Αρχεία για τον μήνα Οκτώβριος, 2017

Ο σχεδιασμός της σφαγής

Τρίτη, Οκτώβριος 31st, 2017
Το όγδοο μέρος του αφιερώματός μας στο βιβλίο «Σκέψου Άνθρωπε» καταδεικνύει ότι η δημιουργία των στρατοπέδων συγκέντρωσης ήταν με επιστημονικό και σοβαρό τρόπο προγραμματισμένη.
Δεν ήταν μια αυθόρμητη έκρηξη μίσους.
Ήταν μια έκφραση θεωρητικοποιημένης εξόντωσης, εξαφάνισης από πρσώπου γης όλων των αντιφρονούντων, όλων όσων κρίνονταν επικίνδυνοι για το Γ’  Ράιχ.
Και δεν ντρέπονταν καθόλου. Ήταν πεπεισμένοι, θαρρείς, πως λειτουργούσαν για το «κοινό καλό».
Και γνώριζαν καλά τη δύναμη που ασκούσε η καλλιέργεια αυτού του επικείμενου τρόμου, αυτής της επικείμενης τιμωρίας, ακόμα και σ’ αυτούς που δεν ήταν ακόμη κρατούμενοι.
Και, το κυριότερο, από 4-5 χρόνια νωρίτερα, σε Αγγλία και Αμερική, είχαν κυκλοφορήσει «ενημερωτικά» βιβλία.
Τι έκαναν, λοιπόν, οι ηγέτες των λαών, μπροστά στην εκφρασμένη, χρόνια πριν, θηριωδία που ήταν προ των πυλών;
Θα πάρει ποτέ μια πειστική απάντηση;
.
.
8
Ο σχεδιασμός της σφαγής
.

Όταν, στις 31 Ιουλίου 1941, ανατίθεται στον Heydrich απόλυτη εξουσία και δικαιοδοσία για την «επίλυση του εβραϊκού προβλήματος στην Ευρώπη», η σφαγή στα στρατόπεδα έχει ήδη σχεδιαστεί. Μετά το θάνατο του Heydrich, στα 1942, οι εξουσίες του συγκεντρώνονται απευθείας στα χέρια του Himmler, ανώτατου διοικητή των SS. Ο Eichmann είναι ο μεγάλος τεχνικός σχεδιαστής των σφαγών, οι οποίες – από αυτή τη στιγμή και μετά – συντρίβουν εβραίους και μη εβραίους: ο στόχος είναι η ολική εξάλειψη των εβραίων, χωρίς διακρίσεις (νέων ή γέρων, αντρών και γυναικών και παιδιών, υγιών και άρρωστων), και με συνοπτικές διαδικασίες και ελάχιστες διακρίσεις εξοντώνονται οι μη εβραίοι. Από τη χαοτική σφαγή, με μέσο τις μαζικές εκτελέσεις και τις ενδοφλέβιες ενέσεις με δηλητήριο, περνάμε στους θαλάμους αερίων.

Το μεγαλύτερο μυστικό περιβάλλει το χαρακτήρα και τον προορισμό των «μεταφορών». Στα 1941 και στα 1942, ανακοινωνόταν σ’ όσους μεταφέρονταν ότι θα τους μετέφεραν «στην Ανατολή». Στους Γάλλους, στους Βέλγους, στους Ιταλούς, έλεγαν γενικά ότι θα τους πήγαιναν «στη Γερμανία». Ο στρατηγός των SS που οργάνωσε τη μεταφορά, στις 27 Σεπτεμβρίου του 1944 στις φυλακές της Γένοβας, μέρος της οποίας μεταφοράς ήμουν κι εγώ, μας είπε ότι θα πηγαίναμε «να εργαστούμε στη Γερμανία», όπου θα εξασκούσαμε ένα επάγγελμα συμβατό με τις ικανότητές μας και με τις ανάγκες του καθενός και ότι θα είχαμε «τροφή επαρκή και ζεστά ρούχα.» Σίγουρα, δεν είχαμε αυταπάτες, παρόλα αυτά κανένας από εμάς, επιμένω κανένας, δεν είχε ιδέα – ούτε καν μακρινή υποψία – γι’ αυτό που μας περίμενε. Εγώ, ήδη καταδικασμένος σε θάνατο με άλλους δεκατέσσερις συντρόφους στην ίδια αποστολή, είχαμε τότε την αίσθηση ότι μας απονεμήθηκε ένα είδος χάριτος.

«Προς στιγμήν – έγραφα στο βιβλίο μου “Είναι εύκολο να πει κανείς τη λέξη πείνα – ” μια άλλη αβεβαιότητα είχε τελειώσει. Είχε τελειώσει αυτή η υπερένταση που ζούσες όταν διάβαζαν τα νούμερα που καλούσαν και ακουγόταν ένας ήχος που προσομοίαζε στο δικό σου αριθμό. Έτσι μας συνέβαινε να προφέρουμε αυτόν τον τρελό λόγο, που τον διώχναμε με τη σκέψη, και ο οποίος επιχειρούσε να εγκατασταθεί στα σωθικά μας: επιτέλους.»

Στη Γερμανία και στις κατεχόμενες χώρες, οι ναζί άφηναν να «κυκλοφορούν διάφορες φήμες» σχετικά με τη φρίκη των στρατοπέδων συγκέντρωσης, αλλά καμιά από αυτές τις φήμες δεν ομολογούνταν ή δεν γινόταν αποδεκτή. Οι «φήμες», κρατώντας ένα πέπλο μυστηρίου γύρω τους, πολλαπλασίαζαν το φόβο και τον τρόμο στους πληθυσμούς: αυτό αποτελούσε μία έμμεση βοήθεια στο έργο της καταστολής που επιχειρούσαν τα SS. Ακόμη και στο εσωτερικό των στρατοπέδων η τεχνική του μυστικού ήταν παρόμοια. Το νιώθαμε, το ψιθυρίζαμε. Μα μόνο τους τελευταίους μήνες, οι περισσότεροι από εμάς γνώριζαν την ύπαρξη των θαλάμων αερίων, στο Μαουτχάουζεν.

Στα ελεύθερα κράτη υπήρχε καλύτερη πληροφόρηση. Την περίοδο από το 1936 ως το 1939, στην Αμερική και την Αγγλία, είχαν εκδοθεί ακόμη και βιβλία για τις κτηνωδίες που εφαρμόζονταν από τα SS στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα οποία, αυτά τα πρώτα χρόνια, όπως ειπώθηκε στην αρχή, μεταφέρονταν ως κρατούμενοι οι αντιναζιστές και κρατούμενοι του κοινού ποινικού δικαίου. Πολιτικοί και ποινικοί κρατούμενοι βρίσκονταν στην ίδια μοίρα, είτε όσον αφορά την εκμετάλλευσή τους στην καταναγκαστική εργασία αλλά και για να εμποδίσουν τους ελέγχους από τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, ο οποίος από καιρού εις καιρόν, ειδικά κατά τη διάρκεια του πολέμου, επιθυμούσε να κάνει ελέγχους. Κι όταν, τελικά, ο Ερυθρός Σταυρός τα κατάφερνε να έρθει για έλεγχο, παρουσιάζονταν ενώπιον των αποστολών του κρατούμενοι που είχαν καλά τραφεί από τον «προεξάρχοντα», καθώς και ορχήστρες που φτιάχνονταν από τους εξόριστους κρατούμενους, κι όλα αυτά προκειμένου να δείξουν ότι η κράτηση ήταν ένα είδος φιλοξενίας..

Από το τέλος του 19ου αιώνα, αρχίζαμε λίγο-λίγο και συνηθίζαμε σ’ ένα καινούριο φαινόμενο: τη μαζική παραγωγή. Πρόκειται για την κατασκευή αντικειμένων καθημερινής χρήσης σε «βιομηχανική ποσότητα».
Βλέποντας αυτές τις στοίβες από παπούτσια κρατουμένων και καταδικασμένων, συνειδητοποιούμε ότι αυτό που επινόησαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι ο θάνατος σε «βιομηχανική ποσότητα».
.

Τα μάτια μας μπερδεύονται και χάνονται περνώντας από το ένα κεφάλι στο άλλο, από τη μια κοιλιά στην άλλη. Δεν ξέρω πώς τους στοίβαξαν έτσι, αλλά θα ορκιζόμουν ότι πρόκειται για τον ίδιο κρατούμενο που αναπαράγεται επί 60 φορές. Σαν -η μηχανή που αλέθει τους ανθρώπους- να έχει μειώσει κάθε άνθρωπο, κάθε ύπαρξη σε ένα είδος σκελετού που έχει χάσει κάθε ανθρώπινο χαρακτηριστικό.
Κυρίως, όμως, πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό είναι ο ναζισμός: μια μηχανή που κατασκευάζει τους λεγόμενους υπεράνθρωπους (την άρια φυλή) και τους «υπανθρώπους», που προορίζονται για τα στρατόπεδα.
.

Ο Nicolas Bouvier έλεγε και η γλώσσα επινοεί τα δικά της σύνορα, τα δικά της όρια. Εννοούμε τις λέξεις που, πέρα από αυτές, δεν μπορεί τίποτα να ειπωθεί, να εκφραστεί: «απερίγραπτο», «ανεκδιήγητο» είναι τα όρια γι’ αυτό που βλέπουμε. Και βέβαια, αντιμέτωποι μ’ ένα θέαμα που πάει τόσο βαθιά μέσα στον τρόμο, δεν μπορούμε παρά να θυμηθούμε ότι η γλώσσα δεν έχει λέξεις για να περιγράψει αυτό που πραγματικά συνέβη στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
.

Πολλές μαρτυρίες συγκλίνουν και υποστηρίζουν ότι οι γυναίκες φύλακες των στρατοπέδων είχαν, γενικά, πιο σαδιστική συμπεριφορά από τους άντρες συναδέλφους τους. Κατά τη γνώμη μου, το σημαντικό δεν είναι αυτό. Δεν έχουμε στόχο να παρουσιάσουμε το διάγραμμα των σαδιστών. Αρκεί να βυθίσουμε τα μάτια μας στις ματιές που ρίχνουν αυτές οι τρεις γυναίκες φύλακες τη στιγμή ακριβώς της σύλληψής τους από τις συμμαχικές δυνάμεις και θα καταλάβουμε αυτό που είναι η ουσία: ό,τι κι αν διέπραξαν, δεν το έχουν καθόλου μετανιώσει.
.

Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις για τα πολύ μικρά παιδιά. Τα βλέπουμε εδώ να συνωστίζονται στην ουρά, με το μικρό κίτρινο αστέρι στην πλάτη τους, για να ανέβουν στα τρένα του θανάτου.
.

Κομμένο κεφάλι από μια κρατούμενη, που παρουσιάστηκε στα SS πάνω σ’ ένα δίσκο. Επρόκειτο να χρησιμεύσει, μετά από ειδική επεξεργασία, ως αντικείμενο για τη συγκράτηση των χαρτιών!!!…
.

Ιατρικά πειράματα των ναζί: γυναίκες βιασμένες, που έχουν υποστεί βασανιστήρια, και που μετά τις εκτέλεσαν και φούσκωσαν τα σώματά τους με τεχνητό τρόπο.
.

Χωρίς αμφιβολία, είναι μία από τις φωτογραφίες που δύσκολα μπορεί κανείς να αντέξει. Ιδού για τι είδους θηριωδίες ήταν ικανοί οι ναζί στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Να γιατί πρέπει να μαχόμαστε τους αρνητές του ολοκαυτώματος και τους νεοναζί.
.

Πηγή των φωτογραφιών είναι ο ιστότοπος : “Contre l’ Oubli”

Το βιβλίο προέρχεται από το Αρχείο Παληοτάκη και η απόπειρα μετάφρασης έγινε από τον ίδιο τον Παληοτάκη.

Εάν επιθυμείτε να διαβάσετε το πρωτότυπο κείμενο στα ιταλικά, παρακαλούμε πατήστε δίπλα

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπρακίδων
www.lamprakides.gr/blog

Η τελευταία συνεισφορά

Τρίτη, Οκτώβριος 24th, 2017

Το έβδομο μέρος του αφιερώματός μας στο βιβλίο «Σκέψου Άνθρωπε» δεν κάνει πια αναφορά στις μεθόδους και τις τεχνικές με τις οποίες επεδίωκαν να καταστρέψουν κάθε ίχνος ανθρωπιάς και αλληλεγγύης στους κρατουμένους.

Σ’ αυτή την ενότητα, τρομάζουμε όταν διαβάζουμε πώς οι άνθρωποι – κάτω από την πίεση του φόβου, της εξαθλίωσης, της ανάγκης  επιβίωσης – μετατρέπονταν σε άγρια ​​ζώα σε βάρος του συνανθρώπου, αν και ήξεραν ότι δύσκολα θα γλυτώσουν από τη μοίρα των πιο κατατρεγμένων.

Οι υποσχέσεις για προνόμια – πολιτική που εφαρμόζει κάθε εξουσία, προκειμένου να διαιρέσει και να διασπάσει αυτούς που εξουσιάζει – είχαν και στα στρατόπεδα εξόντωσης τα αποτελέσματά τους. Ακόμη και πολιτικοποιημένοι κρατούμενοι δύσκολα κρατούσαν την συνοχή στην ομάδα τους.

Και αυτό που μας συγκλόνισε – αν και το ξέραμε, αλλά πρώτη φορά διαβάζαμε τόσο ωμά την περιγραφή και την αξιοποίηση – ήταν ο προγραμματισμός των ναζί να «μην πάει τίποτα χαμένο» από την ανθρώπινη σορό!

Φρικιαστικό, να πούμε, είναι λίγο !!! Απάνθρωπο, να πούμε, είναι πολύ λογοτεχνικό !!

Να μην τα ξαναζήσουμε, συνάνθρωποι !!!
Ας έχουμε τα μάτια και την ψυχή ανοιχτά, να δούμε τι πλησιάζει …
Και να ακούμε, να προσέχουμε, να νοιαζόμαστε για τον διπλανό.
Όπως είπε και ο Μπρεχτ, αν δεν δώσουμε σημασία στο κακό που βρίσκει το γείτονα, τότε θα έρθει και σ’ εμάς και δεν θα υπάρχει κανείς να αντιδράσει …

Δεν μπορούμε να ευχηθούμε καλή ανάγνωση…
Θα θέλαμε, μόνο, να ευχηθούμε προσεκτική μελέτη …

7

Η τελευταία συνεισφορά

Ο «μουσουλμάνος», όμως, που έχει ήδη δώσει στον ναζιστικό Ράιχ την αξιοπρέπειά του, την προσωπικότητά του, την εργατική δύναμή του μέχρι το απώτατο όριο των δυνάμεών του, δεν έχει – εντούτοις – δώσει ακόμη τα πάντα: καλύτερα, δεν έχει ακόμη καταληστευτεί, δεν του τα έχουν πάρει όλα. Το σώμα του θα χρησιμεύσει ως πειραματόζωο στους γιατρούς των SS, αυτά τα κοπάδια καθαρμάτων που δε θα σταματήσουν μπροστά σε κανένα πείραμα  στα αδύναμα – ακόμη ζωντανά – σώματα: πειράματα που αφορούν τεχνητή κατάψυξη ζωντανών ανθρώπων, αφαίρεση ζωτικών οργάνων, ακρωτηριασμούς χωρίς αναισθησία, ευνουχισμούς. Τα γυναικεία μαλλιά έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί στη Γερμανία ως πρώτη ύλη στην υφαντουργία ή ως πρώτη ύλη για το παραγέμισμα του εσωτερικού των στρωμάτων. Όταν ο «μουσουλμάνος» αφήσει, επιτέλους, την τελευταία του αναπνοή, εάν στο σκελετό του δεν έχει μείνει ίχνος κρέατος να τον καλύπτει, μαζεύουν τα ελάχιστα υπολείμματά του από το κρεματόριο. Και οι στάχτες του νεκρού, αλλά και τα κόκκαλά του που τα κονιορτοποιούν με τον κατάλληλο τρόπο με ένα ειδικό μηχάνημα, προορίζονται να χρησιμεύσουν ως λίπασμα στους αγρούς. Αν, όμως, πεθάνει προτού γίνει ο απόλυτος σκελετός και αν περιβάλλουν τα κόκκαλά του ακόμη λωρίδες κρέατος, τότε του κόβουν το κεφάλι και από το σώμα του θα βγάλουν σαπούνι.

Ο φυλακισμένος που έχει αποδεχθεί να αποτελεί μέρος της ιεραρχίας του στρατοπέδου τα ξέρει όλα τα παραπάνω, ξέρει ποιος είναι ο σκοπός της οργανωτικής δομής του στρατοπέδου, ξέρει τι ζητάνε από αυτόν. Γνωρίζει, επομένως, ότι η εξουσία του πάνω στους συντρόφους, που είναι υπό τις διαταγές και τον έλεγχό του, δεν έχει όρια, εκτός από αυτά που ευκαιριακά θα βάλουν τα SS, ή τα όρια που πιθανόν να του υπαγορεύσει το τελευταίο ίχνος ανθρωπιάς που έχει ακόμα διατηρήσει στην ψυχή του. Αν τυχόν δεν έχει όρια – αν δεν έχει πια – ο «προεξάρχων» στην ιεραρχία των κρατουμένων, οδηγείται από την αυθαίρετη κρίση του, από το άγριο ένστικτο που πηγάζει από τα βάθη της ψυχής του, που είναι συχνά άρρωστη, αλλοτριωμένη από το περιβάλλον και από την ανάγκη να επιδεικνύει τον μέγιστο ζήλο στην εκτέλεση των καθηκόντων του, προκειμένου να επιβιώσει, γιατί κι αυτός – από τη μια στιγμή στην άλλη – μπορεί να καταλήξει μεταξύ των «μουσουλμάνων». Και, επομένως, σ’ αυτούς τους ανθρώπους εύκολα αποχαλινώνεται η αγριότητα στη συμπεριφορά, που συχνά μετατρέπεται σε σαδισμό. Αυτή η άγρια ​​συμπεριφορά, συχνά, ενεργοποιείται από αντιπάθειες ή προλήψεις, συχνά όσον αφορά τους πιο γέρους ή τους πιο αδύναμους, γιατί, στο στρατόπεδο, η μόνη θρησκεία είναι αυτή της δύναμης και της επίδοσης. Δεν υπάρχουν διαφορές και διακρίσεις είτε έχουμε να κάνουμε με διανοούμενο είτε με ιερέα είτε με αδύναμη γυναίκα. Αν προσπαθήσει κάποιος να ξεφύγει από τη βία που κατευθύνεται από τους «προεξάρχοντες» του στρατοπέδου, ο προορισμός του είναι ο θάλαμος των αερίων, το κρεματόριο.

Ο Robert Antelme, στο βιβλίο του «Το ανθρώπινο είδος», βεβαιώνει: «Η καταπίεση και η αθλιότητα έφταναν σε τέτοιο μεγάλο βαθμό, που ακόμη και μεταξύ των πολιτικών κρατουμένων διακυβευόταν και σπάνιζε η αλληλεγγύη. Ομάδες τριών ή τεσσάρων ατόμων διατηρούσαν ακόμη ένα είδος αλληλεγγύης. Όμως, για να οργανωθεί κανείς, για να σκεφτεί, είναι ανάγκη να έχουν και δυνάμεις και χρόνο. Στο στρατόπεδο, όμως, όλοι εργάζονταν από τις 6 το πρωί έως τις 6 το βράδυ. Σε ένα τέτοιο Kommando, που αποτελείται κυρίως από Γάλλους, Ρώσους, Ιταλούς και Πολωνούς, η οργάνωση μιας διεθνούς αλληλεγγύης δεν θα ήταν εύκολο να επιτευχθεί παρά μόνο με την υποστήριξη από έναν πυρήνα πολιτικών κρατουμένων, οι οποίοι θα είχαν αποκτήσει ένα είδος εξουσίας στο στρατόπεδο. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ο καθένας αναδιπλώνεται και κλείνεται στη δική του εθνικότητα. Και οι πιο ευνοημένοι ήταν οι Πολωνοί, οι οποίοι μιλούσαν – σχεδόν όλοι – τα γερμανικά και οι οποίοι πια είχαν μεγάλη εμπειρία από τα στρατόπεδα και – με εξαίρεση τη ρωσική επίθεση του Φεβρουαρίου – δέχονταν δέματα. Οι Γάλλοι ήταν οι πιο μισητοί, αυτοί που δέχονταν τα περισσότερα χτυπήματα και – μαζί με τους Ιταλούς – ήταν οι λιγότερο εύρωστοι. Μα αυτά δεν ήταν αρκετά. Η γαλλική ομάδα συμπεριελάμβανε και καμιά δωδεκαριά κρατουμένους του κοινού ποινικού δικαίου. Μια κοινωνία – όπως αυτή του διοικητικού μορφώματος που ονομάζεται Kommando – που κυριαρχείται από παλιάνθρωπους, σ’ αυτή την κοινωνία οι παλιάνθρωποι έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να επιβιώσουν. Αν κάποιος δεν μπορούσε να πετύχει κάτι που ζητούσε μέσα από τη διοικητική δομή των Kapos ή των «Παλιών» του συγκροτήματος στο οποίο διέμεναν, μέσα από τις νόμιμες διεκδικήσεις, αυτό μπορούσε να το πετύχει μέσα από το δίκτυο της παράνομης διακίνησης, της κολακείας, της αγοράς, και μέσα από ένα είδος αμφίβολης αλληλεγγύης μεταξύ ανθρώπων, μεταξύ προσώπων «με αμοιβαία κατανόηση». Αυτή η «κατανόηση» μπορούσε πανεύκολα να μετατραπεί σε άγριο μίσος, και μετά πάλι σε κατανόηση, ανάλογα με τις συνθήκες. Μιλάμε για την απόλυτη κυριαρχία των κρατουμένων του κοινού ποινικού δικαίου και της νοοτροπίας που βασιλεύει στις ποινικές φυλακές.»

Δεν παραθέτουμε φωτογραφίες από το βιβλίο αυτή τη φορά. Θα ανατρέξουμε σε ένα «διδακτικό» ντοκιμαντέρ, που «αλιεύσαμε» από το διαδίκτυο, σχετικά με το Άουσβιτς.
Δίνουμε την υπόσχεση να επεξεργαστούμε όλες τις φωτογραφίες του βιβλίου και να τις αναρτήσουμε, αν τα καταφέρουμε, με μουσική επένδυση.
Στο μεταξύ, για όσους τακτικά μας παρακολουθούν, επισημαίνουμε ότι αναρτούμε περίπου μία ενότητα τη βδομάδα. Μας απομένουν λιγότερες από όσες έχουμε αναρτήσει. Ελπίζουμε να μπορέσουμε να τηρήσουμε αυτή τη συχνότητα μέχρι το τέλος του καλοκαιριού.
Ακολουθεί το βίντεο για το Άουσβιτς. Ενημερωθείτε και σεβαστείτε την αγωνία και τις μνήμες των ανθρώπων.

Το βιβλίο προέρχεται από το Αρχείο Παληοτάκη και η απόπειρα μετάφρασης έγινε από τον ίδιο τον Παληοτάκη.

Εάν επιθυμείτε να διαβάσετε το πρωτότυπο κείμενο στα Ιταλικά, παρακαλώ πατήστε δίπλα

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπρακίδων
www.lamprakides.gr/blog

12 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1944

Πέμπτη, Οκτώβριος 12th, 2017

«Ήταν ένα κάρο φορτωμένο νέες και νέους που ξεφωνίζανε. Στο άλογο που τραβούσε το κάρο καθότανε καβάλα μια γυναίκα μελαχρινή σα γύφτισα που είχε στο κεφάλι και στους ώμους ένα σάλι επαναστατικά κατακόκκινο. Φορούσε κίτρινο φουστάνι και είχε διάφορα χαϊμαλιά στο στήθος, κρατούσε μια ελληνική σημαιούλα και ξεφώνιζε τραγουδώντας: «Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη …». Μια παρέα μάγκες γυρίζανε με ένα χαρτονένιο Χίτλερ κρεμασμένο σε ένα κοντάρι και φωνάζανε ρυθμικά «Εμπατίρησε» (καινούργια λέξη argot). Πολλά τραμ και καμιόνια ανεβοκατέβαιναν τους κεντρικούς δρόμους φορτωμένα παιδιά του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, που φωνάζανε συνθήματα των οργανώσεών τους. Είδα και μια παρέλαση πιτσιρίκων με ξύλινα τουφέκια, του «παιδικού μετώπου» του ΕΑΜ». (Γιώργος Θεοτοκάς, Τετράδια Ημερολογίου, Αθήνα: Εστία). Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Επιστολή Μίκη Θεοδωράκη

Πέμπτη, Οκτώβριος 5th, 2017

Εδώ και κάποιες μέρες έχουμε διαβάσει τη νέα δήλωση – επιστολή του Μίκη, με την οποία δηλώνει – στο τέλος του κειμένου – ότι θα επιθυμούσε να διαδοθεί μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά και από πολλούς άλλους φορείς. Η επιστολή αυτή ήταν δημοσιευμένη στον “Θεοδωρακισμό”. Ακολουθούσαν, εκεί, και τρία σχόλια με τα οποία οι συντάκτες τους δήλωναν την απόλυτη συμφωνία τους με όσα γράφονταν στο κείμενο του Μίκη, ενισχύοντας σε υψηλούς τόνους τις απόψεις που διατυπώνονταν.
Είπαμε να την αναδημοσιεύσουμε, αλλά κυριαρχεί μέσα μας ένας δισταγμός και μια πικρία. Το σκεφτήκαμε πολύ και αφήσαμε να περάσουν μέρες, πριν την παρουσιάσουμε και από το blog του Λαμπράκηδων.Μας “ξένισε” – αλήθεια είναι – η άποψη που μοιάζει να βγαίνει από τη σκέψη και το στόμα του Μίκη. Εμείς, που ζήσαμε τόσα χρόνια αγώνων και αμοιβαίας εμπιστοσύνης μαζί του, δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι είναι δυνατόν να κάνει τέτοιου είδους προτάσεις. Ακινήτου Εκτός
κι αν αδυνατούμε πι να κατανοήσουμε το σκεπτικό του και τις κινητήριες δυνάμεις της επιχειρηματολογίας του.
Στο κείμενο υπάρχουν “διαπιστώσεις” και “εκφράσεις” που μας στενοχωρούν. Όχι γιατί δεν αγγίζουν μέρος της αλήθειας και της σημερινής ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας. Αλλά, παρόλη τη δυσκολία που κι εμείς έχουμε να αποδεχθούμε το είδος διακυβέρνησης που ασκεί μια αριστερή σχετική πλειοψηφία, παρά την πληγή που τρέχει μέσα μας αίμα, αδυνατούμε να χωνέψουμε – ακόμη, ελλείψει ατράνταχτων αποδείξεων – την “διαπίστωση” ότι “Ο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα παραμείνει στην ιστορία ως η δεξιότερη από όλες τις κυβερνήσεις της Ελλάδας από το 1831 μέχρι σήμερα “. (Να σημειώσουμε εδώ πως οι έννοιες “Δεξιά” και “Αριστερά” εμφανίστηκαν πολλές δεκαετίες μετά το 1831! …). Εμείς, που δοκιμάσαμε στο σώμα, στην ψυχή και στη συνειδησή μας τη δεξιά – έως και φασιστική – βία και αυθαιρεσία δεν ξέρω, άν μπορούμε να διατυπώνουμε τέτοιες απόψεις. Φυσικά, ο καθένας έχει την ελευθερία να εκφράζεται και να διατυπώνει απρόσκοπτα την άποψή του.
Και πάλι θα επισημάνουμε ότι το κλίμα πως το μηδενιστικο και εμφυλιοπολεμικό κλίμα που υφέρπει – κυρίως στα σχόλια και τις απόψεις που ακολουθούν, στο Θεοδωρακισμό, μετά το κείμενο του Μίκη – είναι άκρως επικίνδυνο για τη χώρα, ακόμα κι αν αυτή η χώρα δεν απολαμβάνει την ανεξαρτησία της. Άλλωστε, πότε υπήρξαμε ανεξάρτητοι και κύριοι της μοίρας μας ως Λαός; Τη μεγαλύτερη ζημιά η σημερινή Κυβέρνηση την έχει κάνει στην Ελλάδα ή έχουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης και οι προηγούμενες;
Πράγματι, μπορεί η ζημιά να αποβεί μεγάλη για την Αριστερά! Αλλά, για τη χώρα είναι η μεγαλύτερη που έχει μέχρι τώρα υπάρξει ;;; Ας σοβαρευτούμε, σύντροφοι και φίλοι !!! Η μνήμη ακόμα υπάρχει, αγαπητοί σχολιαστές. Δεν εγκαταλείψαμε, είμαστε ακόμα ζωντανοί και θα φωνάζουμε με όλη την δύναμη που μας απομένει, όποτε καταστρατηγούνται οι αξίες και τα δικαιώματά μας.
Και, φυσικά, δεν έχουμε καμία διάθεση να δώσουμε τα “εύσημα” στη σημερινή αντιπολίτευση, που κουβαλά ένα τόσο τόσο βαρύ και μαύρο παρελθόν, που συμμετείχε στην καταβύθιση της χώρας στα μνημόνια και στην απώλεια της ανεξαρτησίας μας.
Προτιμώ να ζητήσουμε από το Λαό μας να έχει “πάντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μας” και της συνείδησής μας. Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »