Αρχεία για τον μήνα Νοέμβριος, 2017

Το Μουσείο Εθνικής Αντίστασης στη Λαμία

Παρασκευή, Νοέμβριος 17th, 2017

17η του Νοέμβρη σήμερα. Ημέρα Αντίστασης του ελληνικού λαού, της νεολαίας της ειδικότερα, στην ξενοκίνητη και ολέθρια για την πορεία της Ελλάδας Χούντα.
Και μιλώντας για την αντίσταση του 1973, στο Πολυτεχνείο, είπα να μιλήσω για το Μουσείο Εθνικής Αντίστασης στη Λαμία, για όσα έγιναν, όσα δεν έγιναν, όσα ακόμα περιμένουμε να γίνουν πράξη.
Αφορμή ήταν η επίσκεψή μου στο χώρο του Μουσείου. Ξανάζησα τη συγκίνηση που είχα νιώσει, όταν ελήφθη η απόφαση της δημιουργίας του. Ξαναθυμήθηκα την ένταση στην λήψη αποφάσεων, τις διαμάχες για το χώρο εγκατάστασης. Χάρηκα για τη μορφή που έχει ήδη πάρει ο χώρος. Αλλά, η οργή και η απογοήτευση φούντωσε, όταν συνειδητοποίησα ότι αυτός ο όμορφος χώρος, αυτό το κομμάτι της ιστορίας μας δεν έχει λάβει ακόμη τη θέση που του πρέπει στα δρώμενα του τόπου μας. Τα σχολεία επισκέπτονται το Μουσείο, αλλά τα εγκαίνια ακόμα τα περιμένουμε!
Γι’ αυτό αποφάσισα να απευθυνθώ στον Δήμαρχο και να ενώσω τη φωνή μου με τις φωνές των συμπατριωτών μας, που θέλω να πιστεύω ότι νιώθουν κι αυτοί αγανάκτηση και οργή, αλλά τα καθημερινά προβλήματα και το οικονομικό αδιέξοδο έχουν πνίξει βαθιά μέσα τους τα λόγια και τα συναισθήματα.
Ελπίζω να εκφράζω μια ικανή πλειοψηφία και να φτάσει η φωνή μου σε ώτα ακουόντων.

Παληοτάκης

Αξιότιμε κύριε Δήμαρχε

Στις 14/11/17 επισκέφτηκα το Μουσείο Εθνικής Αντίστασης, στο χώρο του Δημαρχείου. Είχα αρχικά διαμορφώσει, όταν ξεκίνησαν οι εργασίες για τη δημιουργία του, αρνητική εικόνα και, καθώς πήγαινα γι’ αυτή την επίσκεψη, κυρίαρχη ήταν ακόμα η απογοήτευση μέσα μου.

Είναι αλήθεια ότι είχα κουραστεί ήδη από τον προηγούμενο Δήμαρχο, ο οποίος με είχε καλέσει, τότε, μέσω του Γιώργου Σαγιά, να παρευρεθώ στη συνεδρίαση του Δ.Σ. (21/12/2009) που θα συζητούσε το θέμα του Μουσείου. Και μπορείτε να διαπιστώσετε την αποτελεσματική συμβολή μου από όσα έγραψαν τα κανάλια, τα sites και τα άλλα μέσα της εποχής εκείνης της δήμου μας. Μπορείτε να δείτε το σχετικό σχόλιο στο blog των Λαμπράκηδων, στις 13 Απριλίου του 2012 ( http://www.lamprakides.gr/blog/?p=20 , καθώς και τη σχετική ανακοίνωση για τις παρεμβάσεις και τις αποφάσεις στο Δ.Σ . http://www.lamprakides.gr/blog/?p=19). Οι αρνητικές περιπέτειες άρχισαν λίγο μετά και συνεχίστηκαν για πολλούς μήνες. Οι πρώτες δυσκολίες και δυστοκίες εμφανίστηκαν μέχρι να μας δώσει το χώρο, στο παλιό νοσοκομείο. Ακολούθησαν αργοπορίες μέχρι να μπουν τα συνεργεία και τελικά να μας παραδώσει τα κλειδιά.

Και φτάσαμε στο 2012, όταν πήραμε τα κλειδιά και αρχίσαμε να το εξοπλίζουμε.

Μετά από αρκετό διάστημα, το μουσείο εξοπλίστηκε με την προσφορά της Ε.Δ.Ι.Α. και τη συνεισφορά του Βαρδή Βαρδινογιάννη, του Πολεμικού Μουσείου Αθηνών και ιδιωτών. Και, από τότε, ο κακόμοιρος ο Παληοτάκης περιμένει και περιμένει, και τελειώνει και το 2017 και τα εγκαίνια δεν έχουν γίνει. Ποιος είναι ο λόγος γι’ αυτή την απραξία, κ. Δήμαρχε; Τι κρύβεται κάτω από το χαλί; Πολιτικά εμπόδια ακόμα και μετά το 2015; Προσωπικές αντιθέσεις; Οικονομικά προβλήματα; Αδιαφορία; Τι άλλο; Η αρμόδια αντιδήμαρχος, κυρία Βίβιαν Αργύρη, έχει κι εκείνη μερίδιο στην αγανάκτησή μου, γιατί δεν έχω αντιληφθεί να έχει προβεί σε ενέργειες που να ανοίγουν το δρόμο προς τα επίσημα εγκαίνια του Μουσείου. Όπως άκουγε ο Γιώργος Σαγιάς τα παράπονά μου για τις μακροχρόνιες καθυστερήσεις, επί δημαρχίας Κοτρωνιά, απευθύνομαι πλέον στην κυρία Αργύρη αναζητώντας την παρουσία της και τις σχετικές ενέργειές της.

Στις 14/11/17 επισκέφτηκα το Μουσείο Εθνικής Αντίστασης, όπως προείπα, για πρώτη φορά μετά από τα πρώτα «δίσεκτα» χρόνια. Άλλαξα την αρνητική γνώμη που είχα. Το βρήκα εξαιρετικό. Και, επειδή έχω επισκεφτεί και άλλα μουσεία της Ελλάδας, θεωρώ ότι συμπεριλαμβάνεται μέσα στα καλύτερα. Πιστεύω ότι αυτό οφείλεται και στη συμβολή του Δήμου, του δικού σας και του προηγούμενου, αλλά κυρίως του συντρόφου Μάργαρη Βασίλη, που ανιδιοτελώς προσφέρει τη ζωή και το έργο του στο χώρο του Μουσείου.

Με αφορμή αυτή την επίσκεψή μου, θα ήθελα να διατυπώσω, κύριε Δήμαρχε, τις ακόλουθες προτάσεις.

1. Το ταχύτερο δυνατόν να γίνουν τα επίσημα εγκαίνια του Μουσείου. Κι εμείς θα είμαστε στο πλευρό σου, αν εκδηλωθεί μια τέτοια ενέργεια. Αυτό, κ. Δήμαρχε, θα σε βοηθήσει πολύ να κερδίσεις την εκτίμηση του Λαμιώτικου λαού, που την έχεις χάσει τόσο καιρό με τα σκουπίδια. Και είναι αλήθεια ότι τόσο εγώ όσο και ο υπόλοιπος Λαμιώτικος λαός έχουμε απαυδήσει να διαβάζουμε και να ακούμε συνεχώς -τόσο από την εφημερίδα Σέντρα όσο και από τα κανάλια- τις διαμάχες σου για τα σκουπίδια και την ανακύκλωση. Και οι αντεγκλήσεις αυτές εξελίσσονται σε τέτοιο σημείο, που ακόμα και οι δικοί σου δημοτικοί σύμβουλοι τρώγονται με σένα και με τους άλλους.

2. Ως συνέχεια των παραπάνω, επισημαίνω ότι πολύ σωστά δόθηκε λύση, ώστε να μην υπάρχουν σκουπίδια μπροστά στον Άρη, στην πλατεία Λαού. Και αυτό το εκτιμώ ιδιαιτέρως. Και προτείνω να αφαιρέσεις τα σφραγισμένα καπάκια και να φυτέψεις λουλούδια που θα ομορφύνουν τον τόπο, μαζί με το σιντριβάνι, και θα χαρεί κι ο Άρης που θα τα «βλέπει από ψηλά».

3. Επιθυμία μου είναι -και εύχομαι να γίνει και επιθυμία του Δήμου, και ιδιαίτερα με πρωτοβουλία δική σου, κ. Δήμαρχε- ότι είναι καιρός να γίνουν ορισμένες ομιλίες και δράσεις με θέμα την Εθνική Αντίσταση, μια κι από εδώ ξεκίνησε η αντίσταση στον Γερμανό κατακτητή, κι εννοώ από τη Λαμία. Ποιοι ήταν, κ. δήμαρχε, οι πρώτοι αντάρτες που βγήκαν; Ο Κλάρας κι ο Χουλιάρας.

4. Τελευταία πρόταση -και έντονη επιθυμία μου, ταυτόχρονα, είναι να αναδείξεις -με τον τρόπο που εσύ θα διαλέξεις- την ηρωική προσφορά της οικογένειας Γιώργου Ψωμά, τόσο κατά τη διάρκεια της Αντίστασης όσο και κατά τον εμφύλιο. Και επειδή πιστεύω ότι δεν γνωρίζεις τίποτα για την οικογένεια Ψωμά, γι’ αυτό και δεν σου καταλογίζω ευθύνες, ακολουθεί μια συνοπτική ενημέρωση της πορείας της οικογένειας Ψωμά.

Μάθε, λοιπόν, ότι ο Θανάσης Ψωμάς σκοτώθηκε από τους Γερμανούς τη στιγμή που έμπαιναν οι αντάρτες στη Λαμία. Αγριότατος ήταν ο θάνατος του Στέργιου που, αφού τον βασάνισαν φρικτά, τον αποκεφάλισαν και κρέμασαν το κεφάλι του σε δημόσια θέα στη Λαμία. Η Ποπούλα, η τραγική αδελφή του, μετά τον αποκεφαλισμό του Στέργιου, βγήκε στο Δημοκρατικό Στρατό και, όπως λένε οι διηγήσεις, πολεμούσε όρθια για να σκοτωθεί. Και το πέτυχε. Μετά ήρθε η σειρά του Μίμη, που εισήχθη στην «αναμορφωτική σχολή» της Μακρονήσου και επέστρεψε στη Λαμία ταλαιπωρημένος. Και φτάσαμε στο προτελευταίο παιδί, τον Παναγιώτη, ο οποίος πολύ νωρίς, από 14 ετών, είχε αναλάβει –όταν πέθανε ο πατέρας τους– τη διεύθυνση του περιπτέρου που υπάρχει ακόμη και είναι απέναντι από τη σημερινή Τράπεζα Πειραιώς. Αυτόν, μετά τις βιαιότητες «παλικαριών» που τον ενοχλούσαν στο περίπτερο, αποφάσισαν οι σύντροφοι και τον φυγάδευσαν από τη Λαμία, κατατάχτηκε στον Δημοκρατικό στρατό και, μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού, πήγε στην Πολωνία, σπούδασε δικηγόρος, παντρεύτηκε μια γεωπόνο από την Πολωνία και επέστρεψε στην Ελλάδα επί ΠΑΣΟΚ. Μετά την άφιξή του, διετέλεσε διευθύνων σύμβουλος της RECOM. Και έμεινε ο μικρός, ο Σωκράτης, που μεγάλωσε με όλα αυτά τα βιώματα –θετικά και αρνητικά- της οικογένειας.

Λυπάμαι, αν σας κούρασα. Να έχετε υπόψη σας, ωστόσο, ότι θα είμαι – και εγώ προσωπικά αλλά και το blog των Λαμπράκηδων – στη διάθεσή σας, εάν ενεργήσετε για την υλοποίηση όλων των παραπάνω. Ελπίζω να μην αναγκαστώ να επανέλθω στο θέμα από το blog του Λαμπράκηδων που – δυστυχώς ή ευτυχώς – παρακολουθείται από πάνω από 20000 ανθρώπους σε 106 χώρες.

Παρά τα εμφανή παράπονά μου, να γνωρίζετε ότι τιμώ το θεσμό και το πρόσωπό σας και πιστεύω πως έχετε τη δύναμη και τη διάθεση να γράψετε – με την προσωπική πορεία και στάση – τη δική σας ιστορία στον τόπο μας.

Με εκτίμηση και τιμή

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog