Αρχεία για τον μήνα Νοέμβριος, 2015

Μια “νεανική αποκατάσταση” του Άρη…

Παρασκευή, Νοέμβριος 20th, 2015

Ζητάμε συγγνώμη που δεν είμαστε συνεπείς στις υποσχέσεις μας, άρα και στις αναρτήσεις μας. Φαίνεται ότι είναι “κολλητική ασθένεια” η ασυνέπεια!…
Παρά το ότι ακόμα χρωστάμε μια ανταπόκριση από την εφημερίδα της Λαμίας, την “ΗΜΕΡΑ, σχετικά με τις αντιπροσωπείες που τίμησαν -διχαστικά και πάλι- την 28η Οκτωβρίου, σήμερα “αντιγράφουμε” από την ίδια εφημερίδα ένα περασμένο άρθρο της για την τιμή που αποδόθηκε στον Άρη Βελουχιώτη από τους νέους της ΚΝΕ.
Παρά την επίσημη στάση του ΚΚΕ απέναντι στον Άρη, του οποίου τη μνήμη δεν έχει αποκαταστήσει πλήρως ακόμα, οι νέοι του κόμματος φάνηκαν ανώτεροι των περιστάσεων. Αντιπροσωπεία τους από σχολές της Αθήνας κατέθεσαν στεφάνι στο άγαλμα του Άρη, εκφώνησαν λόγους, έκαναν πορεία στους δρόμους της πόλης μας και παρέμειναν τιμώντας και τον Άρη και τους συμπολίτες του και συμπολίτες μας.
Μπορεί οι τιμές και οι παράτες να είναι για τα μάτια του κόσμου, και σιγά μην είχε ο Άρης ανάγκη αυτές τις γιορτές, αλλά η μνήμη γίνεται αχνή, η ιστορία διαστρεβλώνεται και παραχαράσσεται και οφείλουμε να είμαστε σε εγρήγορση. Όχι για τον Άρη Βελουχιώτη. Ο Άρης έχει γράψει ιστορία στη μνήμη και στην καρδιά μας, στην Ελλάδα, στον κόσμο, έχει καταγραφεί ανάμεσα στους ήρωες της Αντίστασης του Ανθρώπου στο φασισμό. Το ζήτημα είναι εμείς να θυμόμαστε, εμείς να αντιστεκόμαστε και να μένουμε όρθιοι…

Παληοτάκης Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Μνήμες Πολυτεχνείου στη Λαμία

Δευτέρα, Νοέμβριος 16th, 2015

Με την ψυχή στο στόμα παρουσιάζουμε αυτή την ανταπόκριση από την τοπικήεφημερίδα της Φθιώτιδας, την “ΗΜΕΡΑ“.
Πρόκειται για μια πολύ σημαντική έκθεση που παρουσιάζεται στο ισόγειο του κτιρίου της Περιφέρειας. Και μιλάμε για την έκθεση με φωτογραφίες του φίλου και παλιού συναγωνιστή τον καιρό των Λαμπράκηδων, του Βασίλη Καραγεώργου.
Ο αεικίνητος αυτός φωτορεπόρτερ ήξερε να διακρίνει τα σημαντικά γεγονότα και σ’ αυτά ήταν πάντα παρών. Τον καιρό των αγώνων και των δράσεων των Λαμπράκηδων, αλλά και στα Ιουλιανά, τον θυμάμαι πάντα μπροστά, να αποτυπώνει στο φιλμ του χιλιάδες στιγμές της δράσης μας και των αγώνων μας εκείνα τα σημαντικά για τη γενιά μας αλλά και για την Ελλάδα χρόνια.
Με την ίδια ευστοχία και ταχύτητα που αποτύπωνε τις στιγμές, με την ίδια αποτελεσματικότητα τα τύπωνε και μας έδινε για να δημιουργήσουμε το άλμπουμ των αγώνων μας.
Αυτόν τον άξιο φωτορεπόρτερ αποφάσισαν οι τοπικές αρχές παρουσιάζοντας το μοναδικό φωτογραφικό υλικό που διαθέτει από τις ημέρες του Πολυτεχνείου.
Ακολουθεί η συγκέντρωση του υλικού και του ρεποτράζ που έκανε η “ΗΜΕΡΑ” σε τρεις συνεχόμενες εκδόσεις της. Γι’ αυτό εγώ δεν θα δώσω άλλες λεπτομέρειες για αυτή την έκθεση. Απλώς, να επισημάνω ότι – λόγω της επετείου – θα παραμείνει μέχρι τις 17 Νοεμβρίου, άρα όσοι ενδιαφέρονται πρέπει να σπεύσουν.
Από τη δική μου πλευρά, νιώθω την ανάγκη να απευθύνω τους χαιρετισμούς μου στον Βασίλη Καραγεώργο και να ευχηθώ να αξιοποιήσουν οι τοπικές αρχές και να αναδείξουν όλη την αξιόλογη “φωτογραφική του παρουσία”.

Παληοτάκης Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Είναι η οικονομία Φίλε!

Σάββατο, Νοέμβριος 7th, 2015

Μία ακόμη παρέμβαση του φίλου Κώστα Λάμπου φιλοξενούμε σήμερα στο blog των Λαμπράκηδων. Πηγή μας υπήρξε η ιστοσελίδα “Πρωτοβουλία Διαλόγου για την Άμεση Δημοκρατία και τον Ουμανισμό“.
Ο Κώστας Λάμπος -γυρνώντας και ξαναγυρνώντας στα ίδια επίκαιρα και τόσο σοβαρά θέματα- επιχειρεί να κάνει βίωμα και απαίτηση δική μας την αλλαγή, την αντίσταση σε όσα μας φθείρουν, την άρνηση της υποδούλωσης σε ανθρώπους, μηχανισμούς και συμπεριφορές.

Παληοτάκης

Είναι η οικονομία Φίλε! Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

“Ένα παιδί μετράει τον ΕΝΦΙΑ”

Τρίτη, Νοέμβριος 3rd, 2015

Διάβασα το παρακάτω σχόλιο του Μίκη στο άρθρο της Έλενα Ακρίτα από τα “ΝΕΑ”, με αφορμή τον ΕΝΦΙΑ που επιβλήθηκε σε δύο Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που δραστηριοποιούνται για την προστασία των παιδιών. Και εννοώ τα “Παιδικά Χωριά SOS” και το “Χαμόγελο του Παιδιού”.
Υπέρογκα ποσά τους επιβλήθηκαν. Φυσικά, για περιουσιακά στοιχεία, ακίνητα και αγροτεμάχια, που έχουν στη διάθεσή τους και στην κατοχή τους από δωρεές.
Όσο κι αν όλοι διατηρούμε την καχυποψία μας για τις ΜΚΟ (Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις) και για τα έσοδά τους, που ακολουθούν, συχνά, υπόγειες διαδρομές, δεν μπορούμε να μην εκπλαγούμε και να μην αντιδράσουμε σε μια τέτοια υπερφορολόγηση. Κυρίως, γιατί πρόκειται για παιδιά, για τα οποία όλοι εξαντλούμε την ευαισθησία μας.
Ίσως τα ποσά να αντιστοιχούν σε υπαρκτά περιουσιακά στοιχεία. Ίσως να είναι σωστοί οι υπολογισμοί. Όμως, δεν θα πρέπει οι “αρμόδιοι” να διερευνήσουν καλύτερα την υπόθεση; Κι αν κάπου υπάρχει λάθος, κι αν πρέπει να αναθεωρηθούν τα ποσά, τότε πρέπει να βγουν υπεύθυνα και να το πουν και να ζητήσουν συγγνώμη για τα λάθη. Αλλά, κι αν κάτι κρύβεται πίσω από τους οργανισμούς αυτούς, κι αν κάτι ύποπτο υπάρχει στα περιουσιακά τους στοιχεία, και πάλι θα πρέπει με θάρρος και ειλικρίνεια να βγουν οι αρμόδιοι να μας ενημερώσουν. Διαφορετικά, θα προσυπογράψω κι εγώ τα λόγια της Έλενας Ακρίτα: “Εδώ και χρόνια, ο ουρανός της Ελλάδας δεν έχει άστρα.
Κι έτσι όπως πάμε, δεν θα έχει ούτε παιδιά.” Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Θλιβερά διχασμένοι στην επέτειο για την απελευθέρωση της Λαμίας

Δευτέρα, Νοέμβριος 2nd, 2015

Έφτασε και πάλι η ημέρα του εορτασμού της επετείου της απελευθέρωσης της Λαμίας από τους ναζί.
Η 18η Μαρτίου 1944 ήταν ημέρα χαράς ενωτικής, πριν από 71 χρόνια. Κι ακολούθησε ο εμφύλιος σπαραγμός λίγο μετά.

Δεν είναι της στιγμής να αναλύσουμε τα αίτια αυτής της “κατάρας του Ελληνισμού”. Και εννοούμε το διχασμό, τον εθνικό διχασμό, το να είμαστε ο καθένας και το μπαϊράκι του στις κρίσιμες στιγμές του Έθνους. Μπορεί κανείς να μας πει ότι ενωνόμαστε στη συνέχεια και “μεγαλουργούμε”. Ναι, αλλά αφού απειληθούμε πρώτα με αφανισμό, αφού δημιουργήσουμε πληγές αγιάτρευτες στο κορμί του Έθνους.
Ο Παληοτάκης δεν πήγε εφέτος, συνειδητά, στον γιορτασμό της επετείου. Πέρσι, όταν παρευρέθηκε, τα συναισθήματα ήταν οδυνηρά.
Και φέτος οι εντυπώσεις που του άφησε ο “τριχασμός” του εορτασμού ενώπιον του καβαλάρη Άρη ήταν επιεικώς απαράδεκτες.
Διάβασε στον τύπο ότι, φέτος, τρεις διαφορετικές ομάδες κατέθεσαν στεφάνια στην πλατεία Λαού, στα πόδια του αλόγου του Άρη. Και μιλάμε για ομάδες, γιατί αυτή δεν ήταν καν αντιπροσωπεία κομμάτων και συνδυασμών. Ήταν μια ανακυκλούμενη παρέα των ίδιων και των ίδιων γραφικών, που εκθέτουν τον εαυτό τους, τις ιδέες τους και την Αριστερά. Και όταν λέμε “εκθέτουν” εννοούμε και το ότι ποζάρουν μπροστά στο φακό χωρίς να ντρέπονται για την ολιγαριθμία τους και το γεγονός ότι εκθέτουν τις ιδέες και τους αγώνες που έδωσε η Αριστερά στον τόπο μας.
Και οι τρεις ομαδούλες ήταν εκπρόσωποι της “επίσημης” Αριστεράς: του ΚΚΕ, της δημοτικής “ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ”, που “κοσμούσαν” τις τάξεις της οι προσφάτως αποσκιρτήσαντες από τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτοί της νεόκοπης διάσπασης της Αριστεράς, και μιλάμε για τη “ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ”, και εντέλει η “κυβερνητική Αριστερά”, η “επίσημη”, οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ, συνοδευόμενοι από προσφάτως εκλεγέντες στο βουλευτικό αξίωμα. Για φαντάσου να ήθελαν να καταθέσουν στεφάνια και οι διάφορες άλλες ομάδες της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς! Θα σκέπαζαν το βάθρο πάνω στο οποίο στέκεται ο Άρης καβαλάρης!
Κάποιες στιγμές, μας περνάει από το μυαλό πως ίσως θα ήταν καλύτερα να σκεπαζόταν και από άλλα στεφάνια! Έτσι θα κρυβόταν, ίσως, η βρωμιά που η Δημοτική Αρχή – αλλά και εμείς οι πολίτες – ανεχόμαστε να καλύπτει το άγαλμα του Άρη…
Το είχαμε γράψει και το 2013: Είναι απαράδεκτο να μην μπορούμε να αποδώσουμε τις τιμές που ταιριάζουν στην ημέρα της απελευθέρωσης της Λαμίας ως Έθνος, ως Έλληνες, αλλά να συνεχίζουμε να τις αποδίδουμε ως κόμματα καπηλευόμενα, το καθένα για την πάρτη του, τις δάφνες της Αντίστασης. Και δεν εννοούμε να σβήσουμε τις διαφορές που μας χωρίζουν! Όχι! Είναι ιστορικά αναγκαίο να γνωρίζουμε τι πρόσφερε, σε τι έβλαψε, τι έχασε και τι κέρδισε ο καθένας σ’ εκείνο τον άνισο αγώνα με τον κατακτητή. Αλλά, να μην μπορούμε να παρευρεθούμε από κοινού, με τη διαφορετικότητά μας ο καθένας, σε μια κοινή εκδήλωση μνήμης! Αυτό δεν μπορούμε να το αποδεχθούμε! Δεν το χωράει το μυαλό μας!
Εδώ δεν είναι συνδικαλιστική διεκδίκηση. Μιλάμε για την ιστορία μας, το κοινό παρελθόν μας.
Η Αριστερά εξακολουθεί να τρώει τις σάρκες της, ενώ οι εχθροί και οι απειλές πολλαπλασιάζονται γύρω μας… Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »