Αρχεία για την κατηγορία 'Γενικά'

12 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1944

Πέμπτη, Οκτώβριος 12th, 2017

«Ήταν ένα κάρο φορτωμένο νέους και νέες που ξεφωνίζανε. Στο άλογο που τραβούσε το κάρο καθότανε καβάλα μια γυναίκα μελαχρινή σα γύφτισσα που είχε στο κεφάλι και στους ώμους ένα σάλι επαναστατικά κατακόκκινο. Φορούσε κίτρινο φουστάνι κι είχε διάφορα χαϊμαλιά στο στήθος, κρατούσε μια ελληνική σημαιούλα και ξεφώνιζε τραγουδώντας: «Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη…». Μια παρέα μάγκες γυρίζανε με ένα χαρτονένιο Χίτλερ κρεμασμένο σε ένα κοντάρι και φωνάζανε ρυθμικά «Εμπατίρησε»(καινούργια λέξη argot).. Πολλά τραμ και καμιόνια ανεβοκατέβαιναν τους κεντρικούς δρόμους φορτωμένα παιδιά του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ που φωνάζανε συνθήματα των οργανώσεών τους. Είδα και μια παρέλαση πιτσιρίκων με ξύλινα τουφέκια, του «παιδικού μετώπου» του ΕΑΜ». (Γιώργος Θεοτοκάς, Τετράδια Ημερολογίου, Αθήνα: Εστία).

Πέμπτη ήταν και τότε, όταν -στις 12 Οκτωβρίου 1944- οι Γερμανοί αποχωρούσαν από την Αθήνα και ο λαός βγήκε στους δρόμους και γιόρταζε την απαλλαγή από το μισητό κατακτητή, από την μπότα του φασισμού. Οι δρόμοι είχαν γεμίσει από ανθρώπους κάθε ηλικίας που πανηγύριζαν και εξέφραζαν τη χαρά τους, κι αυτό, πριν ακόμα αποχωρήσουν οι Γερμανοί κατακτητές από την Αθήνα. Λίγο μετά την υποστολή της γερμανικής σημαίας από την Ακρόπολη, και αφού οι Γερμανοί ανακοίνωσαν ότι αποσύρονται από την Αθήνα ο αθηναϊκός ξεχύθηκε στους δρόμους και πλημμύρισε τα στενά, ενώ οι Γερμανοί οργάνωναν την ισοπέδωση του λιμανιού του Πειραιά και πολλών ακόμη βασικών δομών, με σκοπό να μην επιτρέψουν στον ελληνικό λαό να σταθεί στα πόδια του γρήγορα.
Το υλικό που ακολουθεί το εντοπίσαμε δημοσιευμένο στο blog της Κίνησης Ενεργών Πολιτών (kinisienergoipolites.blogspot.gr) και αποφασίσαμε να το αναδημοσιεύσουμε σήμερα.

Παληοτάκης

Ήταν και τότε, το 1944, ημέρα Πέμπτη η 12η Οκτώβρη! Μεγάλη μέρα για την Ελλάδα, μέρα της λύτρωσης του λαού και του έθνους μας μετά από 3,5 ολόκληρα χρόνια βάρβαρης Κατοχής.

Ο πολύπαθος λαός μας γιορτάζει την ελευθερία του και ξεσπά σε πρωτόφαντους πανηγυρισμούς: «…Τρεις μέρες και τρεις νύχτες ο λαός της Αθήνας, τσακισμένος από τα δεινά τόσων μαύρων ατελείωτων χρόνων, από τόσα πένθη και τόση μιζέρια, ο πεινασμένος, άρρωστος λαός, που έφτυνε αίμα, ξετυλίχτηκε κάτω από τον ήλιο και με το φως των πυρσών, χωρίς να κοιμηθεί, χωρίς να πιει και χωρίς να φάει, κρατημένος απ’ το ομαδικό παραλήρημα, από την απέραντη χαρά της λευτεριάς, που είχε ξαναβρεθεί». A. Kedros, «Le peuple roi», Παρίσι, 1952)

BINTEO=Απόσπασμα που έχει διασωθεί από την “χαμένη” ταινία επικαίρων του Φιλοποίμενος Φίνου για το τέλος της ναζιστικής Κατοχής στην Αθήνα του 1944 αλλά που όμως δεν προβλήθηκε ποτέ στην Ελλάδα.

Οι τελευταίες ημέρες της Κατοχής δεν ήταν αναίμακτες. Πολιτική των κατακτητών ήταν η καταστροφή των υποδομών της χώρας. Την παραμονή της αναχώρησής τους, και κατ’ απαίτηση των δωσίλογων συνεργατών τους, είχαν επιτεθεί στην προσφυγική Καισαριανή, που αποτελούσε εστία της αντιφασιστικής αντίστασης, δολοφονώντας με απαγχονισμό τους αγωνιστές που συνέλαβαν.
Το βράδυ της 12ης προς 13η Οκτωβρίου οι γερμανικές δυνάμεις αποχωρούν από την περίμετρο της πόλης καταστρέφοντας κάθε βασική υποδομή. Την ίδια στιγμή που οι δεκάδες χιλιάδες των κατοίκων βγαίνουν στους δρόμους για να γιορτάσουν την απελευθέρωση, τα γερμανικά στρατεύματα καταστρέφουν κάθε βιομηχανική υποδομή. Από τα εργοστάσια του Πειραιά έως το αεροδρόμιο Τατοΐου.
Γερμανικό σαμποτάζ
Η σημαντικότερη προσπάθεια των Γερμανών θα γίνει στον Πειραιά, το πρωί της 13ης Οκτωβρίου. Θα προσπαθήσουν να ανατινάξουν τις λιμενικές εγκαταστάσεις της Ηλεκτρικής Εταιρείας (Πάουερ). Η Ηλεκτρική Εταιρεία παρήγε την ηλεκτρική ενέργεια για όλον τον αστικό χώρο του Λεκανοπεδίου. Οι Γερμανοί είχαν παγιδεύσει με εκρηκτικές ύλες από πριν τα κυριότερα κτήρια του Πειραιά, ώστε να μπορούν να διαχειριστούν την καταστροφή τους κεντρικά. Οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ κατάφεραν να κόψουν τα καλώδια, σώζοντας πολλά από τα παγιδευμένα κτήρια. Το εργοστάσιο της Ηλεκτρικής Εταιρείας το προστάτευε το 10ο Τάγμα του 6ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ. Μόλις οι Γερμανοί έφτασαν στην είσοδο του εργοστασίου δέχτηκαν τα πυρά των ΕΛΑΣιτών. Η μάχη κράτησε δυόμισι ώρες και ήταν σκληρή. Οι Γερμανοί έχασαν εννέα στρατιώτες ενώ άλλοι 45 συνελήφθησαν. Ο ΕΛΑΣ είχε 11 νεκρούς. Το εργοστάσιο σώθηκε.

«Η υπογραφή του κτήνους»
Ετσι επιγράφεται το πρωτοσέλιδο άρθρο της εφημερίδας «Ελευθερία» που κυκλοφόρησε στις 14 Οκτωβρίου. Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η περιγραφή της νύκτας από τη 12η έως τη 13η Οκτωβρίου: «Καθ’ όλην τη νύκτα της Πέμπτης προς Παρασκευήν εμαίνοντο τα κακούργα ένστικτα των Ούνων. Από του πολυπαθούς Πειραιώς μέχρι του Περάματος τίποτε δεν έμεινεν όρθιο. Τίποτε.
»Η καταστροφή είναι απερίγραπτος και είναι η μεγαλυτέρα απ’ όσας επέφεραν οι Βάρβαροι εις τον τόπον αυτόν… Συντρίμματα μόχθου εκατό ετών ηπλώθησαν εις του Βασιλειάδου, εις τα «σιλό», εις τα κρηπιδώματα, εις τας αποθήκας «Σελλ» και της «Σοκοπελ» – παντού. Πόσον μεγάλη είναι η καταστροφή και πόσον δικαία η λύσσα μας και πόσον κολοσσιαίον το αίτημά μας διά μία ολοκληρωτικήν εκδίκησιν μόνον αν αναλογισθή κανείς ότι ο Πειραιεύς ως λιμήν δεν υφίσταται, ότι η οικονομία της Χώρας, ο επισιτισμός μας, η ευημερία της Αύριον υπέστησαν τεράστιον πλήγμα υπολογιζόμενα εις εκατομμύρια χρυσών λιρών -αυτά τα οποία γενεαί και γενεαί Ελλήνων εμαζεύαμε δεκάραν δεκάραν- θα ημπορέσει να εννοήσει».

Η επόμενη μέρα
Με την πλήρη αποχώρηση των Γερμανών εγκαταστάθηκε στην Αθήνα μια τριμελής επιτροπή για να προετοιμάσει το έδαφος για την άφιξη της εξόριστης αστικής κυβέρνησης, την οποία είχαν αναγνωρίσει το ΕΑΜ και το ΚΚΕ στο Συνέδριο του Λιβάνου ως τη μοναδική κυβέρνηση του τόπου. Η περίοδος μέχρι την άφιξη της κυβέρνησης δεν ήταν ομαλή και σημαδεύτηκε από τις συγκρούσεις μεταξύ των δυνάμεων του ΕΛΑΣ και των οργανωμένων στα Τάγματα Ασφαλείας συνεργατών των κατακτητών. Η πιο έντονη δράση των ακροδεξιών συμμοριών συνέβη την 15η Οκτωβρίου, όταν άνοιξαν πυρ στην περιοχή της Ομόνοιας κατά του πλήθους που πανηγύριζε, σκοτώνοντας επτά άτομα.
Την επαύριο της απελευθέρωσης της Ελλάδας από τους ναζί η μεγαλύτερη οργανωμένη -πολιτικά και στρατιωτικά- δύναμη που είχε υπό τον έλεγχό της σχεδόν το σύνολο της ελλαδικής επικράτειας ήταν η Αριστερά. Ενα ευρύ μέτωπο κομμουνιστών, σοσιαλιστών αλλά και αρκετών φιλελεύθερων είχε συγκροτήσει το ΕΑΜ (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο) και είχε δημιουργήσει το στρατό του υπό την επωνυμία ΕΛΑΣ (Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός), του οποίου οι δυνάμεις κυμαίνονταν μεταξύ 50.000-100.000. Παράλληλα είχε δημιουργήσει τη νεολαία της ΕΠΟΝ (Εθνική Πανελλήνια Οργάνωση Νέων) με 800.000 μέλη και την Αλληλεγγύη, που ήταν η κοινωνική οργάνωση υποστήριξης και επιμελητείας, της οποίας τα μέλη έφταναν το ένα εκατομμύριο.

Το ΕΑΜ του ΚΚΕ
Κύρια δύναμη του ΕΑΜ ήταν το ΚΚΕ, το οποίο, όπως φάνηκε από τις συμφωνίες που συνήψε στην Καζέρτα και στον Λίβανο, αποσκοπούσε στη δημιουργία μιας αστικής δημοκρατίας, όπου θα υπήρχε ελευθερία πολιτικής δράσης. Το ΚΚΕ έχοντας απελευθερωθεί από την κυριαρχία της «Κομιντέρν» και αντιδρώντας στην παραδοσιακή πολιτική των βόρειων σλαβικών χωρών για δημιουργία μακεδονικού ζητήματος εντός των ελληνικών συνόρων απέρριψε τις προτάσεις του Τίτο και των Σλάβων κομμουνιστών για συμμαχία μαζί τους και είχε στραφεί προς την αναζήτηση συμμαχιών και νομιμοποίησης στους δυτικούς «συμμάχους».
Φαίνεται όμως ότι η παραδοσιακή βρετανική αποικιοκρατία από πολύ νωρίς είχε οργανώσει τον εγκλωβισμό της Αριστεράς στα γεωπολιτικά της σχέδια. Ο αδίστακτος Ουίνστον Τσόρτσιλ -που 25 χρόνια πριν είχε κρατήσει ανοιχτά ανθελληνική στάση υποστηρίζοντας το κεμαλικό κίνημα και υπονομεύοντας την ελληνική προσπάθεια για ενσωμάτωση του Σαντζακίου Σμύρνης και της Ανατολικής Θράκης- γράφει προς τον Άντονι Ίντεν λίγο πριν από τη διάσκεψη του Λιβάνου (17-20 Μαΐου 1944): «…Προφανώς οδηγούμαστε σε αναμέτρηση με τους Ρώσους, λόγω των κομμουνιστικών συνωμοσιών τους σε Ιταλία, Γιουγκοσλαβία και Ελλάδα… Είμαστε στ’ αλήθεια διατεθειμένοι να συναινέσουμε στην κομμουνιστικοποίηση των Βαλκανίων και της Ιταλίας;». Ορίζει παράλληλα τη βρετανική στρατηγική: «…Πρέπει να επιτύχουμε ρήξη με το ΕΑΜ, πριν αυτό συνδεθεί πολύ με τους Σοβιετικούς. Θα πρέπει αν είναι δυνατόν να δημιουργήσουμε ένα τέτοιο χάσμα που να δώσει στους Σοβιετικούς να καταλάβουν ότι θα πρέπει να το σκεφθούν πολύ σοβαρά πριν πάρουν οποιαδήποτε απόφαση».
Το ΕΑΜ και το ΚΚΕ θα πέσουν στην παγίδα και θα συναινέσουν στη βρετανική μεθόδευση υποτάσσοντας (ακόμα και) τις στρατιωτικές τους δυνάμεις στον Βρετανό στρατηγό Σκόμπι και ελπίζοντας στις αγαθές προθέσεις των Βρετανών και του Γεωργίου Παπανδρέου. Στις 18 Οκτωβρίου έφτασε από τη Μέση Ανατολή η κυβέρνηση. Εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και μετασχηματίστηκε σε «κυβέρνηση εθνικής ενότητας».

Η επιλογή του Γ. Παπανδρέου
Ο Παπανδρέου υπήρξε ο άνθρωπος που επέλεξε να εφαρμόσει τις βρετανικές μεθοδεύσεις και να στηρίξει την πολιτική του κυριαρχία στις βρετανικές λόγχες. Ενα μήνα πριν (22 Σεπτεμβρίου 1944) θα στείλει στον Τσόρτσιλ το παρακάτω τηλεγράφημα ζητώντας την άμεση αποστολή βρετανικών στρατιωτικών δυνάμεων: «Δύναμαι να σας διαβεβαιώσω ότι η σταθερότης της ελληνικής κυβερνήσεως θα διατηρηθεί πλήρως κατά τας επικειμένους κρισίμους στιγμάς. Δεν γνωρίζω τους λόγους διά την απουσίαν της Βρετανίας. Μόνον η άμεσος παρουσία εντυπωσιακών βρετανικών δυνάμεων εις την Ελλάδα και ώς τας τουρκικάς ακτάς θα ήτο δυνατό να μεταβάλει την κατάστασιν. Από την επικοινωνία μου μετά του αρχιστρατήγου των Συμμαχικών Δυνάμεων, γνωρίζω ότι υπάρχουν δυσκολίες επί του θέματος αυτού. Πάντως, αι επιτυχίαι εις τον πόλεμον αυτόν εις τόσον πολλάς αποστολάς, τας οποίας άλλοι εθεώρουν απραγματοποιήτους, δικαιολογούν την ελπίδα της μαρτυρικής Ελλάδος πως η άμεσος και αποφασιστική επέμβασις θα διορθώσει την κατάστασιν». Ο δρόμος για τα Δεκεμβριανά και την εμφύλια σύγκρουση είχε ήδη ανοίξει.

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Επιστολή Μίκη Θεοδωράκη

Πέμπτη, Οκτώβριος 5th, 2017

Εδώ και κάποιες μέρες έχουμε διαβάσει τη νέα δήλωση-επιστολή του Μίκη, με την οποία δηλώνει – στο τέλος του κειμένου – ότι θα επιθυμούσε να διαδοθεί μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά και από πολλούς άλλους φορείς. Η επιστολή αυτή ήταν δημοσιευμένη στον “Θεοδωρακισμό”. Ακολουθούσαν, εκεί, και τρία σχόλια με τα οποία οι συντάκτες τους δήλωναν την απόλυτη συμφωνία τους με όσα γράφονταν στο κείμενο του Μίκη, ενισχύοντας σε υψηλούς τόνους τις απόψεις που διατυπώνονταν
Είπαμε να την αναδημοσιεύσουμε, αλλά κυριαρχεί μέσα μας ένας δισταγμός και μια πικρία. Το σκεφτήκαμε πολύ και αφήσαμε να περάσουν μέρες, πριν την παρουσιάσουμε και από το blog των Λαμπράκηδων. Μας “ξένισε” – αλήθεια είναι – η άποψη που μοιάζει να βγαίνει από τη σκέψη και το στόμα του Μίκη. Εμείς, που ζήσαμε τόσα χρόνια αγώνων και αμοιβαίας εμπιστοσύνης μαζί του, δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι είναι δυνατόν να κάνει τέτοιου είδους προτάσεις. Εκτός κι αν αδυνατούμε πια να κατανοήσουμε το σκεπτικό του και τις κινητήριες δυνάμεις της επιχειρηματολογίας του.
Στο κείμενο υπάρχουν “διαπιστώσεις” και “εκφράσεις” που μας στενοχωρούν. Όχι γιατί δεν αγγίζουν μέρος της αλήθειας και της σημερινής ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας. Αλλά, παρόλη τη δυσκολία που κι εμείς έχουμε να αποδεχθούμε το είδος διακυβέρνησης που ασκεί μια αριστερή σχετική πλειοψηφία, παρά την πληγή που στάζει μέσα μας αίμα, αδυνατούμε να χωνέψουμε – ακόμη, ελλείψει ατράνταχτων αποδείξεων – τη “διαπίστωση” ότι “Ο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα μείνει στην ιστορία ως η δεξιότερη από όλες τις κυβερνήσεις της Ελλάδας από το 1831 ως σήμερα”. (Να σημειώσουμε εδώ πως οι έννοιες “Δεξιά” κι “Αριστερά” εμφανίστηκαν πολλές δεκαετίες μετά το 1831!…). Εμείς, που δοκιμάσαμε στο σώμα, στην ψυχή και στη συνείδησή μας τη δεξιά – έως και φασιστική – βία και αυθαιρεσία δεν ξέρω, αν μπορούμε να διατυπώνουμε τέτοιες απόψεις. Φυσικά, ο καθένας έχει την ελευθερία να εκφράζεται και να διατυπώνει απρόσκοπτα την άποψή του.
Και πάλι θα επισημάνουμε πως το μηδενιστικό κι εμφυλιοπολεμικό κλίμα που υφέρπει – κυρίως στα σχόλια και τις απόψεις που ακολουθούν, στο Θεοδωρακισμό, μετά το κείμενο του Μίκη – είναι άκρως επικίνδυνο για τη χώρα, ακόμη κι αν αυτή η χώρα δεν απολαμβάνει την ανεξαρτησία της. Άλλωστε, πότε υπήρξαμε ανεξάρτητοι και κύριοι της μοίρας μας ως Λαός; Τη μεγαλύτερη ζημιά η σημερινή Κυβέρνηση την έχει κάνει στην Ελλάδα ή έχουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης και οι προηγούμενες;
Πράγματι, μπορεί η ζημιά να αποβεί μεγάλη για την Αριστερά! Αλλά, για τη χώρα είναι η μεγαλύτερη που έχει μέχρι τώρα υπάρξει;;; Ας σοβαρευτούμε, σύντροφοι και φίλοι!!! Η μνήμη ακόμη υπάρχει, αγαπητοί σχολιαστές. Δεν εγκαταλείψαμε, είμαστε ακόμα ζωντανοί και θα φωνάζουμε με όλη τη δύναμη που μας απομένει, όποτε καταστρατηγούνται οι αξίες και τα δικαιώματά μας.
Και, φυσικά, δεν έχουμε καμιά διάθεση να δώσουμε τα “εύσημα” στη σημερινή αντιπολίτευση, που κουβαλά ένα τόσο βαρύ και μαύρο παρελθόν, που συμμετείχε στην καταβύθιση της χώρας στα μνημόνια και στην απώλεια της ανεξαρτησίας μας.
Προτιμώ να ζητήσουμε από το Λαό μας να έχει “πάντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μας” και της συνείδησής μας.

Παληοτάκης

Αγαπητέ Σπινθήρα,

Οφείλω μια εξήγηση σε σχέση με τις «Κοινοπραξίες» γιατί κινδυνεύω να θεωρηθώ ως Μνημονιακός. Διότι ορισμένοι μπορεί να υποθέσουν ότι οι «κοινοπραξίες» μπορούν να εφαρμοστούν σε συνθήκες όπως οι σημερινές με την παράδοση της ανεξαρτησίας και του εθνικού μας πλούτου στους ξένους.

Στο πρόγραμμα της «Σπίθας» διευκρινίζουμε με μεγάλη σαφήνεια ότι προϋπόθεση για να εφαρμόσουμε ως λαός ένα πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης της χώρας, είναι η κατάκτηση της εθνικής μας ανεξαρτησίας.

Σήμερα, η κυβέρνηση και τα κόμματα που έχουν δεχθεί το Μνημόνιο είναι ουσιαστικά υπόδουλοι, οπότε δεν έχουν καμιά δυνατότητα για ανάπτυξη της χώρας. Τουναντίον, δέχονται να εφαρμόσουν μέτρα που οδηγούν στην υπανάπτυξη και στην φτωχοποίηση του λαού.

Επομένως τις κοινοπραξίες μπορούν να τις εφαρμόσουν μόνο οι ελεύθεροι και ανεξάρτητοι Έλληνες.

Και κάτι άλλο: Το κουτσούρεμα των θεσμών του Πολιτεύματος δίνει την δυνατότητα σήμερα στον Αλ. Τσίπρα να κυβερνά ακόμα και με 1%, φτάνει να έχει την πλειοψηφία στην Βουλή. Ας δούμε τα χαρακτηριστικά αυτής της πλειοψηφίας: Θεωρώ ότι κατ’ ουσίαν έχει μεταβληθεί σε μια Ανώνυμη Εταιρία με 153 προνομιούχους μετόχους. Γιατί προνομιούχους; Γιατί τα έσοδά τους από το Εθνικό Λογιστήριο είναι τα μόνα σταθερά σε σχέση με τα έσοδα και τις οικονομίες όλων των υπολοίπων Ελλήνων που ακολουθούν ελεύθερη (συνεχή) πτώση.

Δηλαδή ο ελληνικός λαός τους πληρώνει από το τρομακτικό έλλειμμα το οποίο έχει δημιουργήσει η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ παρά το γεγονός ότι έχουν μεταβληθεί σε ένα αιωρούμενο μπαλόνι. Γιατί μπαλόνι; Μα γιατί στέκονται στον αέρα, δεδομένου ότι το υπόβαθρο που τους ανέδειξε και τους στήριξε ώστε να γίνουν πλειοψηφία, έχει προ πολλού κοντύνει κατά τα δύο τρίτα. Με άλλα λόγια, εάν ο Αλ. Τσίπρας από το 15% πάει στο 10% και μετά στο 5% και μετά στο 1% (υποθετικά μιλώ βεβαίως), αυτό σημαίνει ότι οι κοινοβουλευτικές ομάδες ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ πρέπει να έχουν τα ίδια ποσοστά πτώσης, οπότε υπό τις συνθήκες του ακέραιου και όχι του κουτσουρεμένου Συντάγματος θα είχαν φυλλορροήσει προ πολλού.

Υπάρχει λύση; Μόνο εάν παραιτηθούν όλοι οι βουλευτές της Αντιπολίτευσης, οπότε η Βουλή θα είναι αδύνατον να λειτουργήσει. Εάν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ συνεχίσουν (πράγμα σχεδόν αδύνατο), τότε θα γελοιοποιηθούν και μαζί τους και η χώρα μας. Στην περίπτωση αυτή, υποθέτω ότι η μόνη λύση είναι οι εκλογές. Και σε όσους εξακολουθούν να πιστεύουν στο σύνθημα «Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά», απαντώ «Ο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα μείνει στην ιστορία ως η δεξιότερη από όλες τις κυβερνήσεις της Ελλάδας από το 1831 ως σήμερα. Κι αυτό γιατί πέραν της καταστροφικής πολιτικής που επέβαλε εις βάρος του λαού μας, υπέγραψε συνθήκες με τις οποίες παρέδωσε στους ξένους το μέλλον της χώρας για πολλές δεκαετίες μπροστά!

Θα ευχόμουν αυτές οι απόψεις μου να διαδοθούν με κάθε μέσον έως ότου φτάσουν στα αυτιά των ηγετών των κομμάτων της Αντιπολίτευσης. Θα μπορούσα να κάνω προς αυτούς μια δημόσια έκκληση. Όμως προτιμώ το δρόμο της διαφώτισης της κοινής γνώμης. Υπάρχει το Ιντερνετ, οι εφημερίδες, τα Σωματεία και οι προσωπικότητες. Μόνο βιαστείτε, γιατί η χώρα μας διαλύεται.

Αθήνα, 26.9.2017

Μίκης Θεοδωράκης

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

6. Οι μουσουλμάνοι

Δευτέρα, Σεπτέμβριος 25th, 2017

Το έκτο μέρος του αφιερώματός μας στο βιβλίο «Σκέψου Άνθρωπε», συνεχίζει -ουσιαστικά- την αναφορά στις μεθόδους και τις τεχνικές με τις οποίες επεδίωκαν να καταστρέψουν κάθε ίχνος ανθρωπιάς και αλληλεγγύης στους κρατουμένους.

Σ’ αυτήν την ενότητα, διαπιστώνουμε πόσο εύκολα οι κρατούμενοι μετατρέπονταν σε παραιτημένες από τη ζωή προσωπικότητες, που αναζητούσαν τη διέξοδο στο θάνατο.
Παραιτούνταν από το ενστικτώδες δικαίωμα στη ζωή, αφού δεν άντεχαν πια ούτε την εξάντληση ούτε τον εξευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Η σημαντική προσφορά αυτής της ενότητας είναι η συντομότατη παρουσίαση της ναζιστικής φυλετικής θεωρίας, που χώριζε τους ανθρώπους σε εκλεκτούς και σε υπανθρώπους, που προορίζονταν να παίξουν το ρόλο της μηχανής στη μεγάλη γερμανική βιομηχανία πολέμου.
Το φρικτότερο είναι ότι αυτή θεωρία είχε διαποτίσει τη συνείδηση μεγάλου μέρους των γερμανών υπηκόων..

6. Οι «μουσουλμάνοι»

Ο Χίτλερ έγραψε στο βιβλίο του «Ο Αγών μου»: «Μια ισχυρή φυλή θα συντρίψει τις αδύναμες φυλές, γιατί η δυναμική ζωτικής σημασίας, στην τελική μορφή της, θα καταρρίψει τα παράλογα εμπόδια της λεγόμενης ανθρωπότητας των ατόμων για να αναδείξει την ανθρωπότητα της Φύσης, η οποία καταστρέφει τον αδύναμο, για να παραχωρήσει τη θέση του στον ισχυρό.»

Ο Χίμλερ έγραψε αργότερα: «Δεν μ’ ενδιαφέρει -ούτε κατ’ ελάχιστο- αυτό που συμβαίνει στους Ρώσους. Εάν οι άλλοι λαοί ζουν μέσα στην άνεση και την αφθονία ή πεθαίνουν από την πείνα, αυτό με ενδιαφέρει μόνο στο πλαίσιο που τους έχουμε ανάγκη ως σκλάβους. Εάν 10.000 γυναίκες πεθαίνουν από εξάντληση καθώς σκάβουν μία αντιαρματική τάφρο, δεν με ενδιαφέρει καθόλου αρκεί να σκάβουν αυτή την τάφρο για τη Γερμανία και να την τελειώσουν.»

Ο Ρόζενμπεργκ, ο «φιλόσοφος», ο θεωρητικός του ναζισμού, μεταφέροντας διαταγές στον επίτροπο του Ράιχ στην Ουκρανία, του γράφει: «Οπωσδήποτε, εμείς δεν ήρθαμε εδώ για να τους φέρουμε το μάννα. Είμαστε μια ανώτερη φυλή και γι’ αυτό οφείλουμε να έχουμε κατά νου πως και ο τελευταίος γερμανός εργάτης είναι -φυλετικά και βιολογικά- χίλιες φορές πιο πολύτιμος από αυτό το έθνος.»

Ο David Rousset, στο έργο του «Το σύμπαν των στρατοπέδων συγκέντρωσης» ( L’ Univers concentrationnaire), σημείωσε: «Στη φιλοσοφία των SS, ο εχθρός είναι η δύναμη του κακού που εκφράζεται είτε με πνευματικό είτε με φυσικό τρόπο. Ο κομμουνιστής, ο σοσιαλιστής, ο φιλελεύθερος Γερμανός, οι επαναστάτες, οι ξένοι που αντιστέκονταν είναι για τους Γερμανούς είναι η ενεργή έκφραση του κακού. Μα και μόνη η ύπαρξη κάποιων λαών, κάποιων φυλών, οι Εβραίοι, οι Πολωνοί, οι Ρώσοι, (ας προσθέσουμε και τους Ιταλούς σ’ ό,τι μας αφορά) δηλώνει και ενσαρκώνει το κακό αυτό καθ’ εαυτό. Δεν είναι απαραίτητο ένας Εβραίος, ένας Πολωνός, ένας Ρώσος να προβεί σε ενέργειες ενάντια στον εθνικοσοσιαλισμό. Όλοι αυτοί από τη γέννησή τους, είναι προορισμένοι να θεωρούνται αιρετικοί και δεν μπορούν να συγκριθούν και να συμπεριληφθούν στη φωτιά της αποκάλυψης. Ο θάνατος δεν έχει, επομένως, ένα πλήρες νόημα. Μόνο η εξιλέωση μπορεί να είναι ικανοποιητική για το κυρίαρχο αφεντικό. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι μια καταπληκτική και συγκροτημένη μηχανή εξιλέωσης. Εκείνοι που οφείλουν να πεθάνουν, να θανατωθούν, οδηγούνται στο θάνατο με μια υπολογισμένη βραδύτητα, έτσι που η φυσική και ηθική φθορά τους, που πραγματοποιείται βαθμιαία, τους οδηγεί τελικά στη συνειδητοποίηση πως είναι καταραμένοι, πως είναι ενσαρκώσεις του κακού και όχι άνθρωποι.

«Αυτή η φιλοσοφία, και μόνο αυτή, εξηγεί τη δαιμόνια συσκευή των βασανιστηρίων, το μελετημένο σχέδιο του συγκροτήματος των στρατοπέδων που τους δίνει παράταση χρόνου, η εκβιομηχάνισή τους, και όλα τα στοιχεία που συνθέτουν τα στρατόπεδα. Η παρουσία των εγκληματιών, η κτηνώδης συνύπαρξη των διαφόρων εθνικοτήτων, που καταστρέφει κάθε πιθανότητα κατανόησης, η καλά υπολογισμένη ανάμειξη διαφορετικών κοινωνικών στρωμάτων και ηλικιών, η πείνα, ο διαρκής φόβος που ενσταλάζεται στον εγκέφαλο, οι ξυλοδαρμοί, είναι μερικοί από τους παράγοντες, που -και μόνο η ύπαρξή τους, χωρίς την ανάγκη παρέμβασης άλλων παραγόντων- οδηγούν στην ολική αποσύνθεση του ατόμου, κάτι που είναι η πιο πλήρης έκφραση της εξιλέωσης.»

Από πολλά χρόνια πριν, οι SS γνωρίζουν την κορωνίδα, την κορυφή στην οποία κατευθύνεται η ναζιστική σκέψη σχετικά με την τύχη των «κατώτερων» ανθρώπινων ομάδων – Εβραίων, Ρώσων, Ιταλών, Ελλήνων, Γιουγκοσλάβων, αλλά και Γάλλων, και, για να συνοψίσουμε, όλων των εν ενεργεία ή εν δυνάμει εχθρών του ναζισμού. Η φυσική καταστροφή όλων των παραπάνω, που θεωρούνται εχθροί, γίνεται για τους SS μια πράξη φυσική, ένα χρέος απέναντι στην εκλεκτή φυλή, δηλαδή τη γερμανική. Είναι ακόμη χρέος τους να αποκομίσουν -από τους έγκλειστους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης- το μέγιστο δυνατό κέρδος που μπορεί να δώσει αυτό το εργατικό δυναμικό, αυτοί οι «υπάνθρωποι», προτού απαλλάξουν την ανθρωπότητα από τη ρυπαρή και μολυσματική παρουσία τους. Κι όταν η φυσική τους κατάσταση και οι δυνάμεις τους αγγίζουν τα όρια της εξάντλησης, είναι ανάγκη να προχωρήσουν στην εξόντωσή τους, προκειμένους να δώσουν τη θέση τους σε φρέσκιες δυνάμεις, από αυτές που προμηθεύουν συνεχώς και σε μεγάλο αριθμό οι κατεχόμενες χώρες.

Επιλογή στην επιλογή – από αυτή των φυσικών δυνάμεων και αντοχών σε αυτή των θαλάμων αερίων, και από αυτή της άφιξης των «μέσων με τα οποία μεταφέρονταν» μέχρι τις επόμενες «επιλογές», στους θαλάμους και στα ιατρεία- ο μεγάλος όγκος των έγκλειστων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης θα κινήσει – με δυνάμεις μικρές κατ’ άτομο αλλά τεράστιες, αν τις εκτιμήσεις και τις μετρήσεις σε συλλογικό επίπεδο – τη γιγαντιαία μηχανή της γερμανικής παραγωγής, που την κάνουν όλο και πιο απαιτητική οι απαιτήσεις τους πολέμου και της κατοχής τόσων εδαφών.

«Το να υποκύψει κανείς – γράφει ο Primo Levi στο “Αν αυτό λέγεται άνθρωπος” – είναι το πιο απλό πράγμα: φτάνει μόνο να εκτελέσει κανείς όλες τις εντολές που του δίνουν, να μην τρώει παρά μόνο τη μερίδα που του προσφέρεται, να συμμορφώνεται στην πειθαρχία που απαιτεί η καταναγκαστική εργασία και το στρατόπεδο. Η εμπειρία έχει δείξει πως μόνο κατ’ εξαίρεση – κάτω από αυτές τις συνθήκες – μπορεί κάποιος να κρατηθεί στη ζωή περισσότερο από τρεις μήνες. Όλοι οι «μουσουλμάνοι», που οδηγούνται στους θαλάμους αερίων, έχουν τη ίδια ιστορία ή – για να το εκφράσουμε καλύτερα – δεν έχουν ιστορία. Ακολούθησαν τη μοίρα τους μέχρι το τέρμα, με τρόπο φυσικό, όπως τα ποτάμια που κατευθύνονται στη θάλασσα. Από τη στιγμή που μπαίνουν στο στρατόπεδο, από τη στοιχειώδη ανικανότητά τους είτε από ατυχία είτε από οποιοδήποτε ασήμαντο γεγονός, καταβάλλονται προτού προλάβουν να συμμορφωθούν και να ενσωματωθούν. Παλεύουν με το χρόνο, δεν ξεκινούν να μαθαίνουν τα γερμανικά και να διακρίνουν οτιδήποτε στο καταχθόνιο μπλέξιμο των νόμων και των υποχρεώσεων, παρά μόνο όταν το σώμα τους είναι πια σε αποσύνθεση, όταν τίποτα και κανείς δεν μπορεί πια να τους σώσει από την επιλογή για θανάτωση ή από το θάνατο λόγω της φυσικής εξάντλησης και φθοράς. Η ζωή τους είναι σύντομη, αλλά ο αριθμός αυτών που εξοντώνονται μεγάλος. Αυτοί, οι «μουσουλμάνοι», οι καταποντισμένοι, αποτελούν τη σπονδυλική στήλη του στρατοπέδου. Αυτοί είναι το ανώνυμο πλήθος -που διαρκώς ανανεώνεται και που είναι διαρκώς πανομοιότυπο- των μη-ανθρώπων που προχωρούν και αγωνίζονται σιωπηρά, με τη σπίθα του θεού σβησμένη μέσα τους, ήδη τόσο κενοί από συναισθήματα για να ισχυριστούμε ότι πραγματικά υποφέρουν. Διστάζει κανείς να τους αποκαλέσει ζωντανούς: διστάζει, επίσης, να ονομάσει θάνατο το θάνατό τους, γιατί κι οι ίδιοι είναι τόσο κουρασμένοι για να τον καταλάβουν.»

Οι «μουσουλμάνοι», το μεγάλο ανώνυμο πλήθος, η «λάσπη» των στρατοπέδων, όλων των στρατοπέδων: πόσο οι εμπειρίες είναι πανομοιότυπες, στο Άουσβιτς όπως και στο Μαουτχάουζεν, στο Dachau όπως και στο Flossenburg, στο Rawensbruck όπως και στο Buchenwald, και αυτά καταγράφουν οι Levi και Rousset, οι Fergnani και Gascar, οι Vercors και Antelme, οι la Noce και don Liggeri: αυτοί, που κατόρθωσαν με θαυμαστό τρόπο να επιβιώσουν από αυτή τη φρικτή εμπειρία, είχαν το ψυχικό σθένος να αναφερθούν σ’ αυτήν και να καταθέσουν τη μαρτυρία τους. Εμπειρίες που «αποκτήθηκαν» σε διαφορετικά στρατόπεδα, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, σε τόπους πάρα πολύ μακριά ο ένας από τον άλλο. Η σύμπτωση των γεγονότων, των παρατηρήσεων, ακόμη και του λεξιλογίου και των όρων που χρησιμοποιούνται, είναι κάτι που εύκολα μπορεί όποιος θέλει να το διερευνήσει.

Δώδεκα ώρες εξαντλητικής δουλειάς τη μέρα, στη διάρκεια του χειμώνα σε εξαιρετικά σκληρές κλιματολογικές συνθήκες, σε θερμοκρασίες 20 και 30 βαθμούς κάτω από το μηδέν, αλλά και στη διάρκεια του καλοκαιριού, με τον ήλιο να σου σκαρφαλώνει στο λαιμό, όλοι αυτοί, που έχουν την καταστροφική ατυχία να εργάζονται σε ανοιχτό χώρο με ένα φτυάρι στο χέρι, δεν έχουν κανένα μέσο να αμυνθούν ενάντια στις αντίξοες καιρικές συνθήκες: φορούν ένα ριγωτό ένδυμα που ποτέ δεν είναι στεγνό το χειμώνα, το άσκεπο κεφάλι τους πρήζεται τρομακτικά το καλοκαίρι με τον ήλιο που τους χτυπάει αλύπητα. Και ποτέ δεν έχουν μια στιγμή ανάπαυσης, τους παρακινεί συνεχώς με σκαιό τρόπο ο αρχηγός της ομάδας, ενώ το γκλομπ πέφτει συνεχώς πάνω στο δύστυχο και εξαντλημένο σώμα τους. Ο ασθενής και αδύναμος, ο ηλικιωμένος, ο διανοούμενος που δεν είναι συνηθισμένος στη φυσική καταπόνηση, ενεργοποιεί με απελπισία όλους τους καταπονημένους μυς του σκελετωμένου κορμιού του, για να αντέξει, για να δείξει στον αρχηγό της ομάδας πως δεν είναι ακόμη έτοιμος για το φούρνο του κρεματόριου, για να κρύψει τον πυρετό που τον κατατρώγει, για να μην καταλήξει στο revier, στο λεγόμενο ιατρείο από το οποίο είναι δύσκολο να βγει κανείς ζωντανός. Και όταν το παίρνει απόφαση, όταν δεν τα καταφέρνει πια και φανερώνει τον πυρετό, που τον κάνει να τρέμει ολόκληρος, ή το οίδημα στα πόδια και ζητά κάποια μέρα ξεκούρασης, αυτό το κάνει γιατί πια αρνείται να αντιστέκεται και αφήνεται στη μοίρα του, και σκέφτεται το θάνατο σαν τη μοναδική διέξοδο που του προσφέρεται για να ξεκουραστεί, για να μην αισθάνεται πια το los losτου αρχηγού της ομάδας ή του αρχηγού του θαλάμου, για να μη βασανίζεται πια από την πείνα, το παραλήρημα από την πείνα που, μερικές φορές, τον ωθεί σε προστυχιές για τις οποίες θα ντρεπόταν , αν ζούσε μια ανθρώπινη ζωή.

Μπορούμε αυτό που βλέπουμε να το ονομάσουμε «ζωή»;
.

Η άσκηση βίας είναι ένα εργαλείο προκειμένου να πετύχουν την πειθαρχία που επιδιώκουν
.

Εικόνα [και πάλι] από τη «ζωή» στο στρατόπεδο
.

Ο «μουσουλμάνος», μετά από ένα μήνα, δύο μήνες
.
«Μουσουλμάνοι» ή όχι, Θρησκευόμενοι ή άθεοι, κάθε εθνικότητα, κάθε θρησκεία, κάθε ανθρώπινη ύπαρξη παρουσιάζει αυτή την εικόνα, όταν οδηγείται στο κρεματόριο
.
Μαζεύοντας κουρέλια.
.
Η πείνα τους οδηγεί στην απόλυτη αδυναμία, στην εξάντληση. Ανθρώπινα κουρέλια, ανθρώπινοι σκελετοί, λίγο πριν την παραίτηση
.
Άνθρωπος παραιτημένος από τη ζωή, σκελετωμένος, επιλεγμένος, τελικά, για τους θαλάμους αερίων
.
Πώς μπόρεσε να σωθεί αυτό το παιδί από την κόλαση του στρατοπέδου συγκέντρωσης.
.
Ο θρήνος του «μουσουλμάνου»
.
Μετά το παιδί, που σώθηκε, οι έφηβοι του Άουσβιτς.
Είναι από αυτούς που σώθηκαν;.
.
Η ηρεμία του θανάτου.
«Κοιμού εν ειρήνη»
.
Πέθανε από πείνα.
Δεν είναι πια χρήσιμος. Θα οδηγηθεί σε άλλους χώρους (!), για αναξιοποιηθεί ό,τι έχει απομείνει από το σαρκίο του.
Το πνεύμα έχει μείνει δικό του . ή κάνουμε λάθος;;;
.
Κάποιους τους βρήκε σε αυτήν την κατάσταση η επιστροφή
στη ζωή.
Το πείσμα τους για επιβίωση τους βοήθησε, ίσως και ο χρόνος εγκλεισμού τους, αν μπήκαν στα στρατόπεδα λίγο πριν την απελευθέρωση.
Πολλοί δεν κατάφεραν να αντιμετωπίσουν την πραγματική ζωή, τσακισμένοι από τη «ζωή» στα στρατόπεδα.
Άλλοι, πάλι, σε πείσμα όλων των αντιξοοτήτων, τα κατάφεραν, και μας έδωσαν τις πολύτιμες μαρτυρίες τους, και μπορούμε να μην ξεχνάμε.
Από εμάς εξαρτάται.
.
Η ιατρική φροντίδα που παρέχεται από τις απελευθερώτριες δυνάμεις στους «μουσουλμάνους» που επιβίωσαν
.

Το βιβλίο προέρχεται από το Αρχείο Παληοτάκη και η απόπειρα μετάφρασης έγινε από τον ίδιο τον Παληοτάκη.

Εάν επιθυμείτε να διαβάσετε το πρωτότυπο κείμενο στα ιταλικά, παρακαλούμε πατήστε δίπλα

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

ΔΗΛΩΣΗ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

Πέμπτη, Σεπτέμβριος 14th, 2017

Ο πάντα ενεργός πολίτης, ο Μίκης, επέστρεψε με μια νέα δήλωσή του για την πραγματικότητα που ζούμε. Κι αυτά που γράφει, οι διαπιστώσεις που κάνει είναι πέρα για πέρα αληθινές, περιγράφουν μια τραγική, ζοφερή πραγματικότητα για την Ελλάδα. Και όσοι διαβάσουν τη δήλωση, θα πρέπει να αρθούν πάνω από το συγκεκριμένο και να κατανοήσουν ότι οι επισημάνσεις δεν αφορούν μόνο στην παρούσα κυβέρνηση, αλλά και σε αυτήν που φιλοδοξεί να τη διαδεχτεί, χωρίς να εξαιρούνται και οι περισσότερες κυβερνήσεις από τη δεκαετία του ‘80 και μέχρι σήμερα.
Λαμβάνοντας ως βάση εκκίνησης τις σκέψεις του Μίκη, θα ήθελα να κάνω έκκληση να αρθούμε πάνω από λόγους διχαστικούς. Και κυρίως εμείς, που πιστέψαμε -και πιστεύουμε ακόμη- και αγωνιστήκαμε για την Αριστερά, για έναν κόσμο δικαιότερο και ανεξάρτητο.
Δεν ωφελεί να κατατρώμε τις σάρκες μας και να πετσοκόβουμε κομμάτια του μέλλοντός μας υποθηκεύοντάς το σε παγκόσμιους εκμεταλλευτές, που ποτέ δεν ξεδιψούν τις αρπαχτικές διαθέσεις τους.
Η Ελλάδα είναι εδώ. Παρόντες και οι άνθρωποί της, οι πολίτες αυτοί της χώρας με κρυμμένες τις αληθινές δυνάμεις τους. Δεν είναι καιρός να τις αξιοποιήσουμε βλέποντας μπροστά το μέλλον που μπορούμε εμείς να χαράξουμε με τις δικές μας δυνάμεις, τα δικά μας προϊόντα, τους δικούς μας ανθρώπους;
Αυτή θα είναι η πλειοψηφία στην οποία ελπίζουμε. Η εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία ή μειοψηφία είναι ευκαιριακή. Η δύναμη, όμως, που θα αντλούμε ανακαλύπτοντας το λαό μας θα είναι στέρεα και ανεξάντλητη.

Τότε, οι κυβερνήσεις θα είναι πια διαχειριστές μας, εκτελεστικά όργανα των δικών μας ονείρων.

Παληοτάκης

Ο  ΒΑΣΙΛΙΑΣ  ΕΙΝΑΙ  ΓΥΜΝΟΣ


Ο κ. Τσίπρας έχει κάθε λόγο να θαυμάζει και να ευχαριστεί τον Ανδρέα Παπανδρέου. Γιατί χάρη σ’ αυτόν κυβερνά όντας ο ίδιος «κουτσός» (με «κουτσή πλειοψηφία), με μια «κουτσή» Βουλή και «κουτσή» κυβέρνηση, χάρη στην συνταγματική αναθεώρηση του 1986, τότε που ο Α. Παπανδρέου έκοψε από το τότε ισχύον Σύνταγμα το ένα «πόδι» (από τον θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας), για να το σφετεριστεί ο ίδιος ως Πρωθυπουργός!
Από τότε η Ελλάδα βαδίζει κουτσά-στραβά και ανώμαλα χωρίς καμία ένσταση από τους εναπομείναντες θεσμούς (την Βουλή και την Δικαιοσύνη) που σιωπούν εκ του πονηρού. Ιδιαίτερα όσοι έχουν την ελπίδα να κυβερνήσουν την κουτσή χώρα έχοντας και αυτοί «κουτσή πλειοψηφία», όπως γίνεται από το 1986 έως σήμερα.
Όσο για τον ελληνικό λαό, φαίνεται πως του αρέσει να παραμένει «ευκολόπιστος και προδομένος» κατά την ρήση του εθνικού μας ποιητή.
Σε όποιον λαό της γης τολμήσεις να πεις ότι αυτή τη τραυματισμένη χώρα έχει κυβέρνηση του 15%, θα βάλει τα γέλια πιστεύοντας ότι πρόκειται για τραγική φάρσα. Μόνο εδώ ο μισός πληθυσμός κλαίει ενώ ο άλλος μισός ετοιμάζεται να κλάψει, γιατί κανείς δεν του εξήγησε ότι ο Βασιλιάς ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι γυμνός και το κοστούμι του κυβερνήτη που φοράει είναι -όπως το πουκάμισο του Σεφέρη- αδειανό!
Αθήνα, 12.9.2017
Μίκης Θεοδωράκης

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

5. Στόχος τους: να τσακίσουν την ανθρώπινη προσωπικότητα

Τρίτη, Σεπτέμβριος 12th, 2017

Το πέμπτο μέρος του αφιερώματός μας στο βιβλίο «Σκέψου Άνθρωπε», αναφέρεται στις μεθόδους και τις τεχνικές ? σατανικές αλλά αποτελεσματικές, που σημαίνει ότι μελετήθηκαν χρόνια πριν ? με τις οποίες επεδίωκαν να καταστρέψουν κάθε ίχνος ανθρωπιάς και αλληλεγγύης στους κρατουμένους.
Οι δυσκολίες επιβίωσης, η αταίριαστη και δύσκολη συμβίωση, οι τακτικές απογύμνωσης του κρατουμένου από κάθε χαρακτηριστικό ανθρωπιάς και ατομικότητας, μετατρέπουν σιγά-σιγά τους κρατουμένους σε υποσιτισμένα ζώα.

5. Στόχος τους: να τσακίσουν την ανθρώπινη προσωπικότητα

Όποιος κατορθώνει να «περάσει» και να «διασωθεί» από την πρώτη διαλογή, επειδή κρίθηκε ικανός για εργασία, καταφτάνει στο στρατόπεδο, αλλά δεν θεωρείται πια άνθρωπος.

Του αφαιρούν και του αποστερούν κάθε περιουσιακό στοιχείο ή αντικείμενο που με δυσκολία κατάφερε να διασώσει μέχρι αυτόν τον προορισμό: λεφτά, πολύτιμα αντικείμενα, σκεπάσματα, ρούχα. Τον απογυμνώνουν, τον καθαρίζουν, τον ξυρίζουν σε κάθε μέρος του σώματος. Το ξυράφι θα χαράξει στο κεφάλι του, από την κορφή μέχρι το σβέρκο, μια λωρίδα πλάτους δύο εκατοστών, την «strasse», όπως κάνουν το μαρκάρισμα στο σώμα των ζώων του κοπαδιού. Το πρώτο διάστημα της ζωής του στο Άουσβιτς, ο κρατούμενος, θα χαραχτεί στο μπράτσο και με τον αριθμό, ο οποίος θα αντικαταστήσει το όνομά του. Αυτός ο αριθμός, μετά, θα τυπωθεί σε υφασμάτινες λωρίδες, που θα ραφτούν στο σακάκι και στο αριστερό μπατζάκι του παντελονιού της στολής τους. Ο ίδιος αριθμός θα χαραχτεί πάνω σε ένα μεταλλικό ταμπελάκι, το οποίο ο φυλακισμένος οφείλει να φέρει συνεχώς μαζί του, κρεμασμένο στον αριστερό του καρπό από μια μεταλλική αλυσίδα, με απειλή σκληρής τιμωρίας αν δεν πειθαρχήσει.

Σε αυτούς τους μη-ανθρώπους θα γίνει αμέσως γνωστό ότι, από τη στιγμή της εισόδου τους στο στρατόπεδο, δεν θα έχουν πια κανένα δικαίωμα: μόνο υποχρεώσεις, με ύψιστη αυτήν της υπακοής. Και από αυτή τη στιγμή, «εκπαιδεύονται» στο νέο περιβάλλον. Στους στρατώνες της «καραντίνας» κοιμούνται -σε κρεβάτια κουκέτες ή απλά σε σάκους που περιέχουν ένα λεπτό στρώμα από άχυρο- δύο, τρεις ή και τέσσερις μαζί στη θέση του ενός. Βαθμιαία, θα μάθουν λίγα εκατοστά χώρου ακόμη και από τον πιο αγαπητό σύντροφο, συχνά με σπρωξιές και βρισιές, ή ακόμη χειρότερα με βίαια χτυπήματα. Θα μάθουν να διεκδικούν και να κερδίζουν από την απληστία των συντρόφων μια κουταλιά από τον άθλιο και φτωχικό ζωμό που τους δίνουν για σούπα, ένα ψίχουλο από το βρωμερό αχυρένιο ψωμί. Η αλληλεγγύη μεταξύ συντρόφων, μεταξύ ομοεθνών μοιραία χαλαρώνει. Η ανάμειξη και η συνύπαρξη διαφορετικών εθνικοτήτων, επιπέδων εκπαίδευσης, θρησκείας, προέλευσης, κάνουν την επικοινωνία και τη συνεννόηση συνεχώς πιο δύσκολη, φτάνοντας στο σημείο της ασυμφωνίας: εξαίρεση αποτελούν ελάχιστα παραδείγματα ανθρώπων, ομάδων και συμπεριφορών, που θα διασώσουν και κάποιες «νησίδες» αξιοπρέπειας. Μυστικιστές και κοινοί εγκληματίες, πολιτικοποιημένοι και αδιάφοροι, κομμουνιστές, σοσιαλιστές, φιλελεύθεροι, εθνικιστές, καθολικοί, προτεστάντες, εβραίοι, μουσουλμάνοι, άθεοι, όλοι τους γρήγορα συνειδητοποιούν ότι ? σ? αυτόν τον κόσμο μακριά από τον κόσμο ? το πρώτο και σημαντικό πρόβλημα δεν είναι πια η προσωπική τους ηθική αλλά η επιβίωση. Η αντίθεση ανάμεσα σ? αυτούς τους δύο όρους δεν γεφυρώνεται, είναι ανύπαρκτη -θα λέγαμε- για τους κακοποιούς του κοινού ποινικού δικαίου και για τους αδιάφορους.

Ένα τρίγωνο διαφορετικού χρώματος, που κολλάνε στο αριστερό πέτο του σακακιού τους, διαφοροποιεί τους κρατουμένους και τους κατατάσσει σε κατηγορίες. Ο πολιτικός έχει κόκκινο τρίγωνο, ο κατάδικος του κοινού ποινικού δικαίου έχει πράσινο, οι «ακοινώνητοι» (τσιγγάνοι, ομοφυλόφιλοι, εκδιωχθείς από το ναζιστικό κόμμα) έχουν μαύρο τρίγωνο, ο εβραίος έχει κίτρινο. Πάνω στο κάθε τρίγωνο υπάρχει ένα γράμμα, που λειτουργεί ως συντομογραφία που φανερώνει την εθνικότητα: I ή It, για τους Ιταλούς, F για τους Γάλλους, J για τους Γιουγκοσλάβους, και πάει λέγοντας. Η διάκριση αυτή δεν ισχύει, όταν αναζητούν την αλληλεγγύη. Η διαφορετικότητα των γλωσσών είναι ήδη ένα πολύ μεγάλο εμπόδιο. Σ? αυτό προστίθεται, συχνά, ο διαφορετικός βαθμός αναισθησίας και εγωισμού, όπως αυτά εκφράζονται από τον καθένα και συχνά ενισχύονται από την «αρχαιότητα» της παρουσίας του στο περιβάλλον των φυλακών. Όσοι «έστησαν» και οργάνωσαν τα στρατόπεδα είχαν υπολογίσει και αυτήν την παράμετρο, ως ενισχυτική του τρόμου και της φρίκης, προκειμένου να εξαλείψουν -ήδη από το ξεκίνημα- κάθε πιθανό ίχνος αντίστασης του κρατουμένου στην απανθρωποποίηση, στην αποπροσωποποίηση, στην αποκτήνωση: έτσι, εξαλείφεται και κάθε όνειρο αντίστασης και δραπέτευσης, ή διαφυγής από τη μοιραία κατάληξη της εξολόθρευσης, του θανάτου.

Για να περιορίσουν και να κρατούν σε κατάσταση εμπορεύματος Τα ετερογενή πλήθη βρίσκονται συγκεντρωμένα στα μεγάλα στρατόπεδα ? Άουσβιτς, Μαουτχάουζεν, Bergen-Belsen, Flossenburg, Rawensbruck, Νταχάου, Μπούχενβαλντ ? και διανέμονται σε μυριάδες μικρότερα στρατόπεδα που τα πλαισιώνουν. Για να περιορίσουν και να κρατούν σε κατάσταση εμπορεύματος αυτά τα ετερογενή πλήθη δεν είναι αρκετή η αγριότητα των ποινών ούτε τα παραδοσιακά άγρια χτυπήματα με τα γκλομπς. Αυτοί οι μη-άνθρωποι έχουν ήδη αντιμετωπίσει την ιδέα ? και όχι μόνο ? του θανάτου, και την αντιμετωπίζουν στο στρατόπεδο κάθε μέρα. Έχουν πάει πέρα από το φόβο. Συμβαίνει, λοιπόν, η ιεραρχική πυραμίδα να είναι εξαιρετικά πυκνή και αρθρωτή. Οι SS βρίσκονται στην κορυφή, θεοί που ούτε που καταδέχονται να πλησιάσουν τους πρώην ανθρώπους. Πολύ λίγο καταδέχονται να απευθύνουν το λόγο στους εμπιστευματοδόχους τους, που αποσπάστηκαν από το πλήθος με προσεγμένη επιλογή. Μικρός αριθμός SS φτάνει και περισσεύει για να ελέγξουν δεκάδες χιλιάδες υπάρξεων: ελέγχουν ?μέρα και νύχτα- τον αριθμό των «μονάδων», των «κεφαλιών», που μετράνε οι αρχηγοί των στρατώνων. Μόνο σπάνια παρεμβαίνουν, ακόμη και για τις ποινές, και μόνο όταν αυτές οι ποινές πρέπει να πάρουν ένα «θεαματικό» χαρακτήρα για παραδειγματισμό και εκφοβισμό: για παράδειγμα, αυτό γίνεται στις σπάνιες περιπτώσεις απόπειρας δραπέτευσης ή σαμποτάζ.

Ιεραρχικά, κάτω από τα SS, αποσπασμένοι από τα πλήθη, είναι: ο αρχηγός του στρατοπέδου, ο οποίος είναι και ο άμεσα υπεύθυνος της οργάνωσης των υπηρεσιών και του διορισμού των ?prominenten? ή της ιεραρχίας των υπαλλήλων.. ακολουθεί ο υπαρχηγός του στρατοπέδου, ο υπεύθυνος των υπηρεσιών της καταναγκαστικής εργασίας (Kommandos), ο υπεύθυνος του ιατρικού τμήματος, ο υπεύθυνος της κουζίνας, ο υπεύθυνος του στρατώνα, ο υπεύθυνος των δωματίων, ή συνοδοί του στρατώνα, και οι υπεύθυνοι των Kommandos ή αλλιώς των ομάδων καταναγκαστικής εργασίας.

Η ιεραρχική δομή στηρίζεται σε προνόμια που δίνονται, λιγότερο ή περισσότερο σημαντικά, κι αυτό ανάλογα με τη σημαντικότητα του βαθμού. Πάνω από όλα, αυτοί που έχουν κάποιο βαθμό στην κλίμακα της ιεραρχίας απολαμβάνουν καλύτερη και πιο άφθονη σίτιση, η οποία γίνεται ακόμη πιο πλούσια σε ποσότητα, καθώς οι βαθμοφόροι «λεηλατούν» τις ήδη ελλιπείς μερίδες του όχλου. Ένα ακόμη σημαντικό προνόμιο είναι το ότι έχουν στην κατοχή τους επαρκή και ζεστό ρουχισμό, μερικές φορές υπεραρκετό. Διαθέτουν, ακόμη, μαλακό κρεβάτι, και σχεδόν πάντα τους δίνεται το προνόμιο να έχουν ένα δικό τους ξεχωριστό δωματιάκι. Όσοι ανήκουν στην ιεραρχική δομή απαλλάσσονται από βαριές εργασίες και πολύ σπάνια υπόκεινται σε ποινές.

Όποιος, λοιπόν, είναι μέλος της ιεραρχίας σημαίνει πως έχει πολύ μεγάλες πιθανότητες να επιβιώσει. Είναι φυσικό μεταξύ όσων κρατούνται σε ένα στρατόπεδο – κάτι που συμβαίνει κυρίως μεταξύ των γερμανών κρατουμένων και μεταξύ των παλαιοτέρων, που ήδη μιλάνε γερμανικά και γνωρίζουν τα μυστικά της ζωής στο στρατόπεδο ? να διεξάγονται συγκρούσεις, συχνά θανατηφόρες, για μια θέση στην κλίμακα της ιεραρχίας, ας είναι κι αυτή του κουρέα. Είναι επίσης φυσικό και αναμενόμενο πως οι πιο σκληροί είναι, σ? αυτές τις διαμάχες, οι κατάδικοι του κοινού ποινικού δικαίου, οι οποίοι και αποδέχονται, με πολύ μεγάλη ευκολία, να ασκήσουν -σε βάρος όσων βρεθούν να είναι υφιστάμενοί τους- τη μεγαλύτερη αγριότητα, τρομοκρατία που φτάνει μέχρι το ανεξέλεγκτο δικαίωμα του ελέγχου της ζωής και του θανάτου. Οι παλιάνθρωποι πλειοψηφούν και πλειοδοτούν στην κλίμακα της ιεραρχίας, γιατί αυτούς προτιμούν και τα SS.

Ωστόσο, οι πολιτικοί, αυτοί που διέφυγαν από την αποκτήνωση και το θάνατο για χρόνια, θα διεκδικήσουν στην ιεραρχία θέσεις από τους καταδίκους του κοινού ποινικού δικαίου, κυρίως για να τους εμποδίζουν στην άσκηση της πιο κτηνώδους αγριότητας. Όταν, όμως, κατορθώνουν να καταλάβουν κάποια θέση στην ιεραρχία, είναι κι αυτοί, με τη σειρά τους, υποχρεωμένοι να χρησιμοποιήσουν το γκλομπ, αν θέλουν να κρατήσουν τη θέση τους και, μέσα από αυτήν, να κερδίσουν τη δυνατότητα της προσωπικής επιβίωσης και της προσφοράς στους συντρόφους. Δεν ισχυριζόμαστε εξ αυτού ότι ο «πολιτικός» είναι διαφορετικής φύσης και ποιότητας, ότι δεν υπάρχει π.χ. καμιά συγγένεια ανάμεσα σ? έναν γερμανό στρατιωτικό αντιναζί, που συχνά είναι και αντισημίτης, και σ? έναν εβραίο, ή σ? έναν Πολωνό εθνικιστή και σ? ένα Ρώσο κομμουνιστή. Οφείλουμε, επίσης, να επισημάνουμε ότι αυτή η ατμόσφαιρα βίας και θανάτου, που οι έγκλειστοι την «αναπνέουν» συχνά για χρόνια, η καλλιέργεια , από τους υψηλά ιστάμενους, του μίσους για τη διαφορά στη φυλή και στη θρησκεία, η συνεχής άσκηση μιας τέτοιας εξουσίας σε βάρος των υφισταμένων τους, όλα τα παραπάνω αμβλύνουν τις ευαισθησίες και τις άμυνες ακόμη και των καλύτερων, σε σημείο που να τους οδηγούν στην αδιαφορία για όσα υποφέρουν οι άλλοι, οι συγκρατούμενοί τους.

Από την άλλη, αυτοί που είχαν κάποια θέση στην ιεραρχία του στρατοπέδου δεν είχαν τη δυνατότητα επιλογής. Ο Enea Fergnani, στο βιβλίο του «Ένας άνθρωπος και τρεις αριθμοί», επιβεβαιώνει: «Όταν η πειθαρχία φαινόταν να εξασφαλίζεται αλλά με λιγότερη αγριότητα, ή όταν η απόδοση της εργασίας δεν ήταν αυτή που ήθελαν οι Γερμανοί, ο διοικητής του στρατοπέδου μάζευε όλους τους αρχηγούς του στρατώνα και τους παρέδιδε σε μια ομάδα των SS, η οποία τους οδηγούσε στο λατομείο, για να περατώσουν το έργο της μεταφοράς των βράχων, όπως το έκαναν οι άλλοι ? οι καταδικασμένοι ? κρατούμενοι. Στη διάρκεια της εργασίας αυτής οι αρχηγοί των στρατώνων, με μανιώδη χτυπήματα που δέχονταν στο σώμα τους, μάθαιναν πώς όφειλαν να ασκούν την πειθαρχία. Συζητήσεις και δικαιολογίες δεν χωρούσαν σ? αυτή την περίπτωση.»

Το ντοκιμαντέρ αυτό που βρήκαμε είναι ένας θησαυρός εξαιρετικά πολύτιμος: αναφέρεται στο Β? Παγκόσμιο Πόλεμο κάνοντας, παράλληλα, μια προσκυνηματική διαδρομή στην ιστορία του Άουσβιτς αποδίδοντας έτσι έναν ελάχιστο φόρο τιμής σ? όσους μαρτύρησαν σ? αυτό το κολαστήριο της ναζιστικής θηριωδίας.
Αν νομίζετε κι εσείς ότι ποτέ δε σταματάμε να μαθαίνουμε, αξίζει να το δείτε.

Και αναλογιστείτε, για λίγο, τα λόγια του ποιητή, που μιλάει γι? άλλους.
Ας σκεφτούμε, όμως, έστω για μια στιγμή, πως εμείς ? σε σύγκριση με αυτούς τους ανθρώπους των στρατοπέδων ? είμαστε «ευτυχισμένοι», όχι πλήρεις, αλλά κατ? ελάχιστον ευτυχείς?
Ας κρατήσουμε, λοιπόν, ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των απεγνωσμένων σ? όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης? για όποιο λόγο κι αν ένοιωσαν αυτή την απόγνωση?.

Eνός λεπτού σιγή

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,
Έναν ώμο να ακουμπάτε την πίκρα σας,
Ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,
κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,
έστω και μία φορά;
Είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;

Η παραβίαση της τάξης και της πειθαρχίας επέσυρε τη μέγιστη των ποινών?
.
Η απόπειρα να δραπετεύσουν. Εγκυμονεί το θάνατο. Είναι καθαρή αυτοκτονία. Είναι, όμως, και η μοναδική οδός απελευθέρωσης ?.
.
Είναι ζωή με ίχνος αξιοπρέπειας αυτή;;
Πώς χάνουμε την ανθρωπιά και ανεχόμαστε τον κίνδυνο ? έστω ? να ζήσουμε ξανά παρόμοια φαινόμενα;?
.
Βρήκαν την ειρήνη και τη γαλήνη μόνο στο θάνατο ?.
Ακόμα κι αν η εικόνα του θανάτου είναι τόσο φρικτά αποκρουστική, τόσο μακριά από τη γαλήνη ?.
Αυτοί ξεκουράστηκαν, λένε -ακόμα και σήμερα- για τις πονεμένες ψυχές και τα πονεμένα σώματα που συναντιούνται με το θάνατο?
Έχει την αλήθεια της η φράση κι ας πονάει τόσο?
Το καρότσι που μεταφέρει το νεκρό [του θαλάμου αερίων] στο κρεματόριο.
.
Αυτοί διατήρησαν την ανθρωπιά τους, παρά το ότι έζησαν στο ναζιστικό στρατόπεδο.
.
Επιστρέφοντας στη ζωή [θα ξαναβρούν τη χαμένη ανθρωπιά και αξιοπρέπεια?]
.
Οι έφηβοι του Άουσβιτς [αξιοπρεπείς αυτοί αναξιοπρεπέστατοι οι δήμιοί τους]
.
Κουρέλια [και οι άνθρωποι και τα ρούχα που μαζεύουν?
κουρέλια οι ψυχές?]
.

Το βιβλίο προέρχεται από το Αρχείο Παληοτάκη και η απόπειρα μετάφρασης έγινε από τον ίδιο τον Παληοτάκη.

Εάν επιθυμείτε να διαβάσετε το πρωτότυπο κείμενο στα ιταλικά, παρακαλούμε πατήστε δίπλα

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Και το Συμβούλιο της Ευρώπης κάνει ανίερους συμψηφισμούς

Δευτέρα, Σεπτέμβριος 4th, 2017

Στην προηγούμενη ανάρτησή μας επεσήμαινα, σχετικά με την πρόσφατη επιστολή του Μίκη στα “ΝΕΑ”: “Είχε προηγηθεί κι άλλη σχετική παρέμβασή του, στο Συμβούλιο της Ευρώπης, που θα αναρτήσουμε σε δοθείσα ευκαιρία. Αυτή ήταν καμιά δεκαετία πριν. Δεν έχω πρόχειρη αυτή τη στιγμή την ημερομηνία. Αλλά αποδεικνύει και η τότε στάση της Ευρώπης, όπως και η σημερινή, ότι οδηγούμαστε σε επικίνδυνους δρόμους.”
Άργησα πάρα πολύ να προχωρήσω σ’ αυτήν την ανάρτηση, γιατί με τα έντονα καιρικά φαινόμενα είχα ζημιές και είχα αποκλειστεί από πλευράς διαδικτύου. Η Ελλάδα μπήκε στον 21ο αιώνα, έστειλε δορυφόρο, αλλά κανείς δεν λαμβάνει υπόψη την ίδια τη φύση, που πάντα βρίσκεται πολύ μπροστά από εμάς και την φημολογούμενη πρόοδό μας στην επιστήμη. Αυτή η φύση, που δημιούργησε σ’ εμένα προβλήματα, επιφυλάσσει εκπλήξεις δυσάρεστες σε όσους νομίζουν πως όλα καλά πορεύονται και πως είναι οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού.
Το 2005, λοιπόν, ο Μίκης επεσήμαινε αυτό που πρόσφατα ζήσαμε και συζητήσαμε. Αποδείχτηκε όχι μόνο ότι είναι ένας άνθρωπος εξαιρετικά διορατικός, αλλά – και κυρίως – ότι ποτέ δεν πρέπει να πάψουμε να έχουμε τις κεραίες αναπτυγμένες για τις ύποπτες συναλλαγές, για την ωραιοποίηση ή την παραποίηση των δεδομένων, για την παραχάραξη της Ιστορίας, για τη φαλκίδευση της ζωής μας, για το κόντεμα των ονείρων μας.
Η κίνηση τότε ήταν περισσότερο θεσμική. Το Συμβούλιο της Ευρώπης είχε αναλάβει δράση για την εξίσωση εγκλημάτων και εγκληματιών, κομμουνισμού και ναζισμού, θυμάτων και θυτών.
Αξίζει τον κόπο να την ξαναδιαβάσουμε αυτή τη δήλωση και να την κρατάμε για μελλοντικές αναφορές.

Παληοτάκης

Δήλωση Μίκη Θεοδωράκη ενάντια στο Συμβούλιο της Ευρώπης για την προσπάθεια εξίσωσης των ΝΑΖΙ με τους Κομμουνιστές

Το Συμβούλιο της Ευρώπης αποφάσισε να αλλάξει την Ιστορία. Να τη διαστρεβλώσει εξισώνοντας τα θύματα με τους θύτες. Τους εγκληματίες με τους ήρωες. Τους κατακτητές με τους απελευθερωτές και τους ναζιστές με τους κομμουνιστές.

Θεωρεί ότι αυτοί οι μεγαλύτεροι εχθροί του ναζισμού, οι κομμουνιστές, είναι εγκληματίες και μάλιστα εξ ίσου με κείνους! Και τώρα ανησυχεί και διαμαρτύρεται, γιατί ενώ οι χιτλερικοί καταδικάστηκαν από τη διεθνή κοινότητα, δε συνέβη ακόμα το ίδιο και με τους κομμουνιστές.

Για το λόγο αυτόν αντιπροτείνει αυτή η καταδίκη να γίνει τώρα από την Ολομέλεια της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης στις 24 – 27 του προσεχούς Ιανουαρίου.

Στο μεταξύ ανησυχεί γιατί “η δημόσια συνείδηση για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τα ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα είναι πολύ πενιχρή”. Και ακόμα γιατί “τα κομμουνιστικά κόμματα είναι νόμιμα και δραστήρια σε ορισμένες χώρες ακόμα και αν δεν έχουν πάρει αποστάσεις από τα εγκλήματα αυτά”.

Με άλλα λόγια, το Συμβούλιο της Ευρώπης προαναγγέλλει τη μελλοντική δίωξη των Ευρωπαίων κομμουνιστών που δεν έχουν κάνει ακόμα δήλωση μετανοίας σαν κι αυτή που ζητούσαν οι δήμιοι της γκεστάπο και οι βασανιστές στη Μακρόνησο.

Ίσως αύριο να αποφασίσουν να θέσουν εκτός νόμου τα Κομμουνιστικά Κόμματα μισανοίγοντας έτσι την πόρτα για να περάσουν οι βρικόλακες των Χίτλερ και των Χίμλερ που, όπως είναι γνωστό, ξεκίνησαν την καριέρα τους απαγορεύοντας τα Κομμουνιστικά Κόμματα και κλείνοντας τους κομμουνιστές σε στρατόπεδα θανάτου.

Τελικά όμως πνίγηκαν μέσα στο αίμα των δικών τους θυμάτων, των 20 εκατομμυρίων νεκρών της Κομμουνιστικής Σοβιετικής Ένωσης και τόσων και τόσων εκατοντάδων χιλιάδων σκοτωμένων κομμουνιστών, που, όπως συνέβη και στην Ελλάδα, μπήκαν επικεφαλής των κινημάτων εθνικής αντίστασης σε όλη την Ευρώπη.

Όμως αυτοί οι κύριοι του Συμβουλίου της Ευρώπης, ως προς την επιθυμία τους να νεκραναστήσουν μεθόδους καταδικασμένες στη συνείδηση της Ιστορίας και των Λαών, έρχονται δεύτεροι, γιατί τους έχουν ήδη προλάβει οι μεγάλοι τους αδερφοί, οι ΗΠΑ, που με χιτλερικές μεθόδους εξοντώνουν ολόκληρους λαούς όπως στο Ιράκ, που το κατάντησαν μια κατεστραμμένη χώρα γεμάτη αμερικανικές φυλακές, όπου καθημερινά βασανίζονται φριχτά και φανερά χιλιάδες αθώα θύματα.

Γι’ αυτό το μεγάλο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, όπως και για το σύγχρονο χιτλερικό στρατόπεδο βασανιστηρίων, το Γκουαντανάμο, το Συμβούλιο της Ευρώπης δεν έχει τίποτα να πει.

Πώς λοιπόν να τους πιστέψει κανείς ότι ενδιαφέρονται ειλικρινά για τα ανθρώπινα δικαιώματα, όταν ακόμα και το ίδιο τους το σπίτι, η Ευρώπη, έχει μεταβληθεί σε ένα ξέφραγο αμπέλι, όπου τα αεροπλάνα της CIA, φορτωμένα με ανθρώπους χωρίς δικαιώματα, τους οδηγούν σε ειδικές φυλακές μέσα στην ίδια την Ευρώπη, για να βασανιστούν;

Τέτοιοι πολίτες δεν μπορεί να είναι κατήγοροι. Στο Δικαστήριο της Ιστορίας, που θα καταδικάσει κάποτε τα αμέτρητα εγκλήματα των μεγάλων τους αδελφών, από το Βιετνάμ έως τη Χιλή και από τη Νότια Αμερική έως το Ιράκ, θα είναι υπόδικοι με την κατηγορία της ανοχής, αν όχι της συνενοχής.

Δυστυχώς σήμερα είμαι υποχρεωμένος να μιλώ περισσότερο στο όνομα των νεκρών παρά των ζωντανών. Στο όνομα λοιπόν των νεκρών συντρόφων μου κομμουνιστών, αυτών που πέρασαν από την Γκεστάπο, τα στρατόπεδα θανάτου και τους τόπους των εκτελέσεων για να εξοντωθεί ο ναζισμός και να θριαμβεύσει η Λευτεριά, έχω να απευθύνω στους “κυρίους” αυτούς μόνο μια λέξη: ΝΤΡΟΠΗ!

Αθήνα, 22.12.2005

Μίκης Θεοδωράκης

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Ο Μίκης για τον “νεόκοπο” αντικομμουνισμό

Δευτέρα, Αύγουστος 28th, 2017

Διάβασα πως ο Μίκης πήρε θέση στη “διαμάχη” των ημερών μας, που ακόμη καλά κρατεί. Μιλώ για την αντικομμουνιστική υστερία που αναδύεται επιθετικά και χυδαία, τόσο σε ελληνικό επίπεδο όσο και σε ευρωπαϊκό.
Ο λόγος του Μίκη είναι προσωπικός, αλλά και βαθιά ιστορικός, για μια γενιά που έζησε το φασισμό και τα ενεργούμενά του στο πετσί της.
Απευθύνει την επιστολή του στην εφημερίδα τα “Νέα”, το όργανο του πρώην Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη (ΔΟΛ). Η έκφραση με την οποία ανοίγει την επιστολή του είναι: “Με τρομάζει η αντικομμουνιστική υστερία που κατακλύζει την εφημερίδα σας.” Και αυτό το γράφει ο Μίκης, που έχει εμπιστευτεί το πνευματικό του έργο στο Μέγαρο Μουσικής, του Ιδρύματος Λαμπράκη.
Είχε προηγηθεί κι άλλη σχετική παρέμβασή του, στο Συμβούλιο της Ευρώπης, που θα αναρτήσουμε σε δοθείσα ευκαιρία. Αυτή ήταν καμιά δεκαετία πριν. Δεν έχω πρόχειρη αυτή τη στιγμή την ημερομηνία. Αλλά αποδεικνύει και η τότε στάση της Ευρώπης, όπως και η σημερινή, ότι οδηγούμαστε σε επικίνδυνους δρόμους.
Κανείς δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι σε καιρό πολέμου – και μάλιστα εμφύλιας σύρραξης – δεν έγιναν εγκλήματα από όλες τις πλευρές. Τα πάθη είναι τόσο έντονα, ο κίνδυνος τόσο μεγάλος, που ο άνθρωπος γίνεται θηρίο.
Πέρα από αυτή τη διαπίστωση, όμως, είναι έγκληματικά ανιστόρητο και άκρως κοινωνικά και πολιτικά επικίνδυνο να φτάσουμε να εξισώνουμε το θάνατο και την καταστροφή που έσπειρε ο ναζισμός με την ιδεολογία του κομμουνισμού και την όποια εφαρμογή του, με όσα λάθη και βιαιότητες κι αν έγινε αυτό.

Καλό θα ήταν να μας “κατακλύσουν” με αναλύσεις οι ιστορικοί, γράφοντας για τις συνθήκες της εποχής, το ψυχροπολεμικό κλίμα, που οδηγούσε στην καταστολή των ανθρώπινων ελευθεριών και δικαιωμάτων παγκοσμίως – κι όχι μόνο στον λεγόμενο “υπαρκτό σοσιαλισμό”. Να μην επιτρέψουν στη μισαλλοδοξία και τη διαστρέβλωση να κυριαρχήσουν. Εκείνοι έχουν τη γνώση, την πένα και την ψυχραιμία να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους. Να δώσουν την ευκαιρία του ιστορικού γόνιμου διαλόγου στους εκπροσώπους της νέας γενιάς, στους χρήστες των κοινωνικών δικτύων, σε όσους το εκπαιδευτικό σύστημα δεν τους παρέχει τη μέθοδο της έρευνας, της αναζήτησης της γνώσης. Σε αυτούς που εκπαιδεύουμε να “παπαγαλίζουν”, να ανταγωνίζονται το συμμαθητή, να πατούν επί πτωμάτων για μια θεσούλα, όσο πολύτιμη κι αν είναι αυτή στην εποχή μας.

Οι νέοι μας διψούν για την Αλήθεια. Δεν τη φοβούνται όπως τη φοβόμαστε εμείς και κρυβόμαστε πίσω από “αφηγήματα”, “παραμύθια”, ιδεολογήματα. Οι νεοι δεν κουβαλούν πάθη και λάθη του παρελθόντος. Προτού δηλητηριαστούν κι αυτοί, οφείλουμε να τους τροφοδοτούμε με ενέσεις ειλικρίνειας, και να πιστέψουμε σ’ αυτούς, αφού τους δώσουμε την ευκαιρία να αναδείξουν τις δυνάμεις και τις δυνατότητές τους.

Αν δεν βρισκόμαστε σε εγρήγορση όλοι, με τα μάτια ανοιχτά, το μυαλό λειτουργικό και σκεπτόμενο συνεχώς, θα βρεθούμε κυριολεκτικά μπροστά στην εφαρμογή του οργουελικού “1984“. Θα ξαναγράψουν την Ιστορία κατά τα δοκούντα στους κυρίαρχους. Όταν πάψουν να μιλούν όσοι έζησαν τα γεγονότα, όταν φύγουν από τη ζωή οι ελάχιστοι απομείναντες εκείνων των χρόνων, η διάβρωση των συνειδήσεων, η διαγραφή της μνήμης, η διαστροφή των γεγονότων θα είναι πολύ εύκολη. Να δείτε που θα ακολουθήσει και μια μανιώδης εκδοτική προσπάθεια για σύνταξη νέων λεξικών της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, όσο αυτή ακόμη επιβιώνει. Από αυτά τα Λεξικά θα απουσιάζουν “ενοχλητικές” λέξεις και σημασίες ή θα ερμηνεύονται κατά πώς συμφέρει τους εκάστοτε κρατούντες.
Ξέρω πως ακούγομαι απαισιόδοξος. Φοβάμαι, όμως, πως διολισθαίνουμε ως κοινωνία και πολιτεία σε επικίνδυνους δρόμους.
Μένει να με διαψεύσει η πραγματικότητα και να προλάβω να το δω…

Παληοτάκης

«Με τρομάζει η αντικομμουνιστική υστερία που κατακλύζει την εφημερίδα σας.

Ως νέος κομμουνιστής είχα την τιμή να παλέψω μέσα απ’ τις γραμμές του ΕΑΜ για την κατάκτηση της Ελευθερίας. Αργότερα, την εποχή της Χούντας, μέσα από το Πατριωτικό Μέτωπο για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

Ομως για την πάντοτε ενιαία εθνικοφροσύνη και για σας που την εκπροσωπείτε μαζί με τα υπόλοιπα ΜΜΕ δεν έχουν καμιά σημασία οι όποιες πράξεις με αριστερό πρόσημο, ακόμα και οι πιο σημαντικές, όσο και αν αυτές βοηθούν και τιμούν την πατρίδα και το λαό μας. Ακόμα και την αναγνωρισμένη από εχθρούς και φίλους, ντόπιους και ξένους προσφορά μας στην ανάδειξη του νεοελληνικού πολιτισμού, την αγνοείτε επιδεικτικά. Το μόνο που μετράει για σας είναι η ήττα μας στον Εμφύλιο και η ενόχλησή σας γιατί η ιδεολογία της Αριστεράς εξακολουθεί να υπάρχει, να δρα και να επιδρά ύστερα από τόσους και τόσους διωγμούς.

Εντάξει λοιπόν! Νικηθήκαμε και μπήκαμε στην γωνία! Τι άλλο θέλετε από εμάς εσείς οι νικητές και ξύνετε τις πληγές μας; Με το αίμα το δικό μας που συνέβαλε αποφασιστικά στην κατάκτηση της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας τα πήρατε όλα! Κράτος, Κυβέρνηση, Παιδεία, Πολιτισμό, Στρατό, Αστυνομία, Τράπεζες, Τύπο, Τηλεοράσεις. Εμείς μείναμε στην γωνία, ουσιαστικά και πάλι (όπως στον Εμφύλιο) πολίτες β’ κατηγορίας.

Και από τον Στάλιν δεν θυμάστε παρά μόνο τα εγκλήματά του… Το μόνο που δεν άκουσα γι’ αυτόν είναι ότι με το πρωινό του έτρωγε τηγανητό ανθρώπινο κρέας. Για κείνον τον Στάλιν, τον Αρχιστράτηγο του Κόκκινου Στρατού με τις νίκες στο Στάλινγκραντ, στη Μόσχα, στο Λένινγκραντ και στο Βερολίνο, δεν έχετε τίποτα να πείτε; Αν έλειπε ο Κόκκινος Στρατός και ο Στάλιν, τι θα είχαμε σήμερα; Αραγε το σκεφτήκατε; Ποιος θα εμπόδιζε τον Χίτλερ να γεμίσει την υφήλιο με χιλιάδες Αουσβιτς; Φαντάζεστε την Ελλάδα γεμάτη με στρατόπεδα εξόντωσης; Εκεί πάνω στην Ευρώπη και ειδικά στα ρατσιστικά κράτη, ξέρω γιατί πονάνε και τα βάζουνε με τον Στάλιν και τον κομμουνισμό. Γιατί νίκησε κατά κράτος τον πολυαγαπημένο τους Φύρερ. Τον Αδόλφο Χίτλερ! Ομως εσείς εδώ, τι λόγο έχετε; Εσείς τους κομμουνιστές τους σκοτώνατε σαν μύγες. Με τις συμμορίες τύπου Σούρλα και Βρεττάκου. Με τα στρατοδικεία και τις εκτελέσεις 16.000, νέων κυρίως κομμουνιστών. Αγοριών και κοριτσιών. Με τα Μακρονήσια όπου μαρτύρησαν 100.000 Ελληνες κομμουνιστές. Με τα σφαγεία της Ασφάλειας, όπου βασανίστηκαν με τις πιο φρικαλέες μεθόδους χιλιάδες κομμουνιστές και κομμουνίστριες. Τι είμαστε λοιπόν όλοι εμείς, εγκληματίες ή θύματα; Και γιατί παλεύαμε; Δεν αγωνιζόμασταν τάχα για την Ελλάδα και τον Ελληνικό Λαό; Μήπως μέσα από τις γραμμές μας ξεπήδησαν ο θρόνος, οι παρακρατικές οργανώσεις που σκότωσαν τον Λαμπράκη και η Χούντα; Για να μην αναφερθώ στους συνεργάτες των ξένων κατακτητών που πάνω τους στηρίχτηκε η Αμερικανοκρατία που ζει και βασιλεύει μεταμφιεσμένη σε Μνημόνια και Τρόικες που μας έχουν οδηγήσει στο χείλος της εθνικής καταστροφής.

Πιστεύω ότι εύκολα μπορείτε να κατανοήσετε το θυμό μου, γιατί για μένα όπως και για χιλιάδες άλλους, η στράτευση και οι αγώνες μας κάτω από την Κόκκινη Σημαία αποτελεί την ιερότερη περίοδο της ζωής μας, που είχε ένα και μόνο στόχο, να κάνει τον Λαό μας ελεύθερο, ανεξάρτητο και ευτυχισμένο.

Μίκης Θεοδωράκης
Αθήνα, 26.8.2017»

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

4. Οι θάλαμοι αερίων

Παρασκευή, Αύγουστος 18th, 2017

Το τέταρτο μέρος του αφιερώματός μας στο βιβλίο «Σκέψου Άνθρωπε», είναι μία τραγική αναφορά στους «θαλάμους αερίων».
Ακολουθεί και εδώ φωτογραφικό υλικό, φρικτό, ομολογουμένως. Ξέραμε αρκετά, ή τουλάχιστον έτσι πιστεύαμε. Η περιγραφή μας ξεπέρασε, αλλά και δοκίμασε τις αντοχές
της συνείδησής μας.
Τόση επιστήμη, τόσες γνώσεις για την ανθρώπινη δύναμη και για τον ανθρώπινο οργανισμό, να καταναλώνονται για την εξόντωση του ανθρώπινου είδους!…..

4. Οι θάλαμοι αερίων

Στο Άουσβιτς, δημιουργήθηκε και δοκιμάστηκε ο πρώτος θάλαμος αερίων. Όπως μπορεί να δει κανείς ακόμα και σήμερα, οι κατασκευές που χρησιμοποιήθηκαν γι’ αυτό το σκοπό διακρίνονταν με ξεχωριστά καρτελάκια η μία από την άλλη. Ήταν γραμμένες σε όλες τις γλώσσες και μπορούσε κανείς να διαβάσει σ’ αυτές: «Μπάνια και απολύμανση». Το εσωτερικό των χώρων ήταν απολύτως εφάμιλλο με αντίστοιχους χώρους που στεγάζουν τις ντουζιέρες. Σ’ ένα πρώτο μεγάλο δωμάτιο, οι κρατούμενοι ξεντύνονταν και εναπόθεταν για διαλογή ρούχα και αποσκευές. Μετά, τροφοδοτούσαν τον καθένα με ένα είδος στρογγυλού σαπουνιού, που στο πάνω μέρος του καλυπτόταν από ένα λεπτό στρώμα αληθινό σαπούνι και από κάτω κρυβόταν, στην πραγματικότητα, μια πέτρα στην οποία ήταν χαραγμένο ένα νούμερο προοδευτικής αρίθμησης. Ελέγχοντας τον αριθμό στα υπολείμματα από τα σαπούνια – πέτρες είχαν αυτόματα τη δυνατότητα να γνωρίζουν τον αριθμό των ανθρώπων που, τελικά, εξολόθρευσαν. Μετά το μπάνιο, οι κρατούμενοι, από το απέναντι μεγάλο δωμάτιο, οδηγούνταν σε μια σειρά από τετράγωνα δωμάτια, χαμηλοτάβανα και με πλευρές μήκους τρία μέχρι πέντε μέτρα. Τους συνωθούσαν όλους μαζί -άντρες, γυναίκες και παιδιά- με τρόπο, ώστε να είναι στριμωγμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο. Έτσι, με τη ζεστασιά του ανθρώπινου σώματος και το θερμό αέρα που έβγαινε από τις σωληνώσεις, η θερμοκρασία ανέβαινε στους 27 βαθμούς μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Από τις σωληνώσεις, μετά, έπεφτε μια βροχή από μικρούς γαλάζιους κρυστάλλους του Zyklon B (κυανιούχο κάλιο). Αυτή η ουσία, γινόταν ατμός με την υγρασία και τη θερμοκρασία του χώρου και έτσι δημιουργείτο το δηλητηριώδες αέριο. Η όλη «επιχείρηση» ολοκληρωνόταν μέσα σε επτά με δέκα λεπτά..

Αργότερα, η δημιουργία και λειτουργία θαλάμων αερίων θα επεκταθεί σε όλα τα κεντρικά στρατόπεδα, τα στρατόπεδα «διαλογής» ψυχών, και θα τεθούν σε καθεστώς πλήρους και μαζικής λειτουργίας. Στο Μαουτχάουζεν, τους τελευταίους μήνες πριν από την απελευθέρωση, εξολοθρεύονταν κάθε μέρα 500 με 700 ανθρώπινες ψυχές με αυτόν τον τρόπο των θαλάμων αερίων.

Αναφέρει ο Primo Levi, ένας από τους επιζώντες του Άουσβιτς, στο βιβλίο του, με τίτλο «Εάν αυτό είναι άνθρωπος»: «Σε λιγότερο από δέκα λεπτά, όλοι εμείς, άντρες υγιείς, συγκεντρωθήκαμε σε μια ομάδα. Τι συνέβη στους άλλους, στις γυναίκες, στα παιδιά, στους γέρους, εμείς δεν θα μπορούσαμε να το ξεκαθαρίσουμε ούτε τότε ούτε αργότερα: τους κατάπιε το σκοτάδι, η μαύρη νύχτα έτσι απλά και κυριολεκτικά. Σήμερα, όμως, γνωρίζουμε ότι σ’ αυτή τη βιαστική και με συνοπτικές διαδικασίες επιλογή, είχε κριθεί ο καθένας, αν μπορούσε να είναι χρήσιμος ή όχι για εργασία στο Ράιχ. Γνωρίζουμε ότι στα στρατόπεδα του Monovitz-Buna και του Birkenau, αντίστοιχα, από το δικό μας κονβόι, δεν εισήλθαν στο στρατόπεδο παρά μόνο 96 άντρες και 29 γυναίκες. Από όλους τους άλλους, και μιλάμε για έναν αριθμό μεγαλύτερο των 500 ανθρώπων, ούτε ένας δεν ήταν ζωντανός τρεις μέρες αργότερα. Ξέρουμε, επίσης, ότι δεν τηρούσαν πάντα αυτό το κριτήριο, του διαχωρισμού σε ικανούς και ανίκανους για εργασία. Εναλλακτικά, υιοθετούσαν, συχνά, ένα πιο απλό σύστημα: άνοιγαν διάπλατα τις πόρτες των βαγονιών και από τις δυο πλευρές, χωρίς προειδοποιήσεις ούτε οδηγίες προς τους νεοαφιχθέντες. Έμπαιναν και παρέμεναν στο στρατόπεδο αυτοί τυχαία κατέβαιναν από τη μια πλευρά των βαγονιών. Οι άλλοι, που στην τύχη κατέβαιναν από την άλλη πλευρά, οδηγούνταν στους θαλάμους αερίων.»

Δραματική περιήγηση στους χώρους του μαρτυρίου. Όποιος θα ήθελε να σχηματίσει κάποια εικόνα, μπορεί να ανοίξει τον παρακάτω σύνδεσμο. Δεν είναι, δυστυχώς, στα ελληνικά.

Η πρώτη και η τελευταία λεία: παπούτσια.
.
Η πρώτη και η τελευταία λεία: . λινά υφάσματα.
.
Η πρώτη και η τελευταία λεία: . ρούχα ..
.
Η πρώτη και η τελευταία λεία: . πινέλα για ξύρισμα ..
.
Η πρώτη και η τελευταία λεία: . βούρτσες και οδοντόβουρτσες ..
.
Η πρώτη και η τελευταία λεία: . γυαλιά ..
.
Η πρώτη και η τελευταία λεία: . δαχτυλίδια και βέρες ..
.
Η πρώτη και η τελευταία λεία: . ορθοπεδικά μέλη ..
.
Μαλλιά ανθρώπων, για να χρησιμοποιηθούν από εργοστάσια για την κατασκευή υφασμάτων και στρωμάτων [!!!!....]
.
Μόνο ο θάνατος μπορεί να φέρει την ανάπαυση.
Η αυτοκτονία είναι η μόνη οδός που οδηγεί στην απελευθέρωση
.
.
Έτοιμος για το κρεματόριο.
.
Επιλεγμένος για το θάλαμο αερίων
.
Το κυανιούχο ποτάσιο [κάλιο], το αέριο που χρησιμοποιούσαν στους θαλάμους αερίων
.
Το «σαπούνι»
Μετά την «επίσκεψη» στους θαλάμους αερίων
Μετά την «επίσκεψη» στους θαλάμους αερίων
.
Ο χώρος και τα σκεύη για την κατασκευή του σαπουνιού
.
Η «πρώτη ύλη» για την κατασκευή του σαπουνιού
.
Νεκρός από πείνα
Τεχνική για το «φούρνισμα» των ανθρώπινων σωμάτων
.
Τεχνική για το «φούρνισμα» των ανθρώπινων σωμάτων
Υπολείμματα από τους φούρνους, που προορίζονταν να γίνουν λίπασμα για τις καλλιέργειες στα χωράφια και τους αγρούς
[Για άλλη μια φορά, να το πούμε: τίποτα δεν πάει χαμένο, αφού πια χάθηκε η ζωή μας.]
Περιττεύουν τα σχόλια..
Αισθάνομαι τη φρίκη να με κυριεύει.
Τι να πεις μπροστά σ’ αυτό το θέαμα;;;;
.
Οι φούρνοι δεν προλαβαίνουν πια να αποτεφρώνουν
[για λόγους υγιεινής;!...]
Σωροί από νεκρούς σε κοινούς τάφους
.
Στη διάρκεια των μετακινήσεων για την εκκένωση των χώρων, πολλοί πέθαναν μέσα στα ερμητικά σφραγισμένα βαγόνια
.
Είσοδος στο θάλαμο αερίων
.
Μία αμερικανική αποστολή επισκέπτεται ένα στρατόπεδο, μετά την απελευθέρωση
.
Ο Αϊζενχάουερ μπροστά στα αποτελέσματα μιας τερατώδους εξόντωσης
.

Το βιβλίο προέρχεται από το Αρχείο Παληοτάκη και η απόπειρα μετάφρασης έγινε από τον ίδιο τον Παληοτάκη.

Εάν επιθυμείτε να διαβάσετε το πρωτότυπο κείμενο στα ιταλικά, παρακαλούμε πατήστε δίπλα

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Ο Μίκης από τη Ζάτουνα – Αρχείο 3

Παρασκευή, Αύγουστος 11th, 2017

Η επιστολή αυτή γράφτηκε από τον Μίκη – όπως δηλώνεται και στο τέλος της – στη Ζάτουνα, κάπου στα τέλη του 1968.
Ο Μίκης εξόριστος στην όμορφη Ζάτουνα, στα δύσκολα Αρκαδικά βουνά. Τότε εκρίθησαν “κατάλληλα” τα αρκαδικά χωριά ως τόπος εξορίας και απομόνωσης. Άσχετα αν ο Μίκης κατόρθωσε με την πνευματικότητα, τη δημιουργικότητα και την ανθρωπιά του να κερδίσει την αγάπη και την εκτίμηση των λιγοστών, τότε, κατοίκων αλλά και των πολλών προσωπικών φρουρών του.
Τα δύσκολα χρόνια της Δικτατορίας βρίσκονταν στο οδυνηρό ξεκίνημά τους. Οι εξόριστοι, οι βασανισμένοι, οι φυλακισμένοι, οι νεκροί όλο και πλήθαιναν. Και η πλειοψηφία όλο και βυθιζόταν στην άγνοια και στη λήθη. Μέχρι η πλειοψηφία να συνειδητοποιήσει τη λαίλαπα που είχε ενσκήψει.
Η επιστολή αυτή προς τον Ούθαντ, Γ.Γ. του Ο.Η.Ε. τότε, είχε ως στόχο την κινητοποίηση προσώπων, παραγόντων, θεσμών και Κοινής Γνώμης για το σκοτάδι που βασίλευε στην Ελλάδα.
Μέσα από την προσωπική του περίπτωση, την αναγνωρισιμότητά του, παρουσίαζε το αποτρόπαιο πρόσωπο των χουντικών.
Η επιστολή αυτή – μέσα από τα χέρια έμπιστου και αγαπημένου προσώπου του ευρύτερου οικογενειακού περιβάλλοντος, με μεθόδους μυστικότητας, έφτασε στα χέρια του Γιάννη Θεοδωράκη, του αδελφού του Μίκη, μετά στα δικά μου, στην INDESIT, και, μέσα από άλλες “υπόγειες” διαδρομές, στην Ιταλία και από εκεί ξεκινούσε ο δρόμος για τους τελικούς αποδέκτες.
Μη φανταστείτε ότι η διακίνηση του χειρογράφου ήταν εύκολη υπόθεση. Ούτε καν χαρτί δεν επιτρεπόταν να έχει στη διάθεσή του. Πρόσφορα ήταν τα εσωτερικά χαρτιά που κάλυπταν τα τσιγάρα στα πακέτα. Ούτε το κείμενο διακινείτο ολόκληρο σ’ ένα σημείο. Και οι “κρύπτες” που επινοούσε – κυρίως η Μυρτώ – ήταν πολλές: οι βάτες των σακακιών, τα κουμπιά, που ήταν επενδεδυμένα με ύφασμα, και μέσα κρύβανε σημειώματα πάσης φύσεως, αλλά και άλλα σημεία κρίνονταν πρόσφορα – κατά περίπτωση – προκειμένου να διακινηθούν πληροφορίες, διακηρύξεις, αγωνίες….
Ένα από αυτά είναι κι αυτό που δημοσιεύω σήμερα και το κρατούσα στο αρχείο μου. Δεν ήταν εξαιρετικά εύκολη η ανάγνωση του χειρογράφου, τόσα χρόνια μετά, και σε τόση απόσταση από τα μαύρα αυτά χρόνια και τους αγώνες μας.
Ελπίζω να μην πρόδωσα τα γραφόμενα του Μίκη και να αποκρυπτογράφησα όλες τις λέξεις.
Παραδίδω το κείμενο της επιστολής αυτής του Μίκη στους μελετητές του “Μέλλοντός” μας.

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΑΠΟ ΤΗ ΖΑΤΟΥΝΑ ΑΡΚΑΔΙΑΣ ΟΤΑΝ Ο ΜΙΚΗΣ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΝ ΕΞΟΡΙΣΤΟΙ ΑΠΟ ΤΟ 1968.
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΥΤΟ ΒΓΗΚΕ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΚΑΙ ΕΣΤΑΛΗ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ, ΣΤΟΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΕΘΝΩΝ (Ο.Η.Ε.) ΣΤΟΝ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΟΥΘΑΝΤ.

Προς τον Ούθαντ – ΟΗΕ. Από τον μακρινό τόπο της εξορίας μου παρακολουθώ τις προσπάθειές σας για την εδραίωση της παγκοσμίου Ειρήνης και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Βέβαιος ότι απευθύνομαι προς έναν αληθινό φίλο του Ανθρώπου και ειλικρινή υπερασπιστή του ανθρώπινου πολιτισμού, επιθυμώ να σας εκθέσω μια περίπτωση, τη δική μου, σαν ένα δείγμα ποδοπάτησης τόσο του ανθρωπίνου πνεύματος όσον και αυτού του ίδιου του Ανθρώπου στη σημερινή Ελλάδα.

Είμαι συνθέτης συμφωνικής και λαϊκής μουσικής. Από την ηλικία των 15 ετών, δηλαδή επί τριάντα περίπου έτη, ασχολούμαι με τη σύνθεση ενός μουσικού έργου που περιλαμβάνει περί τα δέκα συμφωνικά έργα, δύο ορατόρια, μία Λαϊκή όπερα, τρία Μπαλέτα, μουσική για Αρχαίες τραγωδίες, μουσικές υποκρούσεις σε κινηματογραφικές ταινίες καθώς και πλέον από διακόσια λαϊκά τραγούδια. Κατά το 1962 υπήρξα ιδρυτής και διευθυντής της Μικρής Ορχήστρας Αθηνών και κατά το 1966 της Δημοτικής Συμφωνικής Πειραιώς.
Με το συγκρότημά μου της λαϊκής μουσικής έδωσα (μεταξύ του 1960 – 1967) εκατοντάδες συναυλίες που παρακολούθησαν εκατοντάδες χιλιάδες ακροατών σε δεκάδες χώρες. Τα τραγούδια και εν γένει η μουσική μου κυκλοφόρησε και κυκλοφορεί στις περισσότερες χώρες της γης, σε εκατοντάδες εκδόσεων και σε πολλά εκατομμύρια αντιτύπων. Στη χώρα μου οι πωλήσεις των δίσκων μου έφθαναν το 40% της εγχώριας παραγωγής.
Θεωρώ ως το υψηλότερο επίτευγμα τη μελοποίηση ποιημάτων των μεγαλύτερων σύγχρονων Ελλήνων ποιητών, των οποίων το έργο έγινε κατ’ αυτόν τον τρόπο γνωστό και αγαπητό σε ευρύτατες λαϊκές μάζες.
Συνέδεσα τη ζωή και το έργο μου με την καλλιτεχνική και εν γένει πολιτιστική αναγέννηση της πατρίδος μου και νομίζω ότι στον τομέα αυτό η Ελλάδα είχε να παρουσιάσει, στο πρόσφατο παρελθόν, θεαματικά επιτεύγματα. Διότι η Ελληνική Κουλτούρα, βασιζόμενη στα ισχυρότερα Εθνικά στοιχεία και παραδόσεις, κατέστη ζωντανός παράγων στην ανάπτυξη του λαού μας, συμπαραστάτης στους καθημερινούς του αγώνες και ιδεώδες για ένα Αύριο καλύτερο και περισσότερο ανθρώπινο.

Ελπίζω ότι τα στοιχεία αυτά σας έδωσαν μία μικρή έστω εικόνα για το έργο μου όσον και γενικότερα για τη θέση μου μέσα στη σύγχρονη πολιτιστική ζωή της Ελλάδος.

Για να συμπληρώσω τον ανωτέρω πίνακα οφείλω να προσθέσω ότι απόρροια της πολιτιστικής αναγεννητικής δράσης μου υπήρξε η εκλογή μου ως Βουλευτού Πειραιώς. Πολιτικώς ανήκα στο κόμμα της «Ελληνικής Δημοκρατικής Αριστεράς» (Ε.Δ.Α.). Ένα μήνα μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967, δια της υπ’ αριθμ. 18 διαταγής του Αρχηγού του ΓΕΣ, το νέο καθεστώς απαγόρευσε το σύνολο του έργου μου, το οποίο έκτοτε εξακολουθεί να παραμένει απαγορευμένο. Πωλήσεις, ανταλλαγή ή κατοχή έργων μου καθώς επίσης εκτελέσεις είτε ακροάσεις (δημοσία ή κατ’ ιδίαν) της μουσικής μου, τιμωρούνται από τον ισχύοντα στρατιωτικό νόμο. Έτσι, δεκάδες Ελλήνων πολιτών τιμωρήθηκαν από τα Έκτακτα Στρατοδικεία διότι κατείχαν δίσκους μου είτε διότι τραγουδούσαν ή απλώς άκουγαν τραγούδια μου. Σ’ εμένα φυσικά απαγορεύεται η συνέχιση του δημιουργικού μου έργου. Εξάλλου, όπως σας ανέφερα ήδη, ευρίσκομαι απομονωμένος εν μέσω των Αρκαδικών βουνών και με δεκάδες φρουρών γύρω μου. Όμως και σε ολόκληρο τον Ελληνικό λαό απαγορεύεται το σύνολον μίας δημιουργικής εργασίας τριάντα ετών που, όπως σας είπα ήδη, φιλοδοξούσε να έχει τη σφραγίδα της Ελληνικότητας και να είναι ωφέλιμη στον τόπο μου.

Γνωρίζω ότι ζούμε σε περίοδο μεγάλης τραγωδίας για το σύνολο της ανθρωπότητας. Σε μια περίοδο κατά την οποία συνάνθρωποί μας εξακολουθούν να αλληλοφονεύονται είτε να πεθαίνουν από έλλειψη τροφής. Ενώ, αλλού, βασανίζονται ή κλείνονται σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως κάτω από την σκιά της Ακροπόλεως.

Μέσα εις αυτές τις συνθήκες, τι μπορεί να αντιπροσωπεύει μια περίπτωση διώξεως του ανθρωπίνου πνεύματος και δημιουργίας, όπως η δική μου. Θέλω να ελπίζω ότι είκοσι και πλέον αιώνες ανθρωπίνου πολιτισμού έχουν πείσει, τουλάχιστον ένα μεγάλο τμήμα της Ανθρωπότητας, ότι η πνευματική δολοφονία των πολιτικών αντιπάλων ενός καθεστώτος αποτελεί έγκλημα εξίσου ειδεχθές και απαράδεκτο όσο και η φυσική τους εξόντωση.

Για το 1969 εύχομαι ειρήνη στον κόσμο και ευόδωση όλων των ανθρωπιστικών σας προσπαθειών.

Μετά Τιμής
Μίκης

ΖΑΤΟΥΝΑ ΑΡΚΑΔΙΑΣ
ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ 1968

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Ο υψηλότατος Μίκης

Τετάρτη, Αύγουστος 9th, 2017

Ένα κείμενο του Νότη Μαυρουδή για τον Μίκη τάραξε τα βαλτωμένα νερά του Αυγούστου. Το βρήκαμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το επιβεβαιώσαμε και αναζητώντας το στην προσωπική σελίδα του Νότη Μαυρουδή.
Ήταν ένα δυνατό χαστούκι. Μια συναισθηματική έγερση. Μια φωνή δύναμης και βαθιάς εκτίμησης και αγάπης.
Είχε κυριαρχήσει η φράση του Μίκη πως είναι πλήρης ημερών.
Ο Νότης “αποκατέστησε” τη θλίψη που είχε κατακαθίσει στις ψυχές. Δεν είναι εύκολη η αποδοχή πως ο Μίκης είναι “γέροντας”, πως ο Μίκης ολοκλήρωσε την πορεία του, πως είναι “πλήρης ημερών”. Είναι απλώς 92 χρόνων. Δημιουργός. Που συνεχίζει να μας εκπλήσσει, να κινητοποιεί τη συνείδηση και τη σκέψη.
Προσυπογράφοντας το κείμενό του και εκφράζοντας την ελπίδα να το διαβάσει και ο Μίκης το αναδημοσιεύουμε και εμείς.

Παληοτάκης

Ο υψηλότατος Μίκης

Όταν νιώθω τη διάθεση να αναφερθώ στον Μίκη Θεοδωράκη, ομολογώ πως αισθάνομαι ένα δέος και μια αμηχανία, λόγω προσωπικότητας, λόγω έργου, λόγω ηλικίας…
Είναι πάμπολλες οι σκέψεις που με περιτριγυρίζουν. Μόνο και μόνο το γεγονός ότι, η αναφορά στο όνομά του, περικλείει ένα χρονικό διάστημα εβδομήντα (70) χρόνων εμβληματικής δημιουργικής πράξης, με ξεπερνάει… Και δεν είναι μόνο η μουσική του παρουσία. Αγώνες, κατά την Κατοχή, για την απελευθέρωση, εναντίον της χούντας, αγώνες για τη δημοκρατία, για το ελληνικό τραγούδι… Ένας συνεχής αγώνας που άφησε το δικό του προσωπικό αποτύπωμα στον πολιτισμό και την πολιτική, που έσπρωξε τη χώρα προς μια διαφορετική οπτική καταφέρνοντας να συνδέσει παγκοσμίως το τραγούδι του με τα αιτήματα εκείνων που αγωνίστηκαν κατά τη διάρκεια της μετεμφυλιακής περιόδου, αλλά και κατά τη διάρκεια της χούντας, προβάλλοντας τα αιτήματα για δημοκρατία στην Ελλάδα.
Δεν έχω την πρόθεση εδώ να καταγράψω πράγματα τα οποία είναι ευρέως γνωστά. Η επιθυμία μου, να γράψω για τον Μίκη, γεννήθηκε από την συγκίνηση που μου προκάλεσαν τα λεγόμενά του, κατά την παρουσίαση, την τελευταία μέρα τού Μαρτίου (31/3/2017), του βιβλίου του «Μονόλογοι στο Λυκαυγές» (εκδ. Ιανός). Εκεί, ο υψηλότατος, από πάσης απόψεως (έτσι μ’ αρέσει να τον λέω), με το δικό του σκωπτικό ύφος, εκμυστηρεύτηκε λόγια αληθινά που μόνο γενναίοι άνθρωποι τολμούν να πουν:
«Είμαι αυτό που λένε “πλήρης ημερών”. Άσε που είμαι πεισιθάνατος. Αν και μέχρι τώρα συνήθως οι βασανιστές μου ήταν αυτοί που δεν ήθελαν με τίποτα να πεθάνω, γιατί καταλάβαιναν πως νεκρός θα ήμουν πολύ πιο επικίνδυνος. Πάντως, τώρα, στα 92 μου προκαλώ τον Χάρο να έρθει να δούμε ποιος θα αντέξει περισσότερο στο χορό και το τραγούδι.» (Εφημερίδα των Συντακτών)
Ομολογώ πως δεν είναι εύκολο να ακούς τέτοιες κουβέντες από τον υψηλότατο αυτόν άνθρωπό μας. Είναι η ζωντανή ψυχή ολόκληρης τής μεταπολεμικής εποχής μας. Είναι το πιο ζωντανό πολιτισμικό μας αγαθό και ο Δημιουργός (με δ κεφαλαίο) που με το έργο του μπόλιασε όχι μόνο τη χώρα, αλλά ολόκληρο το έθνος. Την καλλιέργεια τής νεοελληνικής αισθητικής. Μαζί με τον Μάνο Χατζιδάκι ρίξανε μπετά και σιδεριές, ώστε να χτιστεί εκεί πάνω το οικοδόμημα τής ενσυνείδητης μεταπολεμικής ελπίδας και ανάτασης.
Κατάφεραν και συγκέντρωσαν και οι δυο, μνήμες, ασπρόμαυρες φωτογραφίες, εικόνες και εποχές μιας Ελλάδας, μιας πατρίδας κατακερματισμένης, εμφυλιακής, προσφυγικής, διαλυμένης, δίχως πυξίδα, με μόνη «περιουσία» το δημοτικό τραγούδι, το ρεμπέτικο, τους ποιητές του ’30 και την ανάγκη του κόσμου να οραματίζεται έναν κόσμο καλύτερο, πήραν λοιπόν όλα αυτά τα στοιχεία και με την ευφυΐα, τη γνώση και το πληθωρικό τους ταλέντο μάς τροφοδότησαν με ψυχική και πνευματική τροφή που θα συντροφεύουν αυτόν τον τόπο στο διηνεκές… Ο υψηλότατος, θα θέλαμε να είναι εδώ. Να γράφει, να ιστορεί, να διηγείται τις παραμυθίες του, να ξαναζωντανεύει το παρελθόν και τις μνήμες.
Ο τίτλος του βιβλίου του, όπως είπαμε είναι: «Μονόλογοι στο Λυκαυγές»! Μονόλογοι στο ξημέρωμα δηλαδή και για να μην βάψουμε την όποια μας εντύπωση με τα χρώματα τής ανατολής, έρχεται να συμπληρώσει, στον επίλογο τού βιβλίου, την ακόλουθη φράση: «Δεν υπάρχει αμφιβολία. Αυτό είναι το τελευταίο μου βιβλίο!». Αναφέρεται στο κεράκι που τρεμοσβήνει… Στο λυκόφως μιας έντονης και δυναμικής προσωπικότητας που, για πρώτη φορά, αναφέρεται συνειδητά στον Χάρο και τον καλεί «να αναμετρηθούμε», όπως τονίζει με εκείνο το Θεοδωρακικό μειδίαμα και τα μισόκλειστα ονειροπόλα μάτια του… Αυτός ο τεράστιος, με τα τόσα δώρα που μας προσέφερε, ο δεμένος μ’ αυτά τα χώματα, τα βουνά και τις θάλασσες, τους πολίτες, τον αέρα, τις ιδέες, τις ιδεολογίες, που πάντα τον απασχολούσαν, τις κομματικές αγκυλώσεις που πάντα τις κατακεραύνωνε και με τις οποίες κονταροχτυπήθηκε, τις αμφιταλαντεύσεις του μεταξύ κομμουνισμού, υπαρκτού και αστικής δημοκρατίας, που πάντα τον έφερναν σε κατάσταση αναγκαίας επανατοποθέτησης…
Καλέ μου Μίκη, πόσο ανθρώπινα συμπεριφέρθηκες σε όλη σου τη ζωή, αφού εσύ, ένας τόσο χαρισματικός και πνευματικός πολίτης, βρέθηκες στην ίδια δεξαμενή με τόσους χιλιάδες άλλους, οι οποίοι παλέψανε και παλεύουν να κατανοήσουν (να κατανοήσουμε) με ποια πλευρά τής Αριστεράς θα πρέπει να ταχθούμε, για να ευδοκιμήσουν επιτέλους τόσες ιδέες, τόσοι αγώνες, τόσο πνευματικό υλικό, τόση θυσία, τόσο αίμα, για να γίνουν λίπασμα οι τόσες ήττες…

«Είμαι πλήρης ημερών» μας λέει ο υψηλότατος. Ποιος το ορίζει αυτό; Τι «ήχο» περιέχουν αυτές οι λέξεις; Ποιος τις λέει; Σε ποιους απευθύνεται; Ποιος… ανακοινώνει την αναχώρησή του; Βάζω τα ερωτήματα αυτά για να υπερασπιστώ την άποψη που λέει πως, εντάξει, όλοι θα ολοκληρώσουμε τον κύκλο τής ζωής. Αναπόφευκτο και αναπότρεπτο. Ο ενενηνταδυάχρονος όμως Μίκης, μού έχει δημιουργήσει προ πολλού την αίσθηση και την αντίληψη πως είναι κάτι σαν… αθάνατος! Δυσκολεύομαι να αποδεχτώ πως μπορεί να θεωρηθεί ως «πλήρης ημερών», ο συγκεκριμένος άνθρωπος. Έχω αντιληφθεί πως κανένας δεν μπορεί να τον εκλάβει ως «γέροντα». Ως τώρα δεν το έχω διαβάσει και ακούσει από πουθενά! Όλοι είμαστε παρασυρμένοι από την ατέλειωτη ενέργεια τού πάντα σκεπτόμενου, υψηλότατου φίλου μας. Ήταν και είναι, ο Μίκης! Ένας σύγχρονος λαϊκός ήρωας, που τον αντιμετωπίζω κάπως και σαν… πατέρα. Δεν υπερβάλλω. Στη νεότητά μου, τα τραγούδια του εισχώρησαν και εγκαταστάθηκαν ολοκληρωτικά στην ψυχή μου. Έγινε πρότυπό μου, μαζί με τον Χατζιδάκι. Ο Μάνος βέβαια, συναντήθηκε με μια αρρώστια που τον οδήγησε στο επέκεινα, μετά από 69 χρόνια ζωής, αλλά, απ’ την άλλη, ποιος μπορεί να τον υπολογίζει ως απόντα; Ο Μίκης χρησιμοποίησε φράσεις και λέξεις που υπάρχουν βεβαίως, αλλά πώς μπορούμε να συμφιλιωθούμε εμείς με το «είμαι πλήρης ημερών», που είπε; Πώς, αυτός ο λαός, ο ελληνισμός ολόκληρος, θα αποδεχθεί πως το προσδόκιμο ζωής τού Μίκη έχει ξεπεραστεί;
Είμαι από τους τυχερούς ανθρώπους που τον γνώρισαν και συνομίλησαν πολλές φορές μαζί του. Οι μουσικές του και τα τραγούδια του συνέβαλλαν κατά πολύ στη μουσική μου διαμόρφωση. Δεν μπορώ, δεν θέλω, μια Ελλάδα δίχως την παρουσία του. Θα είναι, τότε, μια πληγωμένη, ακρωτηριασμένη χώρα, με τον ελληνισμό να αναζητά επίμονα αντικαταστάτη. Και τέτοιες αντικαταστάσεις δεν μπορούν να γίνουν εύκολα. Η αναπλήρωση τού κενού Χατζιδάκι, για παράδειγμα, δεν έχει έρθει ακόμα…

Ο υψηλότατος Μίκης δεν θα μας αλλάξει την ανάγκη να τον περικλείουμε για πάντα στη νόηση και την ψυχή μας. Κάτι τέτοιες δηλώσεις από τον ίδιο που υπονοούν επικείμενη αναχώρηση ή και διακοπή δράσης, μας προκαλούν μόνο θλίψη και στεναχώρια…

Νότης Μαυρουδής

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog