Αρχεία για την κατηγορία 'Γενικά'

Ο Μίκης από τη Ζάτουνα – Αρχείο 3

Παρασκευή, Αύγουστος 11th, 2017

Η επιστολή αυτή γράφτηκε από τον Μίκη – όπως δηλώνεται και στο τέλος της – στη Ζάτουνα, κάπου στα τέλη του 1968.
Ο Μίκης εξόριστος στην όμορφη Ζάτουνα, στα δύσκολα Αρκαδικά βουνά. Τότε εκρίθησαν “κατάλληλα” τα αρκαδικά χωριά ως τόπος εξορίας και απομόνωσης. Άσχετα αν ο Μίκης κατόρθωσε με την πνευματικότητα, τη δημιουργικότητα και την ανθρωπιά του να κερδίσει την αγάπη και την εκτίμηση των λιγοστών, τότε, κατοίκων αλλά και των πολλών προσωπικών φρουρών του.
Τα δύσκολα χρόνια της Δικτατορίας βρίσκονταν στο οδυνηρό ξεκίνημά τους. Οι εξόριστοι, οι βασανισμένοι, οι φυλακισμένοι, οι νεκροί όλο και πλήθαιναν. Και η πλειοψηφία όλο και βυθιζόταν στην άγνοια και στη λήθη. Μέχρι η πλειοψηφία να συνειδητοποιήσει τη λαίλαπα που είχε ενσκήψει.
Η επιστολή αυτή προς τον Ούθαντ, Γ.Γ. του Ο.Η.Ε. τότε, είχε ως στόχο την κινητοποίηση προσώπων, παραγόντων, θεσμών και Κοινής Γνώμης για το σκοτάδι που βασίλευε στην Ελλάδα.
Μέσα από την προσωπική του περίπτωση, την αναγνωρισιμότητά του, παρουσίαζε το αποτρόπαιο πρόσωπο των χουντικών.
Η επιστολή αυτή – μέσα από τα χέρια έμπιστου και αγαπημένου προσώπου του ευρύτερου οικογενειακού περιβάλλοντος, με μεθόδους μυστικότητας, έφτασε στα χέρια του Γιάννη Θεοδωράκη, του αδελφού του Μίκη, μετά στα δικά μου, στην INDESIT, και, μέσα από άλλες “υπόγειες” διαδρομές, στην Ιταλία και από εκεί ξεκινούσε ο δρόμος για τους τελικούς αποδέκτες.
Μη φανταστείτε ότι η διακίνηση του χειρογράφου ήταν εύκολη υπόθεση. Ούτε καν χαρτί δεν επιτρεπόταν να έχει στη διάθεσή του. Πρόσφορα ήταν τα εσωτερικά χαρτιά που κάλυπταν τα τσιγάρα στα πακέτα. Ούτε το κείμενο διακινείτο ολόκληρο σ’ ένα σημείο. Και οι “κρύπτες” που επινοούσε – κυρίως η Μυρτώ – ήταν πολλές: οι βάτες των σακακιών, τα κουμπιά, που ήταν επενδεδυμένα με ύφασμα, και μέσα κρύβανε σημειώματα πάσης φύσεως, αλλά και άλλα σημεία κρίνονταν πρόσφορα – κατά περίπτωση – προκειμένου να διακινηθούν πληροφορίες, διακηρύξεις, αγωνίες….
Ένα από αυτά είναι κι αυτό που δημοσιεύω σήμερα και το κρατούσα στο αρχείο μου. Δεν ήταν εξαιρετικά εύκολη η ανάγνωση του χειρογράφου, τόσα χρόνια μετά, και σε τόση απόσταση από τα μαύρα αυτά χρόνια και τους αγώνες μας.
Ελπίζω να μην πρόδωσα τα γραφόμενα του Μίκη και να αποκρυπτογράφησα όλες τις λέξεις.
Παραδίδω το κείμενο της επιστολής αυτής του Μίκη στους μελετητές του “Μέλλοντός” μας.

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΑΠΟ ΤΗ ΖΑΤΟΥΝΑ ΑΡΚΑΔΙΑΣ ΟΤΑΝ Ο ΜΙΚΗΣ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΝ ΕΞΟΡΙΣΤΟΙ ΑΠΟ ΤΟ 1968.
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΥΤΟ ΒΓΗΚΕ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΚΑΙ ΕΣΤΑΛΗ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ, ΣΤΟΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΕΘΝΩΝ (Ο.Η.Ε.) ΣΤΟΝ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΟΥΘΑΝΤ.

Προς τον Ούθαντ – ΟΗΕ. Από τον μακρινό τόπο της εξορίας μου παρακολουθώ τις προσπάθειές σας για την εδραίωση της παγκοσμίου Ειρήνης και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Βέβαιος ότι απευθύνομαι προς έναν αληθινό φίλο του Ανθρώπου και ειλικρινή υπερασπιστή του ανθρώπινου πολιτισμού, επιθυμώ να σας εκθέσω μια περίπτωση, τη δική μου, σαν ένα δείγμα ποδοπάτησης τόσο του ανθρωπίνου πνεύματος όσον και αυτού του ίδιου του Ανθρώπου στη σημερινή Ελλάδα.

Είμαι συνθέτης συμφωνικής και λαϊκής μουσικής. Από την ηλικία των 15 ετών, δηλαδή επί τριάντα περίπου έτη, ασχολούμαι με τη σύνθεση ενός μουσικού έργου που περιλαμβάνει περί τα δέκα συμφωνικά έργα, δύο ορατόρια, μία Λαϊκή όπερα, τρία Μπαλέτα, μουσική για Αρχαίες τραγωδίες, μουσικές υποκρούσεις σε κινηματογραφικές ταινίες καθώς και πλέον από διακόσια λαϊκά τραγούδια. Κατά το 1962 υπήρξα ιδρυτής και διευθυντής της Μικρής Ορχήστρας Αθηνών και κατά το 1966 της Δημοτικής Συμφωνικής Πειραιώς.
Με το συγκρότημά μου της λαϊκής μουσικής έδωσα (μεταξύ του 1960 – 1967) εκατοντάδες συναυλίες που παρακολούθησαν εκατοντάδες χιλιάδες ακροατών σε δεκάδες χώρες. Τα τραγούδια και εν γένει η μουσική μου κυκλοφόρησε και κυκλοφορεί στις περισσότερες χώρες της γης, σε εκατοντάδες εκδόσεων και σε πολλά εκατομμύρια αντιτύπων. Στη χώρα μου οι πωλήσεις των δίσκων μου έφθαναν το 40% της εγχώριας παραγωγής.
Θεωρώ ως το υψηλότερο επίτευγμα τη μελοποίηση ποιημάτων των μεγαλύτερων σύγχρονων Ελλήνων ποιητών, των οποίων το έργο έγινε κατ’ αυτόν τον τρόπο γνωστό και αγαπητό σε ευρύτατες λαϊκές μάζες.
Συνέδεσα τη ζωή και το έργο μου με την καλλιτεχνική και εν γένει πολιτιστική αναγέννηση της πατρίδος μου και νομίζω ότι στον τομέα αυτό η Ελλάδα είχε να παρουσιάσει, στο πρόσφατο παρελθόν, θεαματικά επιτεύγματα. Διότι η Ελληνική Κουλτούρα, βασιζόμενη στα ισχυρότερα Εθνικά στοιχεία και παραδόσεις, κατέστη ζωντανός παράγων στην ανάπτυξη του λαού μας, συμπαραστάτης στους καθημερινούς του αγώνες και ιδεώδες για ένα Αύριο καλύτερο και περισσότερο ανθρώπινο.

Ελπίζω ότι τα στοιχεία αυτά σας έδωσαν μία μικρή έστω εικόνα για το έργο μου όσον και γενικότερα για τη θέση μου μέσα στη σύγχρονη πολιτιστική ζωή της Ελλάδος.

Για να συμπληρώσω τον ανωτέρω πίνακα οφείλω να προσθέσω ότι απόρροια της πολιτιστικής αναγεννητικής δράσης μου υπήρξε η εκλογή μου ως Βουλευτού Πειραιώς. Πολιτικώς ανήκα στο κόμμα της «Ελληνικής Δημοκρατικής Αριστεράς» (Ε.Δ.Α.). Ένα μήνα μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967, δια της υπ’ αριθμ. 18 διαταγής του Αρχηγού του ΓΕΣ, το νέο καθεστώς απαγόρευσε το σύνολο του έργου μου, το οποίο έκτοτε εξακολουθεί να παραμένει απαγορευμένο. Πωλήσεις, ανταλλαγή ή κατοχή έργων μου καθώς επίσης εκτελέσεις είτε ακροάσεις (δημοσία ή κατ’ ιδίαν) της μουσικής μου, τιμωρούνται από τον ισχύοντα στρατιωτικό νόμο. Έτσι, δεκάδες Ελλήνων πολιτών τιμωρήθηκαν από τα Έκτακτα Στρατοδικεία διότι κατείχαν δίσκους μου είτε διότι τραγουδούσαν ή απλώς άκουγαν τραγούδια μου. Σ’ εμένα φυσικά απαγορεύεται η συνέχιση του δημιουργικού μου έργου. Εξάλλου, όπως σας ανέφερα ήδη, ευρίσκομαι απομονωμένος εν μέσω των Αρκαδικών βουνών και με δεκάδες φρουρών γύρω μου. Όμως και σε ολόκληρο τον Ελληνικό λαό απαγορεύεται το σύνολον μίας δημιουργικής εργασίας τριάντα ετών που, όπως σας είπα ήδη, φιλοδοξούσε να έχει τη σφραγίδα της Ελληνικότητας και να είναι ωφέλιμη στον τόπο μου.

Γνωρίζω ότι ζούμε σε περίοδο μεγάλης τραγωδίας για το σύνολο της ανθρωπότητας. Σε μια περίοδο κατά την οποία συνάνθρωποί μας εξακολουθούν να αλληλοφονεύονται είτε να πεθαίνουν από έλλειψη τροφής. Ενώ, αλλού, βασανίζονται ή κλείνονται σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως κάτω από την σκιά της Ακροπόλεως.

Μέσα εις αυτές τις συνθήκες, τι μπορεί να αντιπροσωπεύει μια περίπτωση διώξεως του ανθρωπίνου πνεύματος και δημιουργίας, όπως η δική μου. Θέλω να ελπίζω ότι είκοσι και πλέον αιώνες ανθρωπίνου πολιτισμού έχουν πείσει, τουλάχιστον ένα μεγάλο τμήμα της Ανθρωπότητας, ότι η πνευματική δολοφονία των πολιτικών αντιπάλων ενός καθεστώτος αποτελεί έγκλημα εξίσου ειδεχθές και απαράδεκτο όσο και η φυσική τους εξόντωση.

Για το 1969 εύχομαι ειρήνη στον κόσμο και ευόδωση όλων των ανθρωπιστικών σας προσπαθειών.

Μετά Τιμής
Μίκης

ΖΑΤΟΥΝΑ ΑΡΚΑΔΙΑΣ
ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ 1968

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Ο υψηλότατος Μίκης

Τετάρτη, Αύγουστος 9th, 2017

Ένα κείμενο του Νότη Μαυρουδή για τον Μίκη τάραξε τα βαλτωμένα νερά του Αυγούστου. Το βρήκαμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το επιβεβαιώσαμε και αναζητώντας το στην προσωπική σελίδα του Νότη Μαυρουδή.
Ήταν ένα δυνατό χαστούκι. Μια συναισθηματική έγερση. Μια φωνή δύναμης και βαθιάς εκτίμησης και αγάπης.
Είχε κυριαρχήσει η φράση του Μίκη πως είναι πλήρης ημερών.
Ο Νότης “αποκατέστησε” τη θλίψη που είχε κατακαθίσει στις ψυχές. Δεν είναι εύκολη η αποδοχή πως ο Μίκης είναι “γέροντας”, πως ο Μίκης ολοκλήρωσε την πορεία του, πως είναι “πλήρης ημερών”. Είναι απλώς 92 χρόνων. Δημιουργός. Που συνεχίζει να μας εκπλήσσει, να κινητοποιεί τη συνείδηση και τη σκέψη.
Προσυπογράφοντας το κείμενό του και εκφράζοντας την ελπίδα να το διαβάσει και ο Μίκης το αναδημοσιεύουμε και εμείς.

Παληοτάκης

Ο υψηλότατος Μίκης

Όταν νιώθω τη διάθεση να αναφερθώ στον Μίκη Θεοδωράκη, ομολογώ πως αισθάνομαι ένα δέος και μια αμηχανία, λόγω προσωπικότητας, λόγω έργου, λόγω ηλικίας…
Είναι πάμπολλες οι σκέψεις που με περιτριγυρίζουν. Μόνο και μόνο το γεγονός ότι, η αναφορά στο όνομά του, περικλείει ένα χρονικό διάστημα εβδομήντα (70) χρόνων εμβληματικής δημιουργικής πράξης, με ξεπερνάει… Και δεν είναι μόνο η μουσική του παρουσία. Αγώνες, κατά την Κατοχή, για την απελευθέρωση, εναντίον της χούντας, αγώνες για τη δημοκρατία, για το ελληνικό τραγούδι… Ένας συνεχής αγώνας που άφησε το δικό του προσωπικό αποτύπωμα στον πολιτισμό και την πολιτική, που έσπρωξε τη χώρα προς μια διαφορετική οπτική καταφέρνοντας να συνδέσει παγκοσμίως το τραγούδι του με τα αιτήματα εκείνων που αγωνίστηκαν κατά τη διάρκεια της μετεμφυλιακής περιόδου, αλλά και κατά τη διάρκεια της χούντας, προβάλλοντας τα αιτήματα για δημοκρατία στην Ελλάδα.
Δεν έχω την πρόθεση εδώ να καταγράψω πράγματα τα οποία είναι ευρέως γνωστά. Η επιθυμία μου, να γράψω για τον Μίκη, γεννήθηκε από την συγκίνηση που μου προκάλεσαν τα λεγόμενά του, κατά την παρουσίαση, την τελευταία μέρα τού Μαρτίου (31/3/2017), του βιβλίου του «Μονόλογοι στο Λυκαυγές» (εκδ. Ιανός). Εκεί, ο υψηλότατος, από πάσης απόψεως (έτσι μ’ αρέσει να τον λέω), με το δικό του σκωπτικό ύφος, εκμυστηρεύτηκε λόγια αληθινά που μόνο γενναίοι άνθρωποι τολμούν να πουν:
«Είμαι αυτό που λένε “πλήρης ημερών”. Άσε που είμαι πεισιθάνατος. Αν και μέχρι τώρα συνήθως οι βασανιστές μου ήταν αυτοί που δεν ήθελαν με τίποτα να πεθάνω, γιατί καταλάβαιναν πως νεκρός θα ήμουν πολύ πιο επικίνδυνος. Πάντως, τώρα, στα 92 μου προκαλώ τον Χάρο να έρθει να δούμε ποιος θα αντέξει περισσότερο στο χορό και το τραγούδι.» (Εφημερίδα των Συντακτών)
Ομολογώ πως δεν είναι εύκολο να ακούς τέτοιες κουβέντες από τον υψηλότατο αυτόν άνθρωπό μας. Είναι η ζωντανή ψυχή ολόκληρης τής μεταπολεμικής εποχής μας. Είναι το πιο ζωντανό πολιτισμικό μας αγαθό και ο Δημιουργός (με δ κεφαλαίο) που με το έργο του μπόλιασε όχι μόνο τη χώρα, αλλά ολόκληρο το έθνος. Την καλλιέργεια τής νεοελληνικής αισθητικής. Μαζί με τον Μάνο Χατζιδάκι ρίξανε μπετά και σιδεριές, ώστε να χτιστεί εκεί πάνω το οικοδόμημα τής ενσυνείδητης μεταπολεμικής ελπίδας και ανάτασης.
Κατάφεραν και συγκέντρωσαν και οι δυο, μνήμες, ασπρόμαυρες φωτογραφίες, εικόνες και εποχές μιας Ελλάδας, μιας πατρίδας κατακερματισμένης, εμφυλιακής, προσφυγικής, διαλυμένης, δίχως πυξίδα, με μόνη «περιουσία» το δημοτικό τραγούδι, το ρεμπέτικο, τους ποιητές του ’30 και την ανάγκη του κόσμου να οραματίζεται έναν κόσμο καλύτερο, πήραν λοιπόν όλα αυτά τα στοιχεία και με την ευφυΐα, τη γνώση και το πληθωρικό τους ταλέντο μάς τροφοδότησαν με ψυχική και πνευματική τροφή που θα συντροφεύουν αυτόν τον τόπο στο διηνεκές… Ο υψηλότατος, θα θέλαμε να είναι εδώ. Να γράφει, να ιστορεί, να διηγείται τις παραμυθίες του, να ξαναζωντανεύει το παρελθόν και τις μνήμες.
Ο τίτλος του βιβλίου του, όπως είπαμε είναι: «Μονόλογοι στο Λυκαυγές»! Μονόλογοι στο ξημέρωμα δηλαδή και για να μην βάψουμε την όποια μας εντύπωση με τα χρώματα τής ανατολής, έρχεται να συμπληρώσει, στον επίλογο τού βιβλίου, την ακόλουθη φράση: «Δεν υπάρχει αμφιβολία. Αυτό είναι το τελευταίο μου βιβλίο!». Αναφέρεται στο κεράκι που τρεμοσβήνει… Στο λυκόφως μιας έντονης και δυναμικής προσωπικότητας που, για πρώτη φορά, αναφέρεται συνειδητά στον Χάρο και τον καλεί «να αναμετρηθούμε», όπως τονίζει με εκείνο το Θεοδωρακικό μειδίαμα και τα μισόκλειστα ονειροπόλα μάτια του… Αυτός ο τεράστιος, με τα τόσα δώρα που μας προσέφερε, ο δεμένος μ’ αυτά τα χώματα, τα βουνά και τις θάλασσες, τους πολίτες, τον αέρα, τις ιδέες, τις ιδεολογίες, που πάντα τον απασχολούσαν, τις κομματικές αγκυλώσεις που πάντα τις κατακεραύνωνε και με τις οποίες κονταροχτυπήθηκε, τις αμφιταλαντεύσεις του μεταξύ κομμουνισμού, υπαρκτού και αστικής δημοκρατίας, που πάντα τον έφερναν σε κατάσταση αναγκαίας επανατοποθέτησης…
Καλέ μου Μίκη, πόσο ανθρώπινα συμπεριφέρθηκες σε όλη σου τη ζωή, αφού εσύ, ένας τόσο χαρισματικός και πνευματικός πολίτης, βρέθηκες στην ίδια δεξαμενή με τόσους χιλιάδες άλλους, οι οποίοι παλέψανε και παλεύουν να κατανοήσουν (να κατανοήσουμε) με ποια πλευρά τής Αριστεράς θα πρέπει να ταχθούμε, για να ευδοκιμήσουν επιτέλους τόσες ιδέες, τόσοι αγώνες, τόσο πνευματικό υλικό, τόση θυσία, τόσο αίμα, για να γίνουν λίπασμα οι τόσες ήττες…

«Είμαι πλήρης ημερών» μας λέει ο υψηλότατος. Ποιος το ορίζει αυτό; Τι «ήχο» περιέχουν αυτές οι λέξεις; Ποιος τις λέει; Σε ποιους απευθύνεται; Ποιος… ανακοινώνει την αναχώρησή του; Βάζω τα ερωτήματα αυτά για να υπερασπιστώ την άποψη που λέει πως, εντάξει, όλοι θα ολοκληρώσουμε τον κύκλο τής ζωής. Αναπόφευκτο και αναπότρεπτο. Ο ενενηνταδυάχρονος όμως Μίκης, μού έχει δημιουργήσει προ πολλού την αίσθηση και την αντίληψη πως είναι κάτι σαν… αθάνατος! Δυσκολεύομαι να αποδεχτώ πως μπορεί να θεωρηθεί ως «πλήρης ημερών», ο συγκεκριμένος άνθρωπος. Έχω αντιληφθεί πως κανένας δεν μπορεί να τον εκλάβει ως «γέροντα». Ως τώρα δεν το έχω διαβάσει και ακούσει από πουθενά! Όλοι είμαστε παρασυρμένοι από την ατέλειωτη ενέργεια τού πάντα σκεπτόμενου, υψηλότατου φίλου μας. Ήταν και είναι, ο Μίκης! Ένας σύγχρονος λαϊκός ήρωας, που τον αντιμετωπίζω κάπως και σαν… πατέρα. Δεν υπερβάλλω. Στη νεότητά μου, τα τραγούδια του εισχώρησαν και εγκαταστάθηκαν ολοκληρωτικά στην ψυχή μου. Έγινε πρότυπό μου, μαζί με τον Χατζιδάκι. Ο Μάνος βέβαια, συναντήθηκε με μια αρρώστια που τον οδήγησε στο επέκεινα, μετά από 69 χρόνια ζωής, αλλά, απ’ την άλλη, ποιος μπορεί να τον υπολογίζει ως απόντα; Ο Μίκης χρησιμοποίησε φράσεις και λέξεις που υπάρχουν βεβαίως, αλλά πώς μπορούμε να συμφιλιωθούμε εμείς με το «είμαι πλήρης ημερών», που είπε; Πώς, αυτός ο λαός, ο ελληνισμός ολόκληρος, θα αποδεχθεί πως το προσδόκιμο ζωής τού Μίκη έχει ξεπεραστεί;
Είμαι από τους τυχερούς ανθρώπους που τον γνώρισαν και συνομίλησαν πολλές φορές μαζί του. Οι μουσικές του και τα τραγούδια του συνέβαλλαν κατά πολύ στη μουσική μου διαμόρφωση. Δεν μπορώ, δεν θέλω, μια Ελλάδα δίχως την παρουσία του. Θα είναι, τότε, μια πληγωμένη, ακρωτηριασμένη χώρα, με τον ελληνισμό να αναζητά επίμονα αντικαταστάτη. Και τέτοιες αντικαταστάσεις δεν μπορούν να γίνουν εύκολα. Η αναπλήρωση τού κενού Χατζιδάκι, για παράδειγμα, δεν έχει έρθει ακόμα…

Ο υψηλότατος Μίκης δεν θα μας αλλάξει την ανάγκη να τον περικλείουμε για πάντα στη νόηση και την ψυχή μας. Κάτι τέτοιες δηλώσεις από τον ίδιο που υπονοούν επικείμενη αναχώρηση ή και διακοπή δράσης, μας προκαλούν μόνο θλίψη και στεναχώρια…

Νότης Μαυρουδής

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

H καταναγκαστική εργασία

Πέμπτη, Αύγουστος 3rd, 2017

Συνεχίζουμε με το τρίτο μέρος του αφιερώματός μας στο βιβλίο «Σκέψου Άνθρωπε», που αποτελεί μιαν ανάλυση για την καταναγκαστική εργασία που πρόσφεραν οι «υγιείς» κρατούμενοι.
Ακολουθεί και εδώ φωτογραφικό υλικό, που αποτυπώνει την υποχρεωτική «προσφορά» εργασίας. Τα όρια δεν υπήρχαν: μόνο ο θάνατος.
Εξάλλου, η «λίστα των εργαζομένων» ανανεωνόταν συνεχώς από τους
κατακτημένους λαούς.

3. Η καταναγκαστική εργασία

Η άμεση θανάτωση των κρατουμένων κρίνεται ως μια λύση απλή, αλλά στερεί το Γ’ Ράιχ από έναν πολύτιμο πόρο: την καταναγκαστική εργασία. Όλοι οι υγιείς Γερμανοί άντρες στρατολογήθηκαν για να πολεμήσουν και να καταλάβουν τα κατακτημένα εδάφη. Η ανάγκη για μαζική παραγωγή γιγαντώνεται, σε συνδυασμό με την επέκταση και την αύξηση των κατακτημένων εδαφών αλλά και την επιμήκυνση της χρονικής διάρκειας του πολέμου. Οι πληθυσμοί που υφίστανται το βάρος και την ευθύνη αυτής της παραγωγής προμηθεύουν άφθονο ανθρώπινο υλικό, που απασχολείται ενταγμένο στις τάξεις των λεγόμενων «ελεύθερων εργατών», και στις άλλες, τις πολύ λιγότερο δαπανηρές, «της καταναγκαστικής εργασίας». Οι προβληματικές οικονομίες των κατακτημένων κρατών υποχρεώνουν τα πλήθη των πεινασμένων να ζητήσουν να γραφτούν, από τους πρώτους, σ’ αυτές τις ομάδες εργατών. Οι τάξεις όσων «προσφέρουν» καταναγκαστική εργασία φτιάχνονται από κατάδικους του κοινού ποινικού δικαίου -που τους παίρνουν από τις φυλακές- από εβραίους, από αντάρτες και από συνωμότες. Αλλά σιγά-σιγά, καθώς ο θάνατος θερίζει σε πολύ υψηλά ποσοστά τα θύματά του μεταξύ των εργατών της καταναγκαστικής εργασίας στα στρατόπεδα της εξόντωσης, ξαναγεμίζουν τα «κενά» που δημιουργούνται με ανθρώπους που συλλαμβάνονται ακόμη και για άσχετα αδικήματα, ή και με ανθρώπους που απλώς θεωρούνται ύποπτοι ή ακόμη και με ανθρώπους που το μόνο τους αδίκημα ήταν ότι ήταν φτωχοί στριμωγμένοι στις πόλεις ή στην επαρχία των κατακτημένων περιοχών.

[Σχόλιο δικό μας: Μόνο ο ελληνικός λαός - από τους λαούς που κατακτήθηκαν από τους ναζί - αρνήθηκε να «επιλέξει» την καταναγκαστική εργασία, παρά τη φτώχεια και την ανέχεια στην οποία οδηγήθηκε. Δεν τον ξεγέλασαν τα ψεύτικα τα λόγια και οι υποσχέσεις. Προτίμησε το θάνατο από την πείνα και τη μαζική Αντίσταση στον κατακτητή, με κάθε πρόσφορο μέσο. Έτσι, το μέτρο αυτό δεν είχε επιτυχία στην Ελλάδα και δεν μπόρεσαν να συγκεντρώσουν πληθυσμό, που να «προσφέρει» εργασία.
"Λαός Ενωμένος, Ποτέ Νικημένος"]

Η περιφρόνηση για την ανθρώπινη ζωή είναι ο κανόνας που καθοδηγεί το χιτλερικό καθεστώς, ακόμη και όσον αφορά το γερμανικό λαό. Πολύ περισσότερο, ο κανόνας αυτός είχε ισχύ για τους άλλους λαούς, και εφαρμόστηκε αυστηρά και με απόλυτη συνέπεια όσον αφορά τους εβραίους και τους αντιναζί, οι οποίοι ήδη και μεροληπτικά προορίζονταν για εξόντωση. Οι άρρωστοι, οι αδύναμοι, που δεν ήταν ικανοί για αμειβόμενη εργασία, τα παιδιά και οι γέροι αποκλείονταν. Συχνά, πριν ακόμη φτάσουν στο στρατόπεδο – όπως στο Bebel, στο Sobibor, στην Treblinka, στο δρόμο που οδηγεί στο στρατόπεδο του Άουσβιτς, στην Πολωνία. Όσοι έφταναν στο στρατόπεδο και ανήκαν στις παραπάνω κατηγορίες αποκλείονταν, όταν τα καμιόνια ή τα τρένα έφταναν στον προορισμό τους, στις τραγικές πλατείες των στρατοπέδων στις οποίες οι άτυχοι αυτοί σταματούσαν για λίγο, πριν τους ταξινομήσουν στα κτίρια – παράγκες. Ήδη οι μακρινές διαδρομές μέσα στα βαγόνια για ζώα -με τους ανθρώπους κλεισμένους με μεταλλικές μπάρες, στα οποία βαγόνια συσσωρεύονταν σε απίστευτα μεγάλο αριθμό οι εξορισμένοι, συχνά χωρίς τροφή ή νερό- έκαναν την πρώτη «φυσική» διαλογή. Συχνά, παρουσιαζόταν η ανάγκη για ένα δεύτερο στάδιο διαλογής, κι έτσι, όσοι προορίζονταν για το σφαγείο, εξολοθρεύονταν με τεχνητά μέσα ή με επιστημονικές μεθόδους. Στο Νταχάου, στο Μπούχενβαλντ, στο Μαουτχάουζεν, στο Φλόσενμπουργκ, στο Ραβενσμπρουκ, τον πρώτο καιρό, δεν υπήρχαν ακόμη οι θάλαμοι αερίων. Φορτώνονταν οι δυστυχείς σε φορτηγά ερμητικά κλειστά, στα οποία διοχετεύονταν οι αναθυμιάσεις με μια συσκευή που ενεργοποιούνταν από τη μηχανή του φορτηγού. Άλλες φορές, πάλι, τους συγκέντρωναν γυμνούς στους χώρους συγκέντρωσης ή ντυμένους, στις κρύες νύχτες, και τους έριχναν παγωμένο νερό. Άλλους τους εξολόθρευαν στη σειρά και πολλούς μαζί με ενδοφλέβιες ενέσεις. Όσοι ακόμα άντεχαν, εξοντώνονταν με πιο άμεσο και γρήγορο τρόπο, εκτελώντας τους με τις ριπές των πολυβόλων.

Η ζωή στο στρατόπεδο
.

Η καταναγκαστική εργασία:
«Ο καθένας και η ειδικότητά του», ειπώθηκε
.
Η καταναγκαστική εργασία:
«Ο καθένας και η ειδικότητά του», ειπώθηκε
Και σχολιάζουμε εμείς: ποια είναι η «ειδικότητα» των παιδιών;
.
Η καταναγκαστική εργασία:
«Ο καθένας και η ειδικότητά του», ειπώθηκε
Και σχολιάζουμε εμείς: η «ειδικότητα» των Γερμανών που γυροφέρνουν είναι εξαιρετικά σαφής. Καμιά απορία;;;
.
Η τραγική σκάλα του λατομείου του Μαουτχάουζεν.
Στα 186 σκαλιά του οι εξόριστοι, φορτωμένοι με τεράστιες πέτρες, έπεφταν σα φύλλα δέντρου που τα παίρνει ο άνεμος.
.

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, εξόριστος ο ίδιος στο Μαουτχάουζεν, έγραψε το ομώνυμο θεατρικό έργο, με εμπειρίες από τη ζωή στο στρατόπεδο. Έγραψε και στίχους, που μελοποιήθηκαν από τον Μίκη

Θεοδωράκη. Ένα από αυτά τα τραγούδια μιλάει γι’ αυτή τη «σκάλα των δακρύων», όπου ο «λεβέντης» Αντώνης, με κίνδυνο την εξόντωσή του για απειθαρχία, προσφέρεται να κουβαλήσει την πέτρα του αιμόφυρτου Εβραίου.
Στη συνέχεια παραθέτουμε το τραγούδι του «Αντώνη»…

Σχόλιο δικό μας:
Το φύλλο αυτό το πήρε ο άνεμος και το πέταξε στα αζήτητα, άχρηστο πια για κάθε εργασία. και προσφορά στο «κοινωνικό σύνολο» του Μαουτχάουζεν..
.

Όποιος θέλει να ενημερωθεί πληρέστερα -και με εικόνα και με ήχο- για το στρατόπεδο εξόντωσης του Μαουτχάουζεν, μπορεί να παρακολουθήσει το ακόλουθο video.

Προσπάθησε να αποδράσει.
Το πολυβόλο ή τα σκυλιά [ή τα ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα] τον σταμάτησαν.
.
Το κάρο με το οποίο τους οδηγούσαν στο κρεματόριο.
Δικό μας σχόλιο: δεν ήταν πια ικανοί για προσφορά καταναγκαστικής εργασίας, άρα ήταν πια άχρηστα μηχανήματα, πάνε για «ανακύκλωση».
Τίποτα δεν θα πάει χαμένο.
.
«Εγώ απλώς εκτελούσα εντολές», διακήρυσσε ο κύριος – και πολλοί σαν κι αυτόν.
Δικό μας σχόλιο: Δεν έβλεπε τα πτώματα που «εκτελούσε»;
Αλλά, βέβαια, η σωστή υπαλληλική συμπεριφορά οδηγεί τους λαούς στην πρόοδο και την ευημερία!!!…
.
Σεπτέμβρης του 1943.
600.000 φυλακισμένοι Ιταλοί στρατιώτες είπαν ΟΧΙ [στο φασισμό και στον πόλεμο, όταν έπεσε ο Μουσολίνι και η Ιταλία κατακτήθηκε- και αυτή - από τους Γερμανούς, παρά το ότι υπήρξαν σύμμαχοι στο ξεκίνημα του πολέμου. Όσοι αντιστάθηκαν, είχαν τη μοίρα των υπόλοιπων κατακτημένων λαών]. 300.000 από αυτούς βρήκαν το θάνατο.
.
Σεπτέμβρης του 1943.
8.400 Ιταλοί στρατιώτες εξοντώθηκαν στο νησί της Κεφαλονιάς, επειδή είχαν πει ΟΧΙ [στο ναζισμό].
.

Το βιβλίο προέρχεται από το Αρχείο Παληοτάκη και η απόπειρα μετάφρασης έγινε από τον ίδιο τον Παληοτάκη.

Εάν επιθυμείτε να διαβάσετε το πρωτότυπο κείμενο στα ιταλικά, παρακαλούμε πατήστε δίπλα

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Μίκης Θεοδωράκης – Η βελανιδιά μας

Σάββατο, Ιούλιος 29th, 2017

29 Ιουλίου 1925

Τότε φάνταζε σαν μια μέρα όπως όλες οι άλλες, σήμερα 29 Ιουλίου 2017 γιορτάζουμε τα 92α γενέθλια του Μίκη Θεοδωράκη. 92 χρόνια μεγαλοσύνης, προσφοράς, αγωνιστικότητας και αστείρευτου ταλέντου που μας σφράγισαν και μας καθορίζουν ως Έλληνες. Ο άνθρωπος που με την δράση αλλά και την μουσική του ξεπέρασε τα στενά όρια της πατρίδος μας και έγινε Παγκόσμιος.  Ο Μίκης ανήκει στο DNA της Ελλάδας, αγωνιστής με μάτια που πετάνε σπίθες και φωνή που ενώνει τις φωνές όλων των Ελλήνων. Εμείς σαν blog του ευχόμαστε να ζήσει ευτυχισμένα και δημιουργικά για πολλά χρόνια ακόμη. Η πατρίδα μας στους δύσκολους καιρούς που περνάει τον έχει ανάγκη ως φως στο σκοτάδι που μας έχουν ρίξει….Τον έχουμε ανάγκη απλά και μόνο με την ύπαρξη του και τους αγώνες που έχει προσφέρει…..Για μας είναι και θα είναι πάντα Η ΒΕΛΑΝΙΔΙΑ ΜΑΣ…..

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Nα μάθεις να φεύγεις

Τετάρτη, Ιούλιος 26th, 2017

Το κείμενο που παραθέτουμε σήμερα το είχαμε “αλιεύσει”, καιρό πριν, από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μας άρεσε πολύ, τότε. Ήταν και η ψυχολογία και η διάθεση της εποχής που μας έκανε να το κρατήσουμε στα καλά φυλαγμένα χαρτιά μας.
Θεωρούμε ότι εκφράζει αλήθειες δυνατές, που ταρακουνούν συνειδήσεις και μπορούν να βοηθήσουν ανθρώπους που βυθίζονται στην εξάρτηση από τα συναισθήματα και τις σχέσεις τους. Κρύβει δυναμισμό.
Όταν το βρήκαμε, έφερε υπογραφή που δήλωνε ότι το κείμενο είχε γράψει ο Μενέλαος Λουντέμης. Εκτοτε, διαπιστώσαμε πως υπήρχε έντονη αμφισβήτηση ως προς την ταυτότητα του συντάκτη του κειμένου. Δεν κατορθώσαμε να βρούμε άκρη ως προς αυτό το ζήτημα. Κι είναι αλήθεια πως, σε κάποια σημεία, ο συναισθηματισμός και η “επιθετική αγανάκτηση” έχουν έντονα προσωπικό χαρακτήρα. Αυτό μας κάνει να νιώθουμε – όχι να πιστεύουμε – ότι ίσως να μην είναι κείμενο του Λουντέμη, ενός αγωνιστή της Αριστεράς, ενός ανθρώπου που εξορίστηκε και κυνηγήθηκε, γιατί βαθιά πίστευε στους συλλογικούς κοινωνικούς αγώνες, που στα έργα του φάνηκε να ξεπερνά το ατομικό υπέρ του συλλογικού. Σ’ έναν αγωνιστή που δεν έφυγε από τη διεκδίκηση, δεν υποχώρησε, δεν παραδόθηκε…
Σε όποιον κι αν ανήκουν τα πνευματικά δικαιώματα, το κείμενο διατηρεί τη δύναμή του. Κυρίως τη δύναμη με την οποία άγγιξε τη δική μας ψυχή.

Nα μάθεις να φεύγεις

Nα μάθεις να φεύγεις

Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών.

Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν.

Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας.
Να φεύγεις

Αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς.

Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο.

Να τρέχεις μακριά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι.

Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο.

Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε παρακαλώ.

Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε.

Όχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις, κάποτε θα ξανασυναντηθούμε αγάπη μου (όλα τα βράδια και τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ δικά σας).

Αποδέξου το.

Να αποχωρίζεσαι τραγούδια που αγάπησες, μέρη που περπάτησες.

Δεν έχεις τόση περιορισμένη φαντασία όσο νομίζεις.

Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι.

Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη Άνοιξη.

Να φεύγεις από εκεί που δε σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι.

Από το δυσανάλογο, το μέτριο και το λίγο.

Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω -δεν τους το χρωστάς.

Να μάθεις να σέβεσαι την αγάπη σου, το χρόνο σου και την καρδιά σου.

Μην πιστεύεις αυτά που λένε -η αγάπη δεν είναι ανεξάντλητη, τελειώνει.

Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει.

Να καταλάβεις πως οι δεύτερες ευκαιρίες είναι για τους δειλούς

-οι τρίτες για τους γελοίους.

Μην τρέμεις την αντιστοιχία λέξεων-εννοιών, να ονομάζεις σχέση τη σχέση, την κοροϊδία κοροϊδία.

Να μαλώνεις τον εαυτό σου καμιά φορά που κάθεται και κλαψουρίζει

-σαν μωρό κι εσύ κάθεσαι και του δίνεις γλειφιτζούρι μη και σου στεναχωρηθεί το βυζανιάρικο.

Να μάθεις να ψάχνεις για αγάπες που θυμίζουν Καζαμπλάνκα

- όχι συμβάσεις ορισμένου χρόνου

Και να μάθεις να φεύγεις από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες.

Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα.

Να φεύγεις από όσα νόμισες γι’ αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ’ αυτά.

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Από το Αρχείο του Παληοτάκη Νο2

Πέμπτη, Ιούλιος 20th, 2017

Σήμερα επιλέξαμε να παρουσιάσουμε από το Αρχείο του Παληοτάκη το επίσημο Έγγραφο Εκτόπισής του ως επικίνδυνου Κομμουνιστή στο Στρατόπεδο Λακκίου Λέρου. Ο Παληοτάκης ήδη από τις 10/5/1967 βρισκόταν εκτοπισμένος στη Γυάρο. Παρουσιάζουμε την απόφαση 5 της επιτροπής δημόσιας ασφαλείας Αττικής για τον ίδιο αλλά και άλλους 121 ομοϊδεάτες του.

Ο ίδιος διατήρησε το έγγραφο αυτό, με το σκοπό – όταν θα δοθεί η ευκαιρία – να τιμήσει όλους όσοι εκτοπίστηκαν, γιατί δεν πρόδωσαν την ιδεολογία τους. Κι όχι μόνο αυτό. Δεν του αρκούσε, όπως μας εκμυστηρεύτηκε. Ήθελε να κρατήσει στη μνήμη των επόμενων γενεών αλλά και στην ιστορική συνείδηση ότι τα καθεστώτα της βίας, της φασιστικής θηριωδίας είναι πάντα έτοιμα να κατακρεουργήσουν την ανθρώπινη προσωπικότητα, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και χρησιμοποιούν όλα τα μέσα – ακόμη και τους επιστήμονες επιστρατεύουν – προκειμένου να πετύχουν το στόχο αυτό.

Η προηγούμενη ανάρτηση στο blog των Λαμπράκηδων αφορούσε στα στρατόπεδα εξόντωσης των “αντιφρονούντων” πάσης φύσεως που έστησαν οι ναζί. Ο στόχος των δικτατόρων της ελληνικής χούντας δεν απείχε πολύ από αυτό που οι απανταχού ναζιστές επιδιώκουν: την υποταγή, την εξολόθρευση όσων δεν υπηρετούν την ιδεολογία τους, το ποδοπάτημα της διαφορετικότητας, την εξαφάνιση της Δημοκρατίας, της Ισότητας, της Ελευθερίας.

Τα πρόσφατα γεγονότα, οι αποφάσεις των δικαστών, που κυνηγούν και καταδικάζουν την ιδεολογία, αλλά ανέχονται – σε βαθμό εξοργιστικά και προκλητικά ύποπτο – την ασυδοσία των οικονομικά ισχυρών, παρότι αυτοί εμπλέκονται σε βαριά αδικήματα, σύμφωνα με όσα στοιχεία έχουν παρουσιαστεί μέχρι τώρα, όλα αυτά μας κάνουν να πιστεύουμε ότι ήταν ο καταλληλότερος καιρός, ώστε να δημοσιευτεί αυτή η απόφαση εκτόπισης του Παληοτάκη στο Λακκί της Λέρου, η οποία ακολούθησε την αρχική εξορία του στη Γυάρο. Ο ίδιος ο Παληοτάκης συμφώνησε με την επιλογή μας αυτή.

Και για να γίνει κατανοητό, γιατί συνδέουμε αυτό το έγγραφο με τη σύγχρονη πραγματικότητα, θα παραθέσουμε – μεταγράφοντας στη δημοτική γλώσσα – το σκεπτικό της εξορίας των 121 ανθρώπων στη Λέρο. Γιατί αυτό που έχει ιστορική, κοινωνιολογική, πολιτική αξία δεν είναι η εξορία αυτή καθαυτή. Αυτό ήταν μια συνήθης πρακτική για πολλές δεκαετίες στην ελληνική πραγματικότητα. Αυτό που μας τρομάζει στη “συγγένειά” του με όσα ακούμε να σχολιάζονται σήμερα είναι το σκεπτικό με το οποίο “δικαιολογούν” την απόφαση να εξορίσουν αυτούς τους αγωνιστές, αλλά και χιλιάδες άλλους, σε ξερονήσια, μακριά από κάθε μορφή κοινωνικότητας.

Το σκεπτικό, λοιπόν, είναι το ακόλουθο:

“Επειδή από τη μελέτη των προτάσεων που έγιναν προκύπτει ότι όλοι είναι στελέχη του ΚΚΕ/ΕΔΑ, με εκτεταμένη κομμουνιστική δράση κατά το παρελθόν.
Επειδή αυτοί – όπως προέκυψε από την παρακολούθηση που τους έγινε – εργάζονταν με φανατισμό για την επικράτηση ιδεών που είχαν ως σκοπό την ανατροπή του πολιτεύματος και του κυρίαρχου συστήματος με βίαια μέσα.
Επειδή αυτοί – παρά τις συστάσεις και νουθεσίες που τους έγιναν, για να σταματήσουν την εγκληματική δράση τους σε βάρος της Ελλάδας – όχι μόνο δεν δείχνουν καμιά μεταμέλεια, αλλά αρνούνται να δηλώσουν – ακόμη και προφορικά – ότι, αν αφεθούν ελεύθεροι, δεν θα αναμειχθούν σε παράνομες ενέργειες που στρέφονται κατά του Κράτους, της Δημόσιας Τάξης και Ασφάλειας και ότι θα ζουν φιλήσυχα και νομιμοφρόνως,
προκύπτει με σαφήνεια ότι αυτοί θα εξακολουθήσουν την κομμουνιστική αντεθνική δράση τους.

Επειδή πρόκειται για πάρα πολύ επικίνδυνα στελέχη του ΚΚΕ.

Γι’ αυτό αποφαίνεται ότι όλοι οι αναφερόμενοι είναι πάρα πολύ επικίνδυνοι για τη Δημόσια Τάξη και Ασφάλεια, οπότε και τους εκτοπίζει στο στρατόπεδο στο Λακκί της Λέρου για ένα (1) χρόνο…”.

Οι συνειρμοί και οι συσχετισμοί δικοί σας και δικοί μας….

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

2. Η δημιουργία των στρατοπέδων εξόντωσης

Πέμπτη, Ιούλιος 13th, 2017

Συνεχίζουμε με το δεύτερο μέρος του αφιερώματός μας στο βιβλίο «Σκέψου Άνθρωπε», που αποτελεί μιαν ανάλυση για τη δημιουργία των στρατοπέδων συγκέντρωσης και για την παράλογη «λογική» της δημιουργίας τους.

Ακολουθεί φωτογραφικό υλικό, που αποτυπώνει τους χώρους που στήθηκαν αυτά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα οποία – όπως υποστηρίζει και ο συγγραφέας – είχαν ως απώτερο στόχο τους να λειτουργήσουν ως στρατόπεδα εξόντωσης εκατομμυρίων ψυχών.

Τα στρατόπεδα εξόντωσης που δημιουργήθηκαν από τους ναζιστές από τον πρώτο χρόνο άσκησης της εξουσίας τους στη Γερμανία (1933) δεν ονομάστηκαν, φυσικά, με τέτοια ορολογία από τους εμπνευστές τους: χρησιμοποιήθηκε η πιο γνωστή ονομασία τους ως στρατόπεδα συγκέντρωσης, και ισχυρίζονταν ότι σ’ αυτά εγκλείονταν οι «ακοινώνητοι»,  όσοι χρειάζονταν να «επανεκπαιδευτούν» στην κοινωνική ζωή, και μ’ αυτή τη λογική οδηγούσαν σε απομόνωση και εξόντωση όσους δεν παρείχαν εγγυήσεις ότι μπορούν να ενταχθούν και να είναι χρήσιμοι στη γερμανική κοινωνική ζωή: κοινοί εγκληματίες, Τσιγγάνοι, ομοφυλόφιλοι, άλλοι που κρίθηκαν ως εχθροί του καθεστώτος χωρίς να προηγηθεί κανενός είδους δικαστική διαδικασία, όλοι όσοι απειλούσαν να «μολύνουν» – με την παρουσία τους – την κοινωνία της «Άριας φυλής».

«Πολύ πριν από την εισβολή στην Πολωνία (1939) – σημειώνει ο λόρδος Russell, στο έργο του «Η μάστιγα της Σβάστικας» – το σύστημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης ήταν ήδη σε πλήρη ισχύ στην επικράτεια του Ράιχ και – υπό την επιστασία του Χίμλερ – είχε βελτιωθεί η οργάνωση και είχαν πειραματιστεί και βελτιώσει τις μεθόδους τους στο σώμα και την ψυχή των γερμανών κατοίκων, κι όλα αυτά σε καιρό ειρήνης ακόμα. Με το έκτακτο Προεδρικό Διάταγμα της 29ης Φεβρουαρίου του 1933 (ο Χίτλερ δεν έχανε χρόνο, όταν επρόκειτο για τέτοια ζητήματα), εισάγεται – στο νομικό σύστημα του Γ’ Ράιχ – η «προστατευτική επιτήρηση», η “Schutzhaft”.  Όποιος έδινε το παραμικρό σημάδι πιθανής ενεργού αντίθεσης στο νέο καθεστώς εθεωρείτο υποψήφιος να το βλάψει. Με τέτοιου είδους μεθόδους, στα επόμενα 6 χρόνια, χιλιάδες Γερμανών κλείστηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης για να τους «περιποιηθούν και να τους αναμορφώσουν». Πολλοί από αυτούς δεν μπόρεσαν να «απολαύσουν» ποτέ ξανά την ελευθερία τους. Στην Γκεστάπο είχαν αναθέσει το χρέος της «εξαφάνισης όλων των εχθρών του κόμματος και του εθνικιστικού κράτους». Μέσα από τη δράση αυτής της οργάνωσης, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης συνεχώς ανανεώνονταν με καινούριες αφίξεις φυλακισμένων, ενώ οι δυνάμεις των SS είχαν την “επιμέλεια” αυτών.»

Ο εγκλεισμός σ’ ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης γινόταν με απλή αστυνομική εντολή. Ο φασισμός στην Ιταλία είχε ήδη δώσει το παράδειγμα: οδηγούσε εκτός συνόρων, σε εξορία, τους εχθρούς του καθεστώτος. Οφείλουμε, φυσικά, να αναγνωρίσουμε τη διαφορετική αντιμετώπιση που «απολάμβαναν» οι εξόριστοι Ιταλοί σε σύγκριση με τους «έγκλειστους» Γερμανούς. Από νομική άποψη, άλλωστε, η κατάχρηση εξουσίας, η παραβίαση των δικαιωμάτων του πολίτη υπήρξε ίδια και απαράλλαχτη.

Δημιουργείται, έτσι, την ίδια χρονιά, το 1933, το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου, κοντά στο Μόναχο. Λίγο αργότερα, στήνεται το στρατόπεδο του Μπούχενβαλντ. Την εξέλιξη αυτού του στρατοπέδου μέσα σε λίγους μήνες έχει με θαυμαστό τρόπο παρουσιάσει ο Ernst Wickert, ο μεγάλος Γερμανός συγγραφέας και ποιητής, στο έργο του “Totenwald”, «Το δάσος των νεκρών». Αυτός δεν ήταν ένας πολιτικός μαχητής. Ήταν ένας μεγάλος καλλιτέχνης που, ταραγμένος και αγανακτισμένος από τη βιαιότητα του ναζισμού, δεν μπόρεσε να αποσιωπήσει και να κρύψει – αν και εθνικιστής ο ίδιος – την υποτονική οπωσδήποτε  διαμαρτυρία του. Στα 1934, τον συνέλαβαν στο σπίτι του και τον καταδίκασαν – για 4 χρόνια – σε καταναγκαστική εργασία στο Μπούχενβαλντ. Στη διάρκεια της φυλάκισής του, νιώθοντας λίγο-λίγο να εξαφανίζεται η προσωπικότητά του, γραπώνεται απελπισμένα στις αναμνήσεις από το εξοχικό σπίτι του, από τα βιβλία του, θυμάται το γραφείο του με το παράθυρο που έβλεπε στον ανθισμένο κήπο, και την κερασιά που χτυπούσε με τα κλαδιά της το τζάμι του. Όλα αυτά τον βοηθούν να ξεπεράσει την ανησυχία, να παραμείνει ο εαυτός του, ένας τεχνίτης του λόγου, ισχυρός μαχητής μιας εθελοντικής πολιτικής δράσης, στην οποία και για την οποία θα εγκαταλείψει το παλιό ταπεινό και υποταγμένο πνεύμα του. Ο Wickert, μετά από λίγο καιρό, απελευθερώθηκε. Δεν θα προσαρμοστεί, όμως, πια στην ατμόσφαιρα τρομοκρατίας που εγκαταστάθηκε στη χώρα του από το ναζισμό. Θα φύγει και θα εγκατασταθεί στην Ελβετία, όπου μετά θα καταγράψει τη μαρτυρία του.

Αλλά ο κόσμος δεν αντιδρά στις αποκαλύψεις, παρόλο που, στο μεταξύ, η «μηχανή» που εμπνεύστηκε και σχεδίασε ο Χίμλερ θα εξολοθρεύσει στα «γρανάζια» της εκατοντάδες χιλιάδες Γερμανούς, εβραίους και «Αρίους», τους πρώτους «ενόχους» μόνο και μόνο επειδή υπήρχαν και ζούσαν, επειδή χαρακτηρίστηκαν ως υπάνθρωποι σύμφωνα με τον ψευδο-φιλόσοφο Rosenberg, θεωρητικό του παραληρήματος που παρακολουθούμε στο βιβλίο «Ο Αγών μου». Πολλοί εβραίοι κατορθώνουν να διαφύγουν έξω από τα σύνορα: το ίδιο κάνουν πολλοί κομμουνιστές, σοσιαλδημοκράτες, φιλελεύθεροι, καθολικοί και προτεστάντες. Όλοι αυτοί μεταφέρουν, στις χώρες όπου καταφεύγουν, άμεσες μαρτυρίες για τον τρόμο που έχει εξαπλωθεί στη Γερμανία, για τους απαγχονισμούς, τους αποκεφαλισμούς, τους βασανισμούς, για τη μετατροπή των στρατοπέδων συγκέντρωσης σε στρατόπεδα εξόντωσης.

Ο κόσμος μοιάζει να είναι υπνωτισμένος. Δεν αντιδρά και δεν βλέπει τις εξελίξεις που καλπάζουν, αισθάνεται ότι έχει δεμένα τα χέρια από το Διεθνές Δίκαιο που πρεσβεύει τη μη παρέμβαση των άλλων κρατών στις εσωτερικές υποθέσεις ενός κράτους. Διαπιστώνουμε, ακόμη μια φορά, την αλήθεια του λατινικού ρητού ότι «ο απόλυτος νόμος ισοδυναμεί με την απόλυτη αδικία». Ακόμη κι όταν, αργότερα, τα φασιστικά κράτη θα παρεμβαίνουν με θρασύτατο τρόπο στα εσωτερικά άλλων κρατών μετατρέποντας την παρέμβαση σε στρατιωτική εισβολή, όπως στην Ισπανία, ακόμη και τότε αυτοί, που επεφύλασσαν για τον εαυτό τους το ρόλο του θεματοφύλακα του πολιτισμού, θα αναλώνονται σε συζητήσεις επί συζητήσεων για το Διεθνές Δίκαιο. Έτσι, όμως, εγκαταλείπουν την εκκολαπτόμενη δημοκρατία της Ισπανίας στα χέρια των τυχοδιωκτών του φασισμού.

Δεν αντιδρά ο κόσμος, με εξαίρεση τις διαμαρτυρίες των διανοουμένων και των προοδευτικών κομμάτων. Οι επίσημοι διεθνείς κύκλοι, ακόμα κι όταν ρέει ποτάμι το αίμα – το αίμα των αθώων και των υπερασπιστών της ελευθερίας -, συναναστρέφονται με τον τύραννο, έχοντας την αυταπάτη ότι τα χαμόγελα της διπλωματίας μπορούν να σταματήσουν το παραλήρημα του μεγαλείου και της καταστροφής. Όπως με τον Μουσολίνι, και αργότερα με τον Φράνκο, τους ανέχονται και τους αφήνουν να «τρέχουν». Και οι κυβερνήσεις αισθάνονται ότι δεν δεσμεύονται να αντιδράσουν και να αναλάβουν την ανθρωπιστική ευθύνη τους, παρά τις αντιδράσεις της κοινής γνώμης. Περιμένουν.. Και το 1938, όταν γίνεται η εισβολή στην Αυστρία και η εισβολή -σε δύο δόσεις- στην Τσεχοσλοβακία, επικυρώνουν την τύφλωση και τη δειλία τους με τη συμφωνία του Μονάχου. Αυτή η συμφωνία είχε ως στόχο να εμποδίσει την έκρηξη ενός πολέμου. Δεν θα εμποδίσει, όμως, την υποταγή λαών πολιτισμένων σ’ ένα καθεστώς σκλαβιάς και τρόμου, ακόμη πιο τρομακτικό απ’ αυτό στο οποίο είχε υποβληθεί ο γερμανικός λαός. Και, μετά από μερικούς μήνες, δεν θα εμποδίσει ούτε την εισβολή στην Πολωνία, την οποία εισβολή θα ακολουθήσει το ξέσπασμα του πιο τρομακτικού πολέμου που βίωσε ποτέ μέχρι τώρα η ανθρωπότητα.

Στις εισβολές και τους πολέμους, που διεξήχθησαν από τη Γερμανία του Χίτλερ, χρησιμοποιήθηκαν μέσα και όπλα εξαιρετικά ισχυρά, που κατασκευάστηκαν μέσα σε λίγα χρόνια, κάτω από τη μύτη αλλά και μπροστά στα μάτια των γύρω δυνάμεων. Όλα αυτά χρησιμοποιήθηκαν με περισσή αγριότητα σε βάρος των δύστυχων πληθυσμών των κατακτημένων λαών, με αγριότητα πολλαπλά μεγαλύτερη από αυτήν που ασκήθηκε σε βάρος των εσωτερικών εχθρών των ναζί. Αυτά τα νέα δεδομένα, καθώς επεκτείνεται ο χώρος κυριαρχίας τους, οδηγούν τους κατακτητές στο να δημιουργήσουν νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ένα πυκνό δίκτυο στρατοπέδων καταναγκαστικής εργασίας, που υπήρξαν η κορωνίδα των κεντρικών στρατοπέδων διαλογής κρατουμένων, στήνεται και επεκτείνεται σιγά σιγά στην Τσεχοσλοβακία, στην Αυστρία, στην Πολωνία και στην ίδια τη Γερμανία: πρόκειται για έναν τερατώδη ιστό αράχνης, στον οποίο πιάνονται και ρίχνονται εκατομμύρια ανδρών γυναικών και παιδιών, χωρίς καμιά ελπίδα απελευθέρωσης εκτός από την ελπίδα του θανάτου. Στην Πολωνία παρουσιάζεται το πιο σύνθετο πρόβλημα για τους τρελούς θεωρητικούς της φυλετικής επιλογής. Κι αυτό, γιατί στον πληθυσμό της αθροίζονται περίπου 4 εκατομμύρια εβραίοι: για τους ναζί, η μόνη λύση είναι η ολική εξαφάνιση των μισητών μελών του ιουδαϊκού πληθυσμού, και μαζί μ’ αυτούς η εξαφάνιση όλων όσων αντιστέκονται στη ναζιστική κατοχή. Ο πολωνικός λαός, επομένως, θα πληρώσει το βαρύτερο τίμημα σε αριθμό εβραίων θυμάτων. Αλλά το πρόβλημα δεν διαφέρει ουσιωδώς και για τους άλλους κατακτημένους λαούς. Η Γαλλία, το Βέλγιο, η Ολλανδία, το Λουξεμβούργο, η Νορβηγία, η Δανία και, αργότερα, η Ρωσία, η Γιουγκοσλαβία και η Ελλάδα, και στο τέλος η Ιταλία, όλα τα κατακτημένα κράτη θα πληρώσουν με το δικό τους τραγικό «ολοκαύτωμα» σε «κρατουμένους», των οποίων ο αριθμός δεν τελειώνει.

Η Γερμανία και οι κατεχόμενες απ’ αυτήν χώρες αποτέλεσαν ένα γιγαντιαίο σύστημα στρατοπέδων συγκέντρωσης
.

Τακτοποιημένες όλες οι εγκαταστάσεις σαν να πρόκειται για μια οργανωμένη πόλη. Το αρχιτεκτονικό σχέδιο του στρατοπέδου του Μαουτχάουζεν
.

Μαουτχάουζεν: Η πλατεία του «προσκλητηρίου των ψυχών». Δεξιά διακρίνονται τα πλυντήρια, τα μπάνια, οι θάλαμοι αερίων, τα κρεματόρια. Αριστερά, το σύμπλεγμα των εγκαταστάσεων
.

Το στρατόπεδο του Άουσβιτς – Birkenau
.

Το στρατόπεδο του Νταχάου. Μερική άποψη
.

Το σχεδιάγραμμα (πλάνο) του στρατοπέδου του Μπούχενβαλντ
.

Το δίκτυο των στρατοπέδων εργασίας (Kommandos) γύρω από το Μπούχενβαλντ
.

Άουσβιτς…Στην είσοδο του στρατοπέδου, η επιγραφή με τη σαδιστική κοροϊδία: «Η εργασία μας κάνει ελεύθερους»
.

Therezin…Στην είσοδο του στρατοπέδου, η επιγραφή με τη σαδιστική κοροϊδία: «Η εργασία μας κάνει ελεύθερους»
.

Η φύλαξη της «ελευθερίας»: φράχτης με αγκαθωτά σύρματα, που τα διαπερνά ρεύμα υψηλής τάσης
.

«Δύο οι λαοί, ένας ο πόλεμος», διακήρυξαν οι δικτάτορες. Και οδήγησαν τους δύο λαούς, Γερμανούς και Ιταλούς, σε μια τεράστια και ανείπωτη τραγωδία, για την οποία έφεραν μια τεράστια ευθύνη.
.

1η Σεπτεμβρίου 1939.
Εισβολή στην Πολωνία.
Αρχίζει η μεγάλη σφαγή
.

Το ταξίδι προς το στρατόπεδο. Άνθρωποι που μεταφέρονται όπως τα ζώα. και ακόμη χειρότερα.
.

Γέροι και νέοι, άντρες γυναίκες παιδιά καταφθάνουν στο στρατόπεδο και γίνεται η διαλογή του ανθρώπινου υλικού: καταναγκαστική εργασία ή θάλαμοι αερίων;
.

Η απόλυτη αδυναμία από την πείνα, ένα βήμα πριν από το θάνατο
.

Οι γυναίκες «φύλακες» του Rawensbruck
.

Μετά την απελευθέρωση.
Μερικά από τα μακάβρια ευρήματα των συμμαχικών στρατευμάτων
.

Πανόραμα της ζωής που περπατάει δίπλα στον θάνατο
.

Το βιβλίο προέρχεται από το Αρχείο Παληοτάκη και η απόπειρα μετάφρασης έγινε από τον ίδιο τον Παληοτάκη.

Εάν επιθυμείτε να διαβάσετε το πρωτότυπο κείμενο στα ιταλικά, παρακαλούμε πατήστε δίπλα

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Από το Αρχείο Παληοτάκη Νο1

Τετάρτη, Ιούλιος 5th, 2017

Ο Παληοτάκης όντας από την φύση του απαισιόδοξος ως προς τον ευατό του κυρίως, νομίζοντας ότι ο χρόνος της ζωής που του έχει απομείνει είναι λιγοστός αποφάσισε να ξεκινήσει μια ενότητα με δημοσιεύσεις  που θα προέρχονται από το πολύτιμο Αρχείο του.

Τα αρχεία αυτά θα είναι από το αρχείο του Μίκη Θεοδωράκη, από το αρχείο των Λαμπράκηδων, του ΚΚΕ Εσωτερικού, του κινήματος Ειρήνης και Πολιτισμού, την Αδέσμευτη Κίνηση Ειρήνης και το Αρχείο της Ευρωβουλής.

Τα αρχεία αυτά θα παρουσιαστούν με χρονολογική σειρά. Οι αναρτήσεις θα είναι 1 φορά τον μήνα και θα είναι αριθμημένα σε συνέχειες με τον ίδιο τίτλο.

Σαν πρώτη ανάρτηση αυτής της ενότητας επέλεξα να δημοσιευθεί ένα γράμμα ενός φυλακισμένου μελλοθάνατου. Το γράμμα αυτό είναι το αποχαιρετιστήριο προς την οικογένεια του…

Ο άνθρωπος αυτός ήταν ο Αναστάσιος Ζάννος, προσωπικός φίλος του Μίκη Θεοδωράκη. Μάλιστα ο Μίκης όταν πέθανε ο Ζάννος του αφιέρωσε και ένα δίσκο του…

Παληοτάκης

Θάλαμος μελλοθανάτων…. Αβέρωφ 24.6.1948

Όταν θα πάρετε το γράμμα μου αυτό, δεν θα ζω.

Μην κλάψετε, όμως, καθόλου δεν ταιριάζουν κλάματα σε κείνους που πέφτουν για την πατρίδα και το λαό μας.

Από το αίμα το δικό μας θα μεγαλώσει το δένδρο της λευτεριάς και της ειρήνης. Ήταν λογική συνέπεια της ζωής μου ο θάνατος αυτός. Είμαι ευτυχής γιατί πέφτω όρθιος και δεν ζω σούρνοντας. Έτσι μας έμαθε κάποιος, του οποίου παιδιά είμαστε.

Στο θάλαμο αυτό, τώρα δα, είμαστε 27. Αν θα μπορούσατε να μας βλέπετε, δεν θα αισθανόσαστε τίποτα άλλο, παρά να τραγουδήσετε μαζί και να γελάσετε. Δεν είναι δυνατό να φανταστείτε τι καλαμπούρι γίνεται, σκετς, χορός, τραγούδια λαϊκά του αγώνα και άλλα.

Και όμως, σε 7 ώρες δεν θα ζει κανένας μας.

Μαμά, σε λάτρεψα, το ξέρεις, γι’ αυτό και προτίμησα τον τίμιο θάνατο. Όλα τα παιδιά μας ανάθρεψες με τίμιες αρχές, γι’ αυτό πρέπει να είσαι περήφανη. Σε κούρασα πολύ στη ζωή, στενοχωρηθήκατε πολύ, ίσως γι’ αυτό και συ μ’ αγάπησες πολύ.

Σε είχα κουράσει τόσο, μαμά, συγχώρεσέ με.

Μπαμπά, να είσαι περήφανος. Ξέρω πως θα αισθάνεσαι και συ. Σφίξε τα δόντια, κύττα μπροστά. Μπροστά, ψηλά.

Είναι το φως μου. Εσύ, όμως, κάτω, ήσουν πάντα παλληκάρι στη ζωή. Πάλαιψε, τώρα πια, για τ’άλλα παιδιά.

Σε σκέπτομαι σκεπτικό στο θάλαμό σου καπνίζοντας το ένα πίσω από τα άλλα τα τσιγάρα, μα που και που σφίγγεις τα δόντια, κράτα το δάκρυ και χανόμαστε.

Γιάννη μου, ίσως στη ζωή να μην αναλύσαμε βαθειά ο ένας τον άλλον. Τουλάχιστον δεν το εκδηλώσαμε. Είμαστε λίγο διαφορετικοί άνθρωποι, βλέπεις. Μα σε αγάπαγα πολύ, ξέρω τι έκανες για μένα και σ’ ευχαριστώ.

Άννα μου, θυμάσαι τι λέγαμε; Θέλει αίμα, ακόμα, πολύ το δένδρο της λευτεριάς. Ήξερα, τότε, ότι, το δικό μου αίμα θα το χρειαστεί. Δεν έκανα τίποτα άλλο, παρά το ελάχιστο καθήκον μου προς το λαό μας.

Δεν σε ξέχασα ούτε στιγμή. Δεν ξέρω, μα ήσουνα η συμπάθειά μου. Γειά σου, Αννούλα μου.

Στον Τατάκη μου θέλω να μιλάτε για το Τσιτσι του.

Μεγαλώστε τον όπως λέγαμε. Ματώσαμε τα πόδια, βάψαμε με αίμα το μονοπάτι, το μονοπάτι να γίνει δρόμος κι ο δρόμος λεωφόρος, για να βαδίσουν όλοι οι Τατάκιδες της Ελλάδας και όλου του κόσμου, χωρίς κόπο.

Ρωμεινίτσα μου, είσαι σπουδαίο κορίτσι, είχε κάτι το περίεργο παλληκαρίσιο, μου είχε κάνει εντύπωση η ευθύτητά σου. Καθαρό ποτάμι ήσουνα γ/’ αυτό και βρίσκεσαι εκεί που είσαι. Τώρα, μην ξεφύγεις καθόλου. Ο θάνατός μου ας σε ατσαλώσει. Έτσι δένεται το ατσάλι.

Κούλα μου, διακότττω λίγο γιατί ο Κουμπάρος μου με έκανε να σκάσω στα γέλια. Συνεχίζω. Ήσουνα η ιδιαίτερη αγαπημένη, τέτοια αδερφούλα είναι λίγο σπάνιο πράγμα. Δεν σου γράφω άλλο, γιατί εσύ με καταλαβαίνεις, δεν θα σου έγραφα. Σε σένα και στον Αντώνη αφήνω όλα τα βιβλία μου.

Αντωνάκη μου, πρόσεξε τη μαμά και το μπαμπά, όλους, εσύ πια είσαι το παλληκάρι του σπιτιού. Θέλω να πας, αν μπορέσεις, στο Πολυτεχνείο. Και, όχι, πολλές (Σκούπες), μια και καλή. Πρόσεξε. Πεθαίνω ευτυχής, γιατί ξέρω τι αφήνω πίσω μου. Σφίξε τα δόντια σου.

Υ.Γ. Αυτά που έγραψαν οι εφημερίδες ότι έγειρα στο τέλος της δίκης, είναι αισχρά ψέματα. Ξέρετε ότι ήμουνα όρθιος σ’ όλη τη δίκη – ο ίδιος.

Είμαι υποχρεωμένος να σταματήσω. Αυτή τη στιγμή θυμάμαι όλους σας, θεία, θείους, γιαγιά, Κουλίτσα, Τάκη, γνωστούς φίλους.

Γειά σας – Γειά σας

Έχετε γειά Μην κλάψετε Καθόλου

Αναστ. Ζάννος

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Σκέψου Άνθρωπε

Πέμπτη, Ιούνιος 29th, 2017

Σκέψου, Άνθρωπε
Αφιερωμενο στους Αδιάφορους,
στους «Δύσπιστους», στους «Απολιτικούς»

Το Βιβλίο ΑΥΤΟ προορίζεται ΓΙΑ τους Αδιάφορους, τους Δύσπιστους , τους «Απολιτικούς» , για όσους είναι επιρρεπείς στο να κλείνονται και να αγνοούν εγωιστικά τις πράξεις , τα έργα, τις προσπάθειες όσων υπόφεραν αγωνιζόμενοι για την ελευθερία των άλλων , των συγχρόνων τους και των απογόνων , και από τους οποίους αφαιρέθηκε η ελευθερία ενός άμεσου θανάτου και τους οποίους οδήγησαν να γεμίσουν τις καταχθόνιες πόλεις της καταστροφής , τα στρατόπεδα συγκέντρωσης , που δημιουργήθηκαν από τον ναζισμό στη γερμανία και στις κατεχόμενες από αυτήν χώρες , κ ατά τη διάρκεια του πολέμου που εξαπέλυσε ο ναζισμός . Μιλάμε για τέσσερα, πέντε εκατομμύρια πλάσματα.

Το Βιβλίο ΑΥΤΟ προορίζεται ΓΙΑ όσους – Αδιάφορους Δύσπιστους “Απολιτικούς” Εγωιστές – “αγνοούν” ότι περίπου πέντε εκατομμύρια άνθρωποι θανατώθηκαν με τον πιο κτηνώδη τρόπο στα στρατόπεδα συγκέντρωσης - μόνο και μόνο επειδή γεννήθηκαν από μια συγκεκριμένη φυλή , την Εβραϊκή.

Αυτό το βιβλίο προορίζεται για όσους δεν ξέρουν και δεν πιστεύουν ότι η ελευθερία των ατόμων και των λαών -και επίσης η ανθρώπινη αλληλεγγύη- είναι οι μόνες εγγυήσεις ενάντια σε κάθε μορφή καταχρήσεων , ενάντια στη σκληρότητα, ενάντια στη βία. Σ»που -ακόμη αυτούς ΚΑΙ σήμερα- επινοούν μύθους που έχουν οδηγήσει ΝΑ γίνει συμψηφισμός Της μεγαλύτερης σφαγής ΣΤΗΝ ιστορία.

ΟΙ Φωτογραφίες που βρίσκονται συγκεντρωμένες σ ‘αυτό το βιβλίο είναι -σ’ Μεγάλο μέρος την ΕΝΑ τους- Πίστα αντίγραφα αυτών που βρήκαν ΟΙ Σύμμαχοι ΣΤΑ Αρχεία των ναζί, των SS. Κι αυτό, επειδή οι υπεύθυνοι των θηριωδιών ικανοποιούνταν με το να καυχώνται και να ενημερώνουν -με ακλόνητα τεκμήρια- τους ανωτέρους τους για τα αποτελέσματα του έργου τους . Ικανοποιούνταν επίσης με το να εμπλουτίζουν την προσωπική φωτογραφική συλλογή τους και την αυτοβιογραφία τους με αυτές τις εικόνες - τεκμήρια της θηριωδίας τους.

Πειράματα πάνω σε ανθρώπινα σώματα, τα οποία αντιμετωπίζουν ως «φτηνό κρέας», για να δουν την αντοχή τους στον αέρα και στο νερό
.

Ένα μεγάλο, επίσης, μέρος των φωτογραφιών αυτών έχουν ληφθεί από τις συμμαχικές δυνάμεις , κατά την άφιξή τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Μια αμερικανική αποστολή επισκέπτεται ένα από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, μετά την απελευθέρωση
.

Ο Αϊζενχάουερ μπροστά στην αποκάλυψη μιας ακραίας και μακάβριας σφαγής
.

Ο Αϊζενχάουερ παρατηρεί μια αγχόνη, στο στρατόπεδο του Μπούχενβαλντ
.

Επιστροφή στο σπίτι, στην πατρίδα. Είχαν, πια, χάσει κάθε ελπίδα.

Μια φωτογραφία, από τις ελάχιστες του αφιερώματος, που παρουσιάζουν τους Σοβιετικούς, οι οποίοι πρώτοι μπήκαν στα στρατόπεδα και απελευθέρωσαν τους κρατουμένους. Ήταν αυτοί, που προσέφεραν το σημαντικότερο έργο σ»αυτόν τον τομέα, πέρα ​​από τα εκατομμύρια νεκρών, που ο σοβιετικός λαός θυσίασε στο βωμό της ελευθερίας των λαών του κόσμου και τσακίζοντας του Ναζί.

Ένα άλλο μέρος απ ‘αυτές τις φωτογραφίες (αν και προφανώς είναι πολύ λίγες και σπάνιες) προέρχονται και από τους φυλακισμένους: πολλοί απ’ αυτούς, που «υπηρετούσαν» σε διάφορες εσωτερικές υπηρεσίες, είχαν τη δυνατότητα – με κίνδυνο της ζωής τους- να παίρνουν φωτογραφίες και να κρατούν τεκμήρια με φωτογραφικές μηχανές των SS.

Τα ανθρώπινα νεκρά σώματα, μετά το θάλαμο αερίων, οδηγούνται στους φούρνους, στα κρεματόρια
.

Μια ακόμη αποτύπωση της «τεχνικής του φούρνου», όπου εργάζονται οι ίδιοι οι κρατούμενοι, που κρατιούνται ακόμη στα πόδια τους, και οι οποίοι τροφοδοτούν τους φούρνους με τους ίδιους τους συγκρατούμενούς τους.

Η βιβλιογραφία, η σχετική με τα απομνημονεύματα της εποχής, μάς έχει τροφοδοτήσει με πολλές περιγραφές των γεγονότων, τόσο στην Ιταλία όσο και στο εξωτερικό. Η παρουσίαση των γεγονότων μέσα από τις φωτογραφίες θα προσδώσει μεγαλύτερη αξία – λες και το είχαν ανάγκη !!! - στις διηγήσεις των μαρτύρων που τα έζησαν. Μακάρι τέτοιες ενέργειες και τέτοιες εκδόσεις να συντελέσουν, ώστε να μας κάνουν να σκεφτόμαστε, να προβλέπουμε, να σώζουμε τους ανθρώπους από τον κίνδυνο της απώλειας, από τους κινδύνους, που πάντα παραμονεύουν να εμφανιστούν και πάντα είναι παρόντες.

Η ζωή συνεχίζεται. Αλλά να διατηρείτε ακέραια την ιστορική μνήμη, αν θέλετε να ζείτε ελεύθεροι.

Τα αποσπάσματα, που θα αναρτήσουμε σε συνέχειες, προέρχονται από το αντίστοιχο βιβλίο, των εκδόσεων Fetrinelli, με πρώτη έκδοση τον Ιούνιο του 1960.

Η σκέψη μας να το παρουσιάσουμε κινητοποιήθηκε από την αγωνία μας για όσα παρακολουθούμε να συμβαίνουν στην πατρίδα μας, για εμάς και χωρίς εμάς. Ελπίζουμε κι εμείς να συντηρήσουμε τη βαριά ιστορική μνήμη, και να συνεχίσουμε να είμαστε ελεύθεροι.

Το βιβλίο προέρχεται από το Αρχείο Παληοτάκη και η απόπειρα μετάφρασης έγινε από τον ίδιο τον Παληοτάκη.

Εάν επιθυμείτε να διαβάσετε το πρωτότυπο κείμενο στα ιταλικά, παρακαλούμε πατήστε δίπλα

Παληοτάκης
ΓΙΑ Το blog Λαμπράκηδων ΤΩΝ
www.lamprakides.gr/blog

Η Ιστορία ως Ιδεολογία

Κυριακή, Ιούνιος 25th, 2017

Μετά από καιρό “αδράνειας”, φιλοξενούμε σήμερα ένα κείμενο/μελέτη του φίλου Κώστα Λάμπου, με το οποίο επιχειρεί να μελετήσει το ρόλο της Ιστορίας, αλλά και της Φιλοσοφίας καθώς και όλων των Επιστημών, στη διαμόρφωση της Ιδεολογίας των ανθρώπων και των κοινωνιών.
Πιστεύοντας ότι αξίζει να προσεγγίσουμε τη σκέψη του, προχωράμε στη σημερινή ανάρτηση για τους φίλους και αναγνώστες και του δικού μας blog.

Παληοτάκης

Η Ιστορία ως Ιδεολογία

(Το παράδειγμα της ιστορίας οικονομικών θεωριών)

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

«Όλος ο πνευματικός και ηθικός βίος των ανθρώπων
δεν είναι παρά η αντανάκλαση των οικονομικών
φαινομένων στον ανθρώπινο εγκέφαλο»
Ζαν Ζωρές

Υπάρχουν δύο βασικές κοσμοθεωρητικές προσεγγίσεις του κόσμου και της πραγματικότητας, της κίνησης και της εξέλιξής της, συνεπώς και της ιστορίας. Η φυσική-υλιστική αντίληψη με θεμελιωτές τους Ίωνες Φιλοσόφους που θεωρούν ότι ο κόσμος είναι αυθύπαρκτος, αποτελείται από ύλη και ενέργεια και υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει χωρίς να χρειάζεται δημιουργό και η ιδεαλιστική αντίληψη με θεμελιωτή τον Πλάτωνα που θεωρεί τον κόσμο αντικατοπτρισμό και δημιούργημα κάποιας υποτιθέμενης ‘αρχέτυπης Ιδέας’ ‘ενός πάνσοφου και παντοδύναμου δημιουργού’, του λεγόμενου ‘θεού’, όπως τον αποκάλεσαν οι δημιουργοί του, τα σκοταδιστικά και εξουσιαστικά ιερατεία στην προσπάθειά τους να τον βάλουν ως φετίχ δικό τους, ως παρένθετη ιδέα και ως εκτονωτή εντάσεων μεταξύ αυτών και της χειμαζόμενης κοινωνίας [1].

Υπάρχει, επίσης, μεγάλη διαφορά μεταξύ της αντικειμενικής-πραγματικής ιστορίας και της ιστοριογραφίας. Και πολύ περισσότερο, υπάρχει διαφορά μεταξύ ιστορίας και χρονολογικής συμβαντολογίας και γεγονοτολογίας. Μεταξύ τού τι είναι η ιστορία, τού ποιος δημιουργεί και τού ποιος γράφει την ιστορία, με δεδομένο ότι η ιστοριογραφία δεν γράφει, αλλά καταγράφει όσα και ό,τι αυτή θεωρεί πηγές και στοιχεία ιστορίας. Σε σχέση με αυτό το ερώτημα τίθεται το επόμενο που αναφέρεται στον ποιον βλάπτει και στο ποιον ωφελεί η υποκειμενική και σκόπιμα ‘πειραγμένη’ ιστορία και ποιος ο ρόλος της ιστοριογραφίας η οποία εξαρτάται από την επιστημονική επάρκεια, την αντικειμενικότητα και την αξιοπιστία του συγγραφέα της.

Ο Τζωρτζ Όργουελ, στο κλασικό και προφητικό μυθιστόρημά του «1984» αποφαίνεται ότι την ιστορία την δημιουργούν οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, ως εργαζόμενες κοινωνίες, αλλά τη γράφουν, την ξαναγράφουν, την διαγράφουν, την παραγράφουν, την παραχαράσσουν και την διασκευάζουν όπως τους συμφέρει με τη βοήθεια των ιστοριογράφων οι εκάστοτε νικητές και φυσικά σε βάρος των ηττημένων δημιουργών της [2].

Ο Kαταλανός συγγραφέας Ζάουμε Καμπρέ διερωτάται αν η ιστορία γράφεται όπως πρέπει, ή μήπως οι νικητές είναι εκείνοι οι οποίοι τη γράφουν όπως τους συμφέρει; Διερωτάται επίσης αν είναι δυνατόν η ιστορία να καταγραφεί από τους φτωχούς του κόσμου τούτου ή είναι ο πλούτος που μεταφέρει τα γεγονότα όπως ακριβώς τον εξυπηρετούν [3];

Τέλος, όλοι μας γνωρίζουμε στην καθημερινότητά μας, δηλαδή στην ιστορία σε πραγματικό χρόνο, ότι αυτό που για κάποιους είναι γενοκτονία και έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και του πολιτισμού, για άλλους αποτελεί ‘ηρωική πράξη υπέρ της πατρίδας’, και στη χειρότερη περίπτωση αποτελεί ‘παράπλευρες απώλειες ενός συνωστισμού’, όπως επίσης γνωρίζουμε ότι η ‘πατρίδα’ φέρεται ως ιδιωτική, στοργική μητέρα των νικητών-εξουσιαστών και ως κακή μητρυιά των ηττημένων εξουσιαζόμενων.

Αν συμφωνούμε ότι πράγματι συμβαίνουν τα παραπάνω, τότε οφείλουμε να δεχτούμε ότι από την ιστορία έχει αφαιρεθεί η αλήθεια, οπότε δεν μιλάμε για ιστορία, αλλά για μυθιστορήματα με πρωταγωνιστές και κομπάρσους, με αρχηγούς και οπαδούς, με θεούς και δαίμονες, με ‘ποιμένες’ και ‘ποίμνια’, με καλούς και κακούς, κλέφτες κι αστυνόμους, με θύτες και θύματα, πράγμα που σημαίνει ότι η ιστορία δεν αποτελεί, όπως ισχυρίζονται μερικοί ιστοριογράφοι, την μνήμη της ανθρωπότητας, αλλά την εξουσιαστική ιδεολογία [4] των εκάστοτε κυρίαρχων τάξεων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι μονοθεϊστικές θρησκείες με πρώτη και καλύτερη την χριστιανική που θεωρούν δημιουργό της ανθρώπινης ιστορίας «την βούληση του θεού», μετεξέλιξη της οποίας είναι οι νεωτερικές αντιλήψεις σύμφωνα με τις οποίες δημιουργοί της ιστορίας είναι ‘οι μεγάλες ηγετικές προσωπικότητες και οι ήρωες’, πράγμα που παραπέμπει στο συμπέρασμα ότι η ιστορία των επιμέρους κοινωνιών και της ανθρωπότητας συνολικά δεν είναι δικό τους δημιούργημα, αλλά αποτελεί το ιδεολογικό αφήγημα των εκάστοτε εξουσιών.

Άλλοι πάλι, κατά κύριο λόγο ιστοριογράφοι, αναζητούν την ύπαρξη σταθερών ιστορικών νόμων, κάτι αντίστοιχο με τους φυσικούς νόμους και τους νόμους της εξέλιξης της ζωής, πράγμα που παραπέμπει στην αντίληψη ότι η ιστορία των κοινωνιών και της ανθρωπότητας συνολικά δεν είναι το αποτέλεσμα των σχέσεων των ανθρώπων μεταξύ τους καθώς και των σχέσεων των ανθρώπων με τα μέσα παραγωγής και τον τρόπο κατανομής των παραγόμενων αναγκαίων αγαθών, αλλά μια αλυσίδα εξωγενώς προκαθορισμένων διαδοχικών γεγονότων. Είναι προφανές ότι αυτή η αιτιοκρατική αντίληψη απενοχοποιεί εκείνους που ελέγχουν τα μέσα παραγωγής και τον τρόπο κατανομής του κοινωνικού πλούτου και αφαιρεί από τους ανθρώπους, τις κοινωνίες και τα έθνη το δικό τους θετικό ή αρνητικό ρόλο τους στη νομοτελειακή διαμόρφωση της ιστορίας [5]. Κι όμως είναι αυτά τα γεγονότα που διαμορφώνουν τις ανθρώπινες συμπεριφορές ανάλογες με τη σχέση τους με τα μέσα παραγωγής, σχέσεις ιδιοκτησίας, και της θέσης τους στην παραγωγή και κατανομή της.

Το γεγονός ότι οι δυνάμεις παραγωγής βελτιώνονται και συνεχώς εξελίσσονται, μαζί και τα μέσα παραγωγής, σε βαθμό και ρυθμό που κάποια στιγμή εμποδίζεται η παραπέρα εξέλιξή τους από τις καθυστερημένες καθεστωτικές σχέσεις παραγωγής, που στην κυριολεξία πρόκειται για τις σχέσεις ιδιοκτησίας, οδηγεί τις επιμέρους κοινωνίες σε αλλαγή συσχετισμού των δυνάμεων με σκοπό την λύση της αντίθεσης με αλλαγή των σχέσεων της κοινωνίας με τα μέσα παραγωγής, για το ξεμπλοκάρισμα της διαδικασίας της συνολικής εξέλιξης, δηλαδή της ιστορίας, προς την διαχρονική στρατηγική των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού προς την κοινωνική ισότητα και τον οικουμενικό Ουμανισμό. Αυτό δείχνει τελικά ότι η κινητήρια δύναμη της ιστορίας είναι οι διαρκώς ογκούμενες υλικές και πνευματικές ανάγκες των ανθρώπων και των κοινωνιών τους που παίρνουν μορφή απελευθερωτικής συνείδησης και κοινωνικού αγώνα ενάντια σε ότι στέκεται εμπόδιο στην εξέλιξη και την ικανοποίησή τους. Με αυτή την έννοια η ιστορία γίνεται κατανοητή «ως αδιαίρετος ιστός στον οποίο αλληλοσυνδέονται όλες οι ανθρώπινες δραστηριότητες» [6]. Κατά συνέπεια η ιστορία των κοινωνιών και της ανθρωπότητας συνολικά προσδιορίζεται πρωταρχικά από τους οικονομικούς θεσμούς (σχέσεις ιδιοκτησίας), τις οικονομικές δομές (κοινωνικός καταμερισμός της εργασίας) και τις οικονομικές λειτουργίες (κατανομή του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου). Με άλλα λόγια «οι πολιτισμοί είναι ζωντανοί οργανισμοί και η ιστορία είναι η βιογραφία αυτών των οργανισμών» [7]. Το γεγονός μάλιστα ότι ο διεθνής αποικιοκρατικός και ιμπεριαλιστικός καταμερισμός της εργασίας με κορυφαία έκφρασή του την νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση στην τρέχουσα μορφή του αμερικανισμού [8] διατάσει, με τη μέθοδο της βίας του ισχυρότερου, τους εθνικούς οργανισμούς σε διαπλεκόμενη ιεραρχική πυραμίδα στην οποία ο κορυφαίος εκμεταλλεύεται όλες τις υποκείμενες βαθμίδες μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η ιστορία του ενός οργανισμού μπορεί να είναι μέρος της ιστορίας τόσο των υπερκείμενων, όσο και των υποκείμενων χωρών.

*

Όσον αφορά στην ιστορία των οικονομικών θεωριών ή της οικονομικής σκέψης αυτή νοείται «ως δυνατότης εγγυτέρας προς την αλήθειαν διερευνήσεως των όρων και των συνθηκών διαμορφώσεως των διαφόρων οικονομικών φαινομένων» [9]. Αυτή διακρίνεται στην προκλασική, την κλασική και την σύγχρονη, ως μέρος μιας ενιαίας ιστορικής διαδικασίας [10], η μελέτη της οποίας δείχνει «πώς ορισμένες τάξεις προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τους οικονομικούς νόμους προς το συμφέρον τους […] σαν μια ορισμένη μορφή κοινωνικής ιδεολογίας, έκφραση των συμφερόντων ορισμένων τάξεων και κομμάτων που παλεύουν για την εδραίωση της κυριαρχίας τους» [11].

Με αυτήν την έννοια η ιστορία γενικά και η ιστορία οικονομικών θεωριών, ή οικονομικής σκέψης, ειδικότερα εκφυλλίζεται σε μέσο χειραγώγησης των κοινωνιών, των δυνάμεων της Εργασίας της Επιστήμης και του Πολιτισμού, σε εργαλείο άσκησης εξουσίας, το οποίο η πραγματική επιστήμη της ιστορίας οφείλει να ακυρώσει, πράγμα που μπορεί να συμβεί με την εγκατάλειψη της επιδερμικής θεώρησης και της επιλεκτικής καταγραφής θεωριών ή/και γεγονότων και την υιοθέτηση της μεθόδου κατάδυσης της έρευνας και της ανάλυσης στην ρίζα, στις πραγματικές αιτίες και τις ουσιαστικές αλληλοσυσχετίσεις των οικονομικών φαινομένων και των κοινωνικών γεγονότων. Η χρονολογική παράθεση των πολλών συχνά αντιφατικών και αντικρουόμενων θεωρητικών διατυπώσεων από τον α ή β οικονομολόγο για το ένα ή το άλλο ζήτημα της παραγωγής και της διακίνησης αγαθών δεν ερμηνεύει το ζήτημα της τόσο άνισης κατανομής του συνολικού προϊόντος της οικονομίας, του λεγόμενου Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος και συνεπώς δεν μας αποκαλύπτει το γιατί τόσες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, τόση ανεργία, τόση φτώχεια των πολλών και τόσος αμύθητος πλούτος για τους λίγους.

Το να αποδίδει κανείς, λ.χ., την κοινωνική ανισότητα στην ευφυΐα, στο επιχειρηματικό πνεύμα ή στην εργατικότητα του ενός, στην έλλειψη επιχειρηματικού πνεύματος, στην οκνηρία και στην περιορισμένη ευφυΐα του άλλου, αποτελεί μια εύκολη, αλλά καθόλου σωστή και σίγουρα όχι αθώα ερμηνεία του φαινομένου. «Η διαφορά των φυσικών κλίσεων μεταξύ των διαφόρων ανθρώπων είναι στην πραγματικότητα πολύ μικρότερη από όσο υποθέτουμε. Και οι κατά πολύ διαφορετικές ευφυΐες, που φαίνεται να διακρίνουν τους ανθρώπους διαφορετικών επαγγελμάτων, στις περισσότερες περιπτώσεις δεν αποτελούν την αιτία, αλλά μάλλον το αποτέλεσμα του καταμερισμού της εργασίας» [12]. Προφανές είναι ότι ο Άνταμ Σμιθ δεν εννοεί μόνο τον τεχνικό, αλλά και τον κοινωνικό καταμερισμό της εργασίας, που έχει να κάνει με το ποιος ελέγχει τον τρόπο παραγωγής και κατανομής του κοινωνικού πλούτου δια του ελέγχου των μέσων παραγωγής, ο οποίος έλεγχος γίνεται με το δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής.

Μπορεί ο νομοθέτης Σόλωνας (640-558 παλιάς χρονολόγησης) να θέσπισε με τους περίφημους νόμους του (592-591 της παλιάς χρονολόγησης), για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, την ατομική ιδιοκτησία [13] πάνω στη γη με στόχο την ‘δίκαιη ανισότητα’, αλλά οι εξελίξεις τον διέψευσαν γιατί εξαιτίας ακριβώς της ατομικής ιδιοκτησίας και κύρια της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στη γη, στους δούλους και στα άλλα μέσα παραγωγής καταλύθηκε βίαια από την Τυραννία η Άμεση Αθηναϊκή Δημοκρατία. Έτσι δρομολογήθηκε η εκτροπή των εξελίξεων από την εκατομμυριόχρονη παράδοση των εξισωτικών κοινωνιών της αναλογικής ως προς τις ανάγκες ισοκατανομής στις κοινωνίες του αλληλοεξοντωτικού ανταγωνισμού και της καταστροφής μέχρι που καταλήξαμε σε ακραίες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες που ξεστρατίζουν τον ανθρώπινο πολιτισμό προς την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Μπορεί ο Πλάτωνας, σε αντίθεση με τον Αριστοτέλη που ήταν θιασώτης της ατομικής ιδιοκτησίας, έχοντας μελετήσει την ήδη πλούσια εμπειρία από την εφαρμογή της ατομικής ιδιοκτησίας, και παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ήταν αριστοκράτης, μεγαλογαιοκτήμονας και μεγαλοδουλοκτήτης και παρά τις διάφορες ιδεαλιστικές θεωρητικές αντιφάσεις του, να προσδοκά ότι στην ‘Ιδανική Πολιτεία’ του, μια άλλη κοινωνία και έναν άλλο πολιτισμό, όπου καταστάσεις και έννοιες, όπως «δικό μου και δικό σου», που «διασπούν την πόλη και την κάνουν πολλές αντί μια», δεν θα είναι νοητές, αφού «όλοι οι πολίτες μαζί, που δεν θα έχουν ούτε ιδιαίτερες κατοικίες, ούτε ιδιόκτητα χωράφια, ούτε κανένα ιδιαίτερο κτήμα […] δεν θα έχουν μέρος στο ίδιο το πράγμα που όλοι θα το λένε δικό μου, αλλά θα ανήκει σε όλους και το συμφέρον του ενός δεν θα είναι διαφορετικό από το συμφέρον του άλλου […], οπότε θα πάνε στο καλό και οι δίκες και οι καταγγελίες μεταξύ τους, αφού τίποτα κανείς δεν θα έχει ιδιαίτερο παρά το σώμα του και όλα τα άλλα κοινά και που αποτέλεσμα θα είναι να λείψουν αναμεταξύ τους οι διχόνοιες, όσες τουλάχιστον προέρχονται από κτηματικές διαφορές» [14]. Όμως η βίαιη επιβολή της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στη γη και σε ανθρώπους είχε ως φυσικό επακόλουθο την διατάραξη της ισοκατανομής και την επιβολή της οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας, γεγονός που ξεστράτισε τον ανθρώπινο πολιτισμό και από πολιτισμό κοινωνικού αυτοπροσδιορισμού τον υποβάθμισε σε εξουσιαστική βαρβαρότητα των ατομικών ιδιοκτητών σε βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας [15].

Μπορεί ο Άνταμ Σμιθ (1723-1790) να απέδωσε την λειτουργία της οικονομίας στο απροσδιόριστο ‘αόρατο χέρι’ και στην υποτίθεται αυτορυθμιζόμενη αγορά αποσπώντας την παραγωγή και την κατανομή του πλούτου από την κοινωνία την οποία ανέθεσε στους επιχειρηματίες καπιταλιστές εφιστώντας βέβαια στην εργαζόμενη κοινωνία την προσοχή της γιατί «το συμφέρον των επιχειρηματιών, σε οποιοδήποτε κλάδο του εμπορίου ή της μανιφακτούρας, είναι πάντα υπό ορισμένες απόψεις διαφορετικό και μάλιστα αντίθετο από αυτό της χώρας. Το συμφέρον τους, (αυτής της ‘ύποπτης κοινωνικής τάξης’, όπως τους αποκαλεί) είναι πάντα η διεύρυνση της αγοράς και ο περιορισμός του ανταγωνισμού.[…] Η πρόταση κάθε νέου νόμου ή ρύθμισης του εμπορίου που προέρχεται από αυτήν την τάξη θα πρέπει πάντα να ακούγεται με επιφύλαξη και δεν θα πρέπει να υιοθετείται. […] Οι προτάσεις αυτές προέρχονται από μια τάξη ανθρώπων, των οποίων τα συμφέροντα δεν ταυτίζονται ποτέ με αυτά της χώρας, που έχουν γενικά συμφέρον να εξαπατούν, ακόμα και να καταπιέζουν τη χώρα και οι οποίοι, για τον λόγο αυτόν, σε πολλές περιπτώσεις και την εξαπάτησαν, αλλά και την καταπίεσαν» [16]. Αλλά οι εργαζόμενες κοινωνίες αγνόησαν τη συμβουλή του και αφέθηκαν στους επιχειρηματίες που λεηλάτησαν τον πλανήτη και τη ζωή τους. Βέβαια τόσο ο Άνταμ Σμιθ, όσο και οι περισσότεροι από τους επιγόνους του απολογητές του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής παραλείπουν, με τη βοήθεια πάντα του σκοταδιστικού ιερατείου, να αναζητήσουν τη βαθύτερη αιτία της τέτοιας συμπεριφοράς αυτής της ‘ύποπτης τάξης’, που δεν είναι άλλη από το δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής, το αποκαλούμενο ιερό δικαίωμα, δικαίωμα των δικαιωμάτων πάνω από το οποίο δεν υπάρχει άλλο δικαίωμα, ούτε ακόμα και αυτό το δικαίωμα στην ελευθερία και στην ίδια τη ζωή.

Μπορεί ο Ντέιβιντ Ρικάρντο, (1772-1823), να κάλεσε τους οικονομολόγους, τους πολιτικούς και τους επιχειρηματίες να στρέψουν την προσοχή τους στο ζήτημα της δικαιότερης κατανομής του κοινωνικού πλούτου, ως της βασικότερης κινητήριας δύναμης της οικονομικής και κοινωνικής προόδου [17], αλλά η βουλιμική ιδιοσυστασία της ατομικής ιδιοκτησίας να καταβροχθίζει ανταγωνιστικές και μη ατομικές ιδιοκτησίες και να απομυζά μέχρι εξαθλίωσης τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, τύφλωσε όλους τους αρμόδιους για μια δικαιότερη κοινωνική κατανομή και απελευθέρωσε την απληστία της ακραίας συσσώρευσης και συγκεντροποίησης του πλούτου με αποτέλεσμα την σημερινή ακραία ανισοκατανομή που χωρίζει την ανθρωπότητα στο 1% που ελέγχει την παγκόσμια οικονομία και στο 99% που φυτοζωεί στις παρυφές της.

Μπορεί ο Τόμας Μάλθους (1766-1834) να υποτίμησε τις δυνατότητες του πλανήτη, των επιστημών και της τεχνολογίας να θρέψουν όλον κι ακόμα περισσότερον από τον τότε πληθυσμό του πλανήτη και να διατύπωσε την παράλογη και αντεπιστημονική θεωρία ‘περί υπερπληθυσμού’, σύμφωνα με την οποία πρέπει να αποδεκατιστεί ο πλεονάζων πληθυσμός, αποσιωπώντας τις ευθύνες του καπιταλισμού για την τεχνητή έλλειψη βασικών αγαθών και για την ανισοκατανομή του πλούτου, αλλά ο πλανήτης και οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού τον διέψευσαν γιατί από τότε ο πληθυσμός οκταπλασιάστηκε. Και παρά το γεγονός ότι ο πλανήτης, σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΟΗΕ μπορεί, φυσικά υπό διαφορετικές συνθήκες παραγωγής και κατανομής των αγαθών να θρέψει πολλαπλάσιο του σημερινού πληθυσμού [18], οι σύγχρονοι νεομαλθουσιανοί ‘αρχάγγελοι’ του καπιταλισμού απεργάζονται σχέδια περιορισμού του σημερινού παγκόσμιου πληθυσμού από τα 7,5 περίπου δισεκατομμύρια στα 100 με 300 εκατομμύρια ανθρώπους [19].

Μπορεί ο Κάρολος Μαρξ (1818-1883) να κατάγγειλε την ατομική ιδιοκτησία και τον καπιταλισμό που εδράζεται πάνω σ’ αυτήν ως την κύρια αιτία των κοινωνικών ανισοτήτων και να πρότεινε την απελευθέρωση της Εργασίας από το Κεφάλαιο και από τον εαυτό της, αλλά οι ‘προφήτες του’ ταύτισαν τον σοσιαλισμό με τον κρατισμό, στήνοντας, αντί της Συμβουλιακής Δημοκρατίας του προλεταριάτου, την ‘δικτατορία του προλεταριάτου’ με κατάληξη την δικτατορία επί του προλεταριάτου και ολόκληρης της κοινωνίας, η οποία κατέρρευσε ως ‘υπαρκτός σοσιαλισμός’ και στην ουσία ως κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός, προσφέροντας το φιλί της ζωής στον υπαρκτό καπιταλισμό, ο οποίος ανασυγκροτήθηκε και οργάνωσε την επίθεσή του ενάντια στην ανθρωπότητα με την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου και συμπρωταγωνιστές τη Σοβιετική Ένωση του Γκορμπατσώφ και των επιγόνων του και στη συνέχεια το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας.

Μπορεί ο Τζων Μέυναρντ Κέυνς [20] να έσωσε τον καταρρέοντα καπιταλισμό από τους καπιταλιστές, όπως δηλώνει ο κεϋνσιανός Γιόζεφ Στίγκλιτς και από τις συνέπειες της κρίσης του 1929-1932 με την πολιτική για την απελευθέρωση της κυκλοφορίας του χρήματος μέσω της μείωσης των επιτοκίων και την πολιτική των κρατικών επενδύσεων και των δημοσίων έργων, αλλά οι νεοκλασικοί μαθητές του νεκρανάστησαν τον μονεταρισμό και μαζί με τους νεοφιλελεύθερους πολιτικούς διαχειριστές του καπιταλισμού άνοιξαν ‘το κουτί της Πανδώρας’ φορτώνοντας την ανθρωπότητα με όλα τα δεινά της βίαιης νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου με σκοπό τη διαιώνιση της κυριαρχίας τους ακόμα κι αν αυτό θα σήμαινε ‘το τέλος της Εργασίας’ [21], ‘το τέλος της ιστορίας’ [22], δηλαδή, το τέλος του ανθρώπινου πολιτισμού.

Μπορεί οι αναρχοφασίστες νεοκλασικοί οικονομολόγοι της Αυστριακής Σχολής Οικονομικής Σκέψης με τον Φρίντριχ Χάγιεκ (1899-1992) [23], καθώς και της Σχολής του Σικάγου με τον Μίλτον Φρίντμαν (1912-2006) [24] να κατάργησαν στο μυαλό τους την θεσμισμένη κοινωνία [25] και το Εμείς για χάρη ‘του Μοναδικού (Εγώ) και της ιδιοκτησίας του’ [26], οδηγώντας την ανθρωπότητα στην σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα, όπου το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει τα μέσα παραγωγής, ελέγχει την παγκόσμια οικονομία, επιβάλλει κραυγαλέες ανισότητες, σπαταλά τους υλικούς πόρους και τους φυσικούς όρους και καταστρέφει τη Βιόσφαιρα [27]. Κι όλα αυτά για να εξουσιάζει το υπόλοιπο 99%. Στους κόλπους, όμως, αυτών των λεηλατημένων κοινωνιών εμφανίζονται όλο και περισσότερες συλλογικότητες που οραματίζονται και δημιουργούν εναλλακτικούς θεσμούς για ένα καινούργιο μοντέλο κοινωνίας στη βάση της κοινοκτημοσύνης, της κοινωνικής ισότητας με μέτρο την ισονομία, την αλληλεγγύη, τις ίσες ευκαιρίες, την αναλογικότητα των αναγκών, της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης και της άμεσης δημοκρατίας [28].

Το συμπέρασμα που προκύπτει από αυτή τη σύντομη ανάλυση είναι ότι οι διάφορες οικονομικές θεωρίες, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ξεκινούν με παραδοχές ότι τα μέσα παραγωγής αποτελούν ατομική ιδιοκτησία των λίγων και η οικονομία λειτουργεί με σκοπό την μεγιστοποίηση του κέρδους των κατόχων τους, πράγμα που επιτυγχάνεται με τον καταστροφικό ανταγωνισμό, ο οποίος, παρά τους αντίθετους ισχυρισμούς, ποτέ δεν υπήρξε ελεύθερος, γιατί ελευθερία δεν μπορεί να υπάρξει όπου υπάρχει οικονομική και κοινωνική ανισότητα, βία, πόλεμος, αποικιοκρατία, ιμπεριαλισμός και το δίκιο του ισχυρότερου. Κάτω από αυτές τις συνθήκες οι οικονομικές θεωρίες δεν αντιμετωπίζουν τη λειτουργία της οικονομίας για λογαριασμό της εκάστοτε κοινωνίας, αλλά προσπαθούν να υπαγορεύσουν οικονομικές πολιτικές που θα εκλογικεύουν τον σπάταλο και χαοτικό χαρακτήρα του καπιταλισμού, θα θεραπεύουν τις παθογένειες του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής με σκοπό τη μεγιστοποίηση του κέρδους των κεφαλαιοκρατών, πράγμα που ελαχιστοποιεί την κοινωνική ευημερία, μεγιστοποιεί την ανθρώπινη δυστυχία και περιορίζει δραματικά τους ορίζοντες του μέλλοντος της ανθρωπότητας.

Ο καθένας μας ατομικά, οι τοπικές κοινωνίες, οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, η εργαζόμενη ανθρωπότητα οφείλουμε να κατανοήσουμε ότι η κύρια και βασική αιτία όλων των δεινών είναι η ατομική ιδιοκτησία και συνεπώς όσο θα υπάρχει ατομική ιδιοκτησία γενικά και ιδιαίτερα ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής η κατάστασή μας δεν πρόκειται να αλλάξει και η ιστοριογραφία θα παράγει συνεχώς συστημική ιδεολογία. Ζούμε λοιπόν την περίοδο της προϊστορίας μας. Η πραγματική ιστορία της ανθρωπότητας θα αρχίσει να γράφεται όταν καταργηθεί η ατομική ιδιοκτησία και το νοσηρό παράγωγό της που είναι ο καπιταλισμός. Όταν η οικονομία θα υποταχθεί στις επιλογές και στις ανάγκες της αυτοθεσμιζόμενης και αυτοδιευθυνόμενης κοινωνίας, όταν τα πάντα θα είναι κοινά στη λογική του ‘μέτρον άριστον’ και του ‘πάντων πραγμάτων μέτρον άνθρωπος’.

Όμως αυτή η προοπτική απειλείται από τον καπιταλιστικό Μεσαίωνα που φέρνει η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Το μέλλον δεν υπάρχει μέχρι να το δημιουργήσουμε και για να είναι δικό μας, δηλαδή των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, οφείλουν αυτές να αναλάβουν τις ιστορικές ευθύνες τους ως το αποκλειστικό υποκείμενο της ιστορίας.

Η καμπάνα, για να θυμηθούμε τον Ernest Hemingway, δεν χτυπάει μόνο για τους άλλους. Χτυπάει και για εμάς.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΗ

[1] Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Θεός και Κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2015 και 2η έκδοση 2016.
[2] «Μπορείς να νοιώσεις πως το παρελθόν σβήστηκε; Αν κάποτε διατηρείται είναι σε πράγματα χωρίς λέξεις, σαν το γυαλί εκεί πάνω. Δεν ξέρουμε τίποτα για την Επανάσταση και την εποχή πριν από αυτή. Κάθε φάκελος έχει καταστραφεί, ή έχει αλλάξει, κάθε βιβλίο έχει ξαναγραφτεί [στην καινούργια γλώσσα που είχε φτιαχτεί όχι για να πλατύνει, αλλά για να στενέψει τα όρια της σκέψης] και κάθε πίνακας έχει ξαναζωγραφιστεί, κάθε άγαλμα και κάθε δρόμος, κάθε κτίριο έχουν πάρει νέα ονόματα, κάθε ημερομηνία έχει αλλοιωθεί. Και αυτό συνεχίζεται μέρα τη μέρα, λεπτό το λεπτό. Η ιστορία σταμάτησε. Τίποτα δεν υπάρχει εκτός από το ατέλειωτο παρόν, όπου το κόμμα έχει πάντα δίκιο. Ξέρω βέβαια ότι το παρελθόν έχει τροποποιηθεί…», Όργουελ Τζώρτζ, «1984», ΔΙΕΘΝΗ ΒΙΒΛΙΑ, Αθήνα 1970, σελ. 152-153 και 292.
[3] Καμπρέ Ζάουμε, Οι φωνές του ποταμού Παμάνο, Εκδόσεις «Πάπυρος», Αθήνα 2008.
[4] «Η έννοια της ιδεολογίας συνδέεται στενά με την εγελιανή ‘ψευδή συνείδηση’ που εμποδίζει τον άνθρωπο να αποκτήσει συνείδηση του εαυτού του και των όρων της ύπαρξής του […] Η πολιτική οικονομία και η οικονομική σκέψη γενικά σχεδόν αναπόφευκτα καθορίζονται ιδεολογικά. […] Το σχήμα και η προβολή του μοντέλου θα επηρεαστούν από το όραμα του κατασκευαστή του για την οικονομική διαδικασία και από τις ιστορικές-κοινωνικές συνθήκες που διαμορφώνουν και περιορίζουν την πνευματική του εικόνα της κοινωνικής πραγματικότητας», Ντόμπ Μόρις, Θεωρίες της αξίας και της διανομής. Από τον Άνταμ Σμιθ μέχρι σήμερα. Ιδεολογία και οικονομική θεωρία, GUTENBERG, Αθήνα 1976, 3η έκδοση, σελ. 19.
[5] «Φορείς των ιστορικών γεγονότων είναι οι άνθρωποι. Η ιστορία είναι των ανθρώπων, ως ατόμων, συνόλων, κοινωνιών, ως κοινωνικών διαρθρώσεων, ως έθνη και κοινωνικές τάξεις. Ο ιστορικός δεν αρκεί να διαπιστώνει πράξεις των ατόμων ή των κοινωνικών συνόλων, αλλά πρέπει να κατανοήσει τις πράξεις αυτές και να συλλάβει τα ελατήρια και τους σκοπούς αυτών των πράξεων…», Σίδερις Α. Α., Περί την φιλοσοφίαν της ιστορίας, Marx, Spengler, Toynbee, στο: Αρχείον Οικονομιών και Κοινωνικών Επιστημών, εκδιδόμενο υπό Δημητρίου Εμμ. Καλιτσουνάκη, Τόμος 46ος, Τεύχος Ιουλίου-Σεπτεμβρίου 1966, σελ. 406-407, υποσημείωση 23.
[6] Hobsbawm Eric, In defence of Ηistory, The Guardian, 15 January 2005.
[7] Spengler Oswald, Der Untergang des Abendlandes. Umrisse der Morphologie der Weltgeschichte (Η παρακμή της Δύσης. Περιγραφή της μορφολογίας της παγκόσμιας ιστορίας), München 1922, τόμος πρώτος, σελ. 143 κ. επ., Αναφέρεται στο: Αρχείον Οικονομιών και Κοινωνικών Επιστημών…, ό. π. σελ. 434.
[8] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009, σελ. 94 κ. επ.
[9] Χουμανίδης Λ. Θ., Μαθήματα Ιστορίας Οικονομικών Θεωριών, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 1968, σελ. 5.
[10] Screpanti Ernesto, Zamagni Stefano, Ιστορία της Οικονομικής Σκέψης, Εκδόσεις ΤΥΠΩΘΗΤΩ, Αθήνα 2004. Βλέπε επίσης Rima Ingrid Helene,Ιστορία της Οικονομικής Ανάλυσης, GUTENBERG, Αθήνα 1983. Καθώς επίσης, Tuma Elias H., Ευρωπαϊκή Οικονομική Ιστορία. Από τον 10ο αιώνα ως σήμερα, GUTENBERG, Αθήνα 1978, τόμοι 2.
[11] Στολιάρωφ Ντ. Ντ. Από την ιστορία των οικονομικών θεωριών. Αριστοτέλης. Εκδόσεις Χ. Κοσμαδάκη, Αθήνα 1967, σελ. 12.
[12] Σμιθ Άνταμ, Έρευνα για τη φύση και τις αιτίες του πλούτου των Εθνών, ΤΟ ΒΗΜΑ, Αθήνα 2010, σελ. 43.
[13] Βλέπε αναλυτικά, Λάμπος Κώστας, Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2017, σελ. 140 κ. επ.
[14] Πλάτων, Πολιτεία, τόμος 1, Οδυσσέας Χατζόπουλος, Αθήνα 1992 σελ. 371-377.
[15] Λάμπος Κώστας, Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής…, ό. π., σελ. 88 κ. επ.
[16] Σμιθ Άνταμ, Έρευνα για τη φύση και τις αιτίες του…, ό. π., σελ. 314-315 και 427.
[17] Ricardo David, Grundsätze der Volkswirtschaft und der Besteuerung, Jena Verlag von Gustav Fischer, 1923.
[18] Ακόμα και ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ διαπιστώνει, με τα δεδομένα του 1974, ότι «με ορθολογικότερη αξιοποίηση όλων των δυνατοτήτων του πλανήτη θα μπορούσαν να διατραφούν είκοσι φορές περισσότεροι άνθρωποι απ’ όσους διατρέφονται σήμερα…», Kurt Waldheim, Bericht über die Weltbevölkerung und die Ernährungsfrage (Έκθεση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για τον παγκόσμιο πληθυσμό και το επισιτιστικό πρόβλημα), στο Forum Vereinte Nationen, Zeitschrift für Internationale Entwicklung, Heft 3, September 1974.
[19] «Για να έχουμε όλοι υψηλή ποιότητα ζωής, θα πρέπει να υπάρχουν λιγότεροι άνθρωποι’», Paul R. Ehrlich, Anne H. Ehrlich, John P. Holdren, ECOSCIENCE: Population, Resources, Environment, στο: https://archive.org/details/EcosciencePopulationResourcesEnvironment. «Ένας συνολικός πληθυσμός 250 με 300.000.000 ανθρώπους, δηλαδή, με μία κατά 95% πτώση από τα σημερινά επίπεδα, θα ήταν ιδανικός», Τεντ Τέρνερ, στο: http://www.geopolitics.com.gr/2014/04/people-no-problems.html. «Οι τρεις κύριοι στόχοι μου θα ήταν να μειωθεί ο ανθρώπινος πληθυσμός σε περίπου 100 εκατομμύρια παγκοσμίως, να καταστραφεί η βιομηχανική υποδομή και να δούμε την άγρια φύση, με όλα τα είδη, να επιστρέφουν σε όλο τον πλανήτη», Dave Foreman, στο: http://www.youtube.com/watch?v=xoKQPIh70P0. «Οι αρνητικές επιπτώσεις της αύξησης του πληθυσμού σε όλα τα οικοσυστήματα του πλανήτη μας γίνεται όλο και πιο συγκλονιστικά εμφανής», David Rockefeller, στο: http://www.geopolitics.com.gr/2014/04/people-no-problems.html.
[20] Keynes John Maynard, Η Γενική Θεωρία της Απασχόλησης, του Τόκου και του Χρήματος, ΤΟ ΒΗΜΑ, Αθήνα 2010.
[21] Rifkin Jeremy, Το τέλος της Εργασίας, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 1996.
[22] Fukuyama Francis, Το τέλος της ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 1992.
[23] Ενδεικτικά βλέπε, Hayek Friedrich August, Monetary Nationalism and International Stability, 1937, και Hayek Friedrich August , Individualism and Economic Order, 1948.
[24] Friedman Milton, Capitalism and Freedom: Fortieth Anniversary Edition, University of Chicago Press, 2002. And Friedman Milton, Free to Choose: A Personal Statement, Harcourt, 1980.
[25] Hayek Friedrich, The Constitution of Liberty, University Chicago Press, 1960.
[26] Stirner Max, Ο Μοναδικός και η Ιδιοκτησία του, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΘΥΡΑΘΕΝ, Αθήνα 2005.
[27] Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.
[28] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog