Αρχεία για τον μήνα Απρίλιος, 2014

Το 13ο κεφάλαιο – Ο “σατανικός” κύριος Παπαδόπουλος

Τρίτη, Απρίλιος 29th, 2014

Μετά από μεγάλη καθυστέρηση, που οφείλεται σε τεχνικούς λόγους, που μας “αποστέρησαν” την πρόσβαση στο διαδίκτυο, δημοσιεύουμε σήμερα το 13ο κεφάλαιο από το βιβλίο του Φώντα Λάδη: “Μίκης Θεοδωράκης, Το χρονικό μιας επανάστασης 1960-1967, Η Ιστορία της γενιάς του 1-1-4 και των Λαμπράκηδων”.
Πρόκειται για ένα πυκνό και δύσκολο κεφάλαιο. Ένας άνθρωπος, που δεν έζησε τα γεγονότα που αναφέρει, θα αισθανθεί την πρόκληση να ανατρέξει στις ιστορικές πηγές, προκειμένου να κατανοήσει σε βάθος τι “παιζόταν” στο παρασκήνιο -αλλά και στο προσκήνιο- εκείνη την εποχή.
Δεν θα αντικαταστήσω τους ιστορικούς. Δεν έχω αυτή τη φιλοδοξία, ούτε και μπορώ, γιατί ήμουν μέσα στα γεγονότα -και ίσως κατηγορηθώ για υποκειμενική παρουσίαση.
Οπωσδήποτε το blog των Λαμπράκηδων παρακολουθεί τη μαρτυρία του Φώντα Λάδη για το ρόλο προσώπων προβεβλημένων και πολιτικών, που προετοίμασαν το ολισθηρό έδαφος για την επιβολή της Δικτατορίας του “σατανικού” κυρίου Παπαδόπουλου, του οποίου η “παρουσία” είναι ήδη “ορατή” δυο τουλάχιστον χρόνια πριν το έγκλημά του σε βάρος της χώρας, της ιστορίας της, της οικονομίας της και του πολιτισμού της.

Παληοτάκης Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

12ο Κεφάλαιο – Το Άξιον εστί

Τρίτη, Απρίλιος 22nd, 2014

Δημοσιεύουμε σήμερα το 12ο κεφάλαιο από το βιβλίο του Φώντα Λάδη: “Μίκης Θεοδωράκης, Το χρονικό μιας επανάστασης 1960-1967, Η Ιστορία της γενιάς του1-1-4 και των Λαμπράκηδων”.
Πραγματεύεται, κυρίως, όπως φαίνεται και από τον τίτλο του, τη σύνθεση και παρουσίαση στο ευρύ κοινό του λαϊκού ορατόριου “Άξιον Εστί”.
Όλοι πια σήμερα το γνωρίζουμε, το έχουμε τραγουδήσει σε πολλές ευκαιρίες – ιδιαίτερα τα “λαϊκά” μέρη του: στις πορείες, στις πλατείες, στα σχολεία, στον αγώνα τραγουδήσαμε τον νοητό ήλιο της Δικαιοσύνης.
Μια δύσκολη μουσική σύνθεση του Μίκη σε στίχους ενός μεγάλου αλλά “δύσκολου” ποιητή, του Ελύτη. Και επετεύχθη το “ακατόρθωτο: ο λαός παρακολούθησε το ορατόριο και έκανε κτήμα του, ζωή κι ανάσα του τα τραγούδια σε ποίηση Ελύτη.
Παραθέτουμε, κλείνοντας την εισαγωγή μας ως blog των Λαμπράκηδων, τα λόγια του Ελύτη που βρήκαμε στα σχόλια του you tube, με το οποίο κλείνουμε την παρουσίαση του κεφαλαίου αυτού του Φώντα Λάδη.

Παληοτάκης Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

21η Απριλίου σήμερα – Οι ένοχοι να στιγματίζονται

Δευτέρα, Απρίλιος 21st, 2014

Μέρα μνήμης, σκληρής μνήμης για πολλούς. Οδυνηρή ιστορία για την Ελλάδα, που τον γύρισε χρόνια πίσω. Μια περίοδος, που προετοίμασε το έδαφος για τη σημερινή κατάντια και εξάρτηση.
Πόσες υπόγειες διαδρομές εκείνης της ολέθριας επτατετίας δεν έχουν γίνει ακόμα γνωστές;
Δεν είναι δυνατόν η όλη ιστορία να εξαργυρώθηκε με κάποια ανδρείκελα που ανέλαβαν την εξουσία.
Αποφάσεις πάρθηκαν, υπογραφές μπήκαν και υποσχέσεις ξεπουλήματος δόθηκαν. Δεν μπορεί να εξηγηθεί πολύ απλά με κάποιους τρελούς και φασίστες που “κατάφεραν” να αναρριχηθούν και να γίνουν “κυβερνήτες” της Ελλάδας…
Κάποτε θα ξετυλιχθεί το κουβάρι και θα αποκαλυφθούν οι πραγματικοί ένοχοι του εγκλήματος σε βάρος του λαού μας, της πορείας του, της ιστορίας του, της – κοινωνικής, πολιτικής, πολιτιστικής – επιβίωσής του με σχέση ισότητας δίπλα στους άλλους ελεύθερους και δημοκρατικούς λαούς του κόσμου. Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Το 11ο κεφάλαιο από το βιβλίο του Φώντα Λάδη

Σάββατο, Απρίλιος 19th, 2014

Συνεχίζουμε με το 11ο κεφάλαιο από το βιβλίο του Φώντα Λάδη: “Μίκης Θεοδωράκης, Το χρονικό μιας επανάστασης, 1960-1967, Η Ιστορία της γενιάς του 1-1-4 και των Λαμπράκηδων”.
Δεν έχω πολλά να γράψω. Μου θύμισε μέρες γεμάτες αγωνιστικότητα, φιλία. Με συγκίνησε για πολλοστή φορά. Και με έκανε να συνεχίσω με περισσότερο “πάθος” την καταγραφή της ιστορίας μας, της γενιάς των Λαμπράκηδων, αυτής της Σισύφειας γενιάς…
Το blog των Λαμπράκηδων τον ευχαριστεί για άλλη μια φορά από αυτή τη θέση και ελπίζουμε αυτή η καταγραφή να βρει συνεχιστές…

Παληοτάκης Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Μέρα επιτάφιου θρήνου σήμερα…

Παρασκευή, Απρίλιος 18th, 2014

Κάθε χρόνο, Μεγάλη Παρασκευή, ο χριστιανικός κόσμος με κατάνυξη θρηνεί τον θάνατο και την ταφή του Χριστού.
Τροπάρια και ύμνοι, εξαιρετικής δύναμης συγκινησιακής και καλλιτεχνικής, βρίσκονται στα χείλη και στην καρδιά των ανθρώπων κάθε ηλικίας.
Δεν υπάρχει, νομίζω, άνθρωπος που να μη συγκινείται από το θρήνο της μάνας για το παιδί της που χάθηκε. Και μάλιστα χάθηκε άδικα και πολύ νέος, αλλά υπηρετώντας ένα σκοπό, όποιος κι αν είναι αυτός, πάντα πιστεύοντας ότι είναι για το καλό και τη σωτηρία των ανθρώπων -ή των συνανθρώπων.
Για χρόνια τώρα, μια τέτοια μέρα δεν βρίσκουμε άλλο καλύτερο έργο για να αποτυπώσουμε τα συναισθήματά μας από τον “Επιτάφιο” του Γιάννη Ρίτσου σε ενορχήστρωση του Μίκη Θεοδωράκη.
Ανεξάντλητες πηγές και οι δυο δημιουργοί μας. Πάντα παρόντες στους αγώνες και στους πόνους του Έλληνα και του Ανθρώπου, δεν θα μπορούσαν να μην έχουν “συλλάβει” αυτή την ύψιστη στιγμή της ανθρώπινης προσφοράς, του ανθρώπινου πόνου, αλλά και της ανθρώπινης ανάστασης. Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Η πορεία μας θα είναι για ένα καλύτερο κόσμο

Τετάρτη, Απρίλιος 16th, 2014

Τεχνικές δυσκολίες λειτούργησαν “απαγορευτικά” και μας “εμπόδισαν” – προς το παρόν – να συνεχίσουμε τη δημοσίευση των κεφαλαίων από το βιβλίο του Φώντα Λάδη.

Προκειμένου να μη μείνουμε «σιωπηλοί», σκεφτήκαμε να προσφέρουμε – σε όσους επιθυμούν να τη δουν και να προβληματιστούν – την ταινία “La marcia su Roma”.
Πρόκειται για μια εξαιρετική ταινία του Dino Risi στη σειρά των ιταλικών ταινιών που είναι εμπνευσμένες, άμεσα ή έμμεσα, από τη φασιστική περίοδο.

Η ιστορία που αφηγείται είναι η περίφημη πορεία που ένα μάτσο ερειπωμένα ανδρείκελα έκαναν αιφνιδιαστικά προς τη Ρώμη, προκειμένου να πετύχουν, χωρίς καμία λογική, να κατακτήσουν μια χώρα ή καλύτερα όχι μια χώρα, αλλά την Ιταλία. Η ματιά και η παρουσίαση του σκηνοθέτη γίνεται με τρόπο ειρωνικό και κωμικοτραγικό αλλά όλοι γνωρίζουμε, ελπίζω, ότι δεν ήταν πραγματικά κωμικά τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν και ότι δεν έχουν τίποτα το κωμικό και ειρωνικό οι θάνατοι και η απέραντη θλίψη που είχαν να υπομείνουν στις επόμενες δύο δεκαετίες όσοι δεν ήταν φασίστες.

Επειδή και στις μέρες μας – και ιδιαίτερα στη χώρα μας – ανεβαίνει επικίνδυνα το νεοναζιστικό κόμμα, δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι μια τέτοια ταινία έχει – και πάλι – πολλά να μας «διδάξει». Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Η ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗ στο 10ο κεφάλαιο του βιβλίου του Φώντα

Κυριακή, Απρίλιος 13th, 2014

Ήρθε η στιγμή να παρουσιάσουμε το 10ο κεφάλαιο από το βιβλίο του Φώντα Λάδη “Μίκης Θεοδωράκης, Το Χρονικό μιας επανάστασης 1960-1967, Η Ιστορία της γενιάς του 1-1-4 και των Λαμπράκηδων”.
Το θέμα του είναι η ίδρυση της Νεολαίας Λαμπράκη. Αυτής της νεολαίας στη δράση και τα όνειρα της οποίας είναι αφιερωμένο το blog των Λαμπράκηδων.
Ο Φώντας Λάδης αποκαλύπτει πώς η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη ήταν το έναυσμα για να κινητοποιηθούν οι νέοι της εποχής.
Δεν πρέπει, βέβαια, να παραγνωρίσουμε το γεγονός ότι ο λαός ήταν ώριμος. Οι συνταγματικές παραβιάσεις της βασιλείας και της βασιλικής οικογένειας, η αδυναμία της δεξιάς διακυβέρνησης να διαχειριστεί τα συσσωρευμένα προβλήματα, οι διαταραγμένες σχέσεις της πολιτικής άρχουσας τάξης είχαν οδηγήσει την κατάσταση στα όρια της έκρηξης.
Ο λαός έδωσε την ώθηση, με την αντίδρασή του τότε, και οδηγηθήκαμε σ’ ένα – σύντομο ίσως, αλλά οπωσδήποτε νικηφόρο – διάστημα εκδημοκρατισμού και δικαίωσης των αγώνων που είχαν προηγηθεί.
Οι βίαιες παραβιάσεις των δικαιωμάτων μας μάς οδήγησαν, τότε, σε κοινωνική έκρηξη, σε οργάνωση και σε νίκη.
Τώρα, στις μέρες μας, η σταδιακή αποστέρηση των δικαιωμάτων μας, αυτή η εξαθλίωση που προχωράει με αργό και βασανιστικό ρυθμό, αυτή η κατρακύλα μάς έχει δηλητηριάσει την ψυχή και το μυαλό. Νιώθω πως μας έχει “αδρανοποιήσει” και μας έχει γυρίσει δεκαετίες πίσω…
Ο Φώντας Λάδης μάς γυρίζει στα 1963. Τον ακολουθούμε…

Παληοτάκης Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Το “Τραγούδι του Νεκρού αδελφού” η αφορμή της σύγκρουσης…

Παρασκευή, Απρίλιος 11th, 2014

Παρουσιάζουμε σήμερα το 9ο κεφάλαιο από το βιβλίο του Φώντα Λάδη “Μίκης Θεοδωράκης, Το Χρονικό μιας επανάστασης 1960-1967, Η Ιστορία της γενιάς του 1-1-4 και των Λαμπράκηδων”.
Όπως θα διαπιστώσετε, όταν αρχίσετε την ανάγνωση, το θέμα του είναι η διένεξη του Μίκη με την επίσημη ηγεσία του κόμματος. Η αφορμή υπήρξε η παρουσίαση του έργου του Μίκη “Το Τραγούδι του Νεκρού Αδελφού”.
Το έργο απέπνεε ένα πνεύμα συμφιλίωσης. Το μήνυμα -πως ο εμφύλιος πόλεμος διαλύει τον κοινωνικό, αλλά κυρίως τον οικογενειακό ιστό, την κοινωνική συνοχή- ήταν ολοφάνερο στο έργο. Ο Μίκης -και φαντάζομαι όλοι οι λογικοί άνθρωποι- πίστευε πως η τραγικότητα του εμφυλίου πολέμου συνίσταται – κυρίως – στο ότι διαρρηγνύει το πρωτογενές κοινωνικό κύτταρο, την οικογένεια, τους δεσμούς αίματος.
Είχε ζήσει τους τόπους εξορίας, είχε ζήσει το μίσος στο σώμα και την ψυχή του, αλλά είχε τη μεγαθυμία, την ανθρωπιά, αλλά κυρίως την πολιτική ωριμότητα να καταλάβει – από τότε κιόλας – πως η διαιώνιση του διχασμού και του μίσους μέσα στην οικογένεια και στους κόλπους της ίδιας σου της πατρίδας μόνο καταστροφή μπορεί να εγκυμονεί.
Και η καταστροφή θα πλήξει όχι μόνο τα εμπλεκόμενα πρόσωπα, αλλά τις επερχόμενες γενιές, θα κάνει το μίσος να φωλιάσει βαθιά μέσα στις ευαίσθητες παιδικές ψυχές και θα κρατήσει τη χώρα και τους ανθρώπους της μακριά από την πρόοδο και την ευτυχία.
Ίσως, όμως, και αυτός να ήταν ο μακροπρόθεσμος στόχος που έκρυβαν όσοι ανέχτηκαν και οδήγησαν στην εμπλοκή μας σε εμφύλια σύρραξη και συντήρησαν, χρόνια μετά, το εμφυλιοπολεμικό κλίμα. Κάποιοι, μάλιστα, πολύ θα ήθελαν να το “αναβιώσουν” και στις μέρες μας… και οφείλουμε να μην τους δώσουμε την ευκαιρία… Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Άνθρωπος και Πολίτης, Μουσικός και Πολιτικός… ο Μίκης…

Τρίτη, Απρίλιος 8th, 2014

Διαβάζω και ετοιμάζω το 9ο κεφάλαιο του Φώντα Λάδη και μου προωθούν την παρακάτω ανάρτηση από τον stendora.
Λίγα τα λόγια αλλά μεστά. Με τρόπο απλό και κατανοητό, μας γνωστοποιεί μερικές μόνο από τις βαθιά πολιτικές ενέργειες του Μίκη Θεοδωράκη, του οποίου η”πολιτική” υπόσταση και προσφορά πάντα έβρισκε τους επικριτές της, ήδη από τη δεκαετία του ‘60. Δεν ήταν λίγοι – κυρίως μέσα στην Αριστερά – αυτοί που επεδίωκαν να τον φιμώσουν και να παραμείνει μόνο ο “συνθέτης”, ο μεγάλος μουσικός, “όργανο άβουλο” – ίσως – στα χέρια όσων θα επιχειρούσαν να τον “αξιοποιήσουν”.
Όμως ο Μίκης επέμενε – και κατάφερε – να γίνει και να μείνει ο ΣΥΝΘΕΤΗΣ των δυνάμεων, των δυνατοτήτων και των προσδοκιών του ελληνικού λαού.
Και, μ’ όλα τα λάθη που μπορεί να έχει κάνει – όπως και κάθε μεγάλος άντρας – ήξερε να τα αναγνωρίζει, να τα επαναλαμβάνει καμιά φορά, αλλά κυρίως ήξερε να προσφέρει και να προσφέρεται για το καλό αυτού του τόπου και την προκοπή του.
Προς τιμήν αυτού του μεγάλου Έλληνα, αναπαράγω την ανάρτηση του stendora για το blog των Λαμπράκηδων.

Παληοτάκης Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Η διήγηση του Φώντα, λίγο πριν το 1963…

Κυριακή, Απρίλιος 6th, 2014

Συνεχίζουμε με την ανάρτηση του 8ου κεφαλαίου από το βιβλίο του Φώντα Λάδη: “Μίκης Θεοδωράκης, Το χρονικό μια επανάστασης 1960-1967, Η Ι στορία της γενιάς του 1-1-4 και των Λαμπράκηδων”.
Αυτή τη φορά ο Φώντας αναφέρεται στην αναζωπύρωση της παλιάς φυματίωσης που είχε περάσει ο Μίκης στα δύσκολα χρόνια του πολέμου και των μετέπειτα εξοριών και κουβαλούσε τα σπέρματα της αρρώστιας μέσα του, μια αρρώστια που ο Φώντας φαίνεται να τη θεωρεί – τολμώ να πω – “βαθιά πολιτική”.
Ο Μίκης ξεπέρασε νικηφόρα και αυτόν τον σκόπελο, που απείλησε τη ζωή του. Και λέω απείλησε, γιατί – έχοντας ξεκινήσει την “Όμορφη πόλη” αλλά και τη μουσική για τέσσερις ταινίες – είχε δουλέψει υπεράνθρωπα και είχε οδηγήσει τις αντοχές του στα άκρα, πριν εισαχθεί, αναγκαστικά πια, στο σανατόριο.
Το blog των Λαμπράκηδων – θεωρώντας βαθιά ενωτικό το μήνυμα – μεταφέρει τα παρακάτω λόγια του Μίκη, που θα διαβάσετε και στο κεφάλαιο του Φώντα Λάδη που ακολουθεί.
Είπε, λοιπόν, τότε, ο Μίκης, όταν του ευχήθηκαν να μην “τοποθετηθεί” πολιτικά η Μικρή Ορχήστρα που μόλις είχε δημιουργήσει και με την οποία φιλοδοξούσε να προσφέρει στη μουσική διαπαιδαγώγηση του μεγάλου κοινού: “Δεν ενδιαφέρει αν είμαστε αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι. Θα κοιτάξουμε να βρούμε τον ανθρωπισμό μας μέσα στο αγνό πνεύμα της μουσικής”.

Παληοτάκης Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »