Αρχεία για τον μήνα Ιούλιος, 2014

1964 – ΕΝΑ ΛΕΥΚΩΜΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ – ΜΕΡΟΣ 15ο – Η ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ

Πέμπτη, Ιούλιος 31st, 2014

Η προτελευταία ανάρτηση του blog των Λαμπράκηδων από το Λεύκωμα του 1964 το αφιερωμένο στον Μίκη Θεοδωράκη εγκαταλείπει πια τις «Όμορφες» και τις «Μαγικές» πόλεις και εγκαθίσταται σε μια γειτονιά: ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ.

Επρόκειτο για μια ακόμη θεατρική παράσταση που ανέβηκε στις 4 Οκτωβρίου του 1963, στο θέατρο «Κοτοπούλη». Το κείμενο και η σκηνοθεσία ήταν του Ιάκωβου Καμπανέλλη και η μουσική και τα τραγούδια του Μίκη, ο οποίος , πάνω σε στίχους του συγγραφέα, μας χάρισε μερικά από τα πιο όμορφα τραγούδια στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας.

Στη Γειτονιά των αγγέλων ζωντανεύει, με τη βοήθεια της ανεπανάληπτης μουσικής και των τραγουδιών του Θεοδωράκη, η νεοελληνική κοινωνία της δεκαετίας του 1960. Το σκηνικό στήνεται με φόντο την αυλή μιας ταβέρνας στη Δραπετσώνα. Μπροστά στη «Μυρτιά» ξετυλίγονται τα πάθη και οι έρωτες των απλών ανθρώπων του μόχθου και της προσφυγιάς, αλλά και των ευνοημένων, εκείνων που ανήκουν στον «καλό κόσμο». Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΠΑΓΚΟΣΜΙΕ ΕΛΛΗΝΑ!…

Δευτέρα, Ιούλιος 28th, 2014

Μίκη,
Φίλε, σύντροφε και αδελφέ,

Το 1963 πρωτογνωριστήκαμε και από τότε – μέχρι την ημέρα της 20ης Απριλίου 1967, που χωριστήκαμε στην Πλάκα με τους φοιτητές – ήμουν η σκιά σου, ο «κολλητός» σου. Ήσουν για μένα κάτι πιο ιερό κι από την οικογένειά μου. Ο αγώνας στο πλάι σου είχε γίνει σκοπός της ζωής μου. Ήμουν αφοσιωμένος ψυχή τε και σώματι στην ιδέα και τα ιδανικά που ενέπνεε η παρουσία και η αγωνιστικότητά σου.

Όλα τα υπόλοιπα χρόνια – μετά το 1967, με μόνη μικρή μεταπολιτευτική παρένθεση το Κίνημα Ειρήνης και Πολιτισμού,   ζούμε χώρια αλλά αντάμα στη σκέψη και την αγωνιστικότητα και την αγωνία γι’ αυτόν τον τόπο και την Αριστερά. Οι επαφές μας είναι πια σπάνιες, και γίνονται όλο και σπανιότερες. Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

1964 – ΕΝΑ ΛΕΥΚΩΜΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ – ΜΕΡΟΣ 14ο – ΜΑΓΙΚΗ ΠΟΛΗ

Σάββατο, Ιούλιος 26th, 2014

Μια άλλη πόλη, μια Μαγική πόλη, ανέβηκε στη σκηνή του Παρκ το 1963. Η Μαγική πόλη, σε μουσική Θεοδωράκη και Χατζιδάκι, απετέλεσε -κατά την Ελένη Βλάχου («Μεσημβρινή», 24.6.1963)- αφορμή «καλλιτεχνικής μονομαχίας» των δύο συνθετών με νικητή τον πρώτο.
Επρόκειτο για μια μουσική παράσταση, των Μάνου Χατζιδάκι και Μίκη Θεοδωράκη. Τα σκηνικά και τα κοστούμια είχε επιμεληθεί ο Μίνως Αργυράκης. Τις χορογραφίες ο Μανόλης Καστρινός. Τη σκηνοθετική επιμέλεια είχε και πάλι ο Λεωνίδας Τριβιζάς.

Στο πρόγραμμα της παράστασης ο Μάνος Χατζιδάκις έγραφε: «Η ΜΑΓΙΚΗ ΠΟΛΗ, είναι αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας, του Μίκη και μένα … είναι ένα δραματικό έργο. Οι στίχοι έχουν … κοινωνικό περιεχόμενο και, περιέργως πώς, ερωτικόν. Αυτό είναι ακριβώς και το … δραματικό στοιχείο των στίχων.
Μπορώ να σας πω ακόμα ότι είμεθα απόλυτα πεπεισμένοι πως η ΜΑΓΙΚΗ ΠΟΛΗ είναι ένα ιστορικό έργο με την τραγική μοίρα των μεγάλων έργων. Δεν πρόκειται δηλαδή να ξαναπαιχτεί ποτέ και πουθενά.
Γι’ αυτό όλος ο κόσμος πρέπει να τρέξει να το δει…»

Και είναι αληθές πως η δημιουργία τέτοιων ακροαμάτων – θεαμάτων, που άνθησαν κατά τη δεκαετία του ‘60 εκφράζοντας ως μορφή αλλά και ως περιεχόμενο την τότε κοινωνική πραγματικότητα, συνέβαλε παράλληλα στην περαιτέρω διάδοση και καθιέρωση του έντεχνου λαϊκού τραγουδιού. Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

1964 – ΕΝΑ ΛΕΥΚΩΜΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ – ΜΕΡΟΣ 13ο – ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΛΗ

Πέμπτη, Ιούλιος 24th, 2014

Σε θεατρικό έργο είναι αφιερωμένη η σημερινή ανάρτηση του blog των Λαμπράκηδων από το Λεύκωμα του 1964, το αφιερωμένο στον Μίκη Θεοδωράκη.
Συγκεκριμένα, πρόκειται για την απόπειρα επιθεώρησης, σε μια εποχή που το είδος ήταν σε κατάρρευση. Ο τίτλος του έργου είναι «Όμορφη πόλη». Ο Μίκης συνέθεσε τα τραγούδια και τη μουσική στο Παρίσι και στην Αθήνα. Το όνομα ήταν δάνειο από το ομώνυμο τραγούδι (σε ποίηση Γιάννη Θεοδωράκη), το οποίο είχε εντάξει στον κύκλο «Λιποτάκτες». Δεν μελοποίησε για την παράσταση δικούς του στίχους, αλλά εκείνους των Μποστ, Δημήτρη Χριστοδούλου, Ερρίκου Θαλασσινού και του πρωτοεμφανιζόμενου τότε Άκου Δασκαλόπουλου.
Καλοκαίρι του 1962 ανέβηκε η παράσταση στο Παρκ. Παράλληλα, λίγες μέρες μετά, ανέβηκε μια άλλη στο Μετροπόλιταν, η «Οδός Ονείρων», σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι.
Στην «Όμορφη πόλη» ο Μ. Κακογιάννης ήταν ο σκηνοθέτης.
Τα τραγούδια του Μίκη ερμηνεύουν ο Γ. Μπιθικώτσης, ο Γιάννης Βογιατζής και η Ντόρα Γιαννακοπούλου.
Κόπηκαν αρκετά εισιτήρια και για τις δυο παραστάσεις. Καμιά εκατοστή χιλιάδες για την «Όμορφη πόλη», καμιά εβδομηνταριά χιλιάδες για την «Οδό Ονείρων».
Όπως προκύπτει από το αρχείο του Μίκη Θεοδωράκη, εκείνος αντιμετώπιζε το ανέβασμα της “Όμορφης Πόλης” καθαρά με τους όρους ενός πολιτικού και καλλιτεχνικού αγώνα. Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

1964 – ΕΝΑ ΛΕΥΚΩΜΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ – ΜΕΡΟΣ 12ο – Ένας Όμηρος

Τρίτη, Ιούλιος 22nd, 2014

Μετά από διακοπή λίγων ημερών, φτάσαμε στη σημερινή 12η ανάρτηση του blog των Λαμπράκηδων. Βρισκόμαστε πάντα στο Λεύκωμα του 1964 που ήταν αφιερωμένο στο Μίκη Θεοδωράκη και αναφερόμαστε στο έργο «ΕΝΑΣ ΟΜΗΡΟΣ».
Το θεατρικό έργο έφτασε στα χέρια του Μίκη τον Οκτώβριο του 1961. Δημιουργός του θεατρικού είναι ο Ιρλανδός Μπρένταν Μπίαν. Το έγραψε το 1958 και είναι εμπνευσμένο από τον απελευθερωτικό αγώνα του ιρλανδικού λαού κατά των Βρετανών, που δυνάστευαν το νησί επί 700 χρόνια.
Έργο και ποιήματα (15 τον αριθμό) – σε μετάφραση Βασίλη Ρώτα / Βούλας Δαμιανάκου – άρεσαν στον συνθέτη, και προχώρησε αμέσως στη μελοποίησή τους.

Ένα από τα πιο γνωστά ποιήματα του έργου είναι το «Γελαστό παιδί», εμπνευσμένο από τον δολοφονημένο ήρωα του ιρλανδικού απελευθερωτικού αγώνα, τον Μάικλ Κόλινς, ο οποίος δολοφονήθηκε σε ηλικία μόλις 32 ετών (εξ ου και οι στίχοι «σκοτώσαν οι δικοί μας το γελαστό παιδί», προσωνυμία που του είχε δοθεί από τους οπαδούς του), για να καταξιωθεί στη συνείδηση του ιρλανδικού λαού ως ήρωας. Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Με όλες μας τις δυνάμεις να φωνάξουμε για τις δολοφονίες στην Παλαιστίνη

Δευτέρα, Ιούλιος 21st, 2014

Κάποιες εβδομάδες τώρα συντελείται μια ακόμη γενοκτονία σε βάρος του παλαιστινιακού λαού, του άμαχου πληθυσμού, με το πρόσχημα ότι κυνηγούν να εξοντώσουν τους μαχητές του…
Πολλοί δυσκολευόμαστε να εκφράσουμε ανοιχτά τη γνώμη μας. Είτε γιατί θυμόμαστε ότι οι Ισραηλινοί ήταν τα μεγάλα θύματα των ναζί. Άραγε αυτοί το θυμούνται, όταν συμπεριφέρονται με παρόμοιο τρόπο σε αδύναμους πολίτες της λωρίδας της Γάζας; Είτε γιατί αναγνωρίζουμε την υπεροπλία τους, την κάλυψη και συγκάλυψη που τους παρέχει η Αμερική, τα πυρηνικά τους που είναι πολύ απειλητικά για όλη τη Μεσόγειο… Και νιώθουμε πως απειλείται και το τομάρι μας. Αλλά, μήπως τώρα δεν είμαστε στο μάτι του κυκλώνα; Τα Βαλκάνια πάντα “ανήσυχα”, η Μεσόγειος και πάλι “φλέγεται”, η Ρωσία “πιέζεται”… κι εμείς στη μέση “χρεωκοπημένοι”. Χρεωκοπημένοι οικονομικά αλλά και πολιτιστικά, κοινωνικά, πολιτικά. Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

1964 – ΕΝΑ ΛΕΥΚΩΜΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ – ΜΕΡΟΣ 11ο – Τραγούδι του Νεκρού Αδελφού

Παρασκευή, Ιούλιος 18th, 2014

«Ξέρω […] πως οι ρίζες μου είναι βαθιές όσο η περηφάνια μου είναι βουνό και η δύναμή μου πλατιά σαν την θάλασσα[…]», διαβάσαμε να λέει ο Μίκης στο βιβλίο του «Μελοποιημένη Ποίηση».
Και διαπιστώσαμε πόσο δίκιο είχε, με τη σημερινή ανάρτηση του blog των Λαμπράκηδων, που είναι παρμένη από το Λεύκωμα του 1964 το αφιερωμένο στον Μίκη.

Πρόκειται για το “Τραγούδι του Νεκρού Αδελφού”, κορυφαίο άλμπουμ του Μίκη, με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και 5 από τις καλύτερες ζεϊμπεκιές που γράφτηκαν ποτέ, μια λαϊκή τραγωδία εμπνευσμένη από τον Εμφύλιο, σε κείμενα, ποίηση και μουσική Μίκη Θεοδωράκη (εκτός από το “Νανούρισμα”, σε ποίηση Κώστα Βίρβου), που γράφτηκε το 1961 στο Παρίσι και την επόμενη χρονιά παρουσιάστηκε στο αθηναϊκό κοινό από το θίασο του Μάνου Κατράκη, σε σκηνοθεσία Πέλλου Κατσέλη. Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

1964 – ΕΝΑ ΛΕΥΚΩΜΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ – ΜΕΡΟΣ 10ο – Τι έγραφε ο ελληνικός και ξένος Τύπος

Πέμπτη, Ιούλιος 17th, 2014

Το blog των Λαμπράκηδων, σήμερα, αναρτά τις ανταποκρίσεις από τον ελληνικό και ξένο Τύπο που βρήκαμε μέσα στο Λεύκωμα.
Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν την ανάρτηση είναι από μπαλέτα για τα οποία ο Μίκης έγραψε τη μουσική. Συγκεκριμένα, οι τρεις φωτογραφίες αναφέρονται στην “Αντιγόνη” ενώ οι άλλες δύο από την παράσταση “Le feu aux poudres“, στο Σάρα Μπερνάρ, στο Παρίσι.
Θριαμβευτικά τα σχόλια που διαβάσαμε τόσο στον ξένο Τύπο όσο και στον ελληνικό. Τονίζεται η επιδεξιότητα του Μίκη Θεοδωράκη και η δύναμη της συνθετικής δημιουργίας του. Μιλάνε, επίσης, για “ελληνικό θρίαμβο”.
Και αυτή είναι η μεγάλη επιτυχία του Μίκη – όπως και κάθε μεγάλου καλλιτέχνη: εκτός από την προσωπική ανάδειξη, ο ικανός καλλιτέχνης εκπροσωπεί επάξια την πατρίδα του και τη μεγαλύνει με κάθε δημιουργία του.
Και αυτό ήταν που πέτυχε ο Μίκης με κάθε του έργο και με κάθε του προσφορά. Και αυτό “αξιοποίησε” τα μέγιστα στον καιρό της Δικτατορίας αλλά και σε όλες τις κρίσιμες περιόδους που πέρασε και περνά η πατρίδα μας.
Πάντα παρών και πάντα μαχητικός, ενεργός μέχρι και σήμερα, που τα χρόνια βαραίνουν στους ώμους του, αλλά όχι στην καρδιά και το μυαλό του!… Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

1964 – ΕΝΑ ΛΕΥΚΩΜΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ – ΜΕΡΟΣ 9ο – Μουσική για κινηματογραφικά έργα και θεατρικές παραστάσεις

Δευτέρα, Ιούλιος 14th, 2014

Το 9ο αυτό αφιέρωμα του blog των Λαμπράκηδων στο Λεύκωμα του 1964 περιλαμβάνει φωτογραφίες και τραγούδια από τη συνεργασία του Μίκη με σκηνοθέτες για τη δημιουργία κινηματογραφικών και θεατρικών έργων.
Κάποια από τα κινηματογραφικά έργα είναι μέχρι σήμερα γνωστά και τα βλέπουμε ακόμη με συγκίνηση, καθώς η μουσική και τα τραγούδια τους βρίσκονται ακόμη στα χείλη μας. Αλλά και η θεματική των έργων αυτών έχει έναν κοινωνικό προβληματισμό, που δεν έχει πάψει να είναι επίκαιρος. Για παράδειγμα, στο φιλμ «Συνοικία το Όνειρο» ο σκηνοθέτης μάς μεταφέρει σε μια φτωχογειτονιά της Αθήνας, τον Ασύρματο, που είναι το κέντρο του κόσμου για τους ανθρώπους που ζουν εκεί, και προσπαθούν με κάθε τρόπο να ξεφύγουν απ’ τη φτώχεια και την ανέχεια. Πρόκειται για μια ταινία γυρισμένη πάνω στα νεορεαλιστικά πρότυπα. Ένας άρτι αποφυλακισμένος νέος, ο Ρίκος, προσπαθεί να βγάλει χρήματα, την ίδια στιγμή που η αγαπημένη του βλέπει άλλους άνδρες, και ο αδερφός της προσπαθεί να συνεισφέρει στα οικονομικά της οικογένειας. Ο Ρίκος θα σκαρφιστεί μια δουλειά αλλά θα ξοδέψει τα συγκεντρωμένα χρήματα. Ένας από τους «συνεταίρους» του θα αυτοκτονήσει. Ο Ρίκος, η αγαπημένη του και ο αδερφός της, ηττημένοι και απογοητευμένοι εξαιτίας των προσδοκιών που δεν ευοδώθηκαν ποτέ, θα αναγκαστούν να συμβιβαστούν με την ωμή πραγματικότητα.
Μια άλλη ταινία, που επίσης πολύ αγαπήσαμε, είναι η «Προδομένη Αγάπη». Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Ένα αφιέρωμα που “πλημμυρίζει” από ΗΧΟ και ΕΙΚΟΝΑ

Σάββατο, Ιούλιος 12th, 2014

Κλείνουμε με το αφιέρωμα που περισσότερο μας συγκίνησε. Αυτό που αντλήσαμε από τη σελίδα ΗΧΟΣ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΑ. Εκεί διαβάσαμε – σε “αναπαραγωγή” από το 1979 – ένα κείμενο του Αντώνη Ανδρικάκη.
Μια ανάλυση που αγαπά αυτά τα τραγούδια, όπως τα αγαπήσαμε κι εμείς, που αγαπά την ελληνική ψυχή που αναβλύζει μέσα από το στίχο και τη μουσική.
Συμφωνώντας με τον Αντώνη Ανδρικάκη – ότι, δηλαδή, αυτά δεν είναι περιστασιακά τραγουδάκια της στιγμής, αλλά ευτυχείς συγκυρίες με μεγάλη ισχύ και σημασία – το blog των Λαμπράκηδων παραθέτει τα λόγια του ίδιου του Μίκη στη συνέντευξη – ποταμό που έχει καταγράψει ο Γεώργιος Μαλούχος. Στα λόγια αυτά διαφαίνεται ότι κάθε στίχος και κάθε νότα – την εποχή εκείνη – ήταν και μια πολιτιστική και συνάμα πολιτική πράξη, που σχεδίαζε το δρόμο για μια επανάσταση που ακόμη δεν ολοκληρώθηκε… Όταν οι νέοι τραγουδούσαν στους δρόμους και στις απαγορευμένες λαϊκές συναυλίες τα τραγούδια του Μίκη – συνειδητά ή ασυνείδητα – κρατούσαν ένα όπλο στο χέρι για μια αναίμακτη ειρηνική επανάσταση…
Έλεγε, λοιπόν, ο Μίκης: “[...] υπήρχε επίσης και κάποιο πολιτικό στοιχείο μέσα. Όταν παίχτηκε το 1961 το Αρχιπέλαγος στο “Παρκ”, σαν επιθεώρηση, στην εκατοστή παράσταση, μιλώντας για την κυβέρνηση Καραμανλή και για το λαϊκό κίνημα, είπα ότι υπάρχει σύγκρουση μεταξύ της ελαφράς και της λαϊκής μουσικής, ότι η λαϊκή μουσική θα γκρεμίσει το τσα-τσα, αλλά αυτό κατανοήθηκε απολύτως ως πολιτικό. [...] Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι μέσα σε αυτά εμπλεκόταν μια έννοια αισθητική, αλλά συγχρόνως υπήρχε και μια πολιτική. Οι νέοι ας πούμε της Αριστεράς κατάλαβαν ότι με τη λαϊκή μουσική εννοούσα και το λαϊκό κίνημα. [...] Δεν είναι τυχαίο ότι οι Λαμπράκηδες έγιναν με αυτόν τον τρόπο και εγώ έγινα πρόεδρος.” Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »