Αρχεία για τον μήνα Σεπτέμβριος, 2015

SIATE GENTILI CON LA MIA VECCHIAIA…

Τετάρτη, Σεπτέμβριος 30th, 2015

Αυτό είναι το κείμενο που μας είχε παρακινήσει να κάνουμε ένα αφιέρωμα στον Πιέτρο Ινγκράο. Αυτή τη χρονιά, το 2015, στην Ιταλία γιόρταζαν και τιμούσαν τα 100 χρόνια ζωής που είχε διανύσει ο μεγάλος Ιταλός αγωνιστής, διανοητής, πολιτικός.
Δεν προλάβαμε να δημοσιεύσουμε αυτό το κείμενο – ούτε και άλλα που έχουμε κατά νου – γιατί μας πρόλαβε το τέλος της ζωής του αιωνόβιου Πιέτρο Ινγκράο.
Μας είχε κινήσει την περιέργεια ο τίτλος, που είναι λόγια του ίδιου του Πιέτρο Ινγκράο, που μας ζητούσε να δείξουμε κατανόηση, να είμαστε ευγενικοί με τα γηρατειά του. Δεν μας ζήτησε να τα σεβαστούμε, γιατί γνώριζε -μάλλον- βαθιά μέσα του ο σοφός αυτός άνθρωπος πως ο σεβασμός κερδίζεται – σε όποια ηλικία – και δεν είναι υποχρέωση της κοινωνίας προς τους ηλικιωμένους.
Και ο Πιέτρο Ινγκράο είχε κερδίσει το σεβασμό και την εκτίμηση με τους λόγους και τις πράξεις του, με την εν γένει στάση ζωής του. Και είχε ζήσει έντονα, μαχητικά, χωρίς υποκριτικές αναστολές… Γι’ αυτό και μας ζητούσε να είμαστε ευγενικοί… Οι μεγάλοι άνθρωποι γνωρίζουν να μη μετανοιώνουν για τις επιλογές τους. Έχουν επίγνωση ότι η κοινωνία αναγνωρίζει τις αξίες και τις αλήθειες στο βάθος του χρόνου…

Η ομάδα του blog των Λαμπράκηδων Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Καλό ταξίδι ακριβέ σύντροφε και φίλε, Pietro Ingrao

Κυριακή, Σεπτέμβριος 27th, 2015

Εδώ και μέρες ετοιμάζαμε ένα αφιέρωμα στον Pietro Ingrao, πολύτιμο σύντροφο και φίλο του Παληοτάκη στα χρόνια της νιότης και όχι μόνο.
Η αφορμή του αφιερώματος που ετοιμάζαμε ήταν τα 100 χρόνια ζωής που συμπλήρωσε τη χρονιά αυτή, το 2015, ο φωτεινός αυτός φάρος της αριστερής σκέψης και πράξης στην Ιταλία και στην Ευρώπη ολόκληρη.
Μας πρόλαβε ο θάνατός του. Απροσδόκητος σύμφωνα με το σημείωμα των συντρόφων του που ανακοίνωνε το θάνατό του στο σπίτι του, στη Ρώμη.
Μαζί με τους Ιταλούς συντρόφους του, στέλνουμε και εμείς τα συλλυπητήρια στην οικογένειά του, στην αδελφή του Giulia και στα παιδιά του Celeste, Chiara, Bruna, Renata και Guido.
Συνυπογράφουμε κι εμείς, μαζί με τους συντρόφους του, ότι ο θάνατος του Pietro Ingrao σηματοδοτεί μια μεγάλη απώλεια για την Ιταλική Δημοκρατία και αφήνει ένα μεγάλο κενό στην ιταλική πολιτική πραγματικότητα.

Παραθέτουμε το σημείωμα του Έλληνα Πρωθυπουργού, του Αλέξη Τσίπρα, για το θάνατο του Pietro Ingrao: Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Πέτρος Κόκκαλης – Παραδείγματα ζωής

Παρασκευή, Σεπτέμβριος 25th, 2015

Το blog των Λαμπράκηδων “ανακάλυψε” στην ιστοσελίδα “Ατέχνως” μια πολύτιμη ανάρτηση για τον γιατρό Πέτρο Κόκκαλη και για την προσφορά του στην επιστήμη, στην κοινωνία, στον αγώνα ενάντια στο φασίστα κατακτητή, γενικότερα στον ελληνικό λαό που είχε ανάγκη από τέτοιου είδους προσφορά.
Τα τελευταία χρόνια η ανιδιοτέλεια θεωρείται σπάνιο είδος – ίσως από κάποιους να θεωρείται και υποκρισία – και η προσφορά στο συνάνθρωπο εκλείπει, αλλά και η αγάπη και η αφιέρωση και η αφοσίωση στην πατρίδα αντιμετωπίζονται καχύποπτα και με υποψία εθνικισμού.
Διαβάζοντας αυτή την παρουσίαση του έργου και της σκέψης του Πέτρου Κόκκαλη, σκεφτήκαμε να αναζητήσουμε κι εμείς τη στάση και τη δράση ατόμων που μπορούν να λειτουργήσουν ως πρότυπα για τους νεότερους – και όχι μόνο – στον τόπο μας, ως φάροι που θα αναζωογονήσουν την ελπίδα, τη χαρά της προσφοράς και της δημιουργίας.
Κλείνουμε την εισαγωγή μας με τα λόγια του ίδιου του Πέτρου Κόκκαλη, του γιατρού που τίμησε τον όρκο του προς την Επιστήμη και την Ανθρωπότητα. Το απόσπασμα αυτό μας συγκίνησε ιδιαίτερα, ίσως γιατί μας θύμισε τον “πόλεμο” που και σήμερα διεξάγεται ανελέητος και που μοιάζει συνεχώς να εντείνεται με συνέπειες ανυπολόγιστες στον κοινωνικό ιστό. Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Οι μάζες φοβούνται τη λευτεριά…

Τρίτη, Σεπτέμβριος 22nd, 2015

Και άλλες «κουβέντες» της Λιλής Ζωγράφου φιλοξενούμε σήμερα στο blog των Λαμπράκηδων. Τις «αλιεύσαμε στον «Εναλλακτικό».
Σήμερα, μας μιλά για την πολυπόθητη τη λευτεριά, την οποία τόσο ζητάμε αλλά και τόσο φοβόμαστε, γιατί δεν ξέρουμε πώς να τη διαχειριστούμε, να τη χαρούμε, να τη ζήσουμε. Μαθαίνουμε στην υποταγή, στο σκυμμένο κεφάλι, στη ραγιάδικη συμπεριφορά… να αποφασίζουν οι άλλοι για εμάς… και εμείς να ακολουθούμε με «ζήτω», με παλαμάκια ή με γκρίνια του στυλ: «αν ήμουν εγώ, θα…». Και δεν καταλαβαίνουμε ότι εμείς είμαστε πίσω από όλα όσα κάνουμε και κάνουν άλλοι εξ ονόματός μας και «για το καλό μας».
Πρέπει να νιώσουμε τη σημασία των λόγων του Καζαντζάκη: «Δεν υπάρχουν ιδέες – υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες – κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τους κουβαλάει». Κι εμείς είμαστε οι φορείς της ζωής μας, της μοίρας μας, της ελευθερίας ή της σκλαβιάς, της υποταγής μας. Γι’ αυτό και ο αγώνας και η εγρήγορση οφείλουν να είναι συνεχείς.
«Η ανώτατη αρετή δεν είναι νά’ σαι ελεύτερος, παρά να μάχεσαι για ελευτερία».

Η ομάδα του blog των Λαμπράκηδων Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Στο βάθος χρόνου της Αριστεράς υπάρχουν πάνω απ’ όλα τίμιοι αγώνες…

Παρασκευή, Σεπτέμβριος 18th, 2015

Ρέα, είμαι ο Τάκης Παληός. Ζητώ συγγνώμη που, μετά τη μεταπολίτευση, χάθηκα από όλη την παρέα. Την παρέα που περάσαμε αξέχαστα ξενύχτια όλοι μας ακούγοντας μουσική του Μίκη, ώρες ολόκληρες μέχρι να ξημερώσει, στο σπίτι των αδελφών Πλαπούτα, στην Καισαριανή.
Είναι ζωντανό στη μνήμη μου το αξέχαστο μεθύσι, κάποια χρονιά μέσα στη Δικτατορία, στη γιορτή του κρασιού, στο Δαφνί. Θα ήθελα να σε ενημερώσω ότι σου έστειλα δυο φορές χαιρετίσματα με τον Άρη το Συσσούρα, καθηγητή τότε του Πανεπιστημίου Πατρών, που ερχόταν σε αραιά διαστήματα στις Βρυξέλλες και κάναμε παρέα. Πατριωτάκι, Λαμιωτάκι κι αυτός, που με ενημέρωνε για όλα τα κουτσομπολιά τα πολιτικά, τα κομματικά, τα Λαμιώτικα. Αλλά ο Άρης, ως συνήθως, ξεχνούσε τα πάντα, ακόμη και τα χαιρετίσματα.
Ρέα, γράφω κι εγώ, όπως και άλλοι Λαμπράκηδες, λίγη ιστορία, την ιστορία των Λαμπράκηδων. Γι’ αυτό το σκοπό διατηρούμε κι ένα site (www.lamprakides.gr) καθώς και ένα blog (www.lamprakides.gr/blog) για μεγαλύτερη αμεσότητα.
Από τη θέση αυτή αποφασίσαμε να αναδημοσιεύσουμε τη συνέντευξη που έδωσες και άρπαξα την ευκαιρία γι’ αυτή την επικοινωνία, αν διαβάσεις την ανάρτησή μας.
Πολύ θα ήθελα να ακούσω τη φωνή σου (στο 6944395252), τώρα στα 80 μου.

Τάκης Παληός (Παληοτάκης) Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Κρίση, ατομική ιδιοκτησία και κοινωνική ανισότητα (ΙΙ)

Τετάρτη, Σεπτέμβριος 16th, 2015

Αναδημοσιεύουμε σήμερα το δεύτερο μέρος της ανάλυσης που δημοσίευσε ο φίλος Κώστας Λάμπος σε δυο συνέχειες στο TVXS.
Πιστεύουμε ότι θα φανεί χρήσιμη η ανάλυση αυτή σε όσους φιλοδοξούν να κατανοήσουν τη σημερινή κρίση και να αναζητήσουν τρόπους απεμπλοκής και διεξόδους, μακριά από την κατάθλιψη που όλους μάς έχει καταπονήσει.
Μόνο όποιος γνωρίζει τις αιτίες των φαινομένων και των γεγονότων, μόνο αυτός και μόνο τότε μπορεί να επεξεργαστεί στέρεες και μακροπρόθεσμες λύσεις που θα οδηγήσουν στην ανατροπή…

Η ομάδα του blog των Λαμπράκηδων Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Οδεύοντας προς τις εκλογές…

Δευτέρα, Σεπτέμβριος 14th, 2015

Νέες εκλογές έχουμε σε λίγες μέρες. Κρίσιμες; Δεν ξέρουμε πια!…
Ο Μίκης άρθρωσε λόγο στις 11 του μήνα και μας μίλησε για τη θηλιά που έχουν βάλει στο λαιμό μας θεωρώντας προαποφασισμένο το σενάριο.
Εμείς οι νεότεροι βαδίζουμε προς αυτές τις εκλογές με μια γεύση πικρή και με διάχυτη τη μελαγχολία, το αίσθημα της εξαπάτησης, την αμφιβολία ζωγραφισμένη στα μάτια μας…
Η γενιά του Μίκη, όλοι όσο έζησαν πολέμους, Αντίσταση, εμφύλιο, διασπάσεις και κόντρα διασπάσεις μοιάζουν να έχουν μεγαλύτερα αποθέματα δύναμης και αντοχής.
Είναι για όλους μας μια πηγή ζωής και δύναμης, ακόμα κι αν αμφισβητούμε – καμιά φορά – τις διαπιστώσεις τους…

Η ομάδα του blog των Λαμπράκηδων Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Κρίση, ατομική ιδιοκτησία και κοινωνική ανισότητα (Ι)

Πέμπτη, Σεπτέμβριος 10th, 2015

Φιλοξενούμε σήμερα το πρώτο μέρος της ανάλυσης που επιχειρεί ο φίλος Κώστας Λάμπος σχετικά με την κρίση που βιώνουμε, την ατομική ιδιοκτησία και την κοινωνική ανισότητα.
Όπως ο ίδιος σημειώνει: “Η παρακάτω ανάλυση, που είχε την καλοσύνη να φιλοξενήσει σε δυο συνέχειες το TVXS, για τις πραγματικές αιτίες της παρακμιακής κρίσης του καπιταλισμού αποσκοπεί, ως συμβολή στο δημόσιο διάλογο, να συμβάλει στην καλύτερη κατανόηση του από πού ερχόμαστε, πού μας πάνε και πού θα μπορούσαμε και θα έπρεπε να πάμε. Αν έχετε κάτι καλύτερο να προτείνετε, μην το κρατάτε για τον εαυτό σας, άλλωστε ο διάλογος ποτέ και κανέναν δεν έβλαψε εκτός από τα θρησκευτικά και εξουσιαστικά ιερατεία, δηλαδή εκείνους που μας θέλουν βωβούς, οπαδούς και κλακαδόρους.”
Σας καλούμε κι εμείς, λοιπόν, να διαβάσετε με προσοχή τα όσα καταθέτει ο Κώστας Λάμπος και να προβληματιστούμε όλοι για τα όσα γύρω μας και μέσα μας τεκταίνονται…

Η ομάδα του blog των Λαμπράκηδων Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Η αλλαγή έρχεται από τα μέσα;…

Κυριακή, Σεπτέμβριος 6th, 2015

Το απόσπασμα αυτό της Λιλής Ζωγράφου το βρήκαμε ως ανάρτηση στο tvxs.
Είναι γραμμένο – σύμφωνα με την “υπογραφή” της συγγραφέως – τον Οκτώβρη του 1978. Και λες και μας μιλάει για τη σημερινή μας εξαθλίωση, τα σημερινά αδιέξοδα!
Μα τόσο λίγο προοδεύσαμε εθνικά, πολιτικά, κοινωνικά…

Ο τίτλος της ανάρτησης ήταν: “Αν ξαναγινόμουν είκοσι χρονών”, τότε που είμαστε ακόμη γεμάτοι από ενθουσιασμό και διάθεση για αλλαγή, για αγώνα, για να φτιάξουμε το μέλλον μας…
Στους νέους και στην καθαρότητα, τον ενθουσιασμό, την αγωνιστικότητά τους θα πρέπει να πιστέψουμε ξανά κι εμείς σήμερα, γιατί οι δικές μας συνειδήσεις φαίνεται πως έχουν βαθιά αλλοτριωθεί.
Όπως αναφέρει και η Λιλή Ζωγράφου: “Το Σύστημα αποχαλινωμένο καλλιεργεί σκόπιμα την ασυνειδησία, την αγριότητα, το χάος, καταλύοντας το σεβασμό για τον ανθρώπινο παράγοντα. Δεν άφησε τίποτα ανεκμετάλλευτο, από το “χάσμα των γενιών” που αποκόβει τους ανθρώπους μεταξύ τους και ετοιμάζει τους αυριανούς παιδιά-καταδότες του Χίτλερ, ως την κατάργηση της οικογένειας. Ο άνθρωπος βγαίνει στο σφυρί”. Άρα, ο δρόμος για την αλλαγή και την ανατροπή δεν είναι καθόλου, μα καθόλου, εύκολος. Γιατί οι νέοι άνθρωποι εκπαιδεύονται από σάπιους και αλλοτριωμένους ενήλικες, από τα ΜΜΕ, από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και το διαδίκτυο. Έχουμε πια χάσει τη δυνατότητα της προσωπικής, της συντροφικής επαφής, της γόνιμης αλληλεπίδρασης. Όλα τα ψάχνουμε και νομίζουμε πως τα βρίσκουμε στο Διαδίκτυο.
Γι’ αυτό και συνυπογράφουμε το στοχασμό της Λιλής Ζωγράφου: “Αν ξαναγινόμουν είκοσι χρόνων θα ξεκινούσα από τις κορφές των βουνών, αντάρτης, ληστής, πειρατής, ν’ ανοίξω τα μάτια εκείνων που δέχονται αδιαμαρτύρητα τη μοίρα τους, όσο και κείνων που εθελοτυφλούν. Όχι, η επανάστασή μου δε θα στρεφόταν κατά του καταστημένου και του συστήματός του, αλλά εναντίον εκείνων που το ανέχονται. Θα σκότωνα, θα τσάκιζα την κακομοιριά, την υποταγή, την ταπεινοφροσύνη.” Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »