Αρχεία για τον μήνα Μάιος, 2015

Όταν η εργατιά τραγουδούσε τους πόνους και τους κόπους της

Κυριακή, Μάιος 31st, 2015

Βρήκα στο διαδίκτυο αυτό το βίντεο – αφιέρωμα στον Στέλιο Καζαντζίδη.
Κάθισα και το άκουσα όλο, και ειλικρινά με συγκίνησε. Όχι μόνο για τις λεπτομέρειες της ζωής του λαϊκού τραγουδιστή, που τόσο πολύ πόνεσε αλλά και τόσο πολύ αγαπήθηκε. Κυρίως με πόνεσαν οι αναμνήσεις για τις συνθήκες μιας Ελλάδας που και τότε πάλευε να μαζέψει τα κομμάτια της και να σταθεί στα πόδια της. Μιας Ελλάδας που – και τότε – έδιωχνε τα παιδιά της: είτε στην ξενιτιά είτε στην εξορία είτε στην απόλυτη φτώχεια, που διαλύει λογική και ευαισθησία.
Κι όμως, μέσα στη φτώχεια μας, κρατούσαμε κομμάτι μέσα μας για τον άλλο και τον δικό του πόνο, είχαμε την πόρτα ανοιχτή στον ξένο, τραγουδούσαμε τις αγάπες και τους πόνους μας με στίχους ανθρωπιάς και συγκίνησης.
Δεν είχε επιδράμει ακόμη η παγκοσμιοποίηση των συναισθημάτων και των συμπεριφορών, η λατρεία του χρήματος, που το γνωρίσαμε χωρίς όμως να εκτιμήσουμε την αξία και τη σημασία του. Η θεοποίηση των καταναλωτικών αγαθών μάς έκανε τυφλούς στην αλήθεια και στην πραγματικότητα, από νοήμονα όντα μάς μετέτρεψε σε α-νόητα ανδρείκελα, υπηρέτες αόρατων αφεντικών, αφεντικών που κινούν τα νήματα της ανθρωπότητας και όλοι κουνάμε άσκοπα χέρια πόδια και κεφάλι σαν τα σπαστικά, σαν τις μαριονέτες.

Και με πόνεσε πιο πολύ, όταν αναλογίστηκα ότι εμείς, οι Αριστεροί, τότε, θεωρούσαμε και αυτά τα τραγούδια “λούμπεν” και παραπλανητικά, που απομάκρυναν το στοχασμό από τους εργατικούς αγώνες.
Ευτυχώς, η εργατιά είχε πολύ καλύτερα από εμάς καταλάβει την αξία αυτών των τραγουδιών. Και ήταν φυσικό, γιατί οι εργάτες ζούσαν τον πόνο, τη στέρηση, το φόβο, ενώ εμείς θεωρητικολογούσαμε και διαμορφώναμε κανόνες και συμπεριφορές. Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Οι «Λαμπράκηδες», τα… μαύρα καλσόν και η εγκύκλιος 1010

Τρίτη, Μάιος 26th, 2015

Ο Μάης είναι ο μήνας της μνήμης του Γρηγόρη Λαμπράκη, άρα και των “Λαμπράκηδων”.
Αυτό το μήνα, δυστυχώς, δεν ετοιμάσαμε κάποιο ειδικό αφιέρωμα, με εξαίρεση την ανάρτηση – σε πολλές συνέχειες – του βιβλίου “Λαμπράκηδες, Ιστορία μιας γενιάς”, της Κατερίνας Σαιν Μαρτέν.
Με χαρά ανακαλύψαμε στο tvxs ένα άρθρο – μαρτυρία του Σπύρου Κουζινόπουλου για την περίφημη εγκύκλιο 1010. Είχαμε παραλείψει εμείς να κάνουμε σχετική αναφορά. Η μόνη μνεία που είχε γίνει ήταν μέσα από το βιβλίο της Σαιν Μαρτέν, όταν μιλούσε για το κυνηγητό μαθητών και διδασκόντων από του Υπουργείο Παιδείας. Επρόκειτο για τον έλεγχο της εξωσχολικής δραστηριότητας και συμπεριφοράς, κι αυτό από ένα Υπουργείο μιας “δημοκρατικής” κυβέρνησης, αυτής του Γεωργίου Παπανδρέου, του επονομαζόμενου και “Γέρου της Δημοκρατίας”.
Το αναδημοσιεύουμε διευκρινίζοντας κι εμείς πως ο Σπύρος Κουζινόπουλος είναι δημοσιογράφος-συγγραφέας, πρώην Γενικός Διευθυντής του Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων. Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Έκκληση Μανώλη Γλέζου

Παρασκευή, Μάιος 22nd, 2015

Σ’ αυτές τις μέρες και ώρες της συνεχούς πληροφόρησης και παραπληροφόρησης, τώρα που οι αντιστάσεις μας αρχίζουν να δοκιμάζονται αλλά και η οργή μας να φουντώνει και τα επικίνδυνα συναισθήματα να κυριαρχούν, τώρα μίλησε και πάλι η ιστορική μορφή της Αριστεράς, που τον “καταδικάσαμε” να συναγελάζεται με τους Έλληνες και τους λοιπούς Ευρωπαίους του Ευρωκοινοβουλίου.
Για μια ακόμη φορά τόνωσε το θυμικό και τη λογική μας. Φούσκωσε στα στήθη μας την αξιοπρέπεια και την περηφάνια.
Έτσι, χωρίς άλλα σχόλια, παραθέτουμε την ΕΚΚΛΗΣΗ που απευθύνει ο Μανώλης Γλέζος καλώντας μας να ξανασταθούμε ορθοί και υπερήφανοι.

Η ομάδα του blog των Λαμπράκηδων Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Λαμπράκηδες, Ιστορία μιας γενιάς – Οι σχέσεις ΔΝΛ-ΚΚΕ

Παρασκευή, Μάιος 15th, 2015

Κλείνουμε σήμερα τη σειρά αναρτήσεων και παρουσιάσεων από το βιβλίο “Λαμπράκηδες, Ιστορία μιας γενιάς”.
Πρόκειται για το τρίτο και τελευταίο μέρος της συνέντευξης του Μίκη Θεοδωράκη που φιλοξενεί η συγγραφέας στο Παράρτημα του βιβλίου της.
Ο τίτλος της ενότητας αυτής παραπέμπει τον αναγνώστη στις σχέσεις της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη με το ΚΚΕ.
Ο Μίκης ξεκινά την αναφορά του με την προσωπική δήλωση ότι έγινε μέλος του ΚΚΕ το 1943, μεσούσης της Κατοχής και της Αντίστασης του ελληνικού λαού από την οποία δεν έμεινε αμέτοχος ο νεαρός τότε Μίκης.
Εμείς, που έχουμε παρουσιάσει πολλά άρθρα και αναφορές για τη ζωή και τη δράση του, ξέρουμε πως η συμμετοχή του στην Αντίσταση του “κόστισε” πολλαπλά και στην υγεία του και στην προσωπική ελευθερία του.
Όπως ο ίδιος μαρτυρεί, θεωρεί τον εαυτό του μέλος του ΚΚΕ ή έστω οπαδό αυτού του Κόμματος.
Στην ενότητα αυτή προσπαθεί να εξηγήσει διάφορες κινήσεις που έγιναν και που ερμηνεύθηκαν ως προσπάθεια φραξιονισμού. Το παράπονο είναι έντονο. Όχι το προσωπικό. Το πολιτικό, για μια Αριστερά που δεν μπόρεσε να μαζέψει τα κομμάτια της, που απομόνωνε τα δυνατά στελέχη, που θα μπορούσαν να “απειλήσουν” τις καρέκλες της δικής της καθεστηκυίας τάξης.
Αντί για άλλα σχόλια παραθέτουμε απόσπασμα από τα λόγια του ίδιου του Μίκη που μας άγγιξαν βαθύτατα… τόσα χρόνια μετά. Και καλούμε τον εαυτό μας και τους φίλους και αναγνώστες να νιώσουμε τον πόνο που εκφράζεται, την αλήθεια που κρύβουν τα λόγια του, πόνο και αλήθεια που όλοι έχουμε ζήσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είτε ως Αριστεροί προδομένοι είτε ως απλοί άνθρωποι βαθιά προδομένοι από σχέσεις προσωπικές, από κοινωνικές επαφές, από την Πατρίδα που δεν παύει να μας πληγώνει…
Ακολουθούν τα λόγια του Μίκη:
“Το ερώτημα που μπαίνει είναι το εξής: είναι δυνατόν ένα άτομο να πιστεύει ότι ουσιαστικά ανήκει σ’ ένα κόμμα, ενώ τυπικά να βρίσκεται έξω από το κόμμα αυτό; Νομίζω ότι τα γεγονότα στην Ελλάδα οδήγησαν σ’ αυτή την παράξενη στάση δεκάδες χιλιάδες κομμουνιστές, και ένας απ’ αυτούς υπήρξα, και είμαι ακόμα, και εγώ, για τον απλούστατο λόγο ότι η συνεχής παρανομία δεν μας επέτρεψε ποτέ να καθίσουμε όλοι μαζί και να συζητήσουμε ελεύθερα γύρω από ένα τραπέζι. Και όταν η στιγμή αυτή ήρθε, με τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ, τότε δεν είχαμε ένα, αλλά τρία τουλάχιστον κομμάτια που ανήκαν όλα τους στο ίδιο κόμμα. Και επομένως, αυτή η απαραίτητη, κατά τη γνώμη μου, συνάντηση – εξήγηση όλων ανεξαρτήτως των Ελλήνων κομμουνιστών δεν μπόρεσε και δεν μπορεί ακόμα να πραγματοποιηθεί.[...] Το ίδιο συνέβαινε και στην περίοδο ’60-’67, δηλαδή θεωρούσα πάντοτε ντε φάκτο τον εαυτό μου κομμουνιστή, μέλος ενός ιδεατού ΚΚΕ, και στο βαθμό που πίστευα ότι μπορούσα να συντονίσω τον βηματισμό μου με τη συγκεκριμένη ηγεσία και την πολιτική της, το έκανα με όλη την πειθαρχία του κομμουνιστή όπως την είχα διδαχτεί στα προηγούμενα χρόνια της δράσης στις γραμμές του ΚΚΕ, αλλά ταυτόχρονα και όλη την ανεξαρτησία του αγωνιστή που, για τον α’ ή τον β’ λόγο, δεν του ζήτησαν τη γνώμη του ούτε μπορούσε να εκφράσει τις απόψεις του για ό,τι έγινε στο παρελθόν, και επομένως ήταν άσχετος με τις λύσεις που δόθηκαν χωρίς να λάβουν υπόψη τη γνώμη του.” Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Λαμπράκηδες, Ιστορία μιας γενιάς – Το δημοσίευμα της «Αθηναϊκής» και οι ζυμώσεις για ένα νέο φορέα της Αριστεράς

Τετάρτη, Μάιος 13th, 2015

Συνεχίζουμε με την προτελευταία ενότητα από το βιβλίο “Λαμπράκηδες, Ιστορία μιας γενιάς”.
Βρισκόμαστε στο δεύτερο μέρος της συνέντευξης του Μίκη Θεοδωράκη, που παραθέτει η συγγραφέας στο Παράρτημα, στο τέλος του βιβλίου της.
Ο Μίκης συνεχίζει να εκθέτει γεγονότα και συμπεριφορές σχετικά με τα όσα ακούστηκαν για τη στάση του, η οποία ερμηνεύτηκε ως προσπάθεια -σε διάφορες χρονικές στιγμές- δημιουργίας ενός κόμματος, που θα βρισκόταν σε μεγαλύτερη ή μικρότερη αντιπαλότητα προς την ΕΔΑ.Κατηγορήθηκε πως ένας από τους στόχους ήταν και η προσωπική προβολή και ανάδειξη.
Στη σημερινή ενότητα αναφέρεται σε γεγονότα άγνωστα, πιστεύουμε, στο ευρύ κοινό.
Μιλάμε για την περίοδο 1962-1963, λίγο πριν από τη δολοφονία του Λαμπράκη και τη δημιουργία της “Δημοκρατικής Κίνησης Νέων Γρηγόρης Λαμπράκης”.
Είχε ξεκινήσει, τότε, μια απόπειρα δημιουργίας ενός Αναγεννητικού Κινήματος της Αριστεράς, εκτός της ΕΔΑ.

Όπως ο ίδιος ομολογεί -λόγω του μουσικού του έργου και της ευρύτερης αποδοχής του, αλλά και της επαναστατικής κίνησης να παρουσιαστεί ο “Επιτάφιος”, παρά τις αντιρρήσεις της επίσημης Αριστεράς- είχε αρχίσει να λειτουργεί, μέσα στη συνείδηση μεγάλης μερίδας ανοργάνωτων της Αριστεράς, ως φυσικός ηγέτης ενός πλατιού ανανεωτικού αριστερού κινήματος.
Με την πρώτη Μαραθώνια πορεία, τη σύλληψη όλων των μελών της αναγεννητικής οργάνωσης και την μοναχική πορεία του Λαμπράκη στον Μαραθώνα, αλλά κυρίως μετά τη δολοφονική απόπειρα κατά του Λαμπράκη και το θάνατό του τρεις μέρες αργότερα, οι συνθήκες και η μαχητικότητά του ανέδειξαν τον Μίκη αδιαμφισβήτητο ηγέτη ενός νεολαιΐστικου κινήματος που έβραζε και δεν ήταν καθόλου δύσκολο, αντιθέτως ήταν επιτακτικό, να μπει στη διαδικασία της οργάνωσής του.
Μπορείτε να διαβάσετε τις λεπτομέρειες των γεγονότων και των σκέψεων που εκθέτει ο Μίκης γι’ αυτή την πολυτάραχη περίοδο της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας.
Πολλά θα έχουμε να διδαχτούμε για τις πάγιες κομματικές τακτικές που, συνήθως, “ευνουχίζουν” το νεανικό ενθουσιασμό.

Όσο κι αν ο Μίκης αναγνωρίζει για τον εαυτό του ότι τη συγκεκριμένη στιγμή η στάση του καθοριζόταν περισσότερο από το ένστικτο και το συναίσθημα και πολύ λιγότερο από συγκεκριμένη πολιτική ανάλυση, εμείς συμφωνούμε περισσότερο με την άποψή του ότι και η ηγεσία της ΕΔΑ, στη συγκεκριμένη στιγμή, ήταν κι αυτή δεξιότερη από όσο έπρεπε.
Κλείνουμε την εισαγωγή μας με τα ώριμα λόγια του νέου, τότε, Μίκη σχετικά με τη στάση του ελληνικού λαού στην κηδεία του Λαμπράκη:
“Νομίζω ότι ο μόνος που συνέλαβε ακριβώς το πολιτικό στίγμα της στιγμής είναι ο ίδιος ο λαός, που τόσο από άποψη όγκου (εκατοντάδες χιλιάδες), όσο και από άποψη πειθαρχίας και αυτοσυγκράτησης αλλά και αποφασιστικότητας και οργής που έδειξε με τα πολιτικά συνθήματα που ξεπηδούσαν αυθόρμητα μέσα από τις γραμμές του, άνοιξε το δρόμο εκείνη τη στιγμή για την ανατροπή, αν όχι της Δεξιάς, τουλάχιστον της κυβέρνησης της Δεξιάς, γεγονός που πραγματοποιήθηκε ύστερα από λίγους μήνες.
Πάντως το στοιχείο που κυριάρχησε ήταν η νεολαία με κύριο σύνθημα «κάθε νέος και Λαμπράκης».” Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Λαμπράκηδες, Ιστορία μιας γενιάς – Συνέντευξη με τον Μίκη Θεοδωράκη

Δευτέρα, Μάιος 11th, 2015

Στη σημερινή ενότητα του βιβλίου “Λαμπράκηδες, Ιστορία μιας γενιάς” περνάμε πια στη συνέντευξη του Μίκη Θεοδωράκη, που έχει ενσωματωθεί στον Επίλογο του βιβλίου.
Η ανάλυση του Κινήματος των Λαμπράκηδων από τη συγγραφέα Κατερίνα Σαιν Μαρτέν είναι σίγουρο ότι άφησε αναπάντητα ερωτηματικά και δημιούργησε απορίες για τη δράση ατόμων και κομματικών μηχανισμών.
Μια από τις προσωπικότητες που με τη δράση και τη στάση της γέννησε αντιπαλότητες και εντάσεις ήταν ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Πρόεδρος των Λαμπράκηδων.
Μια παρουσία -τότε και τώρα- πληθωρική και με ηχηρή άποψη σχετικά με τα δρώμενα της εποχής του, δεν ήταν δυνατό να μη δημιουργήσει αντιπάλους -ιδιαίτερα όταν αντιλαμβάνονταν ότι κλονίζονταν τα κομματικά κεκτημένα και οι ντιρεκτίβες.

Δικαιολογείται, λοιπόν, η απόφαση της συγγραφέως να εντάξει στην εργασία της μια συνέντευξη του βασικού πρωταγωνιστή εκείνης της εποχής στις τάξεις και τις δράσεις των Λαμπράκηδων.
Το πρώτο αυτό μέρος της συνέντευξης που ο Μίκης Θεοδωράκης παρεχώρησε αναφέρεται στο επίμαχο ζήτημα της παραίτησής του, που δημιούργησε εντάσεις και παρερμηνείες, που χρόνια κρατούν δημιουργώντας σενάρια επί σεναρίων για τους υπόγειους στόχους του Μίκη και για προσωπικές φιλοδοξίες που ήθελε να ικανοποιήσει…
Διαβάζοντας τη συνέντευξη, οι νεότεροι θα απορήσουν με το πλήθος των εξωγενών παρεμβάσεων, αλλά και με την πολιτική και ιδεολογική σύγχυση που επικρατούσε τότε, στις τάξεις της Αριστεράς τουλάχιστον, που είναι στο επίκεντρο του δικού μας ενδιαφέροντος. Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »