Αρχεία για τον μήνα Μάιος, 2014

Οι απόπειρες αποικιοποίησης κρατούν χρόνια τώρα …

Πέμπτη, Μάιος 29th, 2014

Λίγα άρθρα του Γιάννη Θεοδωράκη, από τους “ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ”, μας έχουν ακόμη απομείνει προς δημοσίευση στο blog των Λαμπράκηδων.
Σήμερα, αναρτούμε ένα άρθρο του 1962. Για πολλοστή φορά, διαπιστώνω ότι η ματιά του Γιάννη στα γεγονότα δεν ήταν ποτέ επιφανειακή. Κατόρθωνε να βλέπει πίσω από αυτά, πίσω από το επίκαιρο. Αναζητούσε τη βαθύτερη αιτία των πραγμάτων αλλά και την προέκταση και τις επιπτώσεις των συγκαιρινών του γεγονότων στο μέλλον, το οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό μέλλον. Πολλές από τις διαπιστώσεις του τις επιβεβαιώνουμε ακόμη και σήμερα…
Αυτή τη φορά, ασχολείται με την τιμή του σταριού και του ψωμιού, με τους καλλιεργητές των σιτηρών, τη στάση της επίσημης εξουσίας επί του θέματος και την επίδραση της παγκόσμιας οικονομίας επί της “μικρής” Ελλάδας. Μιας Ελλάδας που, από τότε, είχε επάρκεια στην παραγωγή σιτηρών… Αλλά δεν μπορούσε να παραμένει αυτάρκης… Το αίσθημα της “αυτάρκειας” κάνει ισχυρούς και δυνατούς τους μικρούς… Εξάλλου, προηγείται, πάντα, η οικονομία της Αμερικής… Και, πρέπει να διοχετευθεί η δική της παραγωγή, να πνιγεί η οικονομία των μικρών χωρών… Αλλά δεν πρέπει να φανεί η αλήθεια! Η Αμερική πρέπει να φανεί ισχυρή αλλά και μεγαλόθυμη. Η εξάρτηση, λοιπόν, παρουσιάζεται ως “βοήθεια”. Άρα, τους χρωστάμε και ευγνωμοσύνη;;; Ναι, γιατί έτσι στήνονται, επιστημονικά, οι σχέσεις υποτέλειας, υποταγής. Οι υποτελείς, οι άποικοι, οι “ευεργετούμενοι” πιο δύσκολα “σηκώνουν κεφάλι”…

Παληοτάκης

ΩΣΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΘΑ ΞΑΝΑΠΟΥΜΕ ΤΟ ΨΩΜΙ ΨΩΜΑΚΙ; Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

ΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΑΡΧΙΖΕΙ – Το 1ο κεφάλαιο του Φώντα Λάδη

Δευτέρα, Μάιος 26th, 2014

Δυστυχώς, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε αλλά και η κεκτημένη ταχύτητα, να ολοκληρώσουμε την ανάρτηση του βιβλίου του Φώντα Λάδη στο blog των Λαμπράκηδων μέσα σε συγκεκριμένα χρονικά πλαίσια που βάλαμε στον εαυτό μας, μας οδήγησαν στο λάθος.
Συγκεριμένα, από το βιβλίο με τον τίτλο “Μίκης Θεοδωράκης, Το χρονικό μιας επανάστασης 1960-1967, Η Ιστορία της γενιάς του 1-1-4 και των Λαμπράκηδων”παραλείψαμε ένα από τα ουσιωδέστερα κεφάλαια: το 1ο κεφάλαιο που επιγράφεται: “Μια επανάσταση αρχίζει”.
Πράγματι, σ’ αυτό το κεφάλαιο διαβάζουμε πώς ο Μίκης περνάει από τη συμφωνική στη λαϊκή μουσική, πώς “δένεται” ο Επιτάφιος και κερδίζει τον κόσμο με τη φωνή του Μπιθικώτση και τον ήχο του μπουζουκιού…
Δανειζόμαστε τα λόγια του ίδιου του Μίκη που – καλύτερα από όλους – εκφράζει αυτή τη φωτιά που γεννιέται μέσα του και ανάβει τις ψυχές και τα μυαλά των νέων, κυρίως, ανθρώπων: “[...] Δεν είναι αυτά τραγούδια που γαργαλούνε και που χαϊδεύουν, μόνο είναι μαχαιριές γλυκιές, που μας θυμίζουν τους αγώνες, το ριζικό μας, τη δύναμη της ελληνικής ψυχής. [...]
Και, όπως λέει και ο Φώντας Λάδης κλείνοντας το κεφάλαιο, ο Μίκης έφυγε τυπικά από την εκδήλωση για τον Επιτάφιο. “Στην ουσία, από δω και μπρος, θα ήταν πάντα μαζί τους [...]
Και η επανάσταση ξεκίνησε…. Και ευχόμαστε να μην τελειώσει άδοξα, κάτω από το βάρος της παγκοσμιοποίησης -και συχνά της “σαλαμοποίησης”- ιδεών, κινημάτων, αξιών, αλλά κυρίως συνειδήσεων.
Συγγνώμη ζητάμε για την ετεροχρονισμένη ανάρτηση από όλους, και κυρίως από το συγγραφέα, τον Φώντα Λάδη…

Παληοτάκης

ΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΑΡΧΙΖΕΙ

Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΤΟ 1962 – ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ…

Πέμπτη, Μάιος 22nd, 2014

ΜΙΣΕΥΩ ΦΙΛΟΙ
ΚΛΑΙΤΕ ΜΕ
ΚΑΙ ΣΕΙΣ ΟΧΤΡΟΙ
ΧΑΡΕΙΤΕ

Αυτό το λιτό τετράστιχο, που βρήκαμε στους “ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ”, προλογίζει ένα άρθρο του Γιάννη Θεοδωράκη για τη μετανάστευση, στα 1962.
Έχω δηλώσει, σε πολλές ευκαιρίες, ότι μου αρέσουν – και πάντα μου άρεσαν – τα ρεπορτάζ του φίλου μου Γιάννη. Είναι άμεσα, στοχεύουν στην καρδιά και το μυαλό του αναγνώστη, δείχνουν μια βαθιά ευαισθησία.
Αυτό το ρεπορτάζ, όμως, βρίσκω πως είναι από τα πιο δυνατά που έχει παρουσιάσει και έχουμε εμείς αναρτήσει από το blog των Λαμπράκηδων.
Είχε, από τότε, επισημάνει αυτά που ζούμε τώρα και τα βλέπουμε να ξεδιπλώνονται αποκαλυπτικά μπροστά μας: το ξεπούλημα του τόπου και των ανθρώπων του, των πλουτοπαραγωγικών πηγών μας, την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας μας, το ποδοπάτημα της αξιοπρέπειάς μας…
Είχε καταλάβει – τόσες δεκαετίες πριν – το μεγάλο εθνικό και πολιτικό λάθος της “μετανάστευσης” της νιότης του ελληνικού τόπου, αλλά και την οδύνη που η μετανάστευση, αυτός ο αποχωρισμός, προκαλεί. Σκηνές από το λιμάνι του Πειραιά, ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΑΓΩΝΙΑΣ, όπως εύστοχα το ονομάζει, αποδίδονται με τόσο ζωντανό τρόπο, που νιώθουμε να είμαστε παρόντες, που νιώθουμε να είμαστε κι εμείς μέρος του προβλήματος: ο πατέρας, που κρατάει το κουλούρι στα χέρια του και το θρυμματίζει, η μάνα που σχεδόν έχει παραλογίσει. Το μόνο που δεν μπορούμε να είμαστε πια, μετά από τόσα χρόνια προσωπικής και εθνικής πείρας, είναι ο νέος που ελπίζει πως θα καταφέρει να στήσει μια καλύτερη ζωή, για να θρέψει και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας που μένουν πίσω… Τα είδαμε, τα ζήσαμε τα “οφέλη” της μετανάστευσης. Ο έξω ελληνισμός δεν μας πρόδωσε ποτέ… Ο μέσα ελληνισμός δεν τα υπολόγισε καλά. Οι εκάστοτε κρατούντες ή δεν ήσαν ικανοί να καταλάβουν και να προβλέψουν την εθνική καταστροφή που υπέγραφαν, την εθνική μειοδοσία, ή ήξεραν πολύ καλά, αλλά ήσαν κατώτεροι του λειτουργήματος που τους ανατέθηκε και λειτουργούσαν πάντα ως υπηρέτες αλλότριων συμφερόντων, τα οποία δεν μπορούσαν ούτε καν να διαχειριστούν.
Ο Γιάννης Θεοδωράκης τα είδε όλα αυτά. Και σ’ ένα πολύ δυνατό ρεπορτάζ -στο οποίο δεν συναντάμε το γνωστό χιούμορ του- μας αποτύπωσε, με λόγο και εικόνα, αυτή την κατάρα της νιότης της Ελλάδας: να διώχνει τα παιδιά της η Ελλάδα, αυτή η πατρίδα που μας πληγώνει, γιατί δεν στάθηκε ικανή να τα κρατήσει και να τα αξιοποιήσει… Και να δίνει υποσχέσεις -και τότε και τώρα- χρησιμοποιώντας τα “ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα”… Υποσχέσεις που δεν κράτησε τότε, που δεν θα υλοποιήσει ούτε τώρα, σε ανθρώπους που εύκολα παραδίδονται, όπως οι φύλαρχοι με τα παστόψαρα και τα καθρεφτάκια…

Παληοτάκης

Όπως διαβάζουμε στο μικρό πρόλογο από τους “ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ”, πρόκειται για ένα “συνταρακτικό ρεπορτάζ του συντάκτη μας Γιάννη Θεοδωράκη που, με τη βοήθεια της συνεργάτριάς μας Τούλας Βαλέντη, προσπάθησαν να καταλάβουν γιατί ξενιτεύονται τόσοι Έλληνες.

Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

ΤΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ…

Παρασκευή, Μάιος 16th, 2014

Κλείνουμε σήμερα την παρουσίαση του βιβλίου του Φώντα Λάδη: “Μίκης Θεοδωράκης, Το χρονικό μιας επανάστασης  1960-1967, Η Ιστορία της γενιάς του 1-1-4 και των Λαμπράκηδων”.
Υπήρξαν κάποιες φωτογραφίες που δεν τις “αξιοποιήσαμε” κατά την παρουσίαση των κεφαλαίων του βιβλίου. Αυτό το έργο θα ολοκληρώσουμε σήμερα.
Παράλληλα, θα παρουσιάσουμε -με την ευκαιρία των φωτογραφιών- το σύντομο βιογραφικό του Φώντα Λάδη, αλλά και τα σχόλια του οπισθόφυλλου του βιβλίου. Στο τέλος της όλης παρουσίασης, θα αναρτήσουμε το σημείωμα του Μίκη προς τον Φώντα, τον Αύγουστο του 1970. Πρόκειται για ένα σημείωμα που το έχουμε παρουσιάσει και στην ιστοσελίδα μας, τον δικτυακό χώρο ιστορικής μνήμης των Λαμπράκηδων, αλλά θεωρήσαμε ότι είναι καίρια και η σημερινή του ανάρτηση, γιατί αποκαλύπτει τη μεγαθυμία και τη μεγαλοσύνη του Μίκη και αποδεικνύει τους λόγους για τους οποίους πιστέψαμε και λατρέψαμε αυτόν τον “ψηλό”, που καθόρισε τη γενιά μας και την πορεία μας μέχρι σήμερα…

Παληοτάκης

Ο Φώντας Λάδης γεννήθηκε το 1943 στη Σπάρτη. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε ελληνικές καθημερινές εφημερίδες και περιοδικά. Στην περίοδο 1967-1973 έζησε στη Ρώμη. Συνεκδότης με τον Δημήτρη Γκιώνη του περιοδικού Τετράδιο από το 1974 ως το 1976. Έχει γράψει ποίηση, πεζογραφία, ταξιδιωτικό, πολιτικό και ιστορικό δοκίμιο, καθώς και βιβλία για παιδιά. Ποιήματά του μελοποιήθηκαν από το Μίκη Θεοδωράκη, το Μάνο Λοΐζο και άλλους γνωστούς Έλληνες συνθέτες. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ, της ΕΜΣΕ και ιδρυτικό μέλος και Πρόεδρος της Εταιρείας Αρχείου και Μελετών «Μνήμες».

Με τον Φώντα Λάδη στο θέατρο Λυκαβηττού την 1η Σεπτεμβρίου 1966, στην πρώτη από τις δύο συναυλίες όπου πρωτοπαρουσιάστηκαν τα “Γράμματα από τη Γερμανία” με ερμηνευτή τον Γιώργο Ζωγράφο. Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Τετάρτη, Μάιος 14th, 2014

Κλείνουμε, σήμερα, το βιβλίο του Φώντα Λάδη: “Μίκης Θεοδωράκης, Το χρονικό μιας επανάστασης 1960-1967, Η Ιστορία της γενιάς του 1-1-4 και των Λαμπράκηδων”.
Δεν έχω τίποτα να προσθέσω, που να μην το είπαν ο Μίκης και μετά ο Φώντας στους δυο “επιλόγους” που ακολουθούν.
Το blog των Λαμπράκηδων αισθάνεται βαθιά περηφάνια, που κατόρθωσε να aναρτήσει τα κεφάλαια ολόκληρου αυτού του πονήματος, του τόσο πολύτιμου για τη γενιά μας.
Από αυτή εδώ τη θέση εκφράζουμε -για μια ακόμη φορά- τις ευχαριστίες μας προς το φίλο Φώντα, που κράτησε ζωντανές τις νεανικές μας μνήμες.
Φυσικά, το μεγάλο ευχαριστώ το κρατώ -όπως πάντα- για τον εμπνευστή και οδηγό της γενιάς μας, αλλά και της Ελλάδας ολόκληρης, τον ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ.

Παληοτάκης

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Κυριακή, Μάιος 11th, 2014

Φτάσαμε στο κεφάλαιο του βιβλίου του Φώντα, που το τιτλοφορεί «ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ». Πρόκειται για τον απολογισμό των όσων κατέγραψε στο έργο του: «Μίκης Θεοδωράκης, Το χρονικό μιας επανάστασης 1960-1967, Η Ιστορία της γενιάς του 1-1-4 και των Λαμπράκηδων».
Ο λόγος του σ’ αυτό το κεφάλαιο είναι βαθιά προσωπικός. Μοιάζει δικός του “απολογισμός” εκ μέρους της γενιάς μας. Συχνά είναι τόσο συναισθηματικός, που νιώθεις να καίγεται από πυρετό: τον πυρετό της νιότης που ηττήθηκε, της νιότης που δεν δικαιώθηκε…
Και τον καταλαβαίνω. Οι περισσότεροι από εμάς νιώσαμε προδομένοι, και τότε και τώρα… Αλλά, θα αφήσω τον «σημερινό» Φώντα, με αποσπάσματα από δικά του λόγια, να μας «συνδέσει» το σήμερα και το τότε. Τα αποσπάσματα είναι από μια ομιλία του σε εκδήλωση για την ανασύσταση του Συλλόγου Φίλων Ελληνικής Μουσικής. Η επιλογή είναι προσωπικά δική μου και του blog των Λαμπράκηδων.
Όπως ο ίδιος ο Φώντας αναφέρει –μιλώντας για την τα 50 περίπου χρόνια που μας χωρίζουν από την εποχή των Λαμπράκηδων: «Ο Χρόνος δεν τρέχει όσο γρήγορα μερικές φορές νομίζουμε. ΄Η μάλλον τρέχει, αλλά κουβαλάει μαζί του, στο υπόστρωμα, το παρελθόν. Και σε εποχές δίψας οι πηγές αρχίζουν πάλι να φανερώνονται.»[…]
Κρίνοντας και αποτιμώντας –με ελάχιστα λόγια- την εποχή μας και τη βίαιη διακοπή εκείνης της Άνοιξης από τη Δικτατορία, μιλάει για μια ευρύτερη κρίση αξιών, που ήρθε ως συνεπακόλουθο, και για την οποία όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης: «Η δικτατορία διέκοψε, φυλάκισε, τρομοκράτησε και διασκόρπισε την άνοιξη εκείνη, αποκόπτοντας επί χρόνια τους στενούς δεσμούς που είχαν προλάβει να δημιουργήσουν οι άνθρωποι. Μέσα στα «σπλάγχνα» της δικτατορίας και στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης η ψυχαγωγία άρχισε να γίνεται διασκέδαση, να μαζικοποιείται και να γίνεται μόδα, οι νότες να γίνονται θόρυβος και οχλαγωγία και όλα μαζί – ανάμεσα τους και ο πολιτικός λόγος- να τυποποιούνται και να κατακερματίζονται». […] «Η ξεκάθαρη οπισθοχώρηση, ας ελπίσουμε όχι η οριστική ήττα μας, είναι σε πολλά μέτωπα. Είναι στον χώρο της γλώσσας, της διατήρησης της παράδοσης, της κοντινής και της μακρινής, είναι στο χώρο της πρωτότυπης δημιουργίας και κυρίως είναι στο σύνθετο πεδίο του τρίπτυχου διασκέδαση-ψυχαγωγία-μόρφωση, που πρέπει να μένει αδιάσπαστο αλλά σήμερα είναι κατακερματισμένο».
Θα κλείσω τροποποιώντας ελαφρά το λόγο του Φώντα, ενός ανθρώπου που πίστεψε στη δύναμη αλλαγής που «κουβαλούσαμε» στις πλάτες και στην καρδιά μας και που φιλοδοξεί –όπως και το δικό μας blog– να τη ζωντανέψει μέσα στις συνειδήσεις των νέων ανθρώπων.
«Είμαστε ζωντανά κύτταρα που αγωνιούμε για μας και για τα παιδιά μας και αποφασίσαμε, εμείς μαζί με αυτά ή μάλλον αυτά μαζί με μας -και όσο γίνεται γρηγορότερα αυτά χωρίς εμάς- να δώσουμε μια μάχη χαρακωμάτων για ό,τι πιστέψαμε και ό,τι υπηρετήσαμε μια ζωή».

Παληοτάκης Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΙΣΥΦΟΥ

Πέμπτη, Μάιος 8th, 2014

Αυτό το κεφάλαιο του Λάδη είναι το 16ο, και θα τολμούσα να πω πως είναι το τελευταίο της εξιστόρησής του για τη γενιά μας.
Μιλάμε πάντα για το βιβλίο του Φώντα Λάδη: “Μίκης Θεοδωράκης, Το χρονικό μιας επανάστασης 1960-1967, Η Ιστορία της γενιάς του 1-1-4 και των Λαμπράκηδων”.
Του έδωσε τον τίτλο: “Η ιστορία του Σίσυφου”. Απολογείται για την “ήττα” μας, την ήττα μιας γενιάς, που κι εγώ την ονομάζω σισύφεια, όπως πρώτος με δίδαξε ο Λεωνίδας Κύρκος.
Ο Σίσυφος -σύμφωνα με τη μυθολογία- ήταν ο ιδρυτής και βασιλιάς της Κορίνθου, που καταδικάστηκε από τους θεούς να κυλά αιώνια στον Άδη έναν πελώριο βράχο μέχρι την κορυφή βουνού και, λίγο πριν από το τέρμα, ο βράχος να κατρακυλά προς τα πίσω, ματαιώνοντας την προσπάθειά του.
Έτσι νιώθουμε και πολλοί από τη γενιά μας. Πιστέψαμε βαθιά ότι θα αλλάξουμε τον εαυτό μας, την κοινωνία, το κράτος μας. Αγωνιστήκαμε με πάθος γι’ αυτό το όραμα. Γίναμε πολλοί, πάρα πολλοί. Φτάσαμε πολύ κοντά στη δικαίωση. Και, τότε, λάθη και ανοίκειες επιθέσεις συρρίκνωσαν τις δυνάμεις και τον αυθορμητισμό μας. Ήρθε και η δικτατορία των συνταγματαρχών. Συνέλαβε, φυλάκισε, βασάνισε, εξόρισε τα νιάτα μας.
Πού είναι ο Σίσυφος λοιπόν; Ο Σίσυφος και ο χωρίς αποτέλεσμα αγώνας και η αγωνία του έρχεται μετά,όταν ο βράχος φτάνει περίπου στην κορφή και κυλάει ξανά από την αρχή, στη βάση του βουνού. Όταν τα όνειρα διαψεύδονται και οι αγώνες ακυρώνονται. Όταν οι άνθρωποι και η ιστορία τους πέφτει στην αφάνεια, όταν η προσφορά τους λοιδωρείται ή παραποιείται.
Το blog των Λαμπράκηδων έκανε και θα κάνει προσπάθεια να αναδεικνύει την προσφορά αυτής της γενιάς, που έκανε -σίγουρα- λάθη, όπως κάθε ζωντανός οργανισμός, αλλά που ΠΙΣΤΕΨΕ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΕ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΑ ΤΗΣ.

Παληοτάκης Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

«ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ» Εκλογές ή Δικτατορία;;;

Τρίτη, Μάιος 6th, 2014

15ο κεφάλαιο από το βιβλίο του Φώντα Λάδη: “Μίκης Θεοδωράκης, Το χρονικό μιας επανάστασης 1960-1967, Η Ιστορία της γενιάς του 1-1-4 και των Λαμπράκηδων”.
Πλησιάζουμε στο τέλος του βιβλίου. Απέχουμε ελάχιστα από την επιβολή της Δικτατορίας των συνταγματαρχών και νιώθουμε τα συναισθήματα που κυριαρχούσαν στην ψυχή και στο μυαλό του Φώντα. Και θυμάμαι ότι κι εγώ δεν απείχα πολύ από αυτή τη νεανική ζωντάνια αλλά και συνάμα το αίσθημα ότι μας διαλύουν, μας τσακίζουν.
Είναι σίγουρο ότι τότε δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τις υπόγειες διαδρομές, τα νήματα που ενώνονταν και πλέκονταν πίσω από την πλάτη μας και μας αλυσόδεναν. Και αλυσόδεναν όχι μόνο τη γενιά μας, αλλά την Ελλάδα ολόκληρη.
Δεν ήταν απλώς μια επταετία με γελοίους και άνανδρους κυβερνήτες, δεν ήταν απλώς ένας απολογισμός από βασανισμένους, εξορισμένους, σακατεμένους, δολοφονημένους.
Ήταν πολύ περισσότερο η υποθήκευση του μέλλοντος της πατρίδας μας, του μέλλοντος των παιδιών μας και των εγγονών μας, των απογόνων μας για χρόνια πολλά, πάρα πολλά.

Το blog των Λαμπράκηδων πιστεύει ότι η λυσσασμένη επίθεση ενάντια στους Λαμπράκηδες και η επιβολή της δικτατορίας ήταν μια απόφαση να υποθηκεύσουν τη Ελλάδα, τον πλούτο και την ανεξαρτησία της και, παράλληλα, να τσακίσουν τη δροσιά και τη δύναμη ενός κινήματος, που το έκριναν επικίνδυνο για την καθεστηκυία τάξη. Και η “επίθεση” αυτή κρατάει ακόμη, μέχρι να εξαφανιστεί κάθε ίχνος αυτής της ικμάδας και να εδραιωθούν οι άνθρωποι του “καναπέ”, οι πολίτες που δεν πιστεύουν κάτι, αν δεν το πει η τηλεόραση κι αν δεν το γράψει το διαδίκτυο.

Παληοτάκης Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ (Πότε-άραγε-θα έρθει πραγματικά;…)

Σάββατο, Μάιος 3rd, 2014

Φτάσαμε, αισίως αλλά με πολλές δυσκολίες, στο 14ο κεφάλαιο από το βιβλίο του Φώντα Λάδη: “Μίκης Θεοδωράκης, Το χρονικό μιας επανάστασης 1960-1967, Η Ιστορία της γενιάς του 1-1-4 και των Λαμπράκηδων”.
Το σημερινό κεφάλαιο έχει κυριολεκτικό αλλά και συμβολικό τίτλο. Είμαστε στην περίοδο των Ιουλιανών, των μεγάλων λαϊκών εξεγέρσεων, του νεανικού ενθουσιασμού, της συνειδητοποίησης του ρόλου του παλατιού και των αυλοκολάκων και αυλόδουλων πολιτικών, αλλά και του ρόλου του ξένου παράγοντα.
Αυτή την περίοδο ο Μίκης ολοκλήρωσε και παρουσίασε τη “Ρωμιοσύνη” του Γιάννη Ρίτσου. Το έργο το αγκάλιασε ο λαός και βρέθηκε στα χείλη όλου του κόσμου. Η μουσική με την οποία το “έντυσε” ο Θεοδωράκης έκανε τον μεγάλο μας ποιητή, τον Γιάννη Ρίτσο, να μιλά για τη “Ρωμιοσύνη του Μίκη”.
Παρουσιάζοντας αυτό το κεφάλαιο από το blog των Λαμπράκηδων σήμερα, δεν το “εμπλουτίζουμε” με μουσική από you tube. Θα το αναζητήσουμε, όμως, και θα το παρουσιάσουμε σε άλλη ευκαιρία.

Παληοτάκης Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »