Αρχεία για τον μήνα Φεβρουάριος, 2014

Αφιέρωμα στον Παλαμά

Πέμπτη, Φεβρουάριος 27th, 2014

Σαν σήμερα, στις 27 Φεβρουαρίου του 1943, φεύγει γαι το τελευταίο του ταξίδι ο Κωστής Παλαμάς. Ήταν, τότε, 84 ετών. Το νέο του θανάτου του κυκλοφόρησε με αστραπιαία ταχύτητα στην κατοχική Αθήνα. «Χτες βράδυ μία είδηση ακατανόητη μας ήρθε. Μία είδηση ασύλληπτη. Ο Γέρο-Παλαμάς πέθανε. Είχαμε ξεχάσει πως ήταν θνητός» έγραφε στο προσωπικό της ημερολόγιο η Ιωάννα Τσάτσου.
Η προσέλευση του κόσμου στο Α’ Νεκροταφείο της Αθήνας συνδυάζει την επιθυμία για το ύστατο χαίρε αλλά και την ανάγκη να εκφράσει ο λαός της Αθήνας τα αντικατοχικά του συναισθήματα.
Η κηδεία μετατράπηκε σε εκδήλωση πατριωτικής έξαρσης. «Σε αυτό το φέρετρο ακουμπάει η Ελλάδα» είπε εύστοχα ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός, δίνοντας το πνεύμα ομόθυμης παρουσίας του λαού στην κηδεία. Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Συνεχίζοντας με τα Ολοκαυτώματα στην Πελοπόννησο

Τρίτη, Φεβρουάριος 25th, 2014

Συνεχίζουμε τα αφιερώματά μας στα ελληνικά ολοκαυτώματα στη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής με την Θυσία χωριών και κατοίκων της Πελοποννήσου.
Ξεκινάμε τον Αετό της Τριφυλλίας, στο νομό Μεσσηνίας Η πηγή μας είναι και πάλι ο τόμος “ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΑ” των εκδόσεων Λιβάνη.
Βρήκαμε, όμως και άλλες πληροφορίες, κυρίως στον ιστότοπο “ΕΛΛΑΣ ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ, Η ΓΗ ΒΓΑΖΕΙ ΕΛΛΑΔΑ“, στον οποίο και μπορεί κάποιος να ανατρέξει και να αντλήσει περισσότερο υλικό για τη σύσταση και σύνθεση των αντάρτικων ομάδων, τους νεκρούς και το μέγεθος της θυσίας. Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Το 2ο Κεφάλαιο από το βιβλίο του Φώντα Λάδη

Σάββατο, Φεβρουάριος 22nd, 2014

Δημοσιεύουμε σήμερα το 2ο κεφάλαιο από το βιβλίο του Φώντα Λάδη: «Μίκης Θεοδωράκης, Το χρονικό μιας επανάστασης 1960-1967, Η ιστορία της γενιάς του 1-1-4 και των “Λαμπράκηδων”».
Πρόκειται για την ενότητα που αναφέρεται στα χρόνια 1941-1960. Μια εικοσαετία που σημάδεψε την προσωπική, πολιτική και μουσική ζωή του Μίκη, και όχι μόνο. Είναι η εικοσαετία που χάραξε -και ακόμη ζούμε τις συνέπειές της- και την πολιτική, οικονομική και εθνική πορεία της Ελλάδας.
Η χώρα μας δοκιμάστηκε, όπως όλος ο κόσμος -και κυρίως η Ευρώπη- από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εμείς, όμως, είμαστε από τις ελάχιστες χώρες που είχε το «προνόμιο» να περάσει μέσα από την «εμπειρία» του εμφύλιου πολέμου, του εμφύλιου σπαραγμού.
Αυτή η «δοκιμασία» μάς ταλανίζει και μας χρωματίζει ακόμα. Κατάστρεψε ζωές, οικογένειες και συνειδήσεις. Όταν οι άλλοι λαοί μπήκαν στη διαδικασία της αποκατάστασης των βλαβών που προκάλεσε ο πόλεμος, εμείς σκοτωνόμαστε μεταξύ μας, κατ’ εντολήν πάντα, και τα πάθη καλλιεργούνταν έντεχνα. Ανοίξαμε εξορίες, εξοντώσαμε συνανθρώπους μας, σημαδέψαμε οικογένειες με τη λογική των κοινωνικών φρονημάτων, αναγκάσαμε το ζωτικό δυναμικό της χώρας να μεταναστεύσει. Δημιουργήσαμε – με λίγα λόγια – έδαφος ιδανικό για να μπορέσουν -τότε και αργότερα- να εκμεταλλευτούν τη χώρα μας πολιτικά και οικονομικά όσοι το επιθυμούσαν.
Και η επίσημη Αριστερά δεν είναι άμοιρη ευθυνών σ’ αυτή την τραγωδία. Οι άνθρωποι αγωνίστηκαν με πάθος, έδωσαν τη ζωή τους, αλλά η ηγεσία διέπραξε λάθη και παραλείψεις, έκανε λανθασμένες εκτιμήσεις, δεν είδε το σχέδιο που εξυφαινόταν για την Ελλάδα. Και αυτό έχει σημαδέψει και τη χώρα και τους ανθρώπους της Αριστεράς.
Σ’ αυτή την κρίσιμη περίοδο γίνεται η ένταξη του Μίκη στην ΕΠΟΝ, ακολουθούν οι εξορίες, τα βασανιστήρια, το Παρίσι. Σ’ αυτό το κρίσιμο διάστημα ο Μίκης αποφασίζει τη στροφή στο λαϊκό τραγούδι. Καμπή υπήρξε ο Επιτάφιος του Γιάννη Ρίτσου. Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Σίγουρα μιλάμε για μισό αιώνα πριν;

Τετάρτη, Φεβρουάριος 19th, 2014

Ένα ακόμη ρεπορτάζ του Γιάννη Θεοδωράκη φιλοξενούμε και σήμερα. Και πάλι από τον τόμο του 1961 των “ΔΡΟΜΩΝ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ”.
Το ξεκίνησα από ηθικό χρέος προς τη μνήμη και τη δουλειά, την προσφορά του φίλου μου, του Γιάννη Θεοδωράκη, εκείνα τα δύσκολα αλλά συνάμα όμορφα χρόνια που περάσαμε μαζί.
Καθώς όμως διάβαζα την ανταπόκριση για το νερό, τότε, θυμήθηκα τους ντενεκέδες που κουβαλούσαμε και κουβαλούσαν, οι μανάδες μας κυρίως. Πόσα κορμιά σακατεύτηκαν για έναν κουβά νερό!… Πόσες μανάδες θυσιάστηκαν, πόσες μάνες έτρεχαν να βρουν το νερό, το ακριβό αυτό αγαθό, για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους μέσα σε συνθήκες τρικοκοσμικές.
Τώρα πια, πολλά βελτιώθηκαν. Έχουμε νερό να κάνουμε μπάνιο. Έχουμε νερό να πιούμε, και να το πετάξουμε ακόμη με μπουγέλα…
Όμως κάτι δεν άλλαξε. Κι αυτό είναι αυτοί που ελέγχουν το πολύτιμο αγαθό που λέγεται νερό. Οσμίζομαι πως η εκμετάλλευση έχει βαθιές ρίζες, οι οποίες απλώνονται όλο και περισσότερο πνίγοντας τον πλούτο της χώρας και τις ανάγκες του λαού. Πόσοι Λώφλιν και Καίηζ έχουν ξεφυτρώσει και μας κάθονται στο σβέρκο; Και έχουν πάρει βοηθούς τους εκάστοτε ντόπιους υπουργούς, υπουργίσκους, παράγοντες και παραγοντίσκους…
Και πουλάμε και ξεπουλάμε αυτό που ήταν και είναι άφθονο, και όλο μας λένε πως εξαντλείται, και όλο πιο ακριβά το πληρώνουμε. … Και θα γίνει και ο επόμενος πόλεμος για τις πηγές νερού…

Σας αφήνω να διαβάσετε το “παλιό” ρεπορτάζ του Γιάννη Θεοδωράκη. Και, προσέξτε πόσο προφητικός είναι, στο τέλος του ρεπορτάζ, όταν λέει: “Ίσως κιόλας να έχουν εντοπίσει κάποια μικρή, πάμπτωχη χώρα. Που να μην έχει τίποτα… αλλά να έχει κάτι. Πέτρες, ζώα, ανθρώπους, νερό… Οτιδήποτε.” Μήπως και πάλι αυτή η χώρα είμαστε εμείς, οι πάντα διαθέσιμοι προς εκμετάλλευση;… Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Μια φωτογραφία του ΤΣΕ την ώρα της … δράσης

Δευτέρα, Φεβρουάριος 17th, 2014

Στον τόμο του 1961 των “ΔΡΟΜΩΝ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ” βρήκαμε μια σπάνια φωτογραφία του Τσε Γκουεβάρα. Σπάνια την ονομάζουμε, γιατί δεν την έχουμε ξαναδεί εμείς, τουλάχιστον στο εμπόριο. Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Ο Μίκης και οι πληγές της Αριστεράς

Σάββατο, Φεβρουάριος 15th, 2014

Μου έστειλαν και αποφάσισα να αναδημοσιεύσω αυτό το εξαιρετικό και αποκαλυπτικό άρθρο του Γιώργου Βότση για τον Μίκη Θεοδωράκη και την πληγή στη σχέση του με την Αριστερά.
Πηγή στην οποία βρήκα το άρθρο είναι η ιστοσελίδα “Ο Μίκης Θεοδωράκης και οι φίλοι του στην Κρήτη”.
Ο Βότσης εκθέτει αυτή την “χαίνουσα και αιμάσσουσα πληγή”, όπως ο ίδιος την ονομάζει μέσα στο άρθρο του.
Και συμφωνώ μαζί του. Έζησα – αυτό το λίγο, για να είμαι ταπεινός – τον Μίκη από κοντά και γνώρισα αυτό το μεγαλείο ψυχής και μυαλού, οξυδέρκειας πολιτικής, κοινωνικής και πατριωτικής, που δεν μπορεί να μπει μέσα σε καλούπια, αυτά που θέλουν να βάλουν οι κάθε λογής κομματικοί μηχανισμοί, μηδέ της Αριστεράς εξαιρουμένης.
Η Αριστερά, η επίσημη, ο κομματικός μηχανισμός, έχει φανεί μικρόψυχος απέναντι στον Μίκη. Μου άρεσε πολύ το παράδειγμα του Γιώργου του Βότση από τον Στάλιν, που ερμηνεύει αυτή τη στάση της επίσημης Αριστεράς. Αντιγράφω κατά λέξη: “[...] όταν αναδεικνύεται με το σπαθί του πρόεδρος των Λαμπράκηδων και πρώτος αρχηγός της Αντίστασης, τον καθαιρεί. Παραείναι ψηλός ο Μίκης για τη μίζερη μεζούρα της Αριστεράς. Ο Στάλιν με μπόι μόλις 1,60, δεν έκανε μέλος του Πολιτικού Γραφείου κανένα ψηλότερο από 1,59.”
Όμως, όπως λέει και ο Βότσης, ο Μίκης αγαπήθηκε και εκτιμήθηκε από τον λαό της Αριστεράς. Και δεν εκτιμήθηκε μόνο το τεράστιο μουσικό του έργο. Ο Μίκης είναι ένας και αδιαίρετος στη συνείδηση του λαού μας. Είναι ο Μίκης των τραγουδιών, ο Μίκης που μας έκανε γνωστή τη μεγάλη ποίηση, ο Μίκης που αγωνιζόταν και αγωνίζεται για ένα καλύτερο μέλλον, ο Μίκης που δεν διστάζει να πει τη γνώμη του και να συγκρουστεί…. Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Ο Φώντας Λάδης για τον Μίκη και τους Λαμπράκηδες

Πέμπτη, Φεβρουάριος 13th, 2014

Το blog των Λαμπράκηδων αρχίζει την τμηματική ανάρτηση του βιβλίου του Φώντα Λάδη, φίλου και συναγωνιστή μου από τα παλιά, από τον καιρό των Λαμπράκηδων.
Ο τίτλος του βιβλίου είναι: «Μίκης Θεοδωράκης, Το χρονικό μιας επανάστασης, 1960-1967, Η ιστορία της γενιάς του 1-1-4 και των “Λαμπράκηδων”.
Στην ιστοσελίδα που διατηρώ, www.lamprakides.gr, έχω ανακοινώσει την ύπαρξη του πολύτιμου αυτού βιβλίου και παρουσιάζω και το γράμμα του Μίκη που συνόδευε την έκδοση.
Η φιλοδοξία και ο διακαής πόθος μου είναι να ενσωματωθεί και το σύνολο του βιβλίου στην ιστοσελίδα. Για λόγους τεχνικούς, που με ξεπερνάνε, αυτό δεν κατέστη εφικτό μέχρι σήμερα.
Επειδή οι τεχνικές δυσκολίες που αντιμετωπίζω δεν έχουν ακόμη ξεπεραστεί, αποφάσισα να ξεκινήσω την ανάρτησή του στο blog κατά κεφάλαια.
Ο στόχος παραμένει: το βιβλίο θα αναρτηθεί στην ολότητά του μέσα στην ιστοσελίδα. Κι αυτό, γιατί αποτελεί ένα πολύτιμο ντοκουμέντο της εποχής μας, καθρέφτης της ψυχής μας και των αγώνων που δώσαμε ως νεολαίοι Λαμπράκηδες, τότε που πιστεύαμε ακράδαντα ότι θα αλλάξουμε τον κόσμο.
Κεντρική φιγούρα των όσων καταγράφει ο Φώντας Λάδης είναι ο Μίκης Θεοδωράκης. Και δικαίως. Δεν είναι από προσωπολατρία που στο επίκεντρο της διήγησης βρίσκεται ο Μίκης. Όπως αναφέρεται στο οπισθόφυλλο των εκδόσεων «Εξάντας»: «…το πρόσωπο και το έργο του συνθέτη (του Μίκη) … σφράγισε με την πληθωρική του παρουσία την πολιτιστική ζωή στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του ‘60».
Και δεν είναι μόνο αυτό. Ο Μίκης ως πρόσωπο, ως συνθέτης και ως πολιτική οντότητα καθόρισε την εποχή αυτή, πριν και μετά τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη.
Και το αναφέρω αυτό, αν και πολλοί παραγνωρίζουν – τώρα που όλοι «θυμήθηκαν» τον Λαμπράκη – τη σημασία της προσφοράς του μεγάλου αυτού Έλληνα… και ξεχνούν το μέγεθος της αξίας του….και κυρίως οι παλιοί σύντροφοι… Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

ΑΝΘΡΩΠίΑ

Τρίτη, Φεβρουάριος 11th, 2014

ΑΝΘΡΩΠίΑ:

Η πρωταρχική ουσία του Ανθρώπου, της Ανθρωπιάς, της ανθρώπινης κοινωνίας και του οικουμενικού Ουμανισμού*

Γράφει ο Κώστας Λάμπος
Κοινωνίες, με βασικό κίνητρο και κριτήριο τη διασφάλιση της επιβίωσης του είδους, συγκροτούν πολλά είδη του ζωικού βασιλείου, οι οποίες όμως διαφέρουν από είδος σε είδος, όσον αφορά στον τύπο, στη δομή και στη λειτουργία. Και ο άνθρωπος από τα πρώτα κιόλας στάδια της εξέλιξής του κατανόησε την ανάγκη να ζει συλλογικά σε κοινωνίες για να μεγιστοποιεί τη θετική και να ελαχιστοποιεί την αρνητική σχέση του με τα υπόλοιπα είδη, αλλά και με τη Φύση γενικά, ώστε να διασφαλίζει τους όρους της επιβίωσής του.
Μια προσεκτική σύγκριση των κοινωνιών των άλλων ειδών με τις διάφορες κοινωνίες των ανθρώπων οδηγεί στη διαπίστωση πως αυτές των άλλων ειδών χαρακτηρίζονται από μια στατικότητα, που σημαίνει πως με την πάροδο του χρόνου δεν επέρχεται καμιά σοβαρή μεταβολή του τύπου, της δομής, της συμπεριφοράς και της λειτουργίας τους, σε αντίθεση με τις ανθρώπινες κοινωνίες που τις χαρακτηρίζει μια δυναμική μεταβλητότητα στο διάβα του χρόνου, η οποία καταγράφεται σαν πορεία εξέλιξης από απλούστερες σε όλο και πιο σύνθετες μορφές, δομές, συμπεριφορές και λειτουργίες. Τα πουλιά ή τα μυρμήγκια λ.χ. μεταφέρουν με τον ίδιο τρόπο την τροφή τους και χτίζουν με τον ίδιο τρόπο τις κατοικίες τους εδώ και εκατομμύρια χρόνια. Αντίθετα οι άνθρωποι βγήκαν από τις σπηλιές, έχτισαν καλύβες, σπίτια, πολυκατοικίες, μέγαρα, μεγάλα συγκροτήματα κοινωνικής κατοικίας και μετακινούνται με τη βοήθεια των ζώων εργασίας αρχικά, με κάρα που τα σέρνουν ζώα στη συνέχεια για να φτάσουν στα πλεούμενα, στα αυτοκίνητα, στα τραίνα, στα αεροπλάνα, στα διαστημόπλοια Αυτή η παρατήρηση οδηγεί στο ερώτημα για την αιτία αυτής της διαφοροποίησης. Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Η ΟΥΡΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΚΕΦΑΛΙ

Σάββατο, Φεβρουάριος 8th, 2014

Για “δράμα των συγκοινωνιών” μιλούσε ο Γιάννης Θεοδωράκης στα 1961. Τόσα χρόνια μετά, δεν έχουν αλλάξει πάρα πολλά. Ιδιαίτερα αυτές τις μέρες της κρίσης, που συνωστιζόμαστε και πάλι στα λεωφορεία, που μας σπρώχνουν και μας στριμώχνουν, που δεν τηρούν το ωράριο.
Υπάρχει, βέβαια, κάποια πρόοδος: υπάρχει το μετρό, το τραμ, αλλά και τα ακριβά εισιτήρια. Δεν υπάρχει ο εισπαράκτορας, αλλά εξακολουθούν οι ελεγκτές. Και με περισσή μαγκιά, μάλιστα, άντε ας τον πω ζήλο. Να μην ξεχάσω και τους σεκιουριτάδες στους σταθμούς του ηλεκτρικού και του μετρό, που εξασφαλίζουν την τάξη, την ασφάλεια και την “αρμονία”.
Όλα τα άλλα, ίδια. Εμείς εξακολουθούμε να είμαστε – ή να θεωρούμαστε – “ανθρώπινη τούρτα”, πελάτες που ακριβοπληρώνουν τις υπηρεσίες που τους προσφέρονται. Οπωσδήποτε, εξακολουθούμε να μην αισθανόμαστε αφεντικά στον τόπο μας και στα μέσα που, θεωρητικά, μας ανήκουν…

Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Εργαζόμενες Ελληνίδες στα 1961…

Τετάρτη, Φεβρουάριος 5th, 2014

Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »