Το blog των Λαμπράκηδων

Αρχείο Παληοτάκη Νο.7

Ιανουάριος 11th, 2018

Απαντητική επιστολή του Παύλου Δελαπόρτα σε πρόσκληση από τον Παληοτάκη για την παρουσία του σε εκδήλωση προς τιμή του Γρηγόρη Λαμπράκη

Αθήνα 02 Ιουνίου 1975

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΔΕΛΑΠΟΡΤΑ ΠΡΟΣ ΠΑΛΗΟΤΑΚΗ

Αξιότιμε Κύριε Παληέ.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ και Σας τα μέλη της οργανωτικής επιτροπής του εορτασμού της μνήμης Λαμπράκη, δια την άκρως τιμητική πρόσκληση, που με συγκίνησε πολύ εις τον επόμενο εορτασμό εις στο Αθήναιον.

Κατόπιν ωριμοτέρας σκέψεως κατέληξα εις στο συμπέρασμα ότι η παρουσία μου εις στον εορτασμό η μπορεί να προσδίδει κάποιο επισημότητα, αλλά οπωσδήποτε θα είναι πολύ επιζήμια και για την μνήμη του Λαμπράκη ως ιδέαν πλέον και δια εμέ, διότι θα δοθεί όπλον εις στους εχθρούς του Λαμπράκη και στους δικούς μου, ιδίως στην δημοσιογραφική Ηρωδιάδα που με καταπολέμησε λυσσαλέος δια όσα έγραφα και δια όσα έλεγα από της έδρας υπέρ του Λαμπράκη, ότι πολιτικολογούσα και στους εγκληματίες της Χούντας που με απέλυσαν εξ αφορμής της δίκης Λαμπράκη ως ” Στερούμενου Ήθους ” διότι από της έδρας εκύρεττα ” Πολιτικά Συνθήματα ” θα δώσει λέγω εις σε αυτούς όπλα και θα ειπούν αν θα έρθω εις στην συγκέντρωση. Καλά του τα λέγαμε.

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Τα επεισοδιακά Θεοφάνια του 1966 στον Πειραιά

Ιανουάριος 7th, 2018

Διάβασα σήμερα την ανάρτηση στο newsbeast σχετικά με τον επεισοδιακό εορτασμό των Θεοφανείων στον Πειραιά, το 1966, ένα χρόνο πριν την επιβολή της Δικτατορίας και σε χρόνια μαχητικά αλλά και επικίνδυνα και δύσκολα.
Ήρθαν στη μνήμη μου λεπτομέρειες των όσων συνέβησαν και τα οποία θίγονται συνοπτικά στο άρθρο που θα ακολουθήσει και το οποίο αναπαράγουμε από το newsbeast.
Χρόνια αποστασίας. Χρόνια ωμών επεμβάσεων του παλατιού στη λειτουργία της Δημοκρατίας με παραγκωνισμό της νόμιμα εκλεγμένης Κυβέρνησης και δημιουργίας μιας νέας Κυβέρνησης που αποτελείτο από στελέχη της προηγουμένης που είχαν αποστατήσει.
Δεν επιθυμώ να αναλωθώ σε παρουσίαση των δεδομένων που οδήγησαν στα γεγονότα των ετών αυτών.
Θα μείνω στα όσα συνέβησαν εκείνη την ημέρα, Θεοφάνεια του 1966, στον Πειραιά, όπου είθισται να “κατεβαίνουν” και να παρευρίσκονται στον εορτασμό στελέχη της πολιτικής και πολιτειακής εξουσίας.
Είχαμε αποφασίσει κι εμείς – η νεολαία Λαμπράκη – να παρευρεθούμε μαζικά ως μία ένδειξη διαμαρτυρίας για τα όσα φανερά αλλά και υπόγεια εξυφαίνονταν σε βάρος της Πατρίδας και του Λαού μας.
Παρών και μπροστάρης, όπως μπορείτε να φανταστείτε, ο ψηλός, ο Μίκης. Και, επειδή πάντα ξεχώριζε όχι μόνο λόγω ύψους αλλά και λόγω πάθους και αγωνιστικότητας, υπήρχαν Λαμπράκηδες “εντεταλμένοι” και επιφορτισμένοι με την προστασία του.
Είναι η πρώτη φορά που αποκαλύπτω δημόσια αυτή τη “συνωμοσία”, την οποία ο Μίκης αγνοούσε τότε και την οποία ποτέ μέχρι τώρα δεν του την έχω εξομολογηθεί. Αν, εκείνα τα χρόνια, αντιλαμβανόταν ότι υπήρχε μια ομπρέλα προστασίας γύρω του, θα αντιδρούσε δυναμικά και δεν θα μας το επέτρεπε – για να το πω με κομψό τρόπο.
Ήδη ένα παρόμοιο “σχέδιο” είχε τεθεί σε εφαρμογή για την προστασία του κεφαλιού του Αντρέα Λεντάκη από επικίνδυνα χτυπήματα. Ήταν, βλεπετε, λόγω της “προϋπηρεσίας” του στα γκλομπς της αστυνομίας, ευάλωτος σε τέτοιους είδους επιθέσεις εναντίον του, οι οποίες θα μπορούσαν να αποβούν μοιραίες για την ίδια του τη ζωή. Καθώς, λοιπόν, ο Αντρέας ήταν το “αναρχικό” στοιχείο των Λαμπράκηδων, με δική του ομάδα, που οργάνωνε χτυπήματα καίρια, υπήρχε ομάδα που προσπαθούσε να τον προστατέψει ανά πάσα στιγμή.
Καθώς εγώ ήμουν ιδιαίτερος γραμματέας του Μίκη, ο σύντροφος και φίλος, ο Pietro Ingrao, με συμβούλευσε να δημιουργήσουμε μια ομάδα, που θα λειτουργούσε ως ασπίδα, ομπρέλα προστασίας του Μίκη από αναμενόμενες επικίνδυνες επιθέσεις εναντίον του, που θα μπορούσαν να απειλήσουν την ακεραιότητα και τη ζωή του.
Καθώς δεν μπορούσα, φυσικά, να συζητήσω μια παρόμοια πρόταση με τον Μίκη, γιατί θεωρούσα δεδομένη την κατηγορηματική άρνησή του, απευθύνθηκα στον Γραμματέα της Αθήνας, στον Μπάμπη Θεοδωρίδη. Αυτός ανέλαβε και “έστησε” μια ομάδα από νέους δυνατούς και αποφασισμένους, οι οποίοι “παρουσιάζονταν” ως λάτρεις της προσωπικότητας και του έργου του Μίκη και οι οποίοι δεν έλειπαν από καμιά δημόσια έξοδο που ο Μίκης πραγματοποιούσε.
Η ίδια τακτική είχε ακολουθηθεί και εκείνη την ημέρα, τα Θεοφάνεια του 1966, στον Πειραιά. Εγώ δεν βρσκόμουν ακριβώς δίπλα του. Όμως, το μένος όσων επιτέθηκαν, αλλά και ο αριθμός των ανθρώπων που είχαν αναλάβει το έργο να “ξυλοκοπήσουν” βάρβαρα τον Μίκη ήταν μεγάλος, με αποτέλεσμα οι νέοι που τον προστάτευαν να ξυλοκοπηθούν αγρίως οι ίδιοι, αλλά και να μην κατορθώσουν να αποτρέψουν τον ξυλοδαρμό του Μίκη, που τραυματίστηκε αρκετά σοβαρά.
Όπως αναφέρεται και στο άρθρο, ο Μίκης γύρισε σπίτι του, κλείστηκε μακριά από όλους και όλα και προχώρησε στη σύνθεση της Ρωμιοσύνης. Και είναι αλήθεια. Θυμάμαι, όταν αμέσως μετά πήγα στο σπίτι του, για να δω σε τι κατάσταση ήταν, μου έκανε ένα νεύμα να φύγω, σημάδι ότι ετοιμάζονταν “τα όνειρα να πάρουνε εκδίκηση”, ότι ήταν σε φάση δημιουργίας.
Με την κατάθεση αυτών των αναμνήσεων, εύχομαι σε όλους μας μια καλύτερη χρονιά, με μνήμη πάντα ζωντανή.

Παληοτάκης

Τα επεισοδιακά Θεοφάνια του 1966 που έφαγε ξύλο και ο Μίκης Θεοδωράκης

Πίσω στο μακρινό 1966 η κλεψύδρα για τη Δημοκρατία στη χώρα που τη γέννησε είχε αρχίσει να αδειάζει επικίνδυνα. Η Ελλάδα είχε μπει στο δρόμο χωρίς επιστροφή. Το πολιτικό σκηνικό θύμιζε μπαρουταποθήκη έτοιμη να εκραγεί. Όλα έδειχναν πως η επιβολή μιας δικτατορίας είναι θέμα χρόνου. Το ζήτημα ήταν μόνο από ποιους και πότε ακριβώς.
Είναι η εποχή της αποστασίας. Των μεγάλων και δραματικών γεγονότων. Ταυτόχρονα, ωστόσο, είναι μια περίοδος μοναδικής δημιουργίας για μεγάλους καλλιτέχνες. Είναι από τις περιόδους που το σκληρό πρόσωπο της ζωής μετατρέπεται σε έμπνευση και δημιουργούνται έργα αξεπέραστα που αφήνουν το στίγμα τους μέσα στο πέρασμα του χρόνου που δεν καταφέρνει να τ’ αγγίξει κι εκείνα μένουν αναλλοίωτα.
Στον εορτασμό των Θεοφανίων εκείνης της χρονιάς θα δοθεί η αφορμή για να δημιουργηθεί ένα τέτοιο αξεπέραστο μουσικό έργο. Ήταν η αστυνομική βία και η καταστολή που οδήγησαν τον σπουδαίο Μίκη Θεοδωράκη να πει μια φράση -μάλλον διττή- που έμελλε να μείνει στην ιστορία: «Έφτασε η ώρα της Ρωμιοσύνης»!..

Η αποστασία και η δημοκρατία που οδηγείται στον «γύψο»

Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, μερικούς μήνες μόνο πριν την επιβολή της δικτατορίας από τους συνταγματάρχες, το πολιτικό κλίμα στην χώρα ήταν ιδιαίτερα οξυμένο. Για την ακρίβεια, το κλίμα αυτό συντηρούνταν με σημαντικές αυξομειώσεις από τη λήξη του εμφυλίου πολέμου και έπειτα.

Ήταν σαν οι δυο πλευρές να ήθελαν να κλείσουν τους ανοιχτούς λογαριασμούς που είχαν. Η αλήθεια, πάντως, είναι πως η κατάσταση είχε αρχίσει να ξεφεύγει από κάθε έλεγχο ήδη από τον Μάη του 1963, όταν παρακρατικοί δολοφόνησαν, στη Θεσσαλονίκη, τον βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη.

Από εκείνο το σημείο και έπειτα η χώρα μπήκε σε έναν διαρκή κατήφορο. Η αντίστροφη μέτρηση προς τη χούντα, ωστόσο, ξεκίνησε στις 15 Ιουλίου 1965. Εκείνη την ημέρα ο πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου ουσιαστικά εξαναγκάστηκε σε παραίτηση από τον νεαρό τότε βασιλιά Κωνσταντίνο, επειδή θέλησε να αναλάβει ο ίδιος το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, αντί του εκλεκτού του Παλατιού, Πέτρου Γαρουφαλιά.
Την ίδια ημέρα ορκίστηκε κυβέρνηση από στελέχη της Ένωσης Κέντρου που επέλεξαν να εγκαταλείψουν τον «γέρο της Δημοκρατίας». Η κίνησή τους αυτή έμεινε στην ιστορία ως «αποστασία».

Ξεσπούν μαζικές και αιματηρές κινητοποιήσεις με τους διαδηλωτές να συγκρούονται επί πολλές ώρες σχεδόν καθημερινά με τις αστυνομικές δυνάμεις. Σε μια από αυτές τις διαδηλώσεις δολοφονείται ο φοιτητής Σωτήρης Πέτρουλας και η λαϊκή οργή γιγαντώνεται.

Ο επεισοδιακός εορτασμός των Θεοφανίων στον Πειραιά

Μέσα σε αυτό το κλίμα -και με τα χειρότερα να έρχονται- η Ελλάδα υποδέχεται το νέο χρόνο. Στις 6 Ιανουαρίου 1966 είχε προγραμματιστεί ο αγιασμός των υδάτων στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας. Τον Πειραιά.

Ο Γεώργιος Παπανδρέου αποφασίζει πως είναι μια πρώτης τάξης ευκαιρία προκειμένου να κάνει επίδειξη δύναμης κατά του Παλατιού. Σε συνεννόηση με τους επιτελείς του κόμματός του, μετατρέπουν την ημέρα σε ημέρα αντίστασης.
Όλα όσα ακολούθησαν μοιάζουν να ήταν αναπόφευκτά. Η κινητοποίηση της Ένωσης Κέντρου αλλά και η εκπεφρασμένη θέληση της Αριστεράς να συμμετάσχει στη διαδήλωση (μετά το πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του βασιλιά που είχε χαρακτηρίσει «μίασμα» τον κομμουνισμό) αναγκάζουν κυβέρνηση και Παλάτι να «μετακομίσουν» για πρώτη φορά την επίσημη τελετή από το λιμάνι του Πειραιά στο Τουρκολίμανο.

Η αλλαγή αυτή, ωστόσο, δεν ήταν ικανή να σταματήσει τη ροή των γεγονότων. Την ημέρα των Θεοφανίων στο λιμάνι συγκεντρώνονται χιλιάδες εξαγριωμένοι διαδηλωτές. Σύμφωνα με την Ένωση Κέντρου ξεπερνούν τις 200.000.

Ξένοι ανταποκριτές μεταδίδουν πως οι συγκεντρωμένοι έφτασαν τις 50.000, ενώ η αστυνομία έκανε λόγο για λιγότερους από 10.000! Παρών στη συγκέντρωση – εορτασμό και ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου, ο οποίος έφτασε στον Πειραιά με μια τεράστια αυτοκινητοπομπή που ξεκίνησε από το Καστρί!
Σύντομα ξεσπούν συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και συγκρούσεις διαδηλωτών και αστυνομίας. Τα επεισόδια, όσο περνά η ώρα, γενικεύονται και ο Πειραιάς θυμίζει «πεδίο μάχης». Ανάμεσα στους διαδηλωτές που συγκρούονται με τους αστυνομικούς είναι και ο βουλευτής της ΕΔΑ και πρόεδρος της νεολαίας «Λαμπράκη», Μίκης Θεοδωράκης ο οποίος χτυπιέται βάναυσα.

Ξύλο, τραυματισμοί και συλλήψεις σημαδεύουν τους εορτασμούς εκείνης της ημέρας με την κυβέρνηση να κάνει λόγο για «οχλοκρατική συγκέντρωση» και να δικαιολογεί την αστυνομική βία και την αντιπολίτευση να καλεί τον λαό σε αντίσταση.

«Έφτασε η ώρα της Ρωμιοσύνης»

Γυρνώντας τον χρόνο μερικά χρόνια πίσω και συγκεκριμένα το 1959 ο Θεοδωράκης βρίσκεται στο Παρίσι, μέσα στο αυτοκίνητό του και περιμένει τη γυναίκα του που έχει πάει για ψώνια. Εκείνη την ώρα της αναμονής μελοποιεί τον «Επιτάφιο» του Γιάννη Ρίτσου.
Μέσα από διάφορες περιπέτειες το έργο κυκλοφορεί σε δίσκο και έτσι η πρώτη «συνάντηση» του μουσικού με τον σπουδαίο ποιητή «γεννά» ένα έργο που μένει στην ιστορία και θα ταυτιστεί με σημαντικές στιγμές.
Λίγα χρόνια αργότερα, ο Ρίτσος επιλέγει κάποια αποσπάσματα από τη «Ρωμιοσύνη» και τα δίνει σε γυναίκες πολιτικών κρατουμένων οι οποίες τα πηγαίνουν στον Θεοδωράκη προκειμένου να τα μελοποιήσει. Εκείνος δεν τους δίνει ιδιαίτερη σημασία, τα αφήνει σε κάποιο συρτάρι και τα ξεχνάει.
Όταν μετά τα επεισόδια της 6ης Ιανουαρίου 1966 ο Θεοδωράκης επιστρέφει στο σπίτι του, χτυπημένος, με τα ρούχα του γεμάτα αίματα και μέσα στις λάσπες, πηγαίνει κατ’ ευθείαν στο γραφείο του προκειμένου να μη συναντηθεί με τους δικούς του ανθρώπους και τρομάξουν με την εικόνα του.

Ο δημοσιογράφος και στιχουργός Φώντας Λάδης στο βιβλίο του «Μίκης Θεοδωράκης: Το χρονικό μιας επανάστασης 1960-1967» (εκδ. Εξάντας) περιγράφει το σκηνικό: «Ένας υπαστυνόμος ούρλιαξε: “Ακούς εκεί να μην πάει κανένας στο βασιλιά και να ‘ρθουν όλοι στον Παπανδρέου και την ΕΔΑ!”. Άρχισε η επίθεση της αστυνομίας. Έπεφταν με λύσσα σ’ όποιον έβρισκαν στο πέρασμά τους. Ρίχτηκαν πάνω στο Μίκη. Τον τραυμάτισαν. Ένας αρχιφύλακας ούρλιαξε με τη σειρά του: Θεοδωράκη, Βούλγαρε»!
Εκείνη την ώρα, ανακαλύπτει ξανά τα χειρόγραφα που του είχε στείλει μέσω των γυναικών των πολιτικών κρατουμένων ο Γιάννης Ρίτσος. Τα διαβάζει και, όπως ο ίδιος έχει εξομολογηθεί σε παλαιότερες συνεντεύξεις του, συνταράσσεται! «Έπιασα στα χέρια μου τα χειρόγραφα και όταν διάβασα το στίχο ‘’αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό’’, είπα πως “έφτασε η ώρα της Ρωμιοσύνης” και έκατσα στο πιάνο».
Παρασυρμένος από το πάθος και την οργή του ο Μίκης Θεοδωράκης δεν βγαίνει από το γραφείο του και μέσα στις επόμενες ώρες καταφέρνει αυτό που για κάποιον άλλο θα έμοιαζε αδιανόητο. Μελοποιεί εννέα τραγούδια από τη «Ρωμιοσύνη», τα οποία λίγο καιρό αργότερα τα παραδίδει στο κοινό τραγουδισμένα με συγκλονιστικό τρόπο από τον αξέχαστο «sir» του Ελληνικού τραγουδιού, Γρηγόρη Μπιθικώτση, με τον οποίο είχαν γνωριστεί στην εξορία.
Η πρώτη παρουσίαση του έργου έγινε στο θέατρο «Κεντρικόν» λίγο πριν το Πάσχα του 1966! Κατά την περίοδο της δικτατορίας τα «όταν σφίγγουν το χέρι» και «θα σημάνουν οι καμπάνες» μετατράπηκαν σε ύμνους, ιδιαίτερα για τους εξεγερμένους φοιτητές του Πολυτεχνείου.

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Αρχείο Παληοτάκη Νο. 6

Δεκέμβριος 30th, 2017

Οι σκέψεις – προτάσεις του Παληοτάκη για την ανάπτυξη του Αγροτουρισμού στην περιοχή μας. Οι σκέψεις αυτές εκφράστηκαν το 2000 μετά την εγκατάσταση του ιδίου στην περιοχή της Σκάρφειας. Έχοντας και την εικόνα της ανάπτυξης του αγροτουρισμού στην Ιταλία αλλά και στην Ευρώπη προσπάθησε να αφυπνίσει και να δείξει τον δρόμο για την ανάπτυξη και εκμετάλευση της γης με ένα διαφορετικό τρόπο. Δυστυχώς δεν εισακούσθηκαν από κανέναν…..

ΑΓΡΟΤΟΥΡΙΣΜΟΣ

Η ταχύτατη συρρίκνωση του πληθυσμού των αγροτικών περιοχών έφερε τα αγροκτήματα στο χείλος της οικονομικής καταστροφής. Ο αγροτικός πληθυσμός, κατά την τελευταία δεκαπενταετία, μειώθηκε πάνω από το 50% καλύπτοντας πλέον μόλις το 5% του συνόλου του πληθυσμού της Ε.Ε.

Όμως η σταδιακή ανάπτυξη του αγροτουρισμού, δηλαδή οι ολιγοήμερες συνήθως διακοπές σε κάποια φάρμα που παρέχει στοιχειώδεις τουριστικές εγκαταστάσεις και εξοικειώνει τον επισκέπτη με τη ζωή στην ύπαιθρο, αποδείχθηκε σωτήρια για τους κατοίκους της υπαίθρου, τους αγρότες, που όχι μόνο ανακάλυψαν ένα σχετικά ξεκούραστο τρόπο για να αυξήσουν σημαντικά τα πενιχρά εισοδήματα που τους εξασφάλιζαν μέχρι πρότινος οι αγροτικές ασχολίες, αλλά λειτούργησε και ως ένας ουσιώδης ανασχετικός παράγοντας ώστε να μην εγκαταλείπουν πλέον την ύπαιθρο.

Στη χώρα μας, αυτή η μορφή τουρισμού δεν είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη, ενώ στην υπόλοιπη Ευρώπη τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Μόνο στην Ιταλία, ο αριθμός των αγροκτημάτων που παρέχουν τουριστικές υπηρεσίες υπολογίζεται σήμερα ότι έχουν ξεπεράσει τις 10.000, ενώ και στην υπόλοιπη Ευρώπη αυξάνεται ταχύτατα, κατόπιν μάλιστα και της σοβαρής χρηματοδότησης της Ε.Ε.

Η ανάπτυξη του αγροτουρισμού, εκτός του ότι αύξησε σημαντικά τα εισοδήματα των τοπικών πληθυσμών, δημιούργησε τους όρους για την ανάπτυξη των αγροτικών πληθυσμών, προκαλώντας το ενδιαφέρον και των κεντρικών κυβερνήσεων αλλά και των φορέων της τοπικής αυτοδιοίκησης, οι οποίοι διαπίστωσαν ότι μέσα από τη διατήρηση κερδοφόρων αγροκτημάτων μπορούν να αναχαιτίσουν το κύμα της αστυφιλίας.

Η βοήθεια ήταν άμεση με παροχή συμβουλών για την ανάπτυξη των εγκαταστάσεων με χαμηλότοκες πιστώσεις, ενώ η Ε.Ε. δαπάνησε κατά την πενταετία 1994 – 1999 περίπου 1,8 δισεκατομμύρια δολάρια για την δημιουργία εγκαταστάσεων αναψυχής ( εστιατόρια, καγιάκ, κανό, χιονοδρομικά κέντρα, αθλητικά κέντρα, κέντρα ιππασίας, θερμοκήπια κ.λ.π. ) στο πλαίσιο του προγράμματος Leader. Για την επόμενη φάση του προγράμματος αυτού για το 2000 – 2006 έχουν διατεθεί κονδύλια ύψους 1,6 δισεκατομμυρίων δολαρίων, τα οποία θα διατεθούν κυρίως στις υποανάπτυκτές περιοχές.

Η ανάπτυξη του αγροτουρισμού όμως δεν ωφελεί μόνο τους ιδιοκτήτες των αγροκτημάτων αλλά και τους κατοίκους των γειτονικών χωριών, που αποτελούν ιδανικό προορισμό για τις εκδρομές των επισκεπτών. Η θερμή ανταπόκριση του κοινού έδωσε την δυνατότητα στους κατόχους των αγροκτημάτων να επεκτείνουν τις δραστηριότητες τους προωθώντας και τα τοπικά προϊόντα, αλλά και να βελτιώσουν τις εγκαταστάσεις τους.

Ταυτόχρονα όμως άνοιξε τον δρόμο και για ” επαγγελματίες ” του κλάδου του αγροτουρισμού, οι οποίοι ανακάλυψαν μια νέα ” φλέβα χρυσού

Εκτός όμως από την ομορφιά, την ηρεμία και την άμεση επαφή με την (ρύση, ο αγροτουρισμός παρέχει σήμερα στους πελάτες του την πολυτέλεια, όπως εκλεκτή οικολογική παραδοσιακή κουζίνα, δορυφορική τηλεόραση, πισίνες και κέντρα άθλησης υψηλής ποιότητας, γιατί είναι γνωστό ότι οι τουρίστες γενικά αρέσκονται σε αυτές τις πολυτέλειες, έστω και ύστερα από μια κοπιαστική μέρα στο αγρόκτημα.

Η είσοδος της οργανωμένης τουριστικής βιομηχανίας στον κλάδο του αγροτουρισμού, με την παροχή πακέτων διακοπών από τουριστικούς πράκτορες, ήδη δημιουργεί προβλήματα στον αγροτουρισμό, τουλάχιστον στην Ιταλία, με το πλήθος των πελατών που θέλει να εξυπηρετήσει.

Είναι μάλιστα γνωστό ότι κανένας εκδρομέας δεν επιθυμεί πλέον να δραπετεύσει, έστω και για λίγες μέρες, από την κίνηση και την φασαρία των μεγάλου πόλεων για να εγκλωβιστεί σε μια ” μποτιλιαρισμένη ” περιοχή, όπως τα Καμένα βούρλα.

Παληοτάκης

Λαμία 2000

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Από το αρχείο Παληοτάκη Νο. 5

Δεκέμβριος 23rd, 2017

Επιστολή – εξομολόγηση του Παληοτάκη στην κόρη του Βάνα ως μέρος στην αυτοβιογραφία του.


Αγαπημένη μου VANESSA

Ίσως να θυμάσαι, κάπου στα βάθη της μνήμης σου, από τις δικές μου διηγήσεις αλλά περισσότερο από τις διηγήσεις των φίλων και συντρόφων, ότι το 1967, στη Γυάρο, το κυρίαρχο σύνθημά μου ήταν το «VANA RITORNERO», γραμμένο στο τεράστιο καπέλο που φορούσα.

Από το σύνθημα αυτό αντλούσα δυνάμεις και κουράγιο για να αντέξω νικηφόρα αυτή μου την δοκιμασία.

Το Κόμμα, η Ε.Δ.Α., η Νεολαία Λαμπράκη είχαν διαλυθεί, τα στελέχη σκόρπισαν σαν τους ποντικούς στους υπόγειους διαδρόμους της παρανομίας και έβγαιναν μόνο τη νύχτα. Η μεγάλη μάζα των συντρόφων βρίσκονταν ή για «παραθέριση» σε κάποιο νησί -Γυάρος, Λέρος, Άγιος Στράτης- ή στις φυλακές και στα κολαστήρια της Μπουμπουλίνας και της Ε.Α. Τ. – Ε.Σ.Α.

Αυτή η αυτοβιογραφία μου είναι το τελευταίο κληροδότημα που σου αφήνω. Το πρώτο που δεν είναι σε χρήμα ή σε ακίνητα.

Πριν, όμως, αρχίσω να γράφω, πρέπει να σου αποτυπώσω -όσο πιο συνοπτικά μπορώ- το ιδεολογικό – πολιτικό κλίμα, το κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο γεννήθηκα και ανδρώθηκα, τουλάχιστον μέχρι τα 18 μου. Είχα την τύχη και την ατυχία να ωριμάσω πρόωρα κάτω από συνθήκες δύσκολες και να διαμορφώσω ένα χαρακτήρα, από πολύ μικρός, γεμάτο αντιφάσεις αλλά και ειλικρινή ανιδιοτέλεια.

Πέρασα, όπως λέμε εμείς οι Αριστεροί, από το Εγώ στο Εμείς. Ανήκω και εγώ, ο ασήμαντος, ο ανώνυμος, στις στρατιές των εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων που γοητεύτηκαν, πίστεψαν και τους κέρδισαν για πάντα, ψυχή και σώματι, τα ιδανικά της Αριστερής ιδεολογίας, μα που στο τέλος απογοητεύτηκαν από τη δογματική γραφειοκρατία που κυριάρχησε, σχεδόν σε όλες τις αποφασιστικές εκδηλώσεις της Αριστερός. Κατάλαβαν όλοι τους πολύ καλά ότι οι ιδεολογίες δε φτιάχνουν ανθρώπους με ανθρωπιά, με την ευρύτερη έννοια.

VANESSA,

Εγώ είμαι παιδί της κατοχής και ανήκω στη γενιά του Εμφυλίου πολέμου. Μια γενιά που ανδρώθηκε μέσα σε ιδανικά και σε καθήκοντα, και έμαθε να Αγωνίζεται. Μία γενιά που είδε συντρόφους σκοτωμένους από τους Γερμανοφασίστες, άλλους από τους Χίτες, τους Ταγματασφαλίτες, από τον αδελφό Ελληνικό στρατό και από τους συμμάχους μας. Είδα κεφάλι συγγενούς μας κρεμασμένο σε παλούκι και κοπελίτσες, κάτω των 18 χρονών, να τους κόβουν τα μαλλιά τους γουλί.

Μια γενιά που θυσίασε τα πάντα και δεν τους έμεινε τίποτα. Μία γενιά που κόλλησε με πάθος και αυτοθυσία πάνω σε ένα ΛΑΘΟΣ.

Όλοι αυτοί οι σύντροφοι, παλαιοί και νεότεροι, του Κ.Κ.Ε. είναι υπόλογοι μπροστά στον Ελληνικό Λαό, γιατί -ενώ τους χάρισε ο Λαός μας

νίκες- αυτοί τις θάψανε μια- μια. Άρχισαν με τη Βάρκιζα και τέλειωσαν με την 21 Απριλίου 1967.

VANESSA,

Από την πρώτη τάξη του ιδιωτικού Δημοτικού σχολείου·, άρχισα να διαμορφώνω δυο προσωπικότητες. Να ζω δυο ζωές ταυτόχρονα. Μία κρυφή από όλους -όχι φυσικά από τα όνειρά μου- αποκλειστικά για εμένα, αλλά παρουσίαζα και μια άλλη προσωπικότητα, ανοιχτή σε όλους, κάποιες φορές αληθινή αλλά περισσότερο ψεύτικη.

Γι’ αυτό δεν ευθύνεται μονάχα η φτώχεια μας. Εξίσου ευθύνονται και οι πολιτικό-ιδεολογικές συνθήκες κάτω από τις οποίες μεγάλωσα και ανδρώθηκα. Οι συνθήκες βίας και κοινωνικής καταπίεσης για τους πολίτες Β’ κατηγορίας. Ήμουν από τα παιδιά που δει έχουν μέλλον για σπουδές, για δουλειά, για ζωή, για όνειρα.

Οι επιθυμίες μου και τα όνειρά μου να επιβληθώ στον παιδικό κόσμο της άρχουσας κοινωνικής τάξης της Λαμίας, σε όλα τα επίπεδα, ήταν κυρίαρχη διαχρονικά πάνω μου. Έπρεπε να επιβιώσω και να επιβληθώ ανάμεσα στα πλουσιόπαιδα, στα παιδιά των τραμπούκων, των χιτών, των Τ.Ε.Α., των νεόπλουτων και της κυρίαρχης ιδεολογίας του χρήματος. Αυτή την επιβολή την επιδίωκα όχι μόνο με την εξυπνάδα μου, την αθλητική μου δραστηριότητα, την επιτυχημένη κοινωνική μου επικοινωνία, με τον ανοιχτό μποέμικο χαρακτήρα μου, αλλά πολλές φορές και με το ξύλο.

Τα οικογενειακά μου προβλήματα, τα όνειρά μου και τις φαντασιώσεις μου τα κρατούσα σφικτά μέσα μου κρυμμένα: προβλήματα Αντίστασης, οικογενειακής ιδεολογίας. Εμφυλίου πολέμου, προβλήματα βιοποριστικά και ηθικών αρχών.

Ανήκα και ανήκω σε μια ΣΙΣΥΦΕΙΑ ΓΕΝΙΑ.

ΒΑΝΑΚΙ μου,

είναι πολλά, πάρα πολλά που θυμάμαι ακόμα, πριν κυριαρχήσει απόλυτα το Αλτσχάιμερ πάνω μου. Νομίζω λοιπόν ότι πρέπει να περιοριστώ; σε εκείνα που θυμάμαι ακόμα και που, κατά τη γνώμη μου, σημάδεψαν τη ζωή μου, διαμόρφωσαν το χαρακτήρα μου: από την πρώτη επαφή μου, παιδί ακόμα, με τη Γερμανοϊταλική φασιστική κατοχή της Ελλαδίτσας μας, τις πρώτες τάξεις του ιδιωτικού Δημοτικού Σχολείου Λαμίας και τα υπέροχα γυμνασιακά μου χρόνια, με όλες τις περιπέτειες -καλές και κακές- μέσα στο κλίμα του Εμφυλίου αλληλοσπαραγμού και της αλληλοεξόντωσης στην πατρίδα μας και της μετεμφυλιακής περιόδου, μέχρι την παράνομη έξοδό μου από την Ελλάδα στην Ιταλία, το 1958, για σπουδές.

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Από το αρχείο Παληοτάκη Νο. 4

Δεκέμβριος 16th, 2017

Σήμερα παρουσιάζουμε την παρθενική αλλά συγχρόνως και τελευταία ομιλία του Παληοτάκη στις 15/11/1974, στην πόλη της Λαμίας. Ήταν υποψήφιος βουλευτής άλλες δυο φορές, μεταγενέστερα, αλλά αρνήθηκε να εκτεθεί για ακόμη μια φορά στο μπαλκόνι.
Κι αυτό, γιατί – κατά δήλωσή του – διαπίστωσε, μετά την ενασχόλησή του με την εκλογική διαδικασία και τις κομματικές και όχι μόνο συναλλαγές, ότι η Αλήθεια δεν βρίσκει “ώτα ακουόντων”. Ένιωσε ότι ήταν – και είναι, θα λέγαμε – πιο “εύπεπτο” το ψέμμα και οι υποσχέσεις που ξεκινούν με το “θα”.
Ο λαός περίμενε ότι οι υποψήφιοι που μιλούσαν από το μπαλκόνι ήταν διατεθειμένοι και μπορούσαν να λύσουν τα πάσης φύσεως προβλήματα. Μας διηγήθηκε, σχετικά, τη στάση της μικρής ανιψιάς του, που το έσκασε από το παρακείμενο μαγαζί του μπαμπά της και πήγε να ακούσει το θείο της, τον υποψήφιο, τότε, Παληοτάκη, που εκφωνούσε το λόγο του στην πλατεία Λαού. Και αυτό που κατάλαβε ήταν ότι ο υποψήφιος βουλευτής θείος της θα της έλυνε τα προβλήματα που αντιμετώπιζε, στο δημοτικό, με τα μαθηματικά! Γι’ αυτό και του υποσχέθηκε, με αφοπλιστική παιδική ειλικρίνεια, ότι θα τον ψηφίσει!!
Τις άλλες δυο φορές που “εκτέθηκε” ως υποψήφιος ήταν το 1977, με τη “ΣΥΜΜΑΧΙΑ”, και το 1981, με το ΚΚΕεσωτερικού. Αρνήθηκε, τότε, να μιλήσει, παρά το ότι αφιέρωσε όλες τις δυνάμεις του – πνευματικές, ψυχικές, σωματικές, υλικές και οικονομικές – για την ευόδωση του εκλογικού αγώνα. Εξάλλου, όπως μας δήλωσε, τότε είχε μια οικονομική επιφάνεια, που του επέτρεπε την ανεξάντλητη προσφορά… αλλά και πολλοί υπήρξαν αυτοί που εκμεταλλεύτηκαν και αξιοποίησαν αυτή τη διάθεσή του για προσφορά.
Τώρα που συζητούσαμε μαζί του το περιεχόμενο της ομιλίας αυτής, διατυπώσαμε από κοινού τη διαπίστωση ότι – 43 χρόνια μετά – ακόμη αγωνιζόμαστε για τα αυτονόητα. Τόσο σε επίπεδο εθνικό όσο και στο επίπεδο της καθημερινότητας. Ζητούμενο είναι και πάλι η εθνική ανεξαρτησία, η δημοκρατική λειτουργία των θεσμών, η οικονομική κρίση, η ανεργία, ο σεβασμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Πολλά από αυτά, σήμερα, ίσως να είναι και πιο δύσκολο να ελεγχθούν από την εθνική αντιπροσωπεία.
Συμφώνησε, λοιπόν, μαζί μας να δημοσιευθεί αυτή η ομιλία και προσυπογράφει τις διαπιστώσεις μας.

Παληοτάκης


ΕΚΛΟΓΕΣ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ 1974

ΟΜΙΛΙΑ στη ΛΑΜΙΑ στις 15.11.74 Πλατεία Λαού

Λαμία-Λαμία επιτέλους γεια σου.

Χρόνια και Χρόνια την περιμέναμε αυτή τη στιγμή, εμείς οι εκπρόσωποι της Ενωμένης Αριστερός (Ε.Α.). Δεν σας το κρύβουμε.

Λαμιώτες και Λαμιώτισσες,

Μαχητές της Δημοκρατίας, σε όποια παράταξη και αν ανήκετε.

Η Ε.Α. σας απευθύνει εγκάρδιο, αγωνιστικό χαιρετισμό Μάχης και Νίκης.

Πατριώτισσες και Πατριώτες.

Ύστερα από δέκα και πλέον χρόνια καλείστε, επιτέλους, να ασκήσετε το κυριαρχικό δικαίωμα της εκλογής των αντιπροσώπων σας.

Χρειάστηκε να μεσολαβήσει η μεγάλη νύχτα της εφτάχρονης δικτατορίας, η συνωμοσία και η ανατροπή όλων των ελεύθερων θεσμών.

Να μεσολαβήσουν οι άπειρες αυθαίρετες εκτοπίσεις, διώξεις, φυλακίσεις, βασανισμοί και δολοφονίες, η σφαγή του Πολυτεχνείου. Η όξυνση της οικονομικής κρίσεως και η λεηλασία του Εθνικού και Δημόσιου πλούτου. Να μεσολαβήσει η τραγωδία της Κύπρου, ώστε να μπορέσει να πέσει η λαομίσητη Χούντα. Έτσι, μπορούμε εμείς σήμερα, χέρι με χέρι, να οδηγούμαστε στις κάλπες. Σαν σε μια μεγάλη μάχη, κρατώντας στο ΕΝΑ χέρι την κληρονομιά που μας άφησε ο Άρης Βελουχιώτης, ο Στέργιος Ψωμάς και όλοι οι νέοι αγωνιστές της Δημοκρατίας, και στο ΑΛΛΟ χέρι την ψήφο, που θα ναι βόλι-βόλι στην καρδιά της ξενοκίνητης χούντας και των μονοπωλίων της.

Λαμιώτισσες και Λαμιώτες,

Σε τρεις μέρες καλούμαστε να εκλέξουμε αυτούς που θα μας κυβερνήσουν, αυτούς που θα αναλάβουν την ευθύνη να παλέψουν για μια ουσιαστική αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Να εκλέξουμε τους αντιπροσώπους που θα αναλάβουν την ευθύνη να παλέψουν για τη χάραξη μιας Εθνικής οικονομικής πολιτικής, τέτοιας που να εκφράζει και να υπηρετεί πιστά τα συμφέροντα του λαού μας.

Για μια εθνική οικονομική πολιτική, τέτοια, ώστε ο πλούτος που παράγεται από το μόχθο και τον ιδρώτα μας να μην περνάει στις τσέπες των ξένων, αλλά αντιθέτως να διαμορφώνει σαφώς την προοπτική οικονομικής ανάπτυξης και προκοπής αυτού του τόπου.

Καλούμαστε να εκλέξουμε τους αντιπροσώπους μας, που θα παλέψουν για μια ορθή κοινωνική πολιτική. Για μια αποκέντρωση της εξουσίας μέσω της διεύρυνσης των αρμοδιοτήτων της λαϊκής αυτοδιοίκησης έτσι, ώστε αμεσότερα να εκφράζεται η θέληση του κυρίαρχου λαού, για την ορθή αντιμετώπιση των τοπικών προβλημάτων. Για ένα πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης, που θα αναγεννήσει οικονομικά και πολιτιστικά την Ελληνική επαρχία, ώστε να σταματήσει η αιμορραγία της εσωτερικής μετανάστευσης.

Τέλος, καλούμαστε να εκλέξουμε τους αντιπροσώπους μας, που θα παλέψουν για τη διαμόρφωση μιας εθνικής εξωτερικής πολιτικής σύμφωνα με τα Εθνικά μας -και μόνο- συμφέροντα, που θα αποκαταστήσει την εθνική μας περηφάνια με σχέσεις ισοτιμίας με όλους τους λαούς και τις χώρες του κόσμου. Μια εξωτερική πολιτική ικανή να επιβάλει την ορθή λύση στο πρόβλημα του μαρτυρικού Κυπριακού λαού, που τόσο ασύστολα και γκανγκστερικά παράδωσαν στο τούρκικο γιαταγάνι οι σύμμαχοί μας Αμερικανοί και το Νάτο, που υποτίθεται πως υπεράσπιζαν την εθνική μας ανεξαρτησία.

Αλλά το νόημα των επικείμενων εκλογών, αγαπητοί φίλοι πατριώτες και πατριώτισσες, δεν εξαντλείται σ’ αυτά τα προβλήματα.

Οι εκλογές στις 17 του Νοέμβρη έχουν μια άλλη καθοριστική σημασία. Η άσκηση του δημοκρατικού μας δικαιώματος σ’ αυτές τις εκλογές δεν έχει την έννοια απλώς να αναθέσει την εντολή στους αντιπρόσωπους μας ή σε μια κυβέρνηση που θα ασκήσει την εξουσία για μια τετραετία και, αν δε μας αρέσει, να την αλλάξουμε. Αν ήταν έτσι τα πράγματα, θα ήταν απλά, πολύ απλά.

Η ψήφος μας σ’ αυτές τις εκλογές θα καθορίσει το μέλλον τούτου του τόπου και τη μοίρα όλων μας για δεκαετίες, γιατί, όπως όλοι γνωρίζουμε, η βουλή που θα προκύψει απ’ αυτές τις εκλογές θα έχει και αναθεωρητικό χαρακτήρα, δηλαδή θα αναλάβει την ευθύνη να αναθεωρήσει το Σύνταγμα της χώρας, δηλαδή να επεξεργαστεί τους θεσμούς και τους γενικούς νόμους με βάση τους οποίους θα λειτουργήσει για δεκαετίες η κοινωνία μας.

Απ’ αυτή την αναθεώρηση θα εξαρτηθεί, αν θα διαμορφώσουμε ένα πολιτικό πλαίσιο τέτοιο, που θα εξασφαλίζει και θα διασφαλίζει τα κυρίαρχα δικαιώματα του Ελληνικού λαού ή θα επιτρέπει στην οποιαδήποτε κυβέρνηση να τα φαλκιδεύει ή στην οποιαδήποτε ξενοκίνητη χούντα να τα καταστρατηγεί και να επιβάλλει την τυραννία της.

Η αναθεώρηση του Συντάγματος, αγαπητοί πατριώτες, έχει να λύσει, εκτός από τα άλλα, αυτό το ουσιαστικό πρόβλημα, δηλαδή αν ο Ελληνικός λαός θα είναι έρμαιο στις διαθέσεις του κάθε συνταγματάρχη ή πράκτορα της ΣΙΑ ή θα είναι κυρίαρχος στον τόπο του. Αν κάποιοι μηχανισμοί θα μπορούν να του καθορίζουν τη μοίρα του και το πότε θα του βάζουν ή θα του βγάζουν το γύψο ή ο ίδιος ο λαός ως κυρίαρχος θα καθορίζει το μέλλον του και τον τρόπο που θέλει να ζήσει. Μ’ αυτή την έννοια, πατριώτισσες και πατριώτες, η ψήφος μας έχει ευθύνη ιστορική για το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας.

Έτσι, σ’ αυτές τις εκλογές, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, θα πρέπει να ψηφίσουμε απαλλαγμένοι από προσωπικές, οικονομικές ή συναισθηματικές εξαρτήσεις. Θα πρέπει να ψηφίσουμε με συναίσθηση Εθνικής και Ιστορικής Ευθύνης.

Αυτό σημαίνει, φίλοι Λαμιώτες, πως στην αυριανή βουλή θα πρέπει να εκφραστούν όλες οι πολιτικές δυνάμεις, γιατί -σύμφωνα με το έργο που έχει να κάνει- θα πρέπει να είναι μια πραγματική Εθνική Αντιπροσωπεία. Και δεν νοείται Εθνική Αντιπροσωπεία χωρίς την ισχυρή συμμετοχή της πιο συνεπούς και καθαρής δημοκρατικής παράταξης, της Ε.Α.

Μίας παράταξης που χρόνια προσπαθεί να στήσει την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή σε τούτο τον τόπο.

Μίας παράταξης που τα μέλη της δεν λένε απλώς λόγια, δεν δημαγωγούν, δεν κομπάζουν, αλλά όλα τούτα τα μαύρα χρόνια δεν δίστασαν -για την υπεράσπιση της τιμής της Δημοκρατίας και των δικαιωμάτων του Ελληνικού λαού- να ριχτούν στη μάχη. Τα ξερονήσια, οι φυλακές και τα μπουντρούμια της ασφάλειας και της ΕΣΑ μιλούν πολύ καθαρά για τη συνέπεια και την εντιμότητα της Ε.Α.

Αγαπητοί φίλοι, πατριώτες και πατριώτισσες,


Δεν μονοπωλούμε ούτε την αγωνιστική συνέπεια, ούτε την πολιτική ορθότητα. Επιζητούμε το διάλογο και την κριτική ως το ουσιαστικότερο και βασικότερο στοιχείο στη λειτουργία μιας αληθινής Δημοκρατίας.

Πάνω ακριβώς σ’ αυτή την έννοια θέλω να επισημάνω μερικά ισχυρά αρνητικά χαρακτηριστικά στη φυσιογνωμία και στην πρακτική των υπολοίπων πολιτικών κομμάτων.

Για τον κ. Καραμανλή, έχω να τονίσω ότι τα προβλήματα της Ελληνικής κοινωνίας δεν είναι δυνατόν να λυθούν με μεσαιωνικές μεθόδους, οι οποίες οδηγούν σε προσωποπαγή καθεστώτα και στη μετατροπή του κρατικού μηχανισμού σε κομματικό μηχανισμό, αλλά μέσα μόνον από συλλογικές λειτουργίες και από την ολοένα και μεγαλύτερη συμμετοχή του λαού στα κοινά.

Απ’ αυτή την άποψη, οι θεωρίες του ότι Εγώ είμαι η εθνική παράταξη ή ότι το πολιτικό πρόβλημα της χώρας είναι η παραπέρα ισχυροποίηση της εκτελεστικής εξουσίας, είναι θεωρίες όχι μόνο ξεπερασμένες από την εποχή μας, αλλά ταυτόχρονα παρά πολύ επικίνδυνες για το μέλλον του τόπου. Και μάλιστα, όταν η προηγούμενη κυβέρνηση -υπό τους κυρίους Καραμανλή και Μαύρο- φέρει ακέραια την ευθύνη, γιατί οδηγούμαστε τόσο άκαιρα στις εκλογές και με αναλλοίωτους τους κρατικούς μηχανισμούς της χούντας.

Απ’ αυτή την τελευταία εκτίμηση, αγαπητοί πατριώτες, ασκούμε αυστηρή κριτική και στο ΠΑΣΟΚ, γιατί, ενώ αντιλαμβάνεται και καταγγέλλει την ύπαρξη αυτών των κινδύνων, στην πράξη διασπά ουσιαστικά την ενότητα των δημοκρατικών, αντιδικτατορικών δυνάμεων. Απλοποιεί τα πράγματα σε τέτοιο σημείο, σαν ο δρόμος που πρέπει να ακολουθηθεί για να φτάσουμε στο σοσιαλισμό είναι η απλή εξίσωση: εκλογές = κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ = σοσιαλισμός.

Λαμιώτες, Έλληνες πατριώτες, δεξιοί, κεντρώοι και αριστεροί.

Κοιταχτείτε ανάμεσά σας, στα μάτια, κοιταχτείτε καλά και θα δείτε όλα όσα μας ενώνουν. Μας ενώνουν οι ατέλειωτες καθημερινές θυσίες ν’ αποκαταστήσουμε τα παιδιά μας, η φτώχια, η αναδουλειά, το άγχος της καθημερινής ζωής.

Προσοχή, λοιπόν, πατριώτες και πατριώτισσες, να μην χάσουμε -μέσα από την εκλογική διαμάχη- τον κοινό μας εχθρό, την χούντα και τους μηχανισμούς της.

Ας σφυρηλατήσουμε παραπέρα την πανεθνική μας ενότητα και να αγρυπνούμε.

Να αγρυπνούμε συνεχώς. Είναι ο μόνος δρόμος για να φράξουμε μια για πάντα το δρόμο σε νέους κινδύνους.

Είμαι βέβαιος ότι, στους δρόμους και στη Βουλή, στο πεζοδρόμιο των κοινωνικών αγώνων, θα ξανασμίξουμε με όλους εκείνους τους Δημοκράτες που ποθούν πράγματι μια Ελλάδα δημοκρατική, που ποθούν και αγωνίζονται για μια ορθή λύση στα κοινωνικά και εθνικά προβλήματα της χώρας μας. Οι εκλογές ίσως μας χωρίζουν, τα μεγάλα όμως εθνικά, πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα μάς ενώνουν.

Αγαπητοί φίλοι πατριώτες,

Ας μου επιτραπεί να δείξω και ένα άλλο καυτό πρόβλημα της Ε.Α. Η αριστερή παράταξη αυτή τη στιγμή έχει τα προβλήματά της και δεν μπορούσε ιστορικά να γίνει αλλιώς.

Η Αριστερά είναι κόμμα με υψηλό αίσθημα ευθύνης απέναντι στο λαό και δεν μπόρεσε το πέρασμα της δικτατορίας να μην τη συνταράξει. Η Αριστερά δεν είναι ποταμάκι, είναι θάλασσα, που μέσα της ξεχύνονται όλοι οι ποταμοί Είναι η ίδια η ζωή.

Αυτή τη στιγμή στο χώρο της Αριστερός λειτουργούν ποικίλοι προβληματισμοί για το πώς σωστότερα και ορθότερα θα μπορέσει η Αριστερά να εκφράσει τις ανάγκες της Ελληνικής κοινωνίας, τους πόθους και τα οράματα του λαού μας. Για το πώς -μέσα από τον ορθότερο δρόμο, χωρίς νέες οδυνηρές περιπέτειες- θα οδηγήσει τη χώρα μας στην ιδανική κοινωνία του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού. Αυτή η υψηλή ανάπτυξη της προβληματικής και των ιδεολογικών συγκρούσεων στο χώρο της Αριστεράς αποτελούν σημάδι δύναμης και όχι αδυναμίας, όπως πολλοί σύντροφοι πιστεύουν και πολλοί εχθροί το ελπίζουν.

Αυτός ο υψηλός ιδεολογικός προβληματισμός που κρύβει, σύντροφοι, είναι οι πόνοι μιας νέας γέννας, που μέσα της κρύβει όλη την αισιοδοξία για ένα καλύτερο μέλλον.

Έτσι εγώ σήμερα δε θα σας καλέσω να ψηφίσετε τον εκπρόσωπο του ΚΚΕ εσωτερικού ή της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστερός (Ε.Δ.Α.) ή του ΚΚΕ εξωτερικού, όπως θέλουν να λέγονται.

Δεν θα σας καλέσω να ψηφίσετε κανένα ιδιαίτερο πρόσωπο ή εκπρόσωπο.

Σας καλώ να ψηφίσετε Ενωμένη Αριστερά. Σας καλώ να δουλέψουμε όλοι μαζί, χέρι με χέρι, βήμα με βήμα, για να βγει μέσα από τις κάλπες μια ισχυρή αντιπροσωπεία της Ε.Α. σαν την μοναδικότερη εγγύηση μιας συνεπούς πορείας προς τη Δημοκρατία.

Εγγύηση για την προκοπή αυτού του τόπου,

για την αυτοδιάθεση του Κυπριακού λαού,

για μια εθνική εξωτερική και εσωτερική πολιτική.

Εγγύηση για τον εξανθρωπισμό της κοινωνίας μας,

για μια πορεία προς τον σοσιαλισμό.

Σας καλώ, τέλος, να πιαστείτε χέρι με χέρι, φίλοι πατριώτες.

Πιαστείτε χέρι με χέρι, πιαστείτε χέρι με χέρι, έτσι μπράβο.

Και τώρα, ας βροντοφωνάξουμε όλοι μαζί το ωραιότερο, το ορθότερο σύνθημα του λαού μας.

Το “ΛΑΟΣ ΕΝΩΜΕΝΟΣ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΝΙΚΗΜΕΝΟΣ

Ζήτω ο λαός της Λαμίας.

Ζήτω ή Ενωμένη Αριστερά.

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Λόφοι από νεκρούς

Δεκέμβριος 5th, 2017

Το ένατο μέρος του αφιερώματός μας στο βιβλίο «Σκέψου Άνθρωπε», καταδεικνύει ότι η λειτουργία των στρατοπέδων συγκέντρωσης – εκτός των άλλων φρικιαστικών λεπτομερειών της ύπαρξής τους – οδήγησε και σε εκατομμύρια νεκρούς, σε βουνά από νεκρούς, όπως χαρακτηριστικά γράφουν στον τίτλο τους οι συγγραφείς.

Μέχρι σήμερα, ακόμη, δεν γνωρίζουμε τον ακριβή αριθμό των ανθρώπων που εξολοθρεύτηκαν. Ίσως οι μόνοι που έχουν σχετικά ασφαλείς αριθμητικές μαρτυρίες να είναι οι εβραίοι.

Εξάλλου, ποιος προλάβαινε να κάνει καταγραφή; Ούτε καν οι πειθαρχημένοι και οργανωτικοί Γερμανοί, που τηρούσαν αρχεία των ενεργειών τους.

Η εξόντωση γινόταν ανεξέλεγκτη μετά τη συνειδητοποίηση της ήττας τους. Αλλά και στα λατομεία, στους χώρους καταναγκαστικής εργασίας, οι νεκροί δεν καταγράφονταν. Στοιβάζονταν σε λάκκους – και αυτή ήταν η μόνη τιμή που τους απονεμήθηκε.

.

9

Λόφοι από νεκρούς

.

Λόφοι από νεκρούς, λόφοι από στάχτες. Πόσοι οι νεκροί, πόσοι οι λόφοι; Ο Λόρδος Russel, από το Liverpool, ο οποίος υπήρξε – από το 1946 ως το 1951 – σύμβουλος του τμήματος αυτού των συμμαχικών δυνάμεων για τα εγκλήματα πολέμου των ναζί που κρίνονταν και δικάζονταν από στρατιωτικά βρετανικά δικαστήρια, και που είχε τον τρόπο και τη δυνατότητα να συμβουλεύεται έγγραφα από πρώτο χέρι, συμπεριλαμβανομένων και αυτών της δίκης της Νυρεμβέργης, διαβεβαιώνει – στο έργο του «Η μάστιγα της σβάστικας», που έχουμε ήδη αναφέρει – ότι, από τα 12.000.000 πολιτών που δολοφονήθηκαν από τους ναζί, όχι λιγότερα από 9.000.000 εξολοθρεύτηκαν στα στρατόπεδα: από αυτούς, περίπου 6 εκατομμύρια ήταν εβραϊκής καταγωγής. Κάποια άλλη πηγή, επίσημη κι αυτή, ανεβάζει σε 11.000.000 τους νεκρούς των στρατοπέδων. Πιστεύω πως κανείς και ποτέ δεν θα μπορέσει να κάνει έναν ακριβή υπολογισμό, να δώσει έναν ακριβή αριθμό

Είναι αλήθεια πως η ναζιστική «διοίκηση» υπήρξε εξαιρετικά ακριβής, τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που οι ιθύνοντες του καθεστώτος δεν είχαν συνειδητοποιήσει ότι το παιχνίδι ήταν γι’ αυτούς χαμένο. Αλλά εγώ γνωρίζω πως, στο Μαουτχάουζεν, μετά το Νοέμβρη του 1944, ολόκληρα ανθρώπινα «φορτία», που προέρχονταν από τα στρατόπεδα της Δύσης και της Ανατολής, τα οποία εκκενώνονταν ως αποτέλεσμα της προώθησης των συμμαχικών δυνάμεων, δεν «καταγράφονταν» καθόλου. Τέτοιου είδους αφίξεις στη μεγάλη «πλατεία» του στρατοπέδου, όπου συγκεντρωνόμασταν και δίναμε το παρόν, δεν μπορούσαν να μη γίνουν αντιληπτές από εμάς, τους κρατουμένους, παρά το βαθύ σκοτάδι της νύχτας και τη μυστικότητα που προσπαθούσαν να κρατήσουν οι επικεφαλής σχετικά με το γεγονός της άφιξης τέτοιων «φορτίων». Την επομένη μέρα, δεν υπήρχε πια ούτε ίχνος από τους ανθρώπους που αποτελούσαν αυτά τα «φορτία». Γνωρίζω, επίσης, καλά ότι – από τους νεκρούς των καταραμένων στρατοπέδων καταναγκαστικής εργασίας – δεν κρατούσαν παρά μόνο έναν περιληπτικό απολογισμό, ο οποίος σχεδόν ποτέ δεν αποστελλόταν στο κεντρικό στρατόπεδο. Γνωρίζω, ακόμη, πως στη διάρκεια των μακρών και εξαντλητικών πορειών που ακολουθούσαν τις εκκενώσεις στρατοπέδων, λόγω της εισροής σε στρατόπεδα που δεν είχαν ακόμη εκτεθεί, πολλοί εξόριστοι δολοφονούνταν όταν καθυστερούσαν στην πορεία λόγω κούρασης. Και ξέρω, τέλος, πως -από αυτούς τους άλλους νεκρούς- δεκάδες χιλιάδες δεν κατεγράφησαν ποτέ.

Οι αριθμοί δεν έχουν πια κανένα νόημα. Εννιά εκατομμύρια; Έντεκα εκατομμύρια; Πώς μπορούμε να χωρέσουμε στην ικανότητα της ανθρώπινης σκέψης ή της ανθρώπινης φαντασίας έναν αριθμό τέτοιας τάξης μεγέθους; Ο Leon Poliakov αναφέρει, στο έργο του «Ο ναζισμός και η εξολόθρευση των Εβραίων», πως -από το Μάρτη μέχρι τον Δεκέμβρη του 1942- εξορίστηκαν στα στρατόπεδα 2.284.000 Πολωνοί εβραίοι (κι αυτό μόνο μέσα σε 10 μήνες!) και πως απ’ αυτούς -στην αρχή του 1943- είχαν κατορθώσει να είναι ακόμα ζωντανοί κάτι λίγο περισσότεροι από 200.000. Τον πρώτο χρόνο του πολέμου στη Ρωσία μεταφέρθηκαν εξόριστοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης 70.000 εβραίοι από τη Λετονία, από τους οποίους 4.000 μόνο παρέμεναν ζωντανοί στο τέλος του χρόνου. Από τη Λιθουανία 150.000, από τους οποίους, την ίδια περίοδο, είχαν παραμείνει ζωντανοί 35.000. Από τη Λευκορωσία 450.000, από τους οποίους επιβίωσαν 120.000. Και, φυσικά, σ’ αυτόν τον υπολογισμό δεν μετράμε τους άλλους πολίτες που δεν ήταν εβραίοι, για τους οποίους δεν υπάρχουν ακριβείς αριθμοί, των οποίων οι νεκροί, εντούτοις, έφταναν ακόμη και σε μεγαλύτερο αριθμό. Σε μια αναφορά του, στις 26 Δεκεμβρίου 1942, ο Χίμλερ αναφέρει στον Χίτλερ ότι μόνο στη διάρκεια των μηνών από τον Αύγουστο ως το Νοέμβριο εξορίστηκαν και εξοντώθηκαν (;) 363.311 πολίτες.

Στη Δίκη της Νυρεμβέργης, ένας υπολοχαγός του μεγάλου τεχνικού οργανωτή της σφαγής, του Adolf Eichmann, διαβεβαιώνει πως από τη Ρωσία μεταφέρθηκαν στα στρατόπεδα και σχεδόν καθ’ ολοκληρία εξολοθρεύτηκαν περίπου δύο εκατομμύρια πολίτες, εβραίοι και μη εβραίοι. Οι επίσημοι αριθμοί, όμως, που δίνουν οι Ρώσοι είναι 4.600.000, και οι αριθμοί που δίνουν τα άλλα κράτη είναι αντίστοιχα 3.450.000 Πολωνοί, 500.000 Τσεχοσλοβάκοι, 2.700.000 συνολικά από όλους τους άλλους λαούς. Οι Ιταλοί που συνολικά μεταφέρθηκαν στα στρατόπεδα ανέρχονται στους 43.000. Από αυτούς, γύρισαν ζωντανοί λίγο περισσότεροι από 3.000. Από το 1940 ως το 1945, μόνο στα στρατόπεδα του Άουσβιτς και του Maidanek, στην Πολωνία, εξολοθρεύτηκαν 6.312.000 άνθρωποι κάθε ηλικίας, κάθε θρησκείας, από είκοσι έξι εθνικότητες. Στο Άουσβιτς, οι Ιταλοί που εξολοθρεύτηκαν ανέρχονται στους 8.924, ανάμεσα σε περίπου τέσσερα εκατομμύρια ανθρώπων που εξοντώθηκαν. Ο συνταγματάρχης Massimo Adolfo Vitale, που είχε προσκληθεί ως παρατηρητής στη δίκη που έλαβε χώρα στο δικαστήριο της Βαρσοβίας, τον Απρίλη του 1947, ενάντια στον Rudolf Franz Ferdinand Hoess, ο οποίος ήταν διοικητής του στρατοπέδου του Άουσβιτς και κύριος υπεύθυνος για τις σφαγές που έγιναν εκεί, αναφέρει πως ο ίδιος Hoess κατέθεσε πώς ο Himmler στόχευε, μετά τον νικηφόρο χιτλερικό πόλεμο, μία κολοσσιαία πόλη του Himmler, (“Himmlerstadt”) ικανή να στεγάσει δέκα εκατομμύρια άτομα, σκλάβους στην υπηρεσία της μεγάλης Γερμανίας. Έτσι, θα μπορούσε να συνεχιστεί η δημιουργία μιας τεράστιας παραγωγικής μηχανής ελάχιστου κόστους. Συγχρόνως, θα γινόταν μια φυλετική διαλογή και επιλογή μέχρι τις έσχατες συνέπειές της, μέχρι να επιτευχθεί – στην Ευρώπη και, μετά, στον κόσμο όλο, σ’ ολόκληρη την ανθρωπότητα – ο τέλειος (κατά τη θεωρία τους) τύπος ανθρώπου.

Εκκένωση των πτωμάτων στο στρατόπεδο του Nordhausen.
Κατά την απελευθέρωση των στρατοπέδων, οι στρατιώτες των συμμαχικών δυνάμεων έρχονται αντιμέτωποι με την πραγματικότητα ενός τρόμου, ενός τρομακτικού θεάματος, τη βιαιότητα του οποίου τη βιαιότητα δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ανθρώπινο μυαλό.
.
Στρατόπεδο του Belsen.
Σωροί οι νεκροί, κατά συστάδες.
Κάποιοι ζωντανοί περιφέρονται ανάμεσά τους.
Ζωντανοί νεκροί αυτοί …
.
Στρατόπεδο του Νταχάου.
Πόση η βιασύνη, που επέτρεψε να αφεθούν έτσι οι νεκροί;
Κάποιοι χωρίς τα ρούχα τους.
Κάποιοι μάλλον νεκροί από καιρό, εγκαταλειμμένοι εκεί που έπεσαν…
.
Στρατόπεδο του Buchenwald.
Φρικιαστική σκηνή αδελφοσύνης.
Ο τρόμος και η απόγνωση που θα ένιωσαν αποτυπώνεται στα πρόσωπά τους, όπως και στα πρόσωπα των περισσότερων νεκρών της Πομπηίας.
.
Στρατόπεδο του Νταχάου.
Οι σύμμαχοι, οι κάτοικοι της περιοχής, οι ναζί με εντολή των συμμάχων (;) περισυλλέγουν τα πτώματα.
Μακάβριο έργο. Πρωτόγονα μέσα μεταφοράς.
Αλλά, αυτό θα κοιτάμε τώρα;
.
Λόφος από πτώματα.
Τα έχουν στοιβάξει μπροστά στα κτίρια του στρατοπέδου.
Πόση δύναμη πρέπει να έχουν για να αντέξουν,
εκτός αν είναι από τους υπευθύνους της εξόντωσης τόσων ανθρώπων…
.
Τάφοι γυναικών.
Αν μπορεί κανείς, με βεβαιότητα, να υποστηρίξει ότι αυτά τα ανθρώπινα σώματα  ό,τι έμεινε από αυτά είναι γυναίκες
.
Εκκενώνοντας τα στρατόπεδα από τα πτώματα.
Φορτώνονται στα καμιόνια,
οδηγούνται στην απόδοση της τελευταίας τιμής,
ομαδικά ή κατά μόνας.
.
Σώματα ευθυγραμμισμένα με απόλυτη τάξη.
Δεν αφήνουν ούτε ένα κενό.
Πώς φαίνονται όλα ίδια;
Οι τόσες διαφορετικές προσωπικότητες έγιναν όλοι γυμνά σώματα, ίδιου ύψους, ίδιων χαρακτηριστικών
.
Τάφοι στο δάσος.
Λίγο χώμα θα σκεπάσει τα σώματά τους.
Στη σκιά των δέντρων αναπαύονται τόσες ψυχές
.
Στρατόπεδο του Bergen-Belsen.
Και πάλι ευθυγραμμισμένοι οι νεκροί..
.
Λόφος από πτώματα εγκαταλειμμένα στο στρατόπεδο του Νταχάου.
Έχουν στοιβαχτεί σαν άχρηστα έπιπλα,
σαν σωροί από σκουπίδια,
σαν υλικά οικοδομών μετά από κατεδάφιση
.
Γυναίκες καθώς κατευθύνονται, σαν τρελές, προς τους θαλάμους αερίων.
Κρυφή φωτογράφιση από έναν κρατούμενο,
μέλος του κινήματος αντίστασης του στρατοπέδου.Ακολουθούν φωτογραφίες, που δίνουν ψήγματα ελπίδας,
που αποδεικνύουν τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής,
του ανθρώπινου μυαλού,
ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΗΝ ΟΛΟΤΗΤΑ ΤΟΥ. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΕΠΕΖΗΣΑΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ
ΟΠΩΣ ΚΙ ΑΝ ΕΠΕΖΗΣΑΝ
.
Μια από τις γυναίκες που επέζησαν της εξόντωσης.
Σ’ αυτή τη φωτογραφία, μπορούμε να δούμε το ίδιο πρόσωπο σε δύο διαφορετικές φάσεις της ζωής του: στη μικρή ένθετη φωτογραφία, η γυναίκα αυτή με ένα μικρό κορίτσι, ανέμελη, πριν να μπει στα στρατόπεδα του θανάτου.
Στη μεγάλη, η ίδια γυναίκα υποβασταζόμενη από νοσηλευτικό προσωπικό, όπως την κατάντησαν οι συνθήκες του στρατοπέδου
.
Κάποιοι επιζήσαντες από τη θανάτωση, λίγα λεπτά πριν από την άφιξη των συμμαχικών στρατευμάτων.
.
Παιδί που επέζησε από θαύμα (!).
Το βλέμμα του, φυσικά, ξεπερνά κάθε σχολιασμό.
.

Το βιβλίο προέρχεται από το Αρχείο Παληοτάκη και η απόπειρα μετάφρασης έγινε από τον ίδιο τον Παληοτάκη.

Εάν επιθυμείτε να διαβάσετε το πρωτότυπο κείμενο στα ιταλικά, παρακαλούμε πατήστε δίπλα

Το Μουσείο Εθνικής Αντίστασης στη Λαμία

Νοέμβριος 17th, 2017

17η του Νοέμβρη σήμερα. Ημέρα Αντίστασης του ελληνικού λαού, της νεολαίας της ειδικότερα, στην ξενοκίνητη και ολέθρια για την πορεία της Ελλάδας Χούντα.
Και μιλώντας για την αντίσταση του 1973, στο Πολυτεχνείο, είπα να μιλήσω για το Μουσείο Εθνικής Αντίστασης στη Λαμία, για όσα έγιναν, όσα δεν έγιναν, όσα ακόμα περιμένουμε να γίνουν πράξη.
Αφορμή ήταν η επίσκεψή μου στο χώρο του Μουσείου. Ξανάζησα τη συγκίνηση που είχα νιώσει, όταν ελήφθη η απόφαση της δημιουργίας του. Ξαναθυμήθηκα την ένταση στην λήψη αποφάσεων, τις διαμάχες για το χώρο εγκατάστασης. Χάρηκα για τη μορφή που έχει ήδη πάρει ο χώρος. Αλλά, η οργή και η απογοήτευση φούντωσε, όταν συνειδητοποίησα ότι αυτός ο όμορφος χώρος, αυτό το κομμάτι της ιστορίας μας δεν έχει λάβει ακόμη τη θέση που του πρέπει στα δρώμενα του τόπου μας. Τα σχολεία επισκέπτονται το Μουσείο, αλλά τα εγκαίνια ακόμα τα περιμένουμε!
Γι’ αυτό αποφάσισα να απευθυνθώ στον Δήμαρχο και να ενώσω τη φωνή μου με τις φωνές των συμπατριωτών μας, που θέλω να πιστεύω ότι νιώθουν κι αυτοί αγανάκτηση και οργή, αλλά τα καθημερινά προβλήματα και το οικονομικό αδιέξοδο έχουν πνίξει βαθιά μέσα τους τα λόγια και τα συναισθήματα.
Ελπίζω να εκφράζω μια ικανή πλειοψηφία και να φτάσει η φωνή μου σε ώτα ακουόντων.

Παληοτάκης

Αξιότιμε κύριε Δήμαρχε

Στις 14/11/17 επισκέφτηκα το Μουσείο Εθνικής Αντίστασης, στο χώρο του Δημαρχείου. Είχα αρχικά διαμορφώσει, όταν ξεκίνησαν οι εργασίες για τη δημιουργία του, αρνητική εικόνα και, καθώς πήγαινα γι’ αυτή την επίσκεψη, κυρίαρχη ήταν ακόμα η απογοήτευση μέσα μου.

Είναι αλήθεια ότι είχα κουραστεί ήδη από τον προηγούμενο Δήμαρχο, ο οποίος με είχε καλέσει, τότε, μέσω του Γιώργου Σαγιά, να παρευρεθώ στη συνεδρίαση του Δ.Σ. (21/12/2009) που θα συζητούσε το θέμα του Μουσείου. Και μπορείτε να διαπιστώσετε την αποτελεσματική συμβολή μου από όσα έγραψαν τα κανάλια, τα sites και τα άλλα μέσα της εποχής εκείνης της δήμου μας. Μπορείτε να δείτε το σχετικό σχόλιο στο blog των Λαμπράκηδων, στις 13 Απριλίου του 2012 ( http://www.lamprakides.gr/blog/?p=20 , καθώς και τη σχετική ανακοίνωση για τις παρεμβάσεις και τις αποφάσεις στο Δ.Σ . http://www.lamprakides.gr/blog/?p=19). Οι αρνητικές περιπέτειες άρχισαν λίγο μετά και συνεχίστηκαν για πολλούς μήνες. Οι πρώτες δυσκολίες και δυστοκίες εμφανίστηκαν μέχρι να μας δώσει το χώρο, στο παλιό νοσοκομείο. Ακολούθησαν αργοπορίες μέχρι να μπουν τα συνεργεία και τελικά να μας παραδώσει τα κλειδιά.

Και φτάσαμε στο 2012, όταν πήραμε τα κλειδιά και αρχίσαμε να το εξοπλίζουμε.

Μετά από αρκετό διάστημα, το μουσείο εξοπλίστηκε με την προσφορά της Ε.Δ.Ι.Α. και τη συνεισφορά του Βαρδή Βαρδινογιάννη, του Πολεμικού Μουσείου Αθηνών και ιδιωτών. Και, από τότε, ο κακόμοιρος ο Παληοτάκης περιμένει και περιμένει, και τελειώνει και το 2017 και τα εγκαίνια δεν έχουν γίνει. Ποιος είναι ο λόγος γι’ αυτή την απραξία, κ. Δήμαρχε; Τι κρύβεται κάτω από το χαλί; Πολιτικά εμπόδια ακόμα και μετά το 2015; Προσωπικές αντιθέσεις; Οικονομικά προβλήματα; Αδιαφορία; Τι άλλο; Η αρμόδια αντιδήμαρχος, κυρία Βίβιαν Αργύρη, έχει κι εκείνη μερίδιο στην αγανάκτησή μου, γιατί δεν έχω αντιληφθεί να έχει προβεί σε ενέργειες που να ανοίγουν το δρόμο προς τα επίσημα εγκαίνια του Μουσείου. Όπως άκουγε ο Γιώργος Σαγιάς τα παράπονά μου για τις μακροχρόνιες καθυστερήσεις, επί δημαρχίας Κοτρωνιά, απευθύνομαι πλέον στην κυρία Αργύρη αναζητώντας την παρουσία της και τις σχετικές ενέργειές της.

Στις 14/11/17 επισκέφτηκα το Μουσείο Εθνικής Αντίστασης, όπως προείπα, για πρώτη φορά μετά από τα πρώτα «δίσεκτα» χρόνια. Άλλαξα την αρνητική γνώμη που είχα. Το βρήκα εξαιρετικό. Και, επειδή έχω επισκεφτεί και άλλα μουσεία της Ελλάδας, θεωρώ ότι συμπεριλαμβάνεται μέσα στα καλύτερα. Πιστεύω ότι αυτό οφείλεται και στη συμβολή του Δήμου, του δικού σας και του προηγούμενου, αλλά κυρίως του συντρόφου Μάργαρη Βασίλη, που ανιδιοτελώς προσφέρει τη ζωή και το έργο του στο χώρο του Μουσείου.

Με αφορμή αυτή την επίσκεψή μου, θα ήθελα να διατυπώσω, κύριε Δήμαρχε, τις ακόλουθες προτάσεις.

1. Το ταχύτερο δυνατόν να γίνουν τα επίσημα εγκαίνια του Μουσείου. Κι εμείς θα είμαστε στο πλευρό σου, αν εκδηλωθεί μια τέτοια ενέργεια. Αυτό, κ. Δήμαρχε, θα σε βοηθήσει πολύ να κερδίσεις την εκτίμηση του Λαμιώτικου λαού, που την έχεις χάσει τόσο καιρό με τα σκουπίδια. Και είναι αλήθεια ότι τόσο εγώ όσο και ο υπόλοιπος Λαμιώτικος λαός έχουμε απαυδήσει να διαβάζουμε και να ακούμε συνεχώς -τόσο από την εφημερίδα Σέντρα όσο και από τα κανάλια- τις διαμάχες σου για τα σκουπίδια και την ανακύκλωση. Και οι αντεγκλήσεις αυτές εξελίσσονται σε τέτοιο σημείο, που ακόμα και οι δικοί σου δημοτικοί σύμβουλοι τρώγονται με σένα και με τους άλλους.

2. Ως συνέχεια των παραπάνω, επισημαίνω ότι πολύ σωστά δόθηκε λύση, ώστε να μην υπάρχουν σκουπίδια μπροστά στον Άρη, στην πλατεία Λαού. Και αυτό το εκτιμώ ιδιαιτέρως. Και προτείνω να αφαιρέσεις τα σφραγισμένα καπάκια και να φυτέψεις λουλούδια που θα ομορφύνουν τον τόπο, μαζί με το σιντριβάνι, και θα χαρεί κι ο Άρης που θα τα «βλέπει από ψηλά».

3. Επιθυμία μου είναι -και εύχομαι να γίνει και επιθυμία του Δήμου, και ιδιαίτερα με πρωτοβουλία δική σου, κ. Δήμαρχε- ότι είναι καιρός να γίνουν ορισμένες ομιλίες και δράσεις με θέμα την Εθνική Αντίσταση, μια κι από εδώ ξεκίνησε η αντίσταση στον Γερμανό κατακτητή, κι εννοώ από τη Λαμία. Ποιοι ήταν, κ. δήμαρχε, οι πρώτοι αντάρτες που βγήκαν; Ο Κλάρας κι ο Χουλιάρας.

4. Τελευταία πρόταση -και έντονη επιθυμία μου, ταυτόχρονα, είναι να αναδείξεις -με τον τρόπο που εσύ θα διαλέξεις- την ηρωική προσφορά της οικογένειας Γιώργου Ψωμά, τόσο κατά τη διάρκεια της Αντίστασης όσο και κατά τον εμφύλιο. Και επειδή πιστεύω ότι δεν γνωρίζεις τίποτα για την οικογένεια Ψωμά, γι’ αυτό και δεν σου καταλογίζω ευθύνες, ακολουθεί μια συνοπτική ενημέρωση της πορείας της οικογένειας Ψωμά.

Μάθε, λοιπόν, ότι ο Θανάσης Ψωμάς σκοτώθηκε από τους Γερμανούς τη στιγμή που έμπαιναν οι αντάρτες στη Λαμία. Αγριότατος ήταν ο θάνατος του Στέργιου που, αφού τον βασάνισαν φρικτά, τον αποκεφάλισαν και κρέμασαν το κεφάλι του σε δημόσια θέα στη Λαμία. Η Ποπούλα, η τραγική αδελφή του, μετά τον αποκεφαλισμό του Στέργιου, βγήκε στο Δημοκρατικό Στρατό και, όπως λένε οι διηγήσεις, πολεμούσε όρθια για να σκοτωθεί. Και το πέτυχε. Μετά ήρθε η σειρά του Μίμη, που εισήχθη στην «αναμορφωτική σχολή» της Μακρονήσου και επέστρεψε στη Λαμία ταλαιπωρημένος. Και φτάσαμε στο προτελευταίο παιδί, τον Παναγιώτη, ο οποίος πολύ νωρίς, από 14 ετών, είχε αναλάβει –όταν πέθανε ο πατέρας τους– τη διεύθυνση του περιπτέρου που υπάρχει ακόμη και είναι απέναντι από τη σημερινή Τράπεζα Πειραιώς. Αυτόν, μετά τις βιαιότητες «παλικαριών» που τον ενοχλούσαν στο περίπτερο, αποφάσισαν οι σύντροφοι και τον φυγάδευσαν από τη Λαμία, κατατάχτηκε στον Δημοκρατικό στρατό και, μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού, πήγε στην Πολωνία, σπούδασε δικηγόρος, παντρεύτηκε μια γεωπόνο από την Πολωνία και επέστρεψε στην Ελλάδα επί ΠΑΣΟΚ. Μετά την άφιξή του, διετέλεσε διευθύνων σύμβουλος της RECOM. Και έμεινε ο μικρός, ο Σωκράτης, που μεγάλωσε με όλα αυτά τα βιώματα –θετικά και αρνητικά- της οικογένειας.

Λυπάμαι, αν σας κούρασα. Να έχετε υπόψη σας, ωστόσο, ότι θα είμαι – και εγώ προσωπικά αλλά και το blog των Λαμπράκηδων – στη διάθεσή σας, εάν ενεργήσετε για την υλοποίηση όλων των παραπάνω. Ελπίζω να μην αναγκαστώ να επανέλθω στο θέμα από το blog του Λαμπράκηδων που – δυστυχώς ή ευτυχώς – παρακολουθείται από πάνω από 20000 ανθρώπους σε 106 χώρες.

Παρά τα εμφανή παράπονά μου, να γνωρίζετε ότι τιμώ το θεσμό και το πρόσωπό σας και πιστεύω πως έχετε τη δύναμη και τη διάθεση να γράψετε – με την προσωπική πορεία και στάση – τη δική σας ιστορία στον τόπο μας.

Με εκτίμηση και τιμή

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Ο σχεδιασμός της σφαγής

Οκτώβριος 31st, 2017
Το όγδοο μέρος του αφιερώματός μας στο βιβλίο «Σκέψου Άνθρωπε» καταδεικνύει ότι η δημιουργία των στρατοπέδων συγκέντρωσης ήταν με επιστημονικό και σοβαρό τρόπο προγραμματισμένη.
Δεν ήταν μια αυθόρμητη έκρηξη μίσους.
Ήταν μια έκφραση θεωρητικοποιημένης εξόντωσης, εξαφάνισης από πρσώπου γης όλων των αντιφρονούντων, όλων όσων κρίνονταν επικίνδυνοι για το Γ’  Ράιχ.
Και δεν ντρέπονταν καθόλου. Ήταν πεπεισμένοι, θαρρείς, πως λειτουργούσαν για το «κοινό καλό».
Και γνώριζαν καλά τη δύναμη που ασκούσε η καλλιέργεια αυτού του επικείμενου τρόμου, αυτής της επικείμενης τιμωρίας, ακόμα και σ’ αυτούς που δεν ήταν ακόμη κρατούμενοι.
Και, το κυριότερο, από 4-5 χρόνια νωρίτερα, σε Αγγλία και Αμερική, είχαν κυκλοφορήσει «ενημερωτικά» βιβλία.
Τι έκαναν, λοιπόν, οι ηγέτες των λαών, μπροστά στην εκφρασμένη, χρόνια πριν, θηριωδία που ήταν προ των πυλών;
Θα πάρει ποτέ μια πειστική απάντηση;
.
.
8
Ο σχεδιασμός της σφαγής
.

Όταν, στις 31 Ιουλίου 1941, ανατίθεται στον Heydrich απόλυτη εξουσία και δικαιοδοσία για την «επίλυση του εβραϊκού προβλήματος στην Ευρώπη», η σφαγή στα στρατόπεδα έχει ήδη σχεδιαστεί. Μετά το θάνατο του Heydrich, στα 1942, οι εξουσίες του συγκεντρώνονται απευθείας στα χέρια του Himmler, ανώτατου διοικητή των SS. Ο Eichmann είναι ο μεγάλος τεχνικός σχεδιαστής των σφαγών, οι οποίες – από αυτή τη στιγμή και μετά – συντρίβουν εβραίους και μη εβραίους: ο στόχος είναι η ολική εξάλειψη των εβραίων, χωρίς διακρίσεις (νέων ή γέρων, αντρών και γυναικών και παιδιών, υγιών και άρρωστων), και με συνοπτικές διαδικασίες και ελάχιστες διακρίσεις εξοντώνονται οι μη εβραίοι. Από τη χαοτική σφαγή, με μέσο τις μαζικές εκτελέσεις και τις ενδοφλέβιες ενέσεις με δηλητήριο, περνάμε στους θαλάμους αερίων.

Το μεγαλύτερο μυστικό περιβάλλει το χαρακτήρα και τον προορισμό των «μεταφορών». Στα 1941 και στα 1942, ανακοινωνόταν σ’ όσους μεταφέρονταν ότι θα τους μετέφεραν «στην Ανατολή». Στους Γάλλους, στους Βέλγους, στους Ιταλούς, έλεγαν γενικά ότι θα τους πήγαιναν «στη Γερμανία». Ο στρατηγός των SS που οργάνωσε τη μεταφορά, στις 27 Σεπτεμβρίου του 1944 στις φυλακές της Γένοβας, μέρος της οποίας μεταφοράς ήμουν κι εγώ, μας είπε ότι θα πηγαίναμε «να εργαστούμε στη Γερμανία», όπου θα εξασκούσαμε ένα επάγγελμα συμβατό με τις ικανότητές μας και με τις ανάγκες του καθενός και ότι θα είχαμε «τροφή επαρκή και ζεστά ρούχα.» Σίγουρα, δεν είχαμε αυταπάτες, παρόλα αυτά κανένας από εμάς, επιμένω κανένας, δεν είχε ιδέα – ούτε καν μακρινή υποψία – γι’ αυτό που μας περίμενε. Εγώ, ήδη καταδικασμένος σε θάνατο με άλλους δεκατέσσερις συντρόφους στην ίδια αποστολή, είχαμε τότε την αίσθηση ότι μας απονεμήθηκε ένα είδος χάριτος.

«Προς στιγμήν – έγραφα στο βιβλίο μου “Είναι εύκολο να πει κανείς τη λέξη πείνα – ” μια άλλη αβεβαιότητα είχε τελειώσει. Είχε τελειώσει αυτή η υπερένταση που ζούσες όταν διάβαζαν τα νούμερα που καλούσαν και ακουγόταν ένας ήχος που προσομοίαζε στο δικό σου αριθμό. Έτσι μας συνέβαινε να προφέρουμε αυτόν τον τρελό λόγο, που τον διώχναμε με τη σκέψη, και ο οποίος επιχειρούσε να εγκατασταθεί στα σωθικά μας: επιτέλους.»

Στη Γερμανία και στις κατεχόμενες χώρες, οι ναζί άφηναν να «κυκλοφορούν διάφορες φήμες» σχετικά με τη φρίκη των στρατοπέδων συγκέντρωσης, αλλά καμιά από αυτές τις φήμες δεν ομολογούνταν ή δεν γινόταν αποδεκτή. Οι «φήμες», κρατώντας ένα πέπλο μυστηρίου γύρω τους, πολλαπλασίαζαν το φόβο και τον τρόμο στους πληθυσμούς: αυτό αποτελούσε μία έμμεση βοήθεια στο έργο της καταστολής που επιχειρούσαν τα SS. Ακόμη και στο εσωτερικό των στρατοπέδων η τεχνική του μυστικού ήταν παρόμοια. Το νιώθαμε, το ψιθυρίζαμε. Μα μόνο τους τελευταίους μήνες, οι περισσότεροι από εμάς γνώριζαν την ύπαρξη των θαλάμων αερίων, στο Μαουτχάουζεν.

Στα ελεύθερα κράτη υπήρχε καλύτερη πληροφόρηση. Την περίοδο από το 1936 ως το 1939, στην Αμερική και την Αγγλία, είχαν εκδοθεί ακόμη και βιβλία για τις κτηνωδίες που εφαρμόζονταν από τα SS στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα οποία, αυτά τα πρώτα χρόνια, όπως ειπώθηκε στην αρχή, μεταφέρονταν ως κρατούμενοι οι αντιναζιστές και κρατούμενοι του κοινού ποινικού δικαίου. Πολιτικοί και ποινικοί κρατούμενοι βρίσκονταν στην ίδια μοίρα, είτε όσον αφορά την εκμετάλλευσή τους στην καταναγκαστική εργασία αλλά και για να εμποδίσουν τους ελέγχους από τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, ο οποίος από καιρού εις καιρόν, ειδικά κατά τη διάρκεια του πολέμου, επιθυμούσε να κάνει ελέγχους. Κι όταν, τελικά, ο Ερυθρός Σταυρός τα κατάφερνε να έρθει για έλεγχο, παρουσιάζονταν ενώπιον των αποστολών του κρατούμενοι που είχαν καλά τραφεί από τον «προεξάρχοντα», καθώς και ορχήστρες που φτιάχνονταν από τους εξόριστους κρατούμενους, κι όλα αυτά προκειμένου να δείξουν ότι η κράτηση ήταν ένα είδος φιλοξενίας..

Από το τέλος του 19ου αιώνα, αρχίζαμε λίγο-λίγο και συνηθίζαμε σ’ ένα καινούριο φαινόμενο: τη μαζική παραγωγή. Πρόκειται για την κατασκευή αντικειμένων καθημερινής χρήσης σε «βιομηχανική ποσότητα».
Βλέποντας αυτές τις στοίβες από παπούτσια κρατουμένων και καταδικασμένων, συνειδητοποιούμε ότι αυτό που επινόησαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι ο θάνατος σε «βιομηχανική ποσότητα».
.

Τα μάτια μας μπερδεύονται και χάνονται περνώντας από το ένα κεφάλι στο άλλο, από τη μια κοιλιά στην άλλη. Δεν ξέρω πώς τους στοίβαξαν έτσι, αλλά θα ορκιζόμουν ότι πρόκειται για τον ίδιο κρατούμενο που αναπαράγεται επί 60 φορές. Σαν -η μηχανή που αλέθει τους ανθρώπους- να έχει μειώσει κάθε άνθρωπο, κάθε ύπαρξη σε ένα είδος σκελετού που έχει χάσει κάθε ανθρώπινο χαρακτηριστικό.
Κυρίως, όμως, πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό είναι ο ναζισμός: μια μηχανή που κατασκευάζει τους λεγόμενους υπεράνθρωπους (την άρια φυλή) και τους «υπανθρώπους», που προορίζονται για τα στρατόπεδα.
.

Ο Nicolas Bouvier έλεγε και η γλώσσα επινοεί τα δικά της σύνορα, τα δικά της όρια. Εννοούμε τις λέξεις που, πέρα από αυτές, δεν μπορεί τίποτα να ειπωθεί, να εκφραστεί: «απερίγραπτο», «ανεκδιήγητο» είναι τα όρια γι’ αυτό που βλέπουμε. Και βέβαια, αντιμέτωποι μ’ ένα θέαμα που πάει τόσο βαθιά μέσα στον τρόμο, δεν μπορούμε παρά να θυμηθούμε ότι η γλώσσα δεν έχει λέξεις για να περιγράψει αυτό που πραγματικά συνέβη στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
.

Πολλές μαρτυρίες συγκλίνουν και υποστηρίζουν ότι οι γυναίκες φύλακες των στρατοπέδων είχαν, γενικά, πιο σαδιστική συμπεριφορά από τους άντρες συναδέλφους τους. Κατά τη γνώμη μου, το σημαντικό δεν είναι αυτό. Δεν έχουμε στόχο να παρουσιάσουμε το διάγραμμα των σαδιστών. Αρκεί να βυθίσουμε τα μάτια μας στις ματιές που ρίχνουν αυτές οι τρεις γυναίκες φύλακες τη στιγμή ακριβώς της σύλληψής τους από τις συμμαχικές δυνάμεις και θα καταλάβουμε αυτό που είναι η ουσία: ό,τι κι αν διέπραξαν, δεν το έχουν καθόλου μετανιώσει.
.

Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις για τα πολύ μικρά παιδιά. Τα βλέπουμε εδώ να συνωστίζονται στην ουρά, με το μικρό κίτρινο αστέρι στην πλάτη τους, για να ανέβουν στα τρένα του θανάτου.
.

Κομμένο κεφάλι από μια κρατούμενη, που παρουσιάστηκε στα SS πάνω σ’ ένα δίσκο. Επρόκειτο να χρησιμεύσει, μετά από ειδική επεξεργασία, ως αντικείμενο για τη συγκράτηση των χαρτιών!!!…
.

Ιατρικά πειράματα των ναζί: γυναίκες βιασμένες, που έχουν υποστεί βασανιστήρια, και που μετά τις εκτέλεσαν και φούσκωσαν τα σώματά τους με τεχνητό τρόπο.
.

Χωρίς αμφιβολία, είναι μία από τις φωτογραφίες που δύσκολα μπορεί κανείς να αντέξει. Ιδού για τι είδους θηριωδίες ήταν ικανοί οι ναζί στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Να γιατί πρέπει να μαχόμαστε τους αρνητές του ολοκαυτώματος και τους νεοναζί.
.

Πηγή των φωτογραφιών είναι ο ιστότοπος : “Contre l’ Oubli”

Το βιβλίο προέρχεται από το Αρχείο Παληοτάκη και η απόπειρα μετάφρασης έγινε από τον ίδιο τον Παληοτάκη.

Εάν επιθυμείτε να διαβάσετε το πρωτότυπο κείμενο στα ιταλικά, παρακαλούμε πατήστε δίπλα

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπρακίδων
www.lamprakides.gr/blog

Η τελευταία συνεισφορά

Οκτώβριος 24th, 2017

Το έβδομο μέρος του αφιερώματός μας στο βιβλίο «Σκέψου Άνθρωπε» δεν κάνει πια αναφορά στις μεθόδους και τις τεχνικές με τις οποίες επεδίωκαν να καταστρέψουν κάθε ίχνος ανθρωπιάς και αλληλεγγύης στους κρατουμένους.

Σ’ αυτή την ενότητα, τρομάζουμε όταν διαβάζουμε πώς οι άνθρωποι – κάτω από την πίεση του φόβου, της εξαθλίωσης, της ανάγκης  επιβίωσης – μετατρέπονταν σε άγρια ​​ζώα σε βάρος του συνανθρώπου, αν και ήξεραν ότι δύσκολα θα γλυτώσουν από τη μοίρα των πιο κατατρεγμένων.

Οι υποσχέσεις για προνόμια – πολιτική που εφαρμόζει κάθε εξουσία, προκειμένου να διαιρέσει και να διασπάσει αυτούς που εξουσιάζει – είχαν και στα στρατόπεδα εξόντωσης τα αποτελέσματά τους. Ακόμη και πολιτικοποιημένοι κρατούμενοι δύσκολα κρατούσαν την συνοχή στην ομάδα τους.

Και αυτό που μας συγκλόνισε – αν και το ξέραμε, αλλά πρώτη φορά διαβάζαμε τόσο ωμά την περιγραφή και την αξιοποίηση – ήταν ο προγραμματισμός των ναζί να «μην πάει τίποτα χαμένο» από την ανθρώπινη σορό!

Φρικιαστικό, να πούμε, είναι λίγο !!! Απάνθρωπο, να πούμε, είναι πολύ λογοτεχνικό !!

Να μην τα ξαναζήσουμε, συνάνθρωποι !!!
Ας έχουμε τα μάτια και την ψυχή ανοιχτά, να δούμε τι πλησιάζει …
Και να ακούμε, να προσέχουμε, να νοιαζόμαστε για τον διπλανό.
Όπως είπε και ο Μπρεχτ, αν δεν δώσουμε σημασία στο κακό που βρίσκει το γείτονα, τότε θα έρθει και σ’ εμάς και δεν θα υπάρχει κανείς να αντιδράσει …

Δεν μπορούμε να ευχηθούμε καλή ανάγνωση…
Θα θέλαμε, μόνο, να ευχηθούμε προσεκτική μελέτη …

7

Η τελευταία συνεισφορά

Ο «μουσουλμάνος», όμως, που έχει ήδη δώσει στον ναζιστικό Ράιχ την αξιοπρέπειά του, την προσωπικότητά του, την εργατική δύναμή του μέχρι το απώτατο όριο των δυνάμεών του, δεν έχει – εντούτοις – δώσει ακόμη τα πάντα: καλύτερα, δεν έχει ακόμη καταληστευτεί, δεν του τα έχουν πάρει όλα. Το σώμα του θα χρησιμεύσει ως πειραματόζωο στους γιατρούς των SS, αυτά τα κοπάδια καθαρμάτων που δε θα σταματήσουν μπροστά σε κανένα πείραμα  στα αδύναμα – ακόμη ζωντανά – σώματα: πειράματα που αφορούν τεχνητή κατάψυξη ζωντανών ανθρώπων, αφαίρεση ζωτικών οργάνων, ακρωτηριασμούς χωρίς αναισθησία, ευνουχισμούς. Τα γυναικεία μαλλιά έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί στη Γερμανία ως πρώτη ύλη στην υφαντουργία ή ως πρώτη ύλη για το παραγέμισμα του εσωτερικού των στρωμάτων. Όταν ο «μουσουλμάνος» αφήσει, επιτέλους, την τελευταία του αναπνοή, εάν στο σκελετό του δεν έχει μείνει ίχνος κρέατος να τον καλύπτει, μαζεύουν τα ελάχιστα υπολείμματά του από το κρεματόριο. Και οι στάχτες του νεκρού, αλλά και τα κόκκαλά του που τα κονιορτοποιούν με τον κατάλληλο τρόπο με ένα ειδικό μηχάνημα, προορίζονται να χρησιμεύσουν ως λίπασμα στους αγρούς. Αν, όμως, πεθάνει προτού γίνει ο απόλυτος σκελετός και αν περιβάλλουν τα κόκκαλά του ακόμη λωρίδες κρέατος, τότε του κόβουν το κεφάλι και από το σώμα του θα βγάλουν σαπούνι.

Ο φυλακισμένος που έχει αποδεχθεί να αποτελεί μέρος της ιεραρχίας του στρατοπέδου τα ξέρει όλα τα παραπάνω, ξέρει ποιος είναι ο σκοπός της οργανωτικής δομής του στρατοπέδου, ξέρει τι ζητάνε από αυτόν. Γνωρίζει, επομένως, ότι η εξουσία του πάνω στους συντρόφους, που είναι υπό τις διαταγές και τον έλεγχό του, δεν έχει όρια, εκτός από αυτά που ευκαιριακά θα βάλουν τα SS, ή τα όρια που πιθανόν να του υπαγορεύσει το τελευταίο ίχνος ανθρωπιάς που έχει ακόμα διατηρήσει στην ψυχή του. Αν τυχόν δεν έχει όρια – αν δεν έχει πια – ο «προεξάρχων» στην ιεραρχία των κρατουμένων, οδηγείται από την αυθαίρετη κρίση του, από το άγριο ένστικτο που πηγάζει από τα βάθη της ψυχής του, που είναι συχνά άρρωστη, αλλοτριωμένη από το περιβάλλον και από την ανάγκη να επιδεικνύει τον μέγιστο ζήλο στην εκτέλεση των καθηκόντων του, προκειμένου να επιβιώσει, γιατί κι αυτός – από τη μια στιγμή στην άλλη – μπορεί να καταλήξει μεταξύ των «μουσουλμάνων». Και, επομένως, σ’ αυτούς τους ανθρώπους εύκολα αποχαλινώνεται η αγριότητα στη συμπεριφορά, που συχνά μετατρέπεται σε σαδισμό. Αυτή η άγρια ​​συμπεριφορά, συχνά, ενεργοποιείται από αντιπάθειες ή προλήψεις, συχνά όσον αφορά τους πιο γέρους ή τους πιο αδύναμους, γιατί, στο στρατόπεδο, η μόνη θρησκεία είναι αυτή της δύναμης και της επίδοσης. Δεν υπάρχουν διαφορές και διακρίσεις είτε έχουμε να κάνουμε με διανοούμενο είτε με ιερέα είτε με αδύναμη γυναίκα. Αν προσπαθήσει κάποιος να ξεφύγει από τη βία που κατευθύνεται από τους «προεξάρχοντες» του στρατοπέδου, ο προορισμός του είναι ο θάλαμος των αερίων, το κρεματόριο.

Ο Robert Antelme, στο βιβλίο του «Το ανθρώπινο είδος», βεβαιώνει: «Η καταπίεση και η αθλιότητα έφταναν σε τέτοιο μεγάλο βαθμό, που ακόμη και μεταξύ των πολιτικών κρατουμένων διακυβευόταν και σπάνιζε η αλληλεγγύη. Ομάδες τριών ή τεσσάρων ατόμων διατηρούσαν ακόμη ένα είδος αλληλεγγύης. Όμως, για να οργανωθεί κανείς, για να σκεφτεί, είναι ανάγκη να έχουν και δυνάμεις και χρόνο. Στο στρατόπεδο, όμως, όλοι εργάζονταν από τις 6 το πρωί έως τις 6 το βράδυ. Σε ένα τέτοιο Kommando, που αποτελείται κυρίως από Γάλλους, Ρώσους, Ιταλούς και Πολωνούς, η οργάνωση μιας διεθνούς αλληλεγγύης δεν θα ήταν εύκολο να επιτευχθεί παρά μόνο με την υποστήριξη από έναν πυρήνα πολιτικών κρατουμένων, οι οποίοι θα είχαν αποκτήσει ένα είδος εξουσίας στο στρατόπεδο. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ο καθένας αναδιπλώνεται και κλείνεται στη δική του εθνικότητα. Και οι πιο ευνοημένοι ήταν οι Πολωνοί, οι οποίοι μιλούσαν – σχεδόν όλοι – τα γερμανικά και οι οποίοι πια είχαν μεγάλη εμπειρία από τα στρατόπεδα και – με εξαίρεση τη ρωσική επίθεση του Φεβρουαρίου – δέχονταν δέματα. Οι Γάλλοι ήταν οι πιο μισητοί, αυτοί που δέχονταν τα περισσότερα χτυπήματα και – μαζί με τους Ιταλούς – ήταν οι λιγότερο εύρωστοι. Μα αυτά δεν ήταν αρκετά. Η γαλλική ομάδα συμπεριελάμβανε και καμιά δωδεκαριά κρατουμένους του κοινού ποινικού δικαίου. Μια κοινωνία – όπως αυτή του διοικητικού μορφώματος που ονομάζεται Kommando – που κυριαρχείται από παλιάνθρωπους, σ’ αυτή την κοινωνία οι παλιάνθρωποι έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να επιβιώσουν. Αν κάποιος δεν μπορούσε να πετύχει κάτι που ζητούσε μέσα από τη διοικητική δομή των Kapos ή των «Παλιών» του συγκροτήματος στο οποίο διέμεναν, μέσα από τις νόμιμες διεκδικήσεις, αυτό μπορούσε να το πετύχει μέσα από το δίκτυο της παράνομης διακίνησης, της κολακείας, της αγοράς, και μέσα από ένα είδος αμφίβολης αλληλεγγύης μεταξύ ανθρώπων, μεταξύ προσώπων «με αμοιβαία κατανόηση». Αυτή η «κατανόηση» μπορούσε πανεύκολα να μετατραπεί σε άγριο μίσος, και μετά πάλι σε κατανόηση, ανάλογα με τις συνθήκες. Μιλάμε για την απόλυτη κυριαρχία των κρατουμένων του κοινού ποινικού δικαίου και της νοοτροπίας που βασιλεύει στις ποινικές φυλακές.»

Δεν παραθέτουμε φωτογραφίες από το βιβλίο αυτή τη φορά. Θα ανατρέξουμε σε ένα «διδακτικό» ντοκιμαντέρ, που «αλιεύσαμε» από το διαδίκτυο, σχετικά με το Άουσβιτς.
Δίνουμε την υπόσχεση να επεξεργαστούμε όλες τις φωτογραφίες του βιβλίου και να τις αναρτήσουμε, αν τα καταφέρουμε, με μουσική επένδυση.
Στο μεταξύ, για όσους τακτικά μας παρακολουθούν, επισημαίνουμε ότι αναρτούμε περίπου μία ενότητα τη βδομάδα. Μας απομένουν λιγότερες από όσες έχουμε αναρτήσει. Ελπίζουμε να μπορέσουμε να τηρήσουμε αυτή τη συχνότητα μέχρι το τέλος του καλοκαιριού.
Ακολουθεί το βίντεο για το Άουσβιτς. Ενημερωθείτε και σεβαστείτε την αγωνία και τις μνήμες των ανθρώπων.

Το βιβλίο προέρχεται από το Αρχείο Παληοτάκη και η απόπειρα μετάφρασης έγινε από τον ίδιο τον Παληοτάκη.

Εάν επιθυμείτε να διαβάσετε το πρωτότυπο κείμενο στα Ιταλικά, παρακαλώ πατήστε δίπλα

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπρακίδων
www.lamprakides.gr/blog

12 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1944

Οκτώβριος 12th, 2017

«Ήταν ένα κάρο φορτωμένο νέες και νέους που ξεφωνίζανε. Στο άλογο που τραβούσε το κάρο καθότανε καβάλα μια γυναίκα μελαχρινή σα γύφτισα που είχε στο κεφάλι και στους ώμους ένα σάλι επαναστατικά κατακόκκινο. Φορούσε κίτρινο φουστάνι και είχε διάφορα χαϊμαλιά στο στήθος, κρατούσε μια ελληνική σημαιούλα και ξεφώνιζε τραγουδώντας: «Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη …». Μια παρέα μάγκες γυρίζανε με ένα χαρτονένιο Χίτλερ κρεμασμένο σε ένα κοντάρι και φωνάζανε ρυθμικά «Εμπατίρησε» (καινούργια λέξη argot). Πολλά τραμ και καμιόνια ανεβοκατέβαιναν τους κεντρικούς δρόμους φορτωμένα παιδιά του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, που φωνάζανε συνθήματα των οργανώσεών τους. Είδα και μια παρέλαση πιτσιρίκων με ξύλινα τουφέκια, του «παιδικού μετώπου» του ΕΑΜ». (Γιώργος Θεοτοκάς, Τετράδια Ημερολογίου, Αθήνα: Εστία). Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »