, (“Himmlerstadt”) ικανή να στεγάσει δέκα εκατομμύρια άτομα, σκλάβους στην υπηρεσία της μεγάλης Γερμανίας. Έτσι, θα μπορούσε να συνεχιστεί η δημιουργία μιας τεράστιας παραγωγικής μηχανής ελάχιστου κόστους. Συγχρόνως, θα γινόταν μια φυλετική διαλογή και επιλογή μέχρι τις έσχατες συνέπειές της, μέχρι να επιτευχθεί – στην Ευρώπη και, μετά, στον κόσμο όλο, σ’ ολόκληρη την ανθρωπότητα – ο τέλειος (κατά τη θεωρία τους) τύπος ανθρώπου.

Εκκένωση των πτωμάτων στο στρατόπεδο του Nordhausen.
Κατά την απελευθέρωση των στρατοπέδων, οι στρατιώτες των συμμαχικών δυνάμεων έρχονται αντιμέτωποι με την πραγματικότητα ενός τρόμου, ενός τρομακτικού θεάματος, τη βιαιότητα του οποίου τη βιαιότητα δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ανθρώπινο μυαλό.
.
Στρατόπεδο του Belsen.
Σωροί οι νεκροί, κατά συστάδες.
Κάποιοι ζωντανοί περιφέρονται ανάμεσά τους.
Ζωντανοί νεκροί αυτοί …
.
Στρατόπεδο του Νταχάου.
Πόση η βιασύνη, που επέτρεψε να αφεθούν έτσι οι νεκροί;
Κάποιοι χωρίς τα ρούχα τους.
Κάποιοι μάλλον νεκροί από καιρό, εγκαταλειμμένοι εκεί που έπεσαν…
.
Στρατόπεδο του Buchenwald.
Φρικιαστική σκηνή αδελφοσύνης.
Ο τρόμος και η απόγνωση που θα ένιωσαν αποτυπώνεται στα πρόσωπά τους, όπως και στα πρόσωπα των περισσότερων νεκρών της Πομπηίας.
.
Στρατόπεδο του Νταχάου.
Οι σύμμαχοι, οι κάτοικοι της περιοχής, οι ναζί με εντολή των συμμάχων (;) περισυλλέγουν τα πτώματα.
Μακάβριο έργο. Πρωτόγονα μέσα μεταφοράς.
Αλλά, αυτό θα κοιτάμε τώρα;
.
Λόφος από πτώματα.
Τα έχουν στοιβάξει μπροστά στα κτίρια του στρατοπέδου.
Πόση δύναμη πρέπει να έχουν για να αντέξουν,
εκτός αν είναι από τους υπευθύνους της εξόντωσης τόσων ανθρώπων…
.
Τάφοι γυναικών.
Αν μπορεί κανείς, με βεβαιότητα, να υποστηρίξει ότι αυτά τα ανθρώπινα σώματα  ό,τι έμεινε από αυτά είναι γυναίκες
.
Εκκενώνοντας τα στρατόπεδα από τα πτώματα.
Φορτώνονται στα καμιόνια,
οδηγούνται στην απόδοση της τελευταίας τιμής,
ομαδικά ή κατά μόνας.
.
Σώματα ευθυγραμμισμένα με απόλυτη τάξη.
Δεν αφήνουν ούτε ένα κενό.
Πώς φαίνονται όλα ίδια;
Οι τόσες διαφορετικές προσωπικότητες έγιναν όλοι γυμνά σώματα, ίδιου ύψους, ίδιων χαρακτηριστικών
.
Τάφοι στο δάσος.
Λίγο χώμα θα σκεπάσει τα σώματά τους.
Στη σκιά των δέντρων αναπαύονται τόσες ψυχές
.
Στρατόπεδο του Bergen-Belsen.
Και πάλι ευθυγραμμισμένοι οι νεκροί..
.
Λόφος από πτώματα εγκαταλειμμένα στο στρατόπεδο του Νταχάου.
Έχουν στοιβαχτεί σαν άχρηστα έπιπλα,
σαν σωροί από σκουπίδια,
σαν υλικά οικοδομών μετά από κατεδάφιση
.
Γυναίκες καθώς κατευθύνονται, σαν τρελές, προς τους θαλάμους αερίων.
Κρυφή φωτογράφιση από έναν κρατούμενο,
μέλος του κινήματος αντίστασης του στρατοπέδου.Ακολουθούν φωτογραφίες, που δίνουν ψήγματα ελπίδας,
που αποδεικνύουν τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής,
του ανθρώπινου μυαλού,
ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΗΝ ΟΛΟΤΗΤΑ ΤΟΥ. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΕΠΕΖΗΣΑΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ
ΟΠΩΣ ΚΙ ΑΝ ΕΠΕΖΗΣΑΝ
.
Μια από τις γυναίκες που επέζησαν της εξόντωσης.
Σ’ αυτή τη φωτογραφία, μπορούμε να δούμε το ίδιο πρόσωπο σε δύο διαφορετικές φάσεις της ζωής του: στη μικρή ένθετη φωτογραφία, η γυναίκα αυτή με ένα μικρό κορίτσι, ανέμελη, πριν να μπει στα στρατόπεδα του θανάτου.
Στη μεγάλη, η ίδια γυναίκα υποβασταζόμενη από νοσηλευτικό προσωπικό, όπως την κατάντησαν οι συνθήκες του στρατοπέδου
.
Κάποιοι επιζήσαντες από τη θανάτωση, λίγα λεπτά πριν από την άφιξη των συμμαχικών στρατευμάτων.
.
Παιδί που επέζησε από θαύμα (!).
Το βλέμμα του, φυσικά, ξεπερνά κάθε σχολιασμό.
.

Το βιβλίο προέρχεται από το Αρχείο Παληοτάκη και η απόπειρα μετάφρασης έγινε από τον ίδιο τον Παληοτάκη.

Εάν επιθυμείτε να διαβάσετε το πρωτότυπο κείμενο στα ιταλικά, παρακαλούμε πατήστε δίπλα