Αρχεία για τον μήνα Ιούνιος, 2017

Σκέψου Άνθρωπε

Πέμπτη, Ιούνιος 29th, 2017

Σκέψου, Άνθρωπε
Αφιερωμενο στους Αδιάφορους,
στους «Δύσπιστους», στους «Απολιτικούς»

Το Βιβλίο ΑΥΤΟ προορίζεται ΓΙΑ τους Αδιάφορους, τους Δύσπιστους , τους «Απολιτικούς» , για όσους είναι επιρρεπείς στο να κλείνονται και να αγνοούν εγωιστικά τις πράξεις , τα έργα, τις προσπάθειες όσων υπόφεραν αγωνιζόμενοι για την ελευθερία των άλλων , των συγχρόνων τους και των απογόνων , και από τους οποίους αφαιρέθηκε η ελευθερία ενός άμεσου θανάτου και τους οποίους οδήγησαν να γεμίσουν τις καταχθόνιες πόλεις της καταστροφής , τα στρατόπεδα συγκέντρωσης , που δημιουργήθηκαν από τον ναζισμό στη γερμανία και στις κατεχόμενες από αυτήν χώρες , κ ατά τη διάρκεια του πολέμου που εξαπέλυσε ο ναζισμός . Μιλάμε για τέσσερα, πέντε εκατομμύρια πλάσματα. Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Η Ιστορία ως Ιδεολογία

Κυριακή, Ιούνιος 25th, 2017

Μετά από καιρό “αδράνειας”, φιλοξενούμε σήμερα ένα κείμενο / μελέτη του φίλου Κώστα Λάμπου , με το οποίο επιχειρεί να μελετήσει το ρόλο της Ιστορίας, αλλά και της Φιλοσοφίας και όλων των Επιστημών, στη διαμόρφωση της ιδεολογίας των ανθρώπων και των κοινωνιών.
Πιστεύοντας ότι αξίζει να προσεγγίσουμε την σκέψη του, προχωράμε στο σημερινό μήνυμα για τους φίλους και τους αναγνώστες και του δικού μας blog. Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Ο,ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΘΝΙΚΟ, ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΣΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ…

Κυριακή, Ιούνιος 18th, 2017

Διάβασα τις τελευταίες μέρες την επιστολή που έστειλε ο Μίκης στον Θεοδωρακισμό. Ταράχτηκα. Συγκλονίστηκα. Και ένιωσα πόσο πολύ κοπιάσαμε, αλλά και πόσο βαθιά πονέσαμε.

Βαθιά η πίκρα του Μίκη και όχι άδικα. Πρόσφερε – κι αυτός και η γενιά μας – πάρα πολλά. Το πιστεύω ακράδαντα. Και τα χρόνια περνούν – και, πιστέψτε με – περνούν ταχύτατα, ειδικά όταν βρίσκεσαι κοντά στο τέρμα, όπως περνούν οι μήνες όταν από βρέφος γίνεσαι νήπιο. Και η δικαίωση αργεί…. Κι όσο κι αν αισθάνεσαι ότι εσύ το έκανες το χρέος απέναντι στην κοινότητα και απέναντι στον εαυτό σου, δεν μπορείς να αποφύγεις την πίκρα που ακολουθεί το άδικο και την προδοσία. Όσο κι αν έχεις συγχωρήσει αυτούς που πρόδωσαν, αυτούς που σε πίκραναν, αυτούς που δεν κατάλαβαν και φάνηκαν κατώτεροι των περιστάσεων, αυτό καθαυτό το γεγονός δεν διαγράφεται ποτέ και μένει σαν μια πληγή που όλο και πυορροεί… Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Διασώζοντας τη μνήμη της γενιάς μας…

Πέμπτη, Ιούνιος 15th, 2017

Θα θυμηθώ σήμερα το άλλο περιστατικό, που έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της δικτατορίας με πρωταγωνιστές και πάλι τον φίλο και γνωστό ποινικολόγο, τον Χριστόφορο τον Αργυρόπουλο, και εμένα, τον Παληοτάκη.
Πρόκειται για την αποθήκη των εκδόσεων “ΘΕΜΕΛΙΟ”, όπου βρίσκονταν το μεγάλο στοκ των βιβλίων του εκδοτικού οίκου, την οποία, όπως γράφω και παρακάτω, τα τσιράκια της Χούντας δεν είχαν καταφέρει να τη βρουν και να εξαφανίσουν το θησαυρό αυτό της νιότης μας και των αγώνων μας.
Μπορεί να ακούγομαι συναισθηματικός, αλλά – σας διαβεβαιώνω – πέρα από τη συναισθηματική φόρτιση, που είναι δεδομένη, κρίνω πως μιλώ τελείως ρεαλιστικά, όταν ισχυρίζομαι πως πρόκειται για “θησαυρό”.
Όλα
αυτά τα βιβλία κατόρθωσαν να σωθούν και να αποτελέσουν τη “μαγιά”, προκειμένου να ξαναστηθεί ο εκδοτικός οίκος “ΘΕΜΕΛΙΟ”.
Πολλοί θα αντιτείνουν πως δεν αποτελεί πρώτη “έγνοια” η τύχη ενός επιχειρηματικού ομίλου, πόσω μάλλον σήμερα, που οι εταιρείες κλείνουν η μία μετά την άλλη.
Για τη Γενιά μας, όμως, δεν επρόκειτο μόνο για έναν εκδοτικό οίκο, έναν από τους πολλούς ακόμη και τότε. Ήταν ο εκδοτικός οίκος, που αποτελούσε για εμάς “ευαγγέλιο” γνώσης και ενημέρωσης, ψυχαγωγίας και αγωγής. Δεν έχω πρόχειρο έναν ενδεικτικό κατάλογο των εκδόσεων, όπου θα μπορούσε καθένας να διαπιστώσει πως μεγάλοι λογοτέχνες και επιστήμονες, Έλληνες και ξένοι, ομάδες και άτομα εμπιστεύονταν το πνευματικό έργο τους στις εκδόσεις “ΘΕΜΕΛΙΟ”.
Πολλές από αυτές τις διαπιστώσεις και κρίσεις τις είχαμε συνειδητοποιήσει τότε, στην ηλικία της αγωνιστικότητας, στην ηλικία της άδολης προσφοράς, τότε που πιστεύαμε πως αλλάζαμε τον κόσμο, πως όλες οι δυνατότητες βρίσκονταν στα χέρια μας και στον αγώνα μας.

Όμως, αυτή η αγωνιστικότητα, αυτή η πίστη στην αλλαγή, ο “ΝΥΝ ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ ΑΓΩΝ” της δικής μας γενιάς, είχε τραφεί μέσα από τα έργα των μεγάλων μας δημιουργών και στοχαστών, που κοσμούσαν και τις Λέσχες των Λαμπράκηδων και, τα περισσότερα, ήταν εκδόσεις “ΘΕΜΕΛΙΟ”.
Δεν ξέρω, αν κατάφερα να μεταδώσω την κινητήρια δύναμη, που όπλισε το μυαλό και τη δράση μας, εμένα και του Χριστόφορου Αργυρόπουλου.
Πιστεύω, όμως, πως είναι πιο εύκολα κατανοητή η συναισθηματική ώθηση που μας κινητοποίησε τότε, αλλά και η ανάγκη που με έκανε να μιλήσω για αυτό το γεγονός. Αυτός είναι και ο λόγος που το δημοσιεύω. Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα, κακιά σκουριά δεν πιάνει…;;;

Παρασκευή, Ιούνιος 9th, 2017

Κάποια στιγμή, το Μάη, θυμήθηκα την ανάρτηση που είχαμε κάνει, στο ξεκίνημα του blog των Λαμπράκηδων, για τα μάρμαρα από τον τάφο του Γρηγόρη Λαμπράκη, στο Α’ Νεκροταφείο των Αθηνών.

Θα διαβάσετε παρακάτω το περιστατικό, όπως το περιέγραφα τότε. Με την ευκαιρία, θα ήθελα να κάνω την αποκατάσταση ενός λάθους μνήμης, η οποία τα τελευταία χρόνια δεν είναι και το καλύτερο σημείο μου. Και εννοώ το πλήθος του κόσμου που συνόδευσε τον Γρηγόρη στην “τελευταία κατοικία του”. Έγραψα για 500.000, ενώ οι πιο συντηρητικές εκτιμήσεις της εποχής μιλούσαν για πάνω από 700.000 ανθρώπους που παρευρέθηκαν και έδωσαν το παρόν στο τελευταίο αυτό αντίο, δίνοντας, παράλληλα την υπόσχεση για τη γέννηση του Κινήματος, με το σύνθημα “ΚΑΘΕ ΝΕΟΣ ΚΑΙ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ” και “Ο ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ ΖΕΙ”.

Και τότε, εννοώ στη δικτατορία, με μεγάλη καθυστέρηση είχαμε πληροφορηθεί το γεγονός του βανδαλισμού, της σύλησης του μνημείου του Γρηγόρη. Είχαμε, όμως, κάποιες δικαιολογίες. Ζούσαμε σε ανώμαλο καθεστώς, σε συνθήκες παρανομίας και εξορίας, φυλακίσεων και βασανιστηρίων. Κάποιοι, βέβαια, πάντα αγρυπνούσαν. Είδαν την καταστροφή και ειδοποίησαν. Έστω και αργά, πήγαμε, παίρνοντας όλα τα μέτρα προφύλαξης, σώσαμε ό,τι μπορούσαμε, αφού με πολλή αγάπη και φροντίδα τα καθαρίσαμε, και τα φυλάξαμε, μεχρι να δοθεί η κατάλληλη ευκαιρία να αποκατασταθεί η μνήμη, η ιστορία και η βεβήλωση. Έδωσα τα μάρμαρα στην ΕΜΙΑΝ, τον Οκτώβρη του 2007. Δεν έχω, έκτοτε, καμιά ενημέρωση για την τύχη αυτών των μαρμάρων.

Η Χούντα προσπάθησε να “λασπώσει” τη μνήμη και να τη “θάψει”. Δεν τα κατάφερε, αυτό είναι κάτι περισσότερο από σίγουρο. “Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα, κακιά σκουριά δεν πιάνει”. Εκτός κι αν οι σύντροφοι επιτρέψουν στο χρόνο και την αμέλεια να αποθέσει αυτή τη σκουριά στα μάρμαρα από τον τάφο του Γρηγόρη. Κι αυτή η σκουριά θα πονέσει πιο πολύ, περισσότερο από την όποια λάσπη μπορεί να έριξε η Χούντα, περισσότερο κι από το αίμα και το θάνατο που σκόρπισε το τρίκυκλο του Γκοτζαμάνη… Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Πρόταση εξόδου από την κρίση – Προς τον πολίτη Μαρκεζίνη

Σάββατο, Ιούνιος 3rd, 2017

Έχουμε οδηγηθεί ως χώρα σε σημείο από το οποίο δεν ξέρουμε αν υπάρχει επιστροφή . Σίγουρα, πάντα υπάρχουν περιθώρια ένας Λαός και οι ηγέτες του να δουν και να στοχεύσουν στην Αναγέννηση των ελπίδων και των οραμάτων του , των στόχων του, του Μέλλοντός του.
Ως blog – στην αρχή της κρίσης – είχαμε δημοσιεύσει μια πρόταση / έκκληση για τη διακυβέρνηση της Ελλάδας και τη διαχείριση της επικίνδυνης περιόδου , πάντα στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Μιλούσαμε για Προεδρία της Δημοκρατίας, η οποία θα μπορούσε να ανατεθεί στον πάντα παρόντα Μίκη Θεοδωράκη και η διαχείριση της διακυβέρνησης της χώρας να βρίσκεται στα χέρια του Βασιλείου Μαρκεζίνη , του έμπειρου νομικού και γνώστη της Ευρωπαϊκής νομοθεσίας και πραγματικότητας .
Δεν εισακούσθηκε και δεν γνωρίζουμε καν αν συζητήθηκε ποτέ ή αν προβλημάτισε κάποιους ως πρόταση .
Θα φανεί ανεδαφική πλέον ως πρόταση. Τα χρόνια βαραίνουν πολύ στις πλάτες του Μίκη, περισσότερο από λίγα χρόνια πρωτύτερα. Όμως, δεν νομίζω πως δεν μπορεί να υπάρξει – ακόμη και τώρα – μια πρόταση για έξοδο από την κρίση. Φυσικά, αυτή δεν είναι οι εκλογές. Δεν νομίζουμε πως υπάρχει κάποιος αρχηγός κομματικού μηχανισμού, που θα μπορούσε να σπάσει ογκόλιθους , συμφέροντα και ιδεοληψίες.
Η έξοδος από την κρίση θέλει γνώση των ευρωπαϊκών και παγκόσμιων δεδομένων , θάρρος και θράσος να συγκρουστεί κανείς αποτελεσματικά με όσους απεργάζονται το μέλλον της Ανθρωπότητας . Θέλει και ειλικρίνεια και ειλικρίνεια . Να μιλήσει τη γλώσσα της Αλήθειας ενώπιον του Ελληνικού Λαού . Και πιστεύουμε πως ο Λαός μας – αλλά και κάθε Λαός –
εκτιμά την Αλήθεια και είναι έτοιμος να θυσιάσει πολλά για να την υπηρετήσει . Αρκεί να την πιστέψει.
Ας λειτουργήσει, εύχομαι, αυτή η ανάρτηση ως πρόκληση, προκειμένου να πέσουν στο τραπέζι προτάσεις δυναμικές, ειλικρινείς και με όραμα και στόχο το μέλλον των παιδιών μας . Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »