Το blog των Λαμπράκηδων

Η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη

Μάιος 23rd, 2017

«Στις 22 Μαΐου 1963, ο Γρηγόρης Λαμπράκης, 51 ετών, υφηγητής της ιατρικής, βαλκανιονίκης, μαχητικός ειρηνιστής και ανεξάρτητος βουλευτής της Αριστεράς, δολοφονήθηκε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, με την εναρμονισμένη δράση του κράτους, του παρακράτους και του υποκόσμου.»

Η αλήθεια είναι ότι η καρδιά του κράτησε μέχρι τις 27 του Μάη, οπότε και επήλθε το οριστικό τέλος, ο θάνατος του αγωνιστή Λαμπράκη.

«Κατά τις εκατό ώρες του ψυχορραγήματος του Γρηγόρη Λαμπράκη στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, ο ελληνικός λαός ξεπέρασε τους φόβους που του καλλιεργούσε μεθοδικά επί 15 χρόνια η συνδυασμένη δράση των ορατών (συνταγματικών) και των αόρατων (εξω-συνταγματικών) κέντρων εξουσίας: Της αμερικανικής πρεσβείας, του υποτελούς ελληνικού κράτους και του παρακράτους.»

Αξιοποιώντας το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου για την υπόθεση του Γρηγόρη Λαμπράκη, απομονώνουμε αποσπάσματα που έχουν να κάνουν, κυρίως, με τις συνθήκες της δολοφονίας.

Η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη πυροδότησε εσωτερικές πολιτικές διεργασίες. Η ελληνική κοινωνία συνειδητοποίησε ότι μπορούσε να διεκδικήσει κάποια στοιχειώδη δικαιώματα στη ζωή και την ελευθερία.

«Οι πρωταγωνιστές του κράτους και του παρακράτους, που δολοφόνησαν τον Γρηγόρη Λαμπράκη, είχαν δύο κοινά χαρακτηριστικά που καθόριζαν το βαθμό της ομοιότητας και της αλληλεξάρτησής τους:

1) Όλοι τους σχεδόν είχαν σταδιοδρομήσει στο κλίμα του δοσιλογισμού: Είχαν υπηρετήσει τους κατακτητές και διασώθηκαν από τις ποινικές και ηθικές συνέπειες της προδοσίας τους μόνο χάρη στο γεγονός ότι με ευθύνη των ξένων δυνάμεων και του ελληνικού πολιτικού κόσμου, η Ελλάδα σύρθηκε σ’ έναν ανθρωποβόρο εμφύλιο πόλεμο, απ’ τον οποίο αναδείχθηκε η αμερικανοκρατία ως κυρίαρχο στοιχείο στο διακανονισμό των υποθέσεων του τόπου. Κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα, να είναι δικαιωμένο αφ’ εαυτού οτιδήποτε γινόταν στο όνομα του αντικομουνισμού.

2) Όλοι τους είχαν αναγάγει την εθνικοφροσύνη σε χρυσοφόρα δραστηριότητα, η οποία τους επέτρεπε να μεταμορφώνουν το προδοτικό και δοσιλογικό παρελθόν τους σε ύψιστη εθνική προσφορά και δια του επαγγελματικού αντικομουνισμού, να διασφαλίζουν τα προς το ζην και να μετέχουν στη νομή της εξουσίας σε διάφορα επίπεδα.»

Πολλοί πριν από τον Λαμπράκη – και περισσότεροι μετά από τη δική του θυσία – «εμωλωπίσθησαν»!!!!, όπως αναφέρει το κυβερνητικό ανακοινωθέν στην αρχή του ντοκιμαντέρ.

Οι Λαμπράκηδες χάραξαν τη δική τους ιστορία για όσα χρόνια «επέτρεψε» η εξάρτηση και η διαπλοκή. «Εμωλωπίσθησαν» και πολλοί από αυτούς και από το οργανωμένο παρακράτος και το εξίσου οργανωμένο – στον τομέα αυτό – κράτος.

Τιμώντας και σήμερα τη μνήμη και την προσφορά του Γρηγόρη Λαμπράκη παρουσιάζουμε τα αποσπάσματα απ΄ το ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου και κλείνουμε με τα λόγια του Κλεάνθη Γρίβα: «Ο Γρηγόρης Λαμπράκης μένει από τότε στη συνείδηση ενός μεγάλου τμήματος του ελληνικού  λαού σαν το σύμβολο του αγώνα ενάντια στην οπισθοδρόμηση, την πολιτική φίμωση, το παλάτι και την εξάρτηση από την αμερικανοκρατία.   Σαν το εθνικό σύμβολο για τη Δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη.»

Παληοτάκης

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Ο Ισλανδός πρόεδρος

Μάιος 20th, 2017

Θα συνεχίσουμε και σήμερα με μια ανάρτηση από το παρελθόν και μια δημόσια επιστολή προς τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας μας, κ. Παπούλια. Μήπως όμως  θα πρέπει να τη διαβάσει και ο σημερινός μας Πρόεδρος; Γιατί δυστυχώς οδηγούμαστε σε ένα ακόμη σκληρό Μνημόνιο, το πρώτο της Αριστεράς, και ούτε σ’ αυτό αλλά ούτε και στα προηγούμενα έχει υπάρξει αντίδραση από την εκάστοτε Προεδρεία της Δημοκρατίας. Ο πρώτος πολίτης της χώρας μας, ο εκάστοτε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, και σήμερα ο κ. Προκόπης Παυλόπουλος, ξέρουμε πως έχει περιορισμένες αρμοδιότητες. Η σημερινή Προεδρεία έχει σταθεί με αξιοπρέπεια σε πολλά άλλα ζητήματα, εθνικά, κοινωνικά και πολιτικά. Θα επιθυμούσαμε ο θεσμός αυτός, που εκφράζει την ενότητα όλων των Ελλήνων – ακόμα κι αν υπογράψει – να διατυπώσει έστω τον προβληματισμό για το πού οδηγούμαστε…. να κάνει μια παρέμβαση ενωτική, συμφιλιωτική, που να μαλακώσει το εμφυλιοπολεμικό κλίμα που βιώνουμε κάθε φορά όταν ανοίγει τις πόρτες το Κοινοβούλιο για να ακούσουμε τη “γνώμη” που εκφράζουν οι “εκλεγμένοι μας”….

Παληοτάκης

«Θα σας πληρώσουμε ό,τι δανειστούμε, αλλά υπό ένα όρο: δε θα πειραχθούν οι μισθοί, οι συντάξεις και τα κοινωνικά προγράμματα, γιατί είμαστε μια σκανδιναβική σοσιαλιστική κοινωνία και σκοπός μας είναι η ευημερία του πολίτη και όχι τα κέρδη των τραπεζών».

Ο Ισλανδός πρόεδρος

Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον.

Προς τον κ. Παπούλια: Είστε πρόεδρος της Δημοκρατίας;
Αν είχα τη δύναμη θα προτιμούσα ως πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας όχι εσάς αλλά τον Ισλανδό πρόεδρο, τον Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον. Μπορεί να καυχιόμαστε ότι εμείς γεννήσαμε τη δημοκρατία, αλλά πάει καιρός πια που δεν έχουμε συγγένεια μαζί της. Όταν το ισλανδικό Κοινοβούλιο ενέκρινε κάποιο νόμο παρόμοιο με το Μνημόνιο 1 και στάλθηκε για επικύρωση στον πρόεδρο της δημοκρατίας, αυτός ενεργοποίησε το μόνο δικαίωμα που είχε, όπως κι εσείς: δεν το υπέγραψε και κάλεσε το λαό σε δημοψήφισμα. Ήταν η πρώτη φορά που έγινε δημοψήφισμα στη χώρα αυτή. Η εξήγηση ήταν σαφής: «Δε μπορώ εγώ ή οι λίγοι βουλευτές που ψήφισαν αυτό το νόμο να αναλάβω την ευθύνη να επικυρώσω ένα νόμο που θα επηρεάσει τη ζωή κάθε πολίτη της χώρας μου. Σε ένα τόσο σοβαρό θέμα μόνο ο λαός μπορεί να αποφασίσει».

Το δημοψήφισμα έγινε και ο λαός απέρριψε το νόμο. Δεν είχε άδικο: τρεις τράπεζες είχαν δανειστεί 80 δις ευρώ, ήτοι το δεκαπλάσιο από το Ακαθάριστο Εθνικό Εισόδημα της χώρας, είχαν χρεοκοπήσει και τώρα ζητούσαν από το λαό να πληρώσει τους δανειστές σε διάφορες χώρες.

Οι πολιτικοί άρχισαν νέες συνομιλίες με τους δανειστές και έφεραν τροποποιημένο σχέδιο στη Βουλή, κάτι σαν Μνημόνιο 2, το οποίο ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία και στάλθηκε στον πρόεδρο της Δημοκρατίας για επικύρωση. Και πάλι εκείνος είπε όχι και ζήτησε νέο δημοψήφισμα. Το επιχείρημά του ήταν σαφέστατο: «Στα μεγάλα θέματα δεν αποφασίζουν προσωρινοί ηγέτες, ηγέτης είναι ο λαός και αυτός θα αποφασίσει».Χρειάστηκε να κατεβεί στους δρόμους για να υπερασπιστεί τη θέση του ενάντια στη λυσσαλέα επίθεση των πολιτικών. Υπάρχουν βίντεο που δείχνουν τη σύζυγό του να αγκαλιάζει διαδηλωτές που η αστυνομία τους έχει πνίξει στα καπνογόνα. Ήταν ανένδοτος στις αρχές του: «Υπάρχουν χώρες πιο ισχυρές οικονομικά από μας, εμείς όμως δεν πρόκειται να βάλουμε το κέρδος πάνω από τη Δημοκρατία».

Στο νέο δημοψήφισμα ο λαός απέρριψε και το Μνημόνιο 2.
Ο πρόεδρος το πήγε  ακόμα πιο πέρα και ζήτησε αναθεώρηση του συντάγματος, μόνο που αυτή τη φορά η αναθεώρηση δε θα γινόταν από πολιτικούς αλλά από τον ίδιο το λαό. Το επιχείρημά του ήταν και πάλι ατράνταχτο: «Ο λαός είναι η υπέρτατη εξουσία, αυτός πρέπει να συντάξει το σύνταγμα». Έγιναν χιλιάδες συναντήσεις, στάλθηκαν άπειρα ηλεκτρονικά μηνύματα και η λαϊκή επιτροπή κατέληξε σε μια μορφή του συντάγματος που φυσικά δεν είχε ούτε παραγραφές, ούτε ασυλίες και ούτε φοροαπαλλαγές για τους πολιτικούς. Δεν έχει γίνει ακόμα δημοψήφισμα για το σύνταγμα, καθώς οι πολιτικοί παλεύουν με κάθε μέσο να το καθυστερήσουν, αλλά δε θα το πετύχουν για πολύ.

Σε κάποια στιγμή χρειάστηκε να καλέσουν το ΔΝΤ για βοήθεια, αλλά υπό ένα όρο:«Θα σας πληρώσουμε ό,τι δανειστούμε, αλλά υπό ένα όρο: δε θα πειραχθούν οι μισθοί, οι συντάξεις και τα κοινωνικά προγράμματα, γιατί είμαστε μια σκανδιναβική σοσιαλιστική κοινωνία και σκοπός μας είναι η ευημερία του πολίτη και όχι τα κέρδη των τραπεζών». Ούτε κεραμίδα να έπεφτε στα κεφάλια των αρμόδιων του ΔΝΤ, αλλά τελικά το δέχτηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία του ταμείου, γιατί κατάλαβαν ότι δεν έχουν να κάνουν με άτομα όπως —- (δε χρειάζεται να αναφέρω ονόματα).
Αλλά ο πρόεδρος μιας δημοκρατίας δε σταμάτησε εκεί: ζήτησε να γίνει έλεγχος στα οικονομικά όλων των πολιτικών και πολλοί από αυτούς αντιμετωπίζουν τον πέλεκυ της δικαιοσύνης, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του πρωθυπουργού. Η έκθεση της αδέσμευτης επιτροπής έφτασε τις 2,500 σελίδες και χρειάστηκαν 45 συνεχείς ώρες για να διαβαστεί από καλλιτέχνες, συγγραφείς, απλούς πολίτες σε κεντρικό σημείο της πρωτεύουσας.

Και το συμπέρασμα ήταν σαφές: δεν ευθύνεται ο λαός για όσα έκαναν οι πολιτικοί οι οποίοι εκλέχτηκαν λέγοντας τα αντίθετα από όσα υποσχέθηκαν.

Τρία χρόνια μετά η Ισλανδία αρχίζει να βγαίνει από την κρίση, στην Ελλάδα μας λένε ότι θα χρειαστούν δεκαετίες και  αν….

Και κάτι ακόμα: ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ισλανδίας δεν το έκανε αυτό για να κρατηθεί στην καρέκλα. Πριν λίγες μέρες δήλωσε ότι δε θα είναι υποψήφιος για επόμενη θητεία. «Εκπλήρωσα το χρέος μου στο λαό μου» ήταν η λακωνική δήλωσή του (όχι δεν είπε αν ήταν και στην Εθνική Αντίσταση).

Μήπως κ. Παπούλια θάπρεπε να επισκεφθείτε τους Βίκινγκς της Ισλανδίας για να πάρετε κάποια μαθήματα δημοκρατίας; Μήπως αυτοί που έτρωγαν βελανίδια όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες τώρα ξέρουν καλύτερα τι σημαίνει δημοκρατία ενώ εσείς την ευτελίζετε – ουσιαστικά μια πράξη αιμομιξίας — στη χώρα που γεννήθηκε;

Και μια ακόμα δήλωση του Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον: «Έχω την σταθερή εντύπωση ότι τα κόμματα στη Βουλή δεν εκφράζουν αυτή την εποχή αντίστοιχη αναλογία στο λαό». Εσείς θα κάνατε ποτέ αυτή τη δήλωση, που είναι πασιφανής σε κάθε Έλληνα πολίτη;

Θα ήθελα να σας δω δίπλα στον Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον. Έτσι για να καταλάβω τι σημαίνει γίγαντας και τι νάνος Πρόεδρος της Δημοκρατίας….

Χρήστος Μαγγούτας

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog


ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ

Μάιος 11th, 2017

Και η σημερινή αναδημοσίευση αφορά ένα κείμενο που αναρτήσαμε το 2012, αλλά η πρώτη “εμφάνισή” του ανάγεται στην έντονη – πολιτικά και αγωνιστικά – χρονιά του 1964. Το θέμα του είναι η σχέση των Διανοουμένων με τη Δημοκρατία και η δύναμη που αυτοί έχουν να καθορίσουν τις εξελίξεις και να διαμορφώσουν συνειδήσεις, κυρίως αυτές των νέων.
Τώρα που τα ξαναδιαβάζω, ειλικρινά με εκπλήσσει πώς ήταν δυνατόν εγώ, ένας απλός άνθρωπος, να βλέπω τόσο μακριά και οι ηγεσίες μας να αδυνατούν να δουν “πέρα από τη μύτη τους”. Πιστεύετε ότι κάτι τέτοιο είναι δυνατόν; Είναι τόσο ανίκανες ή τόσο “υποταγμένες”;
Τελικά, εκείνα τα χρόνια ήμασταν πιο κοινωνικοποιημένοι, πιο πολιτικοποιημένοι, περισσότερο “ενημερωμένοι”. Το διαδίκτυο και τα ΜΜΕ που μας άνοιξαν τους ορίζοντες, που διευκόλυναν την ταχύτητα της επικοινωνίας, μάλλον το πέτυχαν σε βάρος της ποιότητας της επικοινωνίας και της ενημέρωσης.
Ίσως είναι καιρός να αναθεωρήσουμε αξίες και στάση, ποιότητα ζωής, να ξαναδούμε τη σχέση μας με την κοινωνία, την πολιτική, τους συνανθρώπους, τους φίλους…
Ακολουθεί η ανάρτηση του 2012.

Παληοτάκης

Το Μάη του 1964, είχα ασχοληθεί με το θέμα της συμβολής των Διανοουμένων στη θεμελίωση και το δυνάμωμα της Δημοκρατίας. Το ξαναδιάβασα και βρήκα ότι εξακολουθεί να είναι δραματικά επίκαιρο σήμερα.
Οι άνθρωποι του πνεύματος, στα δύσκολα χρόνια που διανύει η πατρίδα μας, οφείλουν να μη μένουν σιωπηλοί, να μην εξαντλούν το ρόλο τους σε μια θέση στη λίστα επικρατείας ή στα ψηφοδέλτια ως «κράχτες», να μην περιοριστούν στα ωραία λόγια, που όμως δε φτάνουν στα αυτιά αυτών που πρέπει να τα ακούσουν έτσι, ώστε να αναθαρρήσουν, να αγωνιστούν, να πατήσουν στέρεα στα πόδια και να αναζητήσουν το δρόμο τους μέσα σ’ αυτή τη σκοτεινιά που μας κυκλώνει.
Παραθέτω το κείμενο, που τότε είχα συντάξει, επεμβαίνοντας ελάχιστα – κυρίως στη γλώσσα.

«Ο πολιτικός αγώνας των διανοουμένων -ιδιαιτέρως αυτών που βρίσκονται στις επαρχίες και οι οποίοι επιθυμούν, πράγματι, να διασώσουν την ελευθερία τους- δεν συνίσταται μόνο στην προσπάθεια να καταστήσουν τους συμπολίτες τους ευαίσθητους στη γοητεία αυτής της ελευθερίας.
Αν θέλουν, λοιπόν, να διατηρήσουν την ελευθερία τους, πρέπει να πάψουν να είναι οι απρόσιτοι φιλόσοφοι και να μετατραπούν σε δασκάλους, χωρίς να διστάζουν να έρθουν σε επαφή και να ζήσουν με τις λαϊκές μάζες, και ιδιαίτερα με τα νιάτα που ανεμοδέρνονται από την «Αμερικανοποιημένη Γλυκιά Ζωή» της μοντέρνας εποχής.

Η Δημοκρατία είναι πρώτα απ’ όλα ΠΙΣΤΗ στην τελειοποίηση της ανθρώπινης φύσης και συνεπώς η διάδοση της κουλτούρας στη δημοκρατία έχει σαφή ανθρωπιστική κατεύθυνση.
Όλες οι θεωρίες περί «εκλεκτών» και «αρχηγών» είναι αντιδημοκρατικές, γιατί περιέχουν ιδέες ότι μόνο λίγοι είναι άξιοι να κατορθώσουν εκείνο που οι πολλοί δεν μπόρεσαν.
Η έννοια της Δημοκρατίας ήταν και είναι πάντα συνδεδεμένη με την έννοια της προόδου. Επομένως, οι ξεκάθαρες δημοκρατικές σκέψεις είναι το καλύτερο μέσο για την ανοικοδόμηση της συνολικής ευτυχίας, που θεμελιώνεται αποκλειστικά στον άνθρωπο.
Οι διανοούμενοι δεν πρέπει να ξεχνούν πως είναι οι φυσικοί φορείς διαμέσου των οποίων μπορεί να πραγματοποιηθεί η προοδευτική βελτίωση του ανθρώπου. Αυτή η συνεχής βελτίωση του ανθρώπου είναι και η ασφαλέστερη εγγύηση της ελευθερίας.
Οι αληθινοί δημοκράτες διανοούμενοι πρέπει να θεωρούν ως βασικό σκοπό τους το να καταστήσουν τη σημερινή νέα γενιά ικανή να παραλάβει -από τη γενιά της Αντίστασης- τη σκυτάλη της προοδευτικής επαναστατικής εξέλιξης. Συνακόλουθα, οφείλουν να την οδηγήσουν σταθερά και σίγουρα προς τα εμπρός.
Είναι καιρός, πλέον, όλοι οι αληθινοί δημοκράτες διανοούμενοι να αναλάβουν και πρακτική δουλειά. Να αναλάβουν την ορθή και προοδευτική διαπαιδαγώγηση της νεολαίας και των λαϊκών μαζών, διότι η Δημοκρατία έχει -στην εποχή μας- ένα βαθύ κοινωνικό περιεχόμενο. Οφείλει να γίνει, και στην Ελλάδα, “Δημοκρατία του εργαζόμενου λαού”.»

Αυτά έγραφα τότε. Κάποια, ίσως, φαίνονται απλοϊκά σήμερα, που όλα έχουν πάρει ρυθμούς ταχύτητας του φωτός, σε σχέση με τη δεκαετία του ‘60.
Όσο, όμως, κι αν τρέχει η τεχνολογία, οι αξίες παραμένουν σταθερές, τα κοινωνικά προβλήματα πολλαπλασιάζονται, η μοναξιά βαθαίνει, οι πνευματικοί άνθρωποι σωπαίνουν και οι νέοι μάς ψάχνουν και δεν μας βρίσκουν.
Στο τέλος, θα μας βρουν, αλλά δεν θα μας αναγνωρίσουν… Και θα μας αγνοήσουν, στην καλύτερη των περιπτώσεων.
Διανοούμενοι, αναλάβετε δράση – υπάρχει ακόμη πεδίο δράσης λαμπρό. Δεν έχουν «μολυνθεί» ακόμη όλοι οι χώροι. Υπάρχουν κάποιοι χώροι πάντα πρόσφοροι για το λόγο και την παρουσία και τη δράση σας: τα σχολεία, τα Πανεπιστήμια, τα στέκια των νέων, τα τηλεοπτικά παράθυρα, όπου θα πρέπει ο λόγος σας να είναι καταγγελτικός και οι προτάσεις σας συγκεκριμένες, ακόμη κι αν σας «κόβουν», ακόμη κι αν δεν σας ξανακαλούν!…
Δεν μπορούν να σας εμποδίσουν να αφήσετε το δικό σας αποτύπωμα στις καρδιές, στα αυτιά και στο μυαλό όσων σας ακούσουν. Και το δικό σας αποτύπωμα θα είναι βαθύ και μακράς διαρκείας. Αρκεί εσείς να το θελήσετε και να αναδυθείτε ξανά στην αιχμή των γενομένων, να βρεθείτε ξανά μπροστά από τα γεγονότα, όπως ταιριάζει, άλλωστε, στο ανάστημά σας…

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

«Μαζί τα φάγαμε, μαζί τα κλέψαμε».

Μάιος 6th, 2017

Ξεκινάμε σήμερα ένα νέο κύκλο αναρτήσεων στο blog μας. Θα αναδημοσιεύουμε επιλεγμένα κείμενα από τότε που ξεκινήσαμε την προσπάθεια στο blog των Λαμπράκηδων, για τα οποία έχουμε την ισχυρή πεποίθηση ότι παραμένουν επίκαιρα. Θα τολμούσαμε να ισχυριστούμε ότι κάποια ίσως είναι και προφητικά.

Μία από τις πρώτες αναρτήσεις μας, από αυτές που θεωρούμε προφητικές, είναι και αυτή που δημοσιεύσαμε στις 7 Απριλίου του 2012. Λίγο μετά τη «ρήση», την τόσο «φιλοσοφημένη», του Θεόδωρου Πάγκαλου ότι «μαζί τα φάγαμε». Είχε, τότε, προκαλέσει πολλές συζητήσεις, έντονες αντιδράσεις, συχνά δικαιολογημένη οργή.

Το δικό μας το blog δεν πήρε μέρος στην οργισμένη – δικαιολογημένα – επίθεση. Προτίμησε την οδό της ενδοσκόπησης και της παρουσίασης προτάσεων, ενδεχόμενων λύσεων σε όσα νιώθαμε πως θα ακολουθούσαν με μορφή λαίλαπας.

Από τότε, πέρασαν περίπου 5 χρόνια. Ήδη διανύουμε το δεύτερο χρόνο μιας Αριστερής διακυβέρνησης, όποιες κι αν είναι οι ενστάσεις που διατυπώνονται για τον «αριστερό» χαρακτήρα της πολιτικής της. Πολλές από τις διαπιστώσεις ή τις σκέψεις που διατυπώνονταν στις 7 του Απρίλη του 2012 μοιάζουν να επαληθεύονται, συχνά με τραγικό τρόπο. Ίσως, τότε, κάποιοι να αντιμετώπιζαν τα γραφόμενά μας με καχυποψία, ίσως με ειρωνεία, άλλοι μας θεωρούσαν ουτοπικούς.

Όμως εγώ νοιώθω πως εξακολουθώ να είμαι «γνήσιο παιδί» του Μίκη, παρά τα χρόνια που πέρασαν και τα οποία αλλοίωσαν συνειδήσεις. Έτσι κι ο Μίκης, ένα από τα πολλά «ταλέντα» που είχε ήταν η ικανότητα να κάνει προβολή της σκέψης και των αναλύσεων και προτάσεών του στο μέλλον. Να διαβλέπει, να «μυρίζεται» τις εξελίξεις μέσα από μικρά σημάδια, τα οποία οι περισσότεροι αδυνατούσαν να τα αξιολογήσουν. Στο ελάχιστο, ίσως, συγκριτικά με τον Μίκη, διατηρώ – έτσι πιστεύω τουλάχιστον – κι εγώ την «κασσανδρική» ικανότητα να βλέπω μέσα από τις πυκνές γραμμές των γεγονότων, που συχνά θολώνουν την καθαρή ματιά. Κι εγώ, σαν την Κασσάνδρα, πολλοί φίλοι και γνωστοί ισχυρίζονται πως βλέπω συνέχεια τα επικίνδυνα να πλησιάζουν. Και, φυσικά, οι περισσότεροι δεν με πιστεύουν… Αυτή η ικανότητα, βέβαια, δεν είναι κανένα έμφυτο χάρισμα. Είναι αποτέλεσμα των σπουδών μου στη Σχολή Γκράμσι, στην Ιταλία, αλλά και όλης της εμπειρίας που αποκτήθηκε, έκτοτε, στα διάφορα πόστα από τα οποία προσέφερα τον εαυτό μου και τις υπηρεσίες μου.

Τότε που η προσπάθειά μας στο blog ήταν στις αρχές της δεν είχαμε την ίδια απήχηση που υπάρχει τώρα με τους χιλιάδες επισκεπτών καθημερινά. Έτσι είναι ευκαιρία να διαβάσουν τις αναρτήσεις μας περισσότεροι ακόμη.

Εξάλλου, οι συνθήκες σήμερα πιστεύουμε ότι είναι πιο ώριμες, ώστε το κείμενο που ακολουθεί – αλλά και οι επόμενες αναρτήσεις μας – να διαβαστεί με μια ματιά πιο ώριμη, με στάση πιο υπεύθυνη μετά από όσα έχουμε υπομείνει ως Λαός τα τελευταία αυτά χρόνια της επιτροπείας, της κηδεμονίας.

Ο Λαός μας οφείλει να πάρει τις σωστές αποφάσεις για το μέλλον του. Οι περιστάσεις που ζούμε, τα γεγονότα που γίνονται όλο και πιο απειλητικά θα πρέπει να μας οδηγήσουν όχι στην παραίτηση αλλά στον αγώνα για περισσότερη Ανεξαρτησία, για αναζήτηση φιλικών συμμαχιών, για ώριμη αξιολόγηση των όσων συμβαίνουν.

Η επαγρύπνησή μας οφείλει να είναι συνεχής, γιατί ο κίνδυνος ενός πυρηνικού λάθους, ενός ολέθριου πυρηνικού πολέμου ξαναχτυπάει τις πόρτες μας, πιθανόν πολύ κοντά μας, στα Βαλκάνια.

Ξαναδιαβάζουμε, λοιπόν. Ποτέ δεν χάνουμε, όταν επανερχόμαστε και επανελέγχουμε τη ματιά και τη σκέψη μας.

Παληοτάκης

Αυτά που πρόκειται να γράψω είναι από αυτά που δύσκολα ομολογούνται, και ακόμη δυσκολότερα γράφονται. Θα το αποτολμήσω να αποτυπώσω τις σκέψεις και τις αγωνίες μου. Ο μόνος τρόπος για να επιβιώσουμε, κάπως υποφερτά, ως έθνος – που μέρα με τη μέρα χάνει όχι μόνο την αξιοπρέπειά του αλλά και την εθνική κυριαρχία του – είναι να κατέβουμε στις πλατείες και στους δρόμους και να κάνουμε αισθητή την παρουσία μας για δέκα, είκοσι, σαράντα μέρες. Να κατέβουμε όλοι, ακόμη και τα σκυλιά μας, ενωμένοι σαν μια γροθιά. Όλος ο ενεργός πληθυσμός.

Αστοί και αγρότες, που κινδυνεύουν σήμερα περισσότερο από τους αστούς. Μ’ αυτό τον τρόπο, θα καταφέρουμε όχι μόνο να αναστείλουμε όλες τις καθημερινές κρατικές λειτουργίες, αλλά θα εκβιάσουμε και την Ε.Ε., ώστε να αναγκαστεί να μας δώσει τα χρήματα που χρειαζόμαστε, για να βγούμε μια και καλή από το χρέος, που θα μας βασανίζει 20/30 χρόνια ακόμα. Τα χρήματα αυτά, μάλιστα, πρέπει να μας τα παράσχουν άτοκα και χωρίς να υποθηκεύσουμε την εθνική ανεξαρτησία μας. Μόνο έτσι θα απαλλαγούμε από το Δ.Ν.Τ., όχι μόνο εμείς οι Έλληνες, ένας στην ουσία άξιος και περήφανος λαός, αλλά ολόκληρη η Ε.Ε.
Η Ε.Ε. οφείλει, με κάθε τρόπο, να ασκήσει πίεση στη Γερμανία, ώστε να την εξαναγκάσει να πληρώσει επιτέλους τα 74 δις που μας χρωστάει από την περίοδο 1940-1944. Αυτά τα χρήματα, αν και πέρασαν 65 χρόνια, δεν τα έχουμε διεκδικήσει σθεναρά, παρά μόνο σαν ζητιάνοι, που ούτε καν απλώνουν το χέρι.
Το Δ.Ν.Τ. προετοιμάζει το έδαφος, με καταπληκτική μαεστρία και σκοπιμότητα, ώστε να καταστραφεί ο κοινωνικός ιστός με τέτοιο τρόπο, που το μηνιαίο εισόδημα του ενεργού πληθυσμού να κατρακυλήσει στα 300-900 ευρώ για όλους. Παράλληλα, το τραπεζικό σύστημα μεθοδεύει, ώστε σε 1 χρόνο ή κάτι παραπάνω, να δεσμεύσει τις καταθέσεις μας δίνοντάς μας κάθε μήνα λίγα ψίχουλα. Γνωρίζουμε ότι το Δ.Ν.Τ. δανείζει, όπως δάνειζαν τόσα χρόνια και οι Τράπεζες με τις πιστωτικές κάρτες.

Οφείλουμε όλοι, και περισσότερο οι νεολαίοι μας «με τα τρύπια πορτοφόλια» – για να προσαρμόσουμε το στίχο του Ελύτη από το «Άξιον εστί» – να απαιτήσουμε, ακόμα και με ακραίες ενέργειες, να προσαχθούν στη Δικαιοσύνη όλοι οι υπεύθυνοι για τις λοβιτούρες, τις λαμογιές, που έκαναν σε βάρος του φορολογούμενου Ελληνικού λαού. Να λογοδοτήσουν και τα κόμματα ως φορείς και οργανισμοί. Είναι εξίσου υπεύθυνα, και αυτά που εναλλάσσονται στην εξουσία και όσα δεν ύψωσαν αρκετά το ανάστημά τους.

Το ΠΑΣΟΚ κουβαλάει τις ευθύνες του από τον καιρό του Κοσκωτά ακόμη, τις συνέχισε με τον Σημίτη και τους Ολυμπιακούς αγώνες μέχρι τη Siemens. Συνεπικουρούσαν σε κλοπή και κακοδιοίκηση οι κυβερνήσεις της Ν.Δ. συνεχίζοντας και ενισχύοντας ό,τι ξεκίνησε το ΠΑΣΟΚ, οξύνοντας τα προβλήματα και βαθαίνοντας το ΧΑΟΣ.

Να πάνε όλοι τους φυλακή, ίσως μερικοί να εκτίσουν και ισόβια κάθειρξη, όπως οι χουντικοί. Αυτοί μας ταλαιπώρησαν 7 χρόνια.

Το Δ.Ν.Τ. προγραμματίζει την καταδυνάστευσή μας για πολλές δεκαετίες.
Πρέπει να απαλλαγούμε μια και καλή από τα μέχρι σήμερα κομματικά σχήματα: Αριστερά, Δεξιά, Ακροδεξιά. Κανένας κομματικός μηχανισμός δεν έχει ελαφρυντικό, όπως και ένας απλός πολίτης, όταν αγοράζει ένα κλεμμένο προϊόν. Είναι συνυπεύθυνοι παρά το ότι δεν κυβέρνησαν. Εγώ, τουλάχιστον, έχω περισσότερες απαιτήσεις από τα αριστερά κόμματα, που και την πολιτική και την ιστορική πείρα διαθέτουν και τη δύναμη και την ιδεολογία να αντιδράσουν. Και μη μου πουν ότι δεν ήξεραν το πρόβλημα του χρέους από χρόνια!!! Αν δεν το ήξεραν, τι να πω! Αν το ήξεραν, πάλι τα ίδια λάθη θα κάνουμε; Ξεχάσαμε εμφυλίους, δικτατορία, κλπ; Τίποτα δεν διδασκόμαστε από την ιστορία και τον πόνο μας;
Πρέπει να απαλλαγούμε, το συντομότερο, από τη σημερινή Κυβέρνηση (2012), που προετοίμασε το κλίμα για την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας μας. Ως πότε θα ανεχόμαστε να βλέπουμε συνανθρώπους μας, συγγενείς μας να χάνουν τα πάντα – δουλειά, σπίτια, οικόπεδα, χωράφια – και τελικά και την ίδια τη ζωή τους, αφού τους τα έκλεψαν όλα οι Τράπεζες και μεγαλοκαρχαρίες της παγκοσμιοποίησης;
Μας έχουν αποχαυνώσει, μας εκπαίδευσαν να μην αντιστεκόμαστε. Να πεθαίνουμε αποδεχόμενοι τη φτώχια και τη μιζέρια μας, ότι αυτό μας αξίζει γιατί «μαζί τα φάγαμε μαζί τα κλέψαμε».

Για το λόγο αυτό μας γεμίζουν και μας ποτίζουν ναρκωτικά. Το κέντρο της Αθήνας έχει γίνει κέντρο ελεύθερης διακίνησης ναρκωτικών. Ακόμη και ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός, προς τιμή του, κατήγγειλε αυτή την πραγματικότητα. Η κατάσταση αυτή συμφέρει – και άρα τη στηρίζουν – όχι μόνο η Κυβέρνηση αλλά και δημοσιογράφοι – φερέφωνα, ιδιωτικά κανάλια και τα συμφέροντά τους, πολιτικοί κάθε προέλευσης, μεγαλοδικηγόροι, βιομήχανοι, εφοπλιστές. Πολλοί απ’ αυτούς ίσως να έχουν και στενές επαφές με τους εμπόρους ναρκωτικών. Σε λίγο καιρό, οι άνεργοι στη χώρα μας θα ξεπεράσουν το 1.000.000 (αυτός ο αριθμός έχει πια ξεπεραστεί κατά πολύ).

Να δούμε τι θα σκεφτόμαστε τότε. Θα είναι όμως αργά, πολύ αργά. Δεν είναι μόνο η ανεργία που θα σκιάσει την ομαλή πορεία της δημοκρατίας μας. Είναι και η Μέρκελ, που μαζί με τους Τούρκους επιδιώκουν να ελέγξουν τα πετρέλαια του Αιγαίου. Η Γερμανία ελπίζει ότι έτσι θα κερδίσει τον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο, οικονομικό αυτή τη φορά. Δεν κατάφεραν να κερδίσουν τον 1ο και τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο με τα όπλα, συνετρίβησαν, και συντελέσαμε σημαντικά και εμείς ως λαός. Καιρός να κινηθούμε, καιρός να δούμε, καιρός να πονέσουμε και να αντιδράσουμε στον πόνο, καιρός να βγούμε από το λήθαργό μας, καιρός να δούμε το μέλλον των παιδιών μας και των εγγονών μας. Αυτή η τόσο αναγκαία και άλλο τόσο δύσκολη ΑΝΑΤΡΟΠΗ επαφίεται για μια ακόμη φορά στον πατριωτισμό των Ελλήνων, όπως το καθορίζει, με το άρθρο 114, το Σύνταγμά μας.

Επαφίεται στους νέους μας, στη γενιά των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Ίσως ήρθε ο καιρός να δημιουργήσουν το δικό τους ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, αυτό του Διαδικτύου. Ίσως να έχουν ξεκινήσει κιόλας αυτή την ανατροπή κι εμείς, οι μεγαλύτεροι, να μην την έχουμε καν ψυλλιαστεί, όπως κάποτε και πάντοτε οι μεγαλύτεροι δεν παίρνουν χαμπάρι απ’ όσα ετοιμάζουν οι νεότεροι.

Σπάστε την οικονομική δικτατορία, αν θέλετε να ζήσετε με κάποια σχετική αξιοπρέπεια. Εμείς οι σαραντάρηδες, οι πενηντάρηδες, οι εξηντάρηδες και βάλε έχουμε σχεδόν ξοφλήσει -ή λογαριάστε μας ξοφλημένους- για να ξεμπλοκαριστείτε από τα χρέη και το χρέος μας, για να απαλλαγείτε από τις ενοχές σας απέναντί μας. Και μην έχετε απορία ποιος θα κυβερνήσει αυτόν τον ρημαδότοπο. Θα βρεθούν οι νέοι που έχουν και αρετή και τόλμη, και γνώση και δύναμη, για να μας κυβερνήσουν σωστά και τίμια, μαζί με ελάχιστους πυλώνες, που στέκονται όρθιοι και ακμαίοι σαν βράχοι.

Μια επιστολή ήθελα να γράψω. Η αγανάκτηση κυριάρχησε. Η οργή μου ξεχείλισε. Αλλά ο φόβος δεν μπορεί να μας φιμώσει. Δεν μπορούν να μας πείσουν ότι εμείς φταίμε, ότι είμαστε εξίσου συνυπεύθυνοι, ότι όσα μας πλασάρουν είναι μονόδρομος. Ποτέ δεν είναι μόνο ένας ο δρόμος. Αν κάτι τέτοιο ισχυρίζονται, ίσως βρουν μπροστά τους και απέναντί τους ένα δρόμο λαό, μια θάλασσα λαό, χιλιάδες ανθρώπων που δεν θα τους πιστεύουν και δεν θα τους αποδέχονται πλέον. Θα τους πετάξουν εκεί που τους αξίζει. Ας διεκδικήσουμε, τουλάχιστον, ό,τι αξίζει στο λαό μας. Είμαστε περήφανοι. Δεν είμαστε κλέφτες και κάφροι. Να το αποδείξουμε.

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Ελληνικό Στρατιωτικό Κοιμητήριο του Ριτσιόνε Ιταλίας

Απρίλιος 27th, 2017

Στην Ιταλία, σε κάποιες από τις πολλές επισκέψεις μου, επισκέφτηκα ένα καταπληκτικό νεκροταφείο, στο Ριτσιόνε της Ιταλίας, αφιερωμένο στους Έλληνες Πεσόντες της Μάχης του Ρίμινι (14-21 Σεπτεμβρίου 1944).

Το θεώρησα μεγάλη τιμή ως Έλληνας που υπήρχε κάτι τέτοιο. Και, μιας και αρκετές φορές το χρόνο πήγαινα στην Ιταλία για να δώ την οικογένειά μου, η οποία κατοικούσε σε ένα τουριστικό προάστιο, στη Σενιγκάλια, σε μια από τις επισκέψεις μου, αποφάσισα να πάρω και την κόρη μου μαζί, για να το δει και να καταθέσουμε ένα στεφάνι στη μνήμη των πεσόντων Ελλήνων. Τα στεφάνια συνεχίστηκαν σε πολλές επισκέψεις αλλά χωρίς την κόρη μου. Πόσα τέτοια στεφάνια κατέθεσε η πατρίδα μας, και ιδιαιτέρως τα δυο τελευταία χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ;

Παληοτάκης

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Διήμερο του ΜΑΧΩΜΕ

Απρίλιος 24th, 2017

Δημοσιεύουμε την αφίσα για το Θεωρητικό και Πολιτιστικό Διήμερο που διοργανώνεται από τη ΜΑΧΩΜΕ, στις 26 και 27 Απριλίου, με θέματα:
1. “Η επικαιρότητα των Ιδεών του Μαρξ στην Ανάλυση του Σύγχρονου Καπιταλισμού” και
2. Η Εργατική Τάξη και το Λαϊκό Τραγούδι”.

Καλούμε και τους δικούς μας φίλους και αναγνώστες να τιμήσουν την εκδήλωση με την παρουσία τους.

Παληοτάκης

Η εκδήλωση θα λάβει χώρα στην οδό Αγίου Κωνσταντίνου και Γερανίου 7, στην Ομόνοια, στον 1ο όροφο.

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Η Γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας του Κώστα Λάμπου

Απρίλιος 19th, 2017

Σήμερα αποφασίσαμε να παρουσιάσουμε και να ενημερώσουμε τους αναγνώστες μας για το καινούργιο βιβλίο του φίλου του blog των Λαμπράκηδων, του Κώστα Λάμπου, που έχει εκδοθεί από τις εκδόσεις ΚΟΥΚΚΙΔΑ.
Παραθέτουμε μια περίληψη και τα περιεχόμενα του βιβλίου για να κεντρίσουμε το ενδιαφέρον των αναγνωστών μας.

Παληοτάκης

Η Γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας

(Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα βίας, εξουσίας, ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας)


Υπάρχουν λέξεις τοξικές και βιασμένες, έννοιες ταμπού, γλώσσες ευνουχισμένες που δεσμεύουν τον Νου και κοιμίζουν συνειδήσεις, για να υποτάξουν το υποκείμενο της ιστορίας και δημιουργό του πολιτισμού, τον εργαζόμενο άνθρωπο και να τον μετατρέψουν σε αντικείμενο των βιαστών της ιστορίας που την γράφουν οι εξουσιαστές, που κατά τον πατριάρχη του μανιακού καπιταλισμού, τον Ρότσιλντ, υποτίθεται ότι «εκτελούν το έργο του θεού», φυσικά για λογαριασμό τους. Λέξεις, έννοιες και γλώσσες που μας εντάσσουν σε προκατασκευασμένα σχήματα σκέψης, μύθους, ιδεολογήματα και συστήματα συμφερόντων που καταστρέφουν τη φαντασία, την περιέργεια, την αμφισβήτηση και την έρευνα για τη σχέση του Εγώ με το Εμείς, της κοινωνίας με τα μέλη της, της ανθρωπότητας με τη Βιόσφαιρα και το Σύμπαν. Σχήματα και συστήματα κλισέ για τον ευνουχισμό της σκέψης για τον στραγγαλισμό της αυτοπεποίθησης, του αυτοσεβασμού και της αξιοπρέπειάς μας, με σκοπό να μας καταστήσουν μοιρολάτρες, δούλους υποτιθέμενων θεών, για να μην κατανοούμε ότι με αυτόν τον τρόπο γινόμαστε δούλοι συνανθρώπων μας που πρόδωσαν την ανθρωποσύνη, την ανθρωπία τους και την κοινωνία που τους γέννησε, τους ανέθρεψε και τους φρόντισε.
Τέτοιες έννοιες, όπως λ. χ. τα κατηγορήματα: ‘οι νόμοι είναι δίκαιοι’, ‘οφείλουμε υπακοή στους νόμους’ ‘η ατομική ιδιοκτησία είναι ιερή’, ‘η ατομική ιδιοκτησία είναι φυσικό δικαίωμα’, η ατομική ιδιοκτησία είναι πηγή ασφάλειας και ελευθερίας’, ‘είμαστε όλοι ίσοι ενώπιον του θεού και των νόμων’ ‘ο θεός είναι ο δημιουργός μας’, ‘ο θεός είναι δίκαιος’, ‘ο θεός είναι μεγάλος’, η ‘αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι λαϊκή εξουσία’ ‘ο λαός είναι κυρίαρχος’, ‘πίστευε και μη ερεύνα’ και πολλά άλλα, τα οποία έχουν καταχρηστικά, εξαιτίας της άγνοιας, της βίας, της εξαπάτησης και της ‘εξ’ αποκαλύψεως αλήθειας’, καταγραφεί στη συνείδησή μας ως ‘αξιωματικές αλήθειες’ και ως ‘ηθικές αξίες’ ρυθμιστές της ζωής μας.
‘Αξιωματικές αλήθειες’ και ‘ηθικές αξίες’ που αρνούνται την επιστήμη, την ιερότητα της ζωής, την κοινωνική ισότητα, την ελευθερία και την ευτυχία γίνονται αναπόφευκτα αντικείμενο αμφισβήτησης, η οποία όμως ορίζεται ως ‘αμαρτία’, ως ‘παρέκκλιση από την κανονικότητα’, ως παραβατικότητα και ως ‘έγκλημα καθοσιώσεως’, με κατάληξη το στίγμα του ‘εχθρού του λαού και της τάξης’, την κοινωνική απομόνωση, την φυλακή, τον εγκλεισμό σε κάποια ‘λευκά κελιά’, σε κάποιο κολαστήριο: Μακρόνησο, Γκουαντάναμο, ή Γκουλάγκ και φυσικά την επίγεια και την υποτιθέμενη μεταθανάτια κόλαση. Όταν μάλιστα η αμφισβήτηση εκδηλώνεται ως κοινωνική δυσαρέσκεια και αναταραχή τότε επιστρατεύεται η ‘λογική των όπλων’ της εξουσίας και της καταστροφής, με τελικό όμως αποτέλεσμα, αργά ή γρήγορα, να πρυτανεύσει η λογική της ιστορίας και η βούληση της κοινωνίας που δίνει τέλος στη όποια τυραννία και κάνει το επόμενο βήμα προς τον πολιτισμό της αμεσοδημοκρατικής κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης, της οικονομίας των κοινών αγαθών και της κοινωνικής ισότητας.
Υπάρχει βέβαια και η εναλλακτική επιλογή, προσφορά των θρησκευτικών και εξουσιαστικών ιερατείων, όπως αυτή της μη-αμφισβήτησης τέτοιων κατηγορημάτων και η υποταγή στους σκοταδιστικούς κοινωνικούς προδότες-εξουσιαστές και στους εμπόρους θεών, πολέμων, ουσιών, ανοησιών και ψευδαισθήσεων, που οδηγεί ακόμα πολλούς στην ιδεολογική και στην κομματική οπαδοποίηση, ή/και στην θρησκοληψία, στον φονταμενταλισμό, στο τζιχάντ και στην σκοταδιστική-θρησκευτική ποιμνιοποίηση με κατάληξη τη σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Το δοκίμιο ‘Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας’ επιχειρεί να προσβάλει τα ταμπού, τα ιερά και τα όσια κάθε εξουσίας, να απομυθοποιήσει το ‘ιερό δισκοπότηρο’ του καπιταλισμού, την ατομική ιδιοκτησία και να φέρει στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου το πρόβλημα της οικονομικοκοινωνικής ανισότητας, που καταδικάζει την ανθρωπότητα να πορεύεται στην αυτοκαταστροφή μέσω της καπιταλιστικής παρακμής και βαρβαρότητας. Αυτή η μελέτη τολμά να αναμετρηθεί με την έλλειψη αντίστοιχων μελετών και να καλύψει ένα, καθόλου τυχαίο, κενό στη σχετική βιβλιογραφία και παρ’ όλα αυτά αποδείχνει πειστικά και τεκμηριωμένα ότι όλα τα αυταρχικά, αντιδημοκρατικά και εκμεταλλευτικά οικονομικοκοινωνικά συστήματα και ιδιαίτερα ο απάνθρωπος και καταστροφικός καπιταλισμός εδράζονται πάνω στον υποτιθέμενο ‘ιερό’ θεσμό της ατομικής ιδιοκτησίας, νόθο παιδί άγνοιας, σκοταδισμού, βίας και εξουσίας, ο οποίος γεννάει οικονομικές, κοινωνικές, περιφερειακές και εθνικές ανισότητες και συγκρούσεις που συνθλίβουν άτομα, οικογένειες, πόλεις και έθνη, οικονομίες, κοινωνίες και πολιτισμούς. Τέλος αυτή η ανάλυση επιβεβαιώνει την Λογική των Αιώνων και των Λαών και την αλήθεια των αγώνων ότι ο καπιταλισμός, όπως και κάθε προηγούμενο εκμεταλλευτικό οικονομικοκοινωνικό σύστημα και η ατομική ιδιοκτησία δεν είναι η μοίρα της ανθρωπότητας, γιατί:
· ‘Τα πάντα ρει και ουδέν μένει ως έχει’,
· Η πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα, την άμεση δημοκρατία και την αταξική κοινωνία συνεχίζεται μέχρι την τελική νίκη, και
· ‘Μέτρο όλων των πραγμάτων είναι ο άνθρωπος’.

Περιεχόμενα:

Πρόλογος του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου.
Σημείωμα του συγγραφέα.
Προμύθιο: Όσο βαραίνει η σκοτεινιά κι όσο ο Φόβος μένει…
Κεφάλαιο Α.: Η ατομική ιδιοκτησία ως έννοια και ως εξουσία: Για την έννοια, την καταγωγή και τη φύση της ατομικής ιδιοκτησίας. Ατομική ιδιοκτησία και άτομο. Ατομική ιδιοκτησία και οικογένεια. Ατομική ιδιοκτησία και οικονομία. Ατομική ιδιοκτησία και κοινωνία. Ατομική ιδιοκτησία, πολιτική και πολιτικά δικαιώματα. Ατομική ιδιοκτησία και πολιτισμός. Ατομική ιδιοκτησία και περιβάλλον. Ατομική ιδιοκτησία και Ηθική. Ατομική ιδιοκτησία και Δημοκρατία. Ατομική ιδιοκτησία, παγκοσμιοποίηση και τρομοκρατία. Ατομική ιδιοκτησία και ελευθερία.
Κεφάλαιο Β.: Η ιστορική εμφάνιση και η διαδρομή της ατομικής ιδιοκτησίας, Προϊστορικές, προ-ιδιοκτησιακές κοινωνίες. Προκαπιταλιστικές μορφές έγγειας ιδιοκτησίας. Η γέννηση της ατομικής ιδιοκτησίας και η Παγίδα του Σόλωνα. Οι μεταμορφώσεις της ατομικής ιδιοκτησίας. Η καπιταλιστική ατομική ιδιοκτησία. Η καπιταλιστική ατομική ιδιοκτησία ως ιδεολογία. Η καπιταλιστική ατομική ιδιοκτησία στην πράξη. Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα εμφύλιων και μεγάλων γεωπολιτικών συγκρούσεων. Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα παγκόσμιας συνομωσίας με στόχο τη Νέα Φασιστική Τάξη Πραγμάτων.
Κεφάλαιο Γ.: Περιοδολόγηση της ιστορίας της ιδιοκτησίας: Το στάδιο της ακτημοσύνης. Το στάδιο της κοινοκτημοσύνης. Το στάδιο της ατομικής ιδιοκτησίας. Η διαρκής διεκδίκηση της κοινοκτημοσύνης. Η Κομμούνα της Θεσσαλονίκης (1342-1350). Η Κομμούνα της Άνδρου (1822). Η Κομμούνα του Παρισιού (1871).
Κεφάλαιο Δ: Παρακμή και θάνατος των τεράτων και της ατομικής ιδιοκτησίας.
Επιμύθιο.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.
_____________
Έκδοση και Κεντρική διάθεση: ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Θεμιστοκλέους 37, 106 77 Αθήνα. Τηλ.: 210 3802644, E-mail: koukkida.edit@yahoo.gr. Σελίδες 274, Τιμή € 15.

«Στην ‘ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα εξουσίας ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας’, αναφέρεται το νέο δοκίμιο του Κώστα Λάμπου, συνεχίζοντας την αντισυμβατική του κριτική, που τόσο εύστοχα ανέλυσε στα προηγούμενα έργα του, για την εδραίωση του απόλυτου ατομικισμού στην τρίτη χριστιανική χιλιετία.
‘Κατ’ αυτήν την μεγάλη περίοδο’ γράφει, ‘της ανθρώπινης ιστορίας χωρίς ατομική ιδιοκτησία, που χρονολογείται με εκατοντάδες χιλιάδες ή και εκατομμύρια χρόνια, κατά την οποία το ανθρώπινο είδος εξελίχθηκε από αγελαίο τροφοσυλλεκτικό τετράποδο σε κοινωνικά σκεπτόμενο δίποδο και εξασφάλισε την επιβίωσή του, φαίνεται πως εκείνο που ενδιέφερε τα μέλη του δεν ήταν ο πλούτος, ως εξουσία του ενός σε βάρος των άλλων, αλλά η ασφαλέστερη ατομική και συλλογική επιβίωση και ευτυχία’.
Το βιβλίο διαβάζεται απνευστί και ο αναγνώστης ‘μορφώνεται’ με το πλήθος των αναφορών από κορυφαίους ανθρώπους του πνεύματος και των συγγενικών με το θέμα του ερευνητών, ενώ ο ταλαντούχος συγγραφέας, γνωρίζοντας την εκ των προτέρων κριτική που ενδεχομένως θα του ασκηθεί, έγκαιρα παίρνει τις αποστάσεις του από εκείνους οι οποίοι στις αρχές του 20ου αιώνα κατήργησαν μεν την ατομική ιδιοκτησία χωρίς να πετύχουν ούτε την ευτυχία ούτε την ευδαίμονη συλλογική επιβίωση.
Πολλές απορίες σας για το πώς έφτασε ο πλανήτης γη στη σημερινή οικονομική και περιβαλλοντική κρίση, θα απαντηθούν μέσα από τις σελίδες του εξαιρετικά επίκαιρου αυτού βιβλίου».
Αθήνα, Σεπτέμβρης 2016
Βασίλης Βασιλικός

«Το βιβλίο αυτό του Κώστα Λάμπου που κρατάτε στα χέρια σας, όπως και τα υπόλοιπα που έγραψε τα τελευταία χρόνια, διακρίνεται, πριν από όλα, για ένα αναμφισβήτητο και πολύ σημαντικό προσόν.
Ξαναγυρνάει τη συζήτηση στα πιο θεμελιώδη ζητήματα της κοινωνίας και του πολιτισμού μας, αυτά που επιδιώκεται λυσσωδώς στην εποχή μας να μη συζητιούνται, να θεωρούνται αυτονόητα και δεδομένα και ασφαλώς να μην τίθενται σε οποιαδήποτε αμφισβήτηση. Κεντρικό ανάμεσά τους ο θεσμός της Ατομικής Ιδιοκτησίας, ιδιαίτερα των μέσων παραγωγής, από τους βασικότερους της σημερινής κοινωνικής μας οργάνωσης και της κουλτούρας που την συνοδεύει».
Αθήνα Δεκέμβρης 2016
Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Στη διάρκεια μιας πυρκαγιάς στο δάσος, όλα τα ζώα τρέχουν να ξεφύγουν από τη φωτιά για να σωθούν εκτός από ένα πολύ μικρό αλλά πανέμορφο πουλάκι, το κολιμπρί το οποίο παίρνει με κάθε πέταγμά του στην πιο κοντινή πηγή όσο νερό χωράει στο ράμφος του και το ρίχνει στη φωτιά για να τη σβήσει. Τα άλλα ζώα κοιτάνε αμήχανα και φοβισμένα και προσπαθούν να το πείσουν για την επικινδυνότητα και τη ματαιότητα της πράξης του. Τότε το κολιμπρί τους απαντά: «Κάνω αυτό που μου αναλογεί, κι αν θέλετε να σωθείτε και να σωθεί και το κοινό μας σπίτι κάντε κι εσείς ό,τι σας αναλογεί».
Παλιά αφρικάνικη ιστορία

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Καλή Ανάσταση & Καλή Λευτεριά

Απρίλιος 15th, 2017

Κλείνουμε για τις διακοπές του Πάσχα.
Αν και προτιμάμε τη λέξη ΑΝΑΣΤΑΣΗ.
Και γι’ αυτό στέλνουμε σε όλους τους φίλους και συντρόφους τις ειλικρινείς ευχές μας για ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ αλλά κυρίως ΕΘΝΙΚΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ.
Πολύ θα θέλαμε να ευχηθούμε να πραγματοποιηθεί ό,τι ο καθένας επιθυμεί, αλλά είναι τόσοι που έχουν ανίερα σχέδια σε βάρος μας, σε βάρος της Ελλάδας αλλά και ολόκληρης της ανθρωπότητας με την καινούργια ιστορία των καταστροφικών πυρηνικών βομβών που ακούγεται από κάθε γωνιά του κόσμου….
Οπότε, να πραγματοποιηθεί ό,τι καλύτερο για την Ανθρωπότητα και τον Άνθρωπο!
Αυτή είναι η ευχή μας για τη φετινή Ανάσταση… και την περιμένουμε με μεγάλη αγωνία και προσδοκία.
Mακάρι!

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων

www.lamprakides.gr/blog

Η “απαγωγή” του Μίκη … οδηγεί σε γλέντι χαράς και ανακούφισης

Απρίλιος 13th, 2017

Η απελευθέρωση του Μίκη από τον διάσημο Γάλλο δημοσιογράφο Ζαν Ζακ Σερβάν Σρεμπέρ έγινε το 1968, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Τάκη Πανανίδη, του “αυτόπτη φωτομάρτυρα”, όπως αυτοπροσδιορίζεται στην έκδοση “Τα θρυλικά του ‘60-’65″, από τις εκδόσεις “Ντέφι”.  Ακριβή στοιχεία αδυνατεί η σημερινή μνήμη του Παληοτάκη να δώσει. Ο Σρεμπέρ ήρθε στην Αθήνα και ζήτησε από τον Παπαδόπουλο τον Παναγούλη. Αρνήθηκε αυτός και τότε ζήτησε την απελευθέρωση του Σάκη του Καράγιωργα. Ο Παπαδόπουλος αντιπρότεινε κάποιον που θα έσκαγε ως βόμβα στη Γαλλία. Τον Μίκη Θεοδωράκη. Ο Σρεμπέρ δέχτηκε με μεγάλη χαρά και σε μία ώρα τον είχαν φέρει στον Ωρωπό μαζί με την γυναίκα του Μυρτώ. Ο Σρεμπέρ ζήτησε από την Μυρτώ την συναίνεσή της στην απαγωγή του Μίκη και εκείνη απάντησε “μετά χαράς”. Την καθησύχασε λέγοντάς της ότι σε ένα μήνα, το αργότερο, ένα κότερο θα ερχόταν να την παραλάβει και να τη μεταφέρει στην Τουρκία, όπου με το ιδιωτικό του αεροπλάνο θα τη μετέφερε στη Γαλλία αυτή και τα δυο παιδιά της. Ο Σρεμπέρ πήρε τον Μίκη και φύγανε για το Παρίσι. Χιλιάδες Έλληνες και Γάλλοι τον περίμεναν στο αεροδρόμιο, όπου ο Σρεμπέρ του απαγόρευσε κάθε δήλωση στα μέσα ενημέρωσης και τον φυγάδευσε στο σπίτι του. Σε ένα μήνα, όπως είχε υποσχεθεί, έφερε και τη γυναίκα του Μίκη, τη Μυρτώ μαζί με τα παιδιά στη Γαλλία. Τη μέρα της φυγάδευσης του Μίκη στο Παρίσι διοργανώθηκε μια γιορτή απ’τον στενό κύκλο του Μίκη απ’όπου πάρθηκε και η φωτογραφία που απεικονίζεται παρακάτω. Για το γεγονός αυτό, της γιορτής για την “απελευθέρωση” του Μίκη, αναφέρει σχετικά ο φωτογράφος Πανανίδης, ο “αυτόπτης φωτομάρτυρας”:

“Ο γράφων (ο Πανανίδης) ήταν παρών και ακολούθησε με το αυτοκίνητό του, ένα SAAB, το κονβόι. Όταν φτάσαμε στο αεροδρόμιο, η Ασφάλεια που συνόδευε το αυτοκίνητο με τον Μίκη και τον Σρεμπέρ, δεν μου επέτρεψε (κατ’ εντολήν του Σρεμπέρ, όπως μου δήλωσαν) να φωτογραφίσω την αναχώρηση και τον μυστηριώδη αυτόν Γάλλο, που, αφού έγινε διάσημος για μια μέρα, μετά εξαφανίστηκε και δεν ξανακούστηκε, ούτε μίλησε μέχρι σήμερα για να φωτιστεί αυτή η αναχώρηση του Μίκη.

Τράβηξα για το σπίτι του Μίκη στη Νέα Σμύρνη. Κτυπώντας, άκουσα χαρούμενες φωνές. Μπαίνοντας μέσα, είδα την οικογένεια του Μίκη, τους στενούς του φίλους, τους δικηγόρους του, το υπηρετικό προσωπικό και άλλους, να γιορτάζουν την αναχώρηση του Μίκη, με καναπεδάκια και κουαντρό….”.

Ακολουθεί η επίμαχη φωτογραφία, όπου απεικονίζομαι κι εγώ, χαρούμενος εξίσου, καθώς ένιωθα πια πως ο Μίκης βρισκόταν σε πιο ασφαλή μονοπάτια και, έτσι, θα μπορουσε να οργανώσει και να αναπτύξει μηχανισμούς αντίστασης στο δικτατορικό καθεστώς.

Παληοτάκης

Στην φωτογραφία από αριστερά προς τα δεξιά απεικονίζονται:

Ο πεθερός του Μίκη, καθηγητής Αλτίνογλου. Η πεθερά του, Μαργαρίτα. Ο ηθοποιός και κουπάρος του (τον πάντρεψε με την Μυρτώ), Νότης Περγιάλης. Ο αείμνηστος οικονομικός δικηγόρος του Μίκη, Πάσχος. Ο πατέρας του Μίκη, Γιώργος. Η υπηρεσία, Μαρίνα. Η κόρη του, Μαργαρίτα. Ο πολιτικός δικηγόρος του Μίκη, Χριστόφορος Αργυρόπουλος. Ο γιος του, Γιώργος. Η γυναίκα του Μίκη, η Μυρτώ, με την αδερφή της κρατάνε τη σακούλα με τα υπάρχοντα του Μίκη. Ο αείμνηστος αδερφός του, ο Γιάννης Θεοδωράκης. Η κουμπάρα του, Διαμαντοπούλου. Η Νίτσα Λουλέ ( τότε σύζυγος του Γιάννη). Η γυναίκα του Περγιάλη και ο πιστός γραμματέας του Μίκη, Παληοτάκης.

Ο  Μίκης Θεοδωράκης επιστρέφει στην Ελλάδα με διαφορά μιας ημέρας από τον “Εθνάρχη” Κωνσταντίνο Καραμανλή. Υπάρχει, όμως, μια ακόμη μικρή διαφορά. Ο κόσμος που παρευρέθηκε στην άφιξη του Μίκη ήταν πολύ περισσότερος από αυτόν που υποδέχθηκε τον Καραμανλή. Σε όλη την πορεία του με το ανοικτό αυτοκίνητο που τον πήρε συνοδευόταν από τον Ανδρέα Λεντάκη και ο κόσμος στην άκρη του δρόμου ζητωκραύγαζε.

Η φωτογραφία με τους γονείς του Μίκη όταν κατέβηκε από το αεροπλάνο

Το σύμβολο του Αντιστασιακού Ελληνισμού κατά της χούντας, Μίκης δεν εκλέχθηκε ούτε καν βουλευτής, ενώ ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έγινε και “Εθνάρχης” και Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Η αιτία; …. Ένα είναι το κόμμα……..


Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων

www.lamprakides.gr/blog

Η “Βελανιδιά” μας είναι πάντα εδώ

Απρίλιος 5th, 2017

Σήμερα, μετά από καιρό, επιλέγουμε να αναδημοσιεύσουμε την τελευταία συνέντευξη του Μίκη Θεοδωράκη με αφορμή την έκδοση του καινούργιου του βιβλίου “Μονόλογοι στο Λυκαυγές”. Πρόκειται για την τελευταία συγγραφική απόπειρα του Μίκη. Μιλάμε για μια συνέντευξη ποταμό. Σίγουρα πολλά από όσα ανέφερε ο Μίκης δεν θα έγινε κατορθωτό να χωρέσουν στα λίγα μονόστηλα της εφημερίδας. Απ’ όσο τον ξέρω, ο Μίκης δεν σταματά την αφήγηση. Η μια ανάμνηση ανασύρει από τη μνήμη μια άλλη. Και, όσο για την πολιτική του άποψη, πάντα ακμαία και παρούσα, είναι καίρια όσο και επώδυνη για πολλούς.

Παραθέτουμε λοιπόν από το Πρώτο Θέμα, το οποίο πήρε την συνέντευξη από τον Μίκη:

Παληοτάκης

“Ο Έλληνας στα δύσκολα θα γίνει ραγιάς ή ήρωας”, δηλώνει ο γνωστός μουσικοσυνθέτης – Εξομολογείται ότι «όταν “φύγω” η Ακρόπολη θα μου λείψει περισσότερο» -

Δέκα ιστορίες από την ταραχώδη ζωή του

Οποιος έχει το προνόμιο να μπει έστω και μια φορά στο σπίτι του Μίκη Θεοδωράκη, παθαίνει ένα διπλό σοκ. Το πρώτο έρχεται από τη θέα του σαλονιού του. Το Ηρώδειο και η Ακρόπολη γεμίζουν σαν ζωντανός πίνακας τον έναν τοίχο από άκρη σε άκρη και αλλάζουν χρώματα ώρα με την ώρα – ανάλογα με το φως του ήλιου και το βάρος της συννεφιάς. Χαζεύοντας τη θέα αυτή με τις ώρες, περνά τα απογεύματά του ο Μίκης, ακούγοντας παράλληλα μουσική και ανακατεύοντας μνήμες από μια πορεία 92 χρόνων, στην οποία χωρούν… είκοσι ζωές κοινών θνητών.

«Αυτή η εικόνα θα μου λείψει περισσότερο απ’ όλα όταν θα “φύγω”», μου λέει καλωσορίζοντάς με με ένα πλατύ και φιλόξενο χαμόγελο.

«Θα σας λείψει πιο πολύ κι από την μπαγκέτα;» τον ρωτάω.

Το σκέφτεται για μερικά δευτερόλεπτα. «Πιο πολύ. Χρόνια την κοιτάω και δεν την έχω χορτάσει ακόμα. Η εικόνα της Ακρόπολης είναι σαν συμφωνία. Σαν μια συμφωνία ψυχρής μουσικής», λέει.
Το δεύτερο σοκ έρχεται λίγα λεπτά αργότερα, όταν αρχίζεις να συνειδητοποιείς με ποιον μιλάς.

Νομίζεις ότι μιλάς με έναν μουσικοσυνθέτη παγκοσμίου φήμης, ο οποίος στα 92 του χρόνια θα επαναλαμβάνει αργά και μονότονα τις επιτυχίες της ταραχώδους ζωής του. Και ξαφνικά διαπιστώνεις ότι μιλάς με έναν άνθρωπο που παραμένει ενεργός και πολύστροφος, του οποίου η κάθε κουβέντα αποτελεί απόσταγμα σοφίας και συσσωρευμένης εμπειρίας. Μετρημένη, ζυγισμένη και συχνά… θανατηφόρα!

Ζήτησα να τον συναντήσω όταν διάβασα τον επίλογο στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Μονόλογοι στο λυκαυγές», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιανός.

«Τι να πω λοιπόν για τον συνθέτη; Οτι είναι ένας μικρός Θεός; Οχι! Θα πω μονάχα ότι είναι ευλογημένος… Σαν τη θάλασσα, που όσο κι αν τη δέρνουν οι άνεμοι και κυματίζει, αφρίζει με χίλιους τρόπους, όμως όλα αυτά συμβαίνουν στην επιφάνειά της, γιατί λίγο πιο κάτω παραμένει ήρεμη, πανέμορφη, ευλογημένη», γράφει ο Μίκης για τον Μίκη.

Ο εκδότης του Ιανού Νίκος Καρατζάς είχε την καλοσύνη να μεσολαβήσει και η συνάντηση κλείστηκε αμέσως!

Ο Μίκης Θεοδωράκης ορκίζεται βουλευτής το 1981 με το ΚΚΕ. Εκλέγεται στη Β’ Πειραιά, αφού προηγουμένως έχει αποτύχει να εκλεγεί βουλευτής της Ενωμένης Αριστεράς το 1974, αλλά και δήμαρχος Αθηναίων το 1978

Περάσαμε ένα ολόκληρο απόγευμα κουβεντιάζοντας με θέα την Ακρόπολη. Τι κουβεντιάζοντας δηλαδή, που ο Μίκης μίλαγε κι εμείς ακούγαμε, αφού συχνά άλλαζε μόνος του θέματα συζήτησης σαν να έκανε μόνος του τις ερωτήσεις και δίνοντας στη συνέχεια τις απαντήσεις.

Επί τρεις ώρες ένιωσα κι εγώ ευλογημένος…

Μιλήσαμε για το χθες και για το σήμερα. Για μουσική και για πολιτική. Για την Ελλάδα και την Ευρώπη. Για γυναίκες και για γάτες. Για την Τρίπολη και τη Μυτιλήνη. Και όταν κάποια στιγμή του είπαμε ότι θα πρέπει να τον αφήσουμε γιατί τον κουράσαμε, μας απάντησε: «Μα καθίστε, βρε παιδιά. Από τώρα θα φύγετε;».

«Οταν ο Ελληνας ακουμπήσει την πλάτη του στον τοίχο, τότε γίνεται ήρωας ή ραγιάς. Εκείνο λοιπόν που με στενοχωρεί είναι μήπως μπούμε στο σκοτάδι ενός εθνικού ραγιαδισμού από τον οποίο δεν ξέρω πώς και πότε θα βγούμε στο φως»

1. «Με πίεζαν να αναλάβω την ΕΔΑ, προτίμησα τον Σούμπερτ»

Το μοναδικό ψέμα που νομίζω ότι μου είπε είναι ότι βάζει την Ακρόπολη πάνω από τη μουσική. Οταν τον ρωτάς για τη μουσική, ανοίγουν διάπλατα τα μάτια του και περιγράφοντας το μεγαλείο της, κουνάει τα χέρια του σαν μωρό παιδί.

«Η μουσική είναι σαν να μοιράζεις εξουσία στην ορχήστρα. Σαν να κάνεις ανασχηματισμό. Παίρνεις εξουσία από τα βιολιά και τη χαρίζεις στα χάλκινα. Κι εκεί που στέκουν παραπονεμένα τα κρουστά, τους δίνεις πρώτο ρόλο»…
Ζει και αναπνέει για την πρεμιέρα της Συμφωνικής Ορχήστρας του Ντίσελντορφ που στις 26 Μαΐου θα ερμηνεύσει την 2η συμφωνία του.
«Μακάρι να είμαι καλά να την ακούσω», λέει και κουνάει τα χέρια του σαν να ξαναπιάνει την μπαγκέτα. Μία από τις διασημότερες συμφωνικές του πλανήτη, που συνήθως ερμηνεύει Γερμανούς συνθέτες, θα ερμηνεύσει Μίκη Θεοδωράκη. Και ο Μίκης θέλει να είναι εκεί…

Κάποια στιγμή κλήθηκε να αποφασίσει αν θα διαλέξει τη μουσική ή την πολιτική. Ως βουλευτής της ΕΔΑ, το 1964, ο τότε επικεφαλής της Ιωάννης Πασαλίδης τον πίεζε να αναλάβει παραπάνω καθήκοντα.

«Πάνω που το σκεφτόμουν έτυχε να ακούσω μια σονάτα για πιάνο του Σούμπερτ. “Γιάννη, εγώ εκεί ανήκω”, του είπα, και ακολούθησα τον Σούμπερτ», θυμάται.

2. «Η τελική καταστροφή πλησιάζει γοργά»

Αν η αγάπη του Μίκη είναι η μουσική, το πάθος του είναι η Ρωμιοσύνη. Τον ρωτώ αν εξακολουθεί να τραγουδά «τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις» ή πιστεύει ότι οι ελπίδες εκλείπουν…

«Η Ρωμιοσύνη είναι μια ιδέα που αγκαλιάζει την ιστορία της ελληνικότητας όπως την διέπλασαν οι Ελληνες μέσα από τους αιώνες. Αν πάρουμε ως βάση την ιστορία του Θουκυδίδη και ειδικά την περιγραφή του εμφύλιου (Πελοποννησιακού) πολέμου με τις απίστευτες θηριωδίες που έγιναν και από τις δύο πλευρές, θα καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα απογοητευτικό για τη μια πλευρά των Ελλήνων, την αρνητική. Ομως υπάρχει και η άλλη, η θετική, με τα πνευματικά, επιστημονικά και καλλιτεχνικά επιτεύγματα, πολλά από τα οποία δεν έχουν ακόμα ξεπεραστεί, παρότι η ανθρωπότητα από τότε έως σήμερα έχει εξελιχθεί στον βαθμό που όλοι γνωρίζουμε. Επομένως δεν με εντυπωσιάζουν αυτές οι δραματικές αλλαγές που χαρακτηρίζουν την ελληνική κοινωνία στη σύγχρονη εποχή. Κι αυτό γιατί για μένα η Ρωμιοσύνη υπάρχει και θα υπάρχει για πάντα, αδιάφορο αν στην επιφάνεια της ζωής μας επικρατούν δυνάμεις που ανήκουν στο χάος. Κι αυτό γιατί η αρμονία υπάρχει στα βάθη του λαού μας, έτοιμη να μας λούσει με το φως της στην κατάλληλη ιστορική στιγμή. Και δεν κατοικεί μόνο στα βάθη του λαού μας, αλλά βρίσκεται και ανάμεσά μας. Φτάνει κανείς να θελήσει να τη δει. Δηλαδή να δει όλα τα επιτεύγματα των σύγχρονων Ελλήνων που με τη ζωή και το έργο τους έμειναν πιστοί στη Ρωμιοσύνη», απαντά.

- Εχετε πει στο παρελθόν ότι οι Ελληνες δεν είναι ώριμοι και έτοιμοι να δεχθούν τα πάντα. Για κάποια πράγματα χρειάζονται χρόνο. Κάποτε δεν ήταν έτοιμοι για να υποδεχθούν το «Αξιον εστί». Σήμερα τι δεν είναι έτοιμοι να δεχτούν; Τις συνέπειες της πολιτικής της υποτέλειας από το μνημόνιο και μετά. Την απόλυτη φτώχεια και την τελική καταστροφή του λαού και της χώρας που πλησιάζει με γοργά βήματα.

- Τι σας τρομάζει περισσότερο σήμερα για το μέλλον αυτού του τόπου; Είπα κάποτε ότι ο Ελληνας υποχωρεί μπροστά στην πίεση – επίθεση ελπίζοντας ότι θα βρεθεί κάποιος τρόπος διαφυγής. Οταν όμως ακουμπήσει η πλάτη του στον τοίχο, τότε γίνεται ήρωας ή ραγιάς. Εκείνο λοιπόν που με στενοχωρεί είναι μήπως μπούμε στο σκοτάδι ενός εθνικού ραγιαδισμού από τον οποίο δεν ξέρω πώς και πότε θα βγούμε στο φως.

- Αυτό είναι το παράπονό σας; Το παράπονο του Μίκη; Μετά τα τόσα και τόσα φριχτά και απαίσια που με εξανάγκασαν να ζήσω, δεν μου άξιζε να δω τον λαό μας σε αυτή την κατάντια. Η «τιμωρία» αυτή που υφίσταμαι σήμερα είναι ασήκωτη.

- Μα εσείς έχετε περάσει και χειρότερα. Πείνα, Κατοχή. Νομίζω ότι έχετε ζήσει και χειρότερα… Στην Αθήνα ίσως να έζησαν και χειρότερα. Εγώ έζησα στην επαρχία την Κατοχή και δεν ήταν χειρότερα. Δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί ανθρώπους να ψάχνουν για τροφή στα σκουπίδια. Δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί ηλικιωμένους να περιμένουν στην ουρά για να πάρουν ένα λάχανο. Εγώ θυμάμαι τότε που ήμασταν στον ΕΛΑΣ ότι τους πεινασμένους και τους αρρώστους δεν τους αφήναμε έτσι. Τους φροντίζαμε παρ’ όλες τις δυσκολίες και τις κακουχίες μας…

3. «Ακόμη περιμένω τον Λαφαζάνη και τον Κοτζιά»

Τον ρωτώ αν μετάνιωσε που αναμείχθηκε στην πολιτική.
-Εχω ακούσει πολίτες να λένε ότι εθνικά σύμβολα, όπως  ο Θεοδωράκης και ο Γλέζος, δεν θα έπρεπε ποτέ να πολιτευτούν. Δεν διαφωνούν επειδή αναμειχθήκατε με την πολιτική, αλλά που μπλέξατε με τα κόμματα… Τότε, με βάση τη λογική αυτή δεν θα έπρεπε να ακολουθήσουμε το ΚΚΕ, το ΕΑΜ και την ΕΔΑ, αλλά να καθίσουμε στα σπίτια μας. Πονηρή άποψη! Γιατί, τι εννοεί στο βάθος; Οτι καλά κάναμε και «αναμειχθήκαμε» τότε, στα χρόνια της φωτιάς, ένα βήμα πριν τον θάνατο, ενώ τώρα, που η πολιτική έγινε για κάποιους προσοδοφόρο επάγγελμα, πρέπει να αφήσουμε να μας κυβερνούν οι «δόκιμοι» πολιτικοί… Ε όχι, δεν θα τους κάνουμε το χατίρι!

Θυμάται τη συνάντηση που είχε με τον Αλέξη Τσίπρα, λίγες μέρες μετά την ορκωμοσία του ως πρωθυπουργού: «Ηρθα να χαιρετήσω έναν πολεμιστή», του είχε πει τότε ο κ. Τσίπρας. Ο Μίκης Θεοδωράκης αποκαλύπτει για πρώτη φορά τον διάλογο που είχαν οι δυο τους όταν έφυγαν οι κάμερες:

«Οταν με επισκέφθηκε προεκλογικά ο Αλέξης Τσίπρας με τον Μανώλη Γλέζο και μου πρότεινε να συνεργαστούμε, του είπα τα εξής: “Τα κόμματα στην Ελλάδα είναι σαν βαγόνια ενός τρένου που κινείται πάνω στις ράγες που έχει τοποθετήσει η ΕΟΚ και το ΔΝΤ. Εσείς τώρα αγωνίζεστε από τρίτο κόμμα να γίνετε δεύτερο, πρώτο. Αλλά και στη θέση της μηχανής να μπείτε, τι νόημα θα έχει αν δεν μπορείτε να αλλάξετε τις ράγες; Αυτό λοιπόν είναι το πρώτο ερώτημα: Εχετε βρει τρόπο να αλλάξετε τις ράγες;

Επίσης, αν πάρετε τις εκλογές διακηρύσσοντας, όπως διακηρύσσετε, ότι θα καταργήσετε τα μνημόνια, το επόμενο δευτερόλεπτο η βρύση των όποιων παροχών από τους δανειστές θα κλείσει. Επομένως από το επόμενο δευτερόλεπτο κιόλας θα πρέπει εσείς να είστε σε θέση να εξασφαλίσετε στον ελληνικό λαό μισθούς, συντάξεις, Υγεία, Παιδεία και γενικά τα πάντα. Αυτό είναι το δεύτερο ερώτημα: Εχετε βρει τον τρόπο;”.

“Γιατί”, κατέληξα, “αν επιδιώκετε να πάρετε την εξουσία χωρίς να έχετε ήδη από πριν βρει τον τρόπο να αλλάξετε τις ράγες και να εξασφαλίσετε με άλλους τρόπους στον ελληνικό λαό αυτά που χρειάζεται για να ζήσει, αυτό που κάνετε είναι τυχοδιωκτισμός που μόνο αποτέλεσμα θα έχει την καταστροφή της χώρας και τον εξευτελισμό της Ελληνικής Αριστεράς”».

- Τι άλλον τρόπο είχε να αλλάξει ο Τσίπρας τις ράγες; Του είπα τότε να προχωρήσει στην ΑΟΖ. Είδα τον δισταγμό στο βλέμμα του. «Δεν είναι εύκολο αυτό», μου είπε. Του εξήγησα ότι το έκανε η Κύπρος και έθεσε άλλα δεδομένα στην οικονομία της. Του ανέλυσα τους λόγους για τους οποίους θα έπρεπε να το τολμήσει. Για μένα, προϋπόθεση όλων ήταν πάντα ο ενωμένος λαός.

Να κατορθώναμε να συνενώσουμε τον λαό γύρω από ένα πρόγραμμα απεξάρτησης της χώρας από τα νύχια όλων αυτών που μας εξουσιάζουν (ξένων και ντόπιων) από το παρασκήνιο της εθνικής μας ζωής. Ενα πρόγραμμα τόσο τεκμηριωμένο και ρεαλιστικό που θα έκανε τουλάχιστον κατά το 70% τον λαό μας να το ενστερνιστεί και που θα μπορούσε να τον εμπνεύσει, να τον γεμίσει με αισιοδοξία και θάρρος και να τον κάνει να σταθεί όρθιος, ώστε να το διεκδικήσει και να παλέψει γι’ αυτό.

Για να γίνει αυτό, όμως θα έπρεπε καταρχήν να προβάλουμε επιχειρήματα και αποδείξεις μπροστά στα μάτια του λαού και να τον πείσουμε ότι οι πηγές του εθνικού μας πλούτου είναι τόσο μεγάλες ώστε μπορεί όχι μόνο να γίνει αυτάρκης και αυτοδύναμος αλλά και να εξασφαλίσει μια πρωτοφανή ανάπτυξη και άνοδο σε όλους τους κλάδους της εθνικής μας ζωής.

«Σου στέλνω αύριο εδώ τον Λαφαζάνη και τον Κοτζιά να τους τα πεις», μου είπε…

- Και ήρθαν; Ακόμη τους περιμένω…

4. Το ραντεβού στο Σύνταγμα που δεν έγινε

«Μονάχα τότε μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα μπορούσε να σταθεί στα πόδια της, να αντιμετωπίσει από θέση ισχύος τους δανειστές και να προχωρήσει στη σύναψη κοινοπραξιών με διεθνείς εταιρείες για την εκμετάλλευση όλων των πηγών πλούτου με αποτελέσματα θετικά που θα αυξάνουν από χρόνο σε χρόνο. Εχοντας υπ’ όψιν μου αυτό το πρόγραμμα, συμφώνησα με τον ΣΥΡΙΖΑ να σχηματίσουμε το Μέτωπο Ε.ΛΑ.Δ.Α. (Ενιαία Λαϊκή Δημοκρατική Αντίσταση) ως πρώτο βήμα για τη δημιουργία του Παλλαϊκού Μετώπου. Και μαζί με τον Μανώλη Γλέζο και τον Γιώργο Κασιμάτη καλέσαμε τον λαό σε συγκέντρωση στο Σύνταγμα, στις 12 Φεβρουαρίου του 2012. Επίσης συμφωνήσαμε ότι μόλις θα φτάναμε στον Αγνωστο Στρατιώτη, θα έβγαινε από τη Βουλή ο Αλέξης Τσίπρας επικεφαλής των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ που θα ενώνονταν μαζί μας.

Η ανταπόκριση του λαού ξεπέρασε κάθε όριο. Από το Σύνταγμα ως το Μοναστηράκι και τα Χαυτεία οι Ελληνες έδωσαν το μεγάλο “παρών” για τη δημιουργία του πρώτου βήματος του Παλλαϊκού Μετώπου».

- Και τι απέγινε; Ο ΣΥΡΙΖΑ εκείνη τη στιγμή, που βρέθηκε στο σταυροδρόμι να επιλέξει τον λαό ή την κυβέρνηση, έκανε την επιλογή του. Και προχώρησε προς την κατάκτηση της εξουσίας, έναν στόχο μεγάλο που θα έκρινε το παρόν και το μέλλον του λαού φοβάμαι χωρίς να έχει υπολογίσει σωστά τον συσχετισμό των δυνάμεων. Με πολύ μεγάλη θλίψη πιστεύω ότι η σημερινή κατάντια της χώρας μας επιβεβαιώνει απόλυτα τα όσα είπα στον Αλέξη Τσίπρα εδώ στο σπίτι μου, στη συνάντηση που προανέφερα.

«Με τη μουσική μοιράζεις την εξουσία στην ορχήστρα. Την παίρνεις από τα βιολιά και τη χαρίζεις στα χάλκινα. Κι εκεί που κάθονται παραπονεμένα τα κρουστά, τους δίνεις τον πρώτο ρόλο»…

«Δυστυχώς στην Ελλάδα έχουμε μανία με την εξουσία», μονολογεί ο Μίκης, ενώ το σκοτάδι αρχίζει να αγκαλιάζει την Ακρόπολη.

«Υπερβάλλετε λιγάκι», παρατηρώ.

«Καθόλου. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής δυο φίλοι μου κι εγώ είχαμε βαλθεί να σκαρφαλώσουμε στην κορυφή του Μαίναλου. Φαίνεται όλη η Πελοπόννησος από κει… Οσο ανεβαίναμε οι δύο, άλλοι τσακώνονταν για το ποιος είναι ο αρχηγός της ομάδας και της αποστολής. “Εγώ έχασα αδελφό στην Αλβανία”, έλεγε ο ένας. “Εγώ είμαι γιος συνταγματάρχη”, έλεγε ο άλλος. Εγώ τι να έλεγα. Οτι είμαι γιος ανωτέρου δημοσίου υπαλλήλου. Παραιτήθηκα από τη διεκδίκηση της αρχηγίας. Θα τσακωνόμασταν άσχημα αν δεν μας διέκοπταν πυροβολισμοί. Κάποιοι από πιο χαμηλά μας πυροβολούσαν νομίζοντας ότι είμαστε Γερμανοί…
Αυτό συμβαίνει στους Ελληνες. Μόλις μαζευτούν τρεις, αρχίζουν να συζητούν ποιος θα είναι ο αρχηγός».

- Το λέτε γιατί υπάρχουν πολλά κόμματα; Υπάρχουν πολλά κόμματα, αλλά μόνο ένα αντέχει. Το ΠΑΣΟΚ!

- Το ΠΑΣΟΚ; (Περίμενα ότι θα μου πει το ΚΚΕ…) Μα το ΠΑΣΟΚ έφτασε να έχει μονοψήφιο ποσοστό και τώρα προσπαθεί να ανακάμψει… Το κόμμα προσπαθεί να ανακάμψει. Η νοοτροπία του ΠΑΣΟΚ, όμως, ζει και βασιλεύει. Ζει και βασιλεύει στον ΣΥΡΙΖΑ. Και ο Τσίπρας ΠΑΣΟΚ είναι κατά βάθος… Η ίδια νοοτροπία ζει και βασιλεύει ακόμα και στο ΠΑΣΟΚ. Φοβάμαι ότι ζει και βασιλεύει και στη Ν.Δ.

- Τι; ΠΑΣΟΚ και ο Κυριάκος; Ο Κυριάκος είναι τεχνοκράτης, αλλά το κόμμα του είναι ΠΑΣΟΚ. Φοβάμαι ότι θα τα βρει δύσκολα…

- Μια και μιλάμε για τον Μητσοτάκη, μετανιώσατε που συμμετείχατε στην κυβέρνηση Μητσοτάκη; Μπήκα για να βοηθήσω σε συγκεκριμένα θέματα. Για την Τουρκία, για τα Βαλκάνια, για τα εθνικά θέματα. Στα υπόλοιπα θέματα δεν συμμετείχα. Θυμάμαι μια φορά τσακώνονταν οι υπουργοί στο Υπουργικό Συμβούλιο. Ο Μητσοτάκης τους άκουγε χωρίς να μιλάει. Ο Γιάννης Κεφαλογιάννης φώναζε… Εγώ πήρα ένα χαρτί, σχεδίασα ένα πεντάγραμμο και άρχισα να γράφω μουσική. Κάποια στιγμή ένιωσα ότι δεν τους άκουγα. Και αισθάνθηκα, επίσης, σαν εγώ να ψηλώνω κι εκείνοι να κονταίνουν…

6. «Αντί για το Κολούμπια διάλεξα την ΕΠΟΝ»

«Αν ήσαστε σήμερα 18 χρονών, θα φεύγατε από την Ελλάδα;» τον ρωτάω και μου απαντά αυστηρά και σχεδόν θυμωμένα:

«Οχι, για κανέναν λόγο. Πρέπει να δίνουμε τον αγώνα μας στον τόπο μας. Καταλαβαίνω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι νέοι. Αλλά εκεί υπήρξαν και χειρότερα. Εδωσα εξετάσεις για να μπω στη Νομική το 1941 ή το 1942.
Τρία χρόνια αργότερα, ένας καθηγητής που με είχε συμπαθήσει μου πρόσφερε μια πλήρη υποτροφία για σπουδές στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Ηξερα ότι αν έφευγα, δεν θα επέστρεφα. Την ίδια εποχή η ΕΠΟΝ με είχε χρίσει διαφωτιστή για 70.000 Επονίτες. Επρεπε να διαλέξω. Και διάλεξα την Αθήνα της φτώχειας και του Εμφυλίου και τους Επονίτες. Για να ζήσω δούλευα ως γραμματέας στην Ενωση Καπνοβιομηχάνων. Καθαρόγραφα τα πρακτικά των συνεδριάσεων και πήγαινα να τα υπογράψουν ο Καρέλιας, ο Παπαστράτος, ο Κεράνης και ο Ματσάγγος. Οι νέοι πρέπει να το παλεύουν και να μην απογοητεύονται. Πιο πολύ χαίρομαι, δε, τα Ελληνόπουλα που φεύγουν για σπουδές στο εξωτερικό και παρότι θα μπορούσαν να ζήσουν έξω, επιστρέφουν στο τόπο τους. Θυμάμαι ένα απόγευμα, πριν από πολλά χρόνια, καθόμουν εδώ κι έγραφα μουσική. Μου λένε λοιπόν “σας ζητά ένας νεαρός φοιτητής που σπούδαζε στο Λονδίνο. Επέστρεψε και θέλει να σας γνωρίσει”. Τους λέω, “δεν έχω χρόνο, ούτε διάθεση για συναντήσεις. Πείτε του να έρθει άλλη μέρα”».

- Και τον διώξατε… Δεν έφευγε. Ηταν πολύ επίμονος. Τι να κάνω, αναγκάστηκα να τον δεχθώ. «Ηρθα μόλις από το Λονδίνο και ήθελα να σας γνωρίσω, κύριε Θεοδωράκη. Πιστεύω ότι πρέπει να αναμειχθείτε πιο ενεργά στην πολιτική διότι με τη δική σας προσωπικότητα μπορείτε να πετύχετε πολλά», μου είπε.

- Σας είπε το όνομά του; Ναι, μου είπε «λέγομαι Γιάννης Αλαφούζος»!

7. Ο γάτος του Σιάμ

Την ώρα που ο Μίκης άρχισε να μιλά για την πολιτική και τους πολιτικούς, ένας άσπρος εντυπωσιακός γάτος έκανε την εμφάνισή του στη βεράντα και άρχισε να γρατζουνάει το τζάμι για να μπει στο σαλόνι. Ενας πανέμορφος γάτος Σιάμ, από αυτούς που σε κοιτάνε και κάτι σε πιάνει…

«Εφερες μαζί σου και τον γάτο των Ιμαλαΐων;» με ρωτάει.

«Μα δεν είναι δικός σας;» απορώ έχοντας ενημερωθεί ότι ο οικοδεσπότης έχει αδυναμία στους σκύλους και τις γάτες.

«Δεν είναι δικός μου. Δεν ξέρω από πού ήρθε», απαντά με απορία και ο Μίκης.

Ο γάτος, όμως, είναι σίγουρα σπιτίσιος. Είναι πεντακάθαρος και επιβλητικός, με γαλάζια μάτια και κοντό τρίχωμα. Καμία σχέση με τους κεραμιδόγατους που κυκλοφορούν στις παρυφές του «Διόνυσου». Και επιμένει να μπει στο σαλόνι, σαν να μας λέει «Από δω δεν ακούω καλά»… Μισή ώρα αργότερα λύνεται το μυστήριο: ένας ευγενικός κύριος χτυπά την πόρτα, ζητά συγγνώμη και μας ενημερώνει ότι θέλει να πάρει τον γάτο του που αρνείται να επιστρέψει στο διπλανό σπίτι. Τον λένε Μόμπι.

«Περίεργο όνομα», παρατηρεί ο Μίκης.

«Συγγνώμη, το λέτε εσείς που σας έβγαλαν Μίκη το 1925;».

«Α, το Μίκης μου το κόλλησε ο θείος μου μόλις γύρισε από την Αίγυπτο. Εβρισκε το Μιχάλης πολύ μπανάλ για την εποχή! Και Μίκη, Μίκη, μου έμεινε. Μόνο όταν μετακομίσαμε στην Κεφαλονιά οι ντόπιοι με φωνάζανε “Μικιό”. Είπα κι εγώ καλύτερα Μίκης παρά Μικιός».

8. «Ο Θεόφιλος μου ζητούσε το κατρουλιό μου για να φτιάχνει τα χρώματα»

Καθώς νύχτωνε, η κουβέντα αντί να ατονεί ζωήρευε…

Εγώ φοβόμουν ότι κάνω κατάχρηση της φιλοξενίας σε έναν ηλικιωμένο που θα ήθελε να ξεκουραστεί. Ο Μίκης πάλι είχε όρεξη για πλάκα και για κουβέντα…

«Λέγεσαι Χιώτης, είσαι και από τη Χίο;» με ρωτάει.

«Οχι. Λέγομαι Χιώτης αλλά είμαι από τη Μυτιλήνη», του απαντώ.

«Α, περίφημα. Γιατί κι εγώ είμαι Χιώτης από τη Μυτιλήνη».

Ενθουσιάστηκα γιατί δεν το γνώριζα. Ακολούθησε μια αφήγηση που μ’ άφησε άναυδο και η οποία τεκμηριώνει ότι ο Μίκης έχει ζήσει 20 ζωές σε μία:

«Γεννήθηκα στη Χίο, αλλά όταν ήμουν 40 ημερών ο πατέρας μου μετατέθηκε στη Μυτιλήνη. Πιάσαμε ένα σπιτάκι στην πόλη, αλλά τα καλοκαίρια τα περνούσαμε στη Βαρειά (ένα προάστιο της Μυτιλήνης, τρία χιλιόμετρα νοτιότερα, γεμάτο πεύκα, λιόδεντρα, καρυδιές δίπλα στο κύμα)».
- Στη Βαρειά ζούσε και ο Θεόφιλος… Το ξέρω. Τριγύρναγε με τη φουστανέλα και συχνά ερχόταν σπίτι μας να φάει… Τον τάιζε η μάνα μου. Κι εκείνος όλο γύρω από το σπίτι έφερνε. Τα μεσημέρια που όλα ησύχαζαν τριγύρναγε στους δρόμους σαν χαμένος. Ερχόταν στην αυλή και μου έλεγε: «Μικρέ δώσ’ μου το κατρουλιό σου!». Πρέπει να ήμουν 3-4 χρονών. Κατουρούσαμε σε ένα κιούπι. Κι εκείνος έβαζε μέσα λουλούδια και βότανα και έφτιαχνε τις μπογιές του για να ζωγραφίζει… Ετσι έφτιαχνε τις μπογιές του ο Θεόφιλος… Το 1930 ο Γιώργης Θεοδωράκης ξαναπήρε μετάθεση και οι δρόμοι τους χώρισαν. Σαν σήμερα, ανήμερα του Ευαγγελισμού το 1934, ο Θεόφιλος βρέθηκε από τους γείτονες νεκρός. Από δηλητηρίαση πήγε, είπαν…

9. «Ηθελα να πετάω ή να μένω κάτω από το νερό…»

Τα καλοκαίρια που ο μικρός Μίκης παραθέριζε στη Βαρειά της Μυτιλήνης είχε δύο στόχους. Ή να πετάξει ή να μείνει κάτω από το νερό. Στον επίλογο του βιβλίου του μιλά για τη γαλήνη της θάλασσας ακόμη και όταν η επιφάνειά της είναι αφρισμένη:

«Πήγαινα στη θάλασσα και χάζευα τα καβούρια. Αναρωτιόμουν γιατί αυτά μπορούσαν να μείνουν κάτω από το νερό κι εγώ δεν μπορώ. Δέκα φορές πήγα να πνιγώ επειδή ήθελα να μείνω κάτω από το νερό, αλλά με άρπαζε ο παππούς μου. Κι όταν δεν ήθελα να μείνω κάτω από το νερό, ήθελα να πετάξω. Μια φορά ανέβηκα σε έναν ψηλό φράχτη και πήδηξα στο κενό. Ολοι στην οικογένεια τα έβαλαν με τον παππού μου. Τον κατηγόρησαν ότι δεν με πρόσεχε αρκετά. Εκείνος από τη στεναχώρια του σταμάτησε να τρώει. Μετά από λίγο πέθανε. Το πρώτο θύμα μου ήταν ο παππούς μου».

10. «Θα σε κυνηγάει ο Ζορμπάς»

Ο Μίκης δεν φοβάται να μιλήσει και για τον θάνατο. Το κάνει και στο τελευταίο του βιβλίο, το οποίο αποκαλεί «αποχαιρετισμό».

«Μια φορά φοβήθηκα ότι θα πεθάνω. Οταν με οδήγησαν στην Μπουμπουλίνας. Αντί να κάνουν τα βασανιστήρια στο υπόγειο, τα έκαναν στην ταράτσα για να τρομοκρατούν τους γείτονες που άκουγαν τα ουρλιαχτά.
Οδηγήθηκα μπροστά στον βασανιστή Λάμπρου.

Με κοιτάζει με παγωμένο βλέμμα και μου λέει:

“Το ξέρεις ότι η ζωή σου δεν κοστίζει τίποτα;”.

Φοβήθηκα πολύ, αλλά άρχισα να του τραγουδάω νότες. Παράμ, παράμ, παράμ…

“Τι είναι αυτό ρε;”, με ρωτά ο Λάμπρου.

“Ο Ζορμπάς”, του απαντώ. “Η μουσική του “Ζορμπά’” Αν πεθάνω, κάθε φορά που θα ακούγεται θα σε κυνηγάει ο “Ζορμπάς”. Κι εσένα και τα αφεντικά σου. Ετσι νομίζω τη γλίτωσα. Πρέπει να με γλίτωσε ο “Ζορμπάς”. Αλλιώς ήμουν ξεγραμμένος», καταλήγει.

Μίκης Θεοδωράκης,

Ιανουάριος 2017

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων

www.lamprakides.gr/blog