Το blog των Λαμπράκηδων

Ο,ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΘΝΙΚΟ, ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΣΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ…

Ιούνιος 18th, 2017

Διάβασα τις τελευταίες μέρες την επιστολή που έστειλε ο Μίκης στον Θεοδωρακισμό. Ταράχτηκα. Συγκλονίστηκα. Και ένιωσα πόσο πολύ κοπιάσαμε, αλλά και πόσο βαθιά πονέσαμε.

Βαθιά η πίκρα του Μίκη και όχι άδικα. Πρόσφερε – κι αυτός και η γενιά μας – πάρα πολλά. Το πιστεύω ακράδαντα. Και τα χρόνια περνούν – και, πιστέψτε με – περνούν ταχύτατα, ειδικά όταν βρίσκεσαι κοντά στο τέρμα, όπως περνούν οι μήνες όταν από βρέφος γίνεσαι νήπιο. Και η δικαίωση αργεί…. Κι όσο κι αν αισθάνεσαι ότι εσύ το έκανες το χρέος απέναντι στην κοινότητα και απέναντι στον εαυτό σου, δεν μπορείς να αποφύγεις την πίκρα που ακολουθεί το άδικο και την προδοσία. Όσο κι αν έχεις συγχωρήσει αυτούς που πρόδωσαν, αυτούς που σε πίκραναν, αυτούς που δεν κατάλαβαν και φάνηκαν κατώτεροι των περιστάσεων, αυτό καθαυτό το γεγονός δεν διαγράφεται ποτέ και μένει σαν μια πληγή που όλο και πυορροεί… Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Διασώζοντας τη μνήμη της γενιάς μας…

Ιούνιος 15th, 2017

Θα θυμηθώ σήμερα το άλλο περιστατικό, που έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της δικτατορίας με πρωταγωνιστές και πάλι τον φίλο και γνωστό ποινικολόγο, τον Χριστόφορο τον Αργυρόπουλο, και εμένα, τον Παληοτάκη.
Πρόκειται για την αποθήκη των εκδόσεων “ΘΕΜΕΛΙΟ”, όπου βρίσκονταν το μεγάλο στοκ των βιβλίων του εκδοτικού οίκου, την οποία, όπως γράφω και παρακάτω, τα τσιράκια της Χούντας δεν είχαν καταφέρει να τη βρουν και να εξαφανίσουν το θησαυρό αυτό της νιότης μας και των αγώνων μας.
Μπορεί να ακούγομαι συναισθηματικός, αλλά – σας διαβεβαιώνω – πέρα από τη συναισθηματική φόρτιση, που είναι δεδομένη, κρίνω πως μιλώ τελείως ρεαλιστικά, όταν ισχυρίζομαι πως πρόκειται για “θησαυρό”.
Όλα αυτά τα βιβλία κατόρθωσαν να σωθούν και να αποτελέσουν τη “μαγιά”, προκειμένου να ξαναστηθεί ο εκδοτικός οίκος “ΘΕΜΕΛΙΟ”.
Πολλοί θα αντιτείνουν πως δεν αποτελεί πρώτη “έγνοια” η τύχη ενός επιχειρηματικού ομίλου, πόσω μάλλον σήμερα, που οι εταιρείες κλείνουν η μία μετά την άλλη.
Για τη Γενιά μας, όμως, δεν επρόκειτο μόνο για έναν εκδοτικό οίκο, έναν από τους πολλούς ακόμη και τότε. Ήταν ο εκδοτικός οίκος, που αποτελούσε για εμάς “ευαγγέλιο” γνώσης και ενημέρωσης, ψυχαγωγίας και αγωγής. Δεν έχω πρόχειρο έναν ενδεικτικό κατάλογο των εκδόσεων, όπου θα μπορούσε καθένας να διαπιστώσει πως μεγάλοι λογοτέχνες και επιστήμονες, Έλληνες και ξένοι, ομάδες και άτομα εμπιστεύονταν το πνευματικό έργο τους στις εκδόσεις “ΘΕΜΕΛΙΟ”.
Πολλές από αυτές τις διαπιστώσεις και κρίσεις τις είχαμε συνειδητοποιήσει τότε, στην ηλικία της αγωνιστικότητας, στην ηλικία της άδολης προσφοράς, τότε που πιστεύαμε πως αλλάζαμε τον κόσμο, πως όλες οι δυνατότητες βρίσκονταν στα χέρια μας και στον αγώνα μας.

Όμως, αυτή η αγωνιστικότητα, αυτή η πίστη στην αλλαγή, ο “ΝΥΝ ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ ΑΓΩΝ” της δικής μας γενιάς, είχε τραφεί μέσα από τα έργα των μεγάλων μας δημιουργών και στοχαστών, που κοσμούσαν και τις Λέσχες των Λαμπράκηδων και, τα περισσότερα, ήταν εκδόσεις “ΘΕΜΕΛΙΟ”.
Δεν ξέρω, αν κατάφερα να μεταδώσω την κινητήρια δύναμη, που όπλισε το μυαλό και τη δράση μας, εμένα και του Χριστόφορου Αργυρόπουλου.
Πιστεύω, όμως, πως είναι πιο εύκολα κατανοητή η συναισθηματική ώθηση που μας κινητοποίησε τότε, αλλά και η ανάγκη που με έκανε να μιλήσω για αυτό το γεγονός. Αυτός είναι και ο λόγος που το δημοσιεύω.

Παληοτάκης

Κάλλιο αργά, παρά ποτέ Η αλήθεια να αρχίσει να ξεπροβάλλει

Στη διάρκεια της δικτατορίας, πάλι, «διασώσαμε» μερικές σειρές από τις εκδόσεις Θεμέλιο.

Το περιστατικό έχει ως εξής:
Οι εκδόσεις «Θεμέλιο» και το αντίστοιχο βιβλιοπωλείο είχαν κλείσει -με την επιβολή της Δικτατορίας και με την παρέμβαση των αρχών καταστολής- και είχαν κατασχεθεί τα βιβλία και όλες οι εκδόσεις. Η επιθετική αυτή ενέργεια έλαβε χώρα, διότι – είναι γνωστό – οι εκδόσεις «Θεμέλιο» ήταν οι επίσημες εκδόσεις του Κόμματος της Ε.Δ.Α [Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά].
Ο υπεύθυνος των εκδόσεων, εκ μέρους του Κόμματος, ήταν ο συγχωρεμένος, πια, Μίμης Δεσποτίδης και δεξί του χέρι ο Θεόδωρος Μαλικιώσης. Ο Δεσποτίδης βρισκόταν αυτοεξόριστος στο Παρίσι και ο Μαλικιώσης εξορία εντός Ελλάδας.

Έρχεται, λοιπόν, σ’ εμένα η Φωφώ, η σύζυγος του Μαλικιώση, και με πληροφορεί ότι – εκτός από το βιβλιοπωλείο, που το είχαν κλείσει οι Αρχές – υπήρχε και μια υπόγεια αποθήκη, στην Ασκληπιού, που δεν είχαν καταφέρει να ανακαλύψουν τα «τσιράκια» της Χούντας και της οποίας την ύπαρξη η ίδια η Φωφώ είχε κατορθώσει να διαφυλάξει, μέχρι τότε, ως επτασφράγιστο μυστικό. Εκεί βρίσκονταν πολλές σειρές από τα βιβλία των εκδόσεων «Θεμέλιο». Όμως, οι συνθήκες είχαν αρχίσει να γίνονται εξαιρετικά πιεστικές, ιδιαίτερα και από πλευράς του ιδιοκτήτη του χώρου.
Πήγαμε, ένα βραδάκι, μαζί με τον Αργυρόπουλο, για να διαπιστώσουμε – με τα ίδια μας τα μάτια – το μέγεθος του στοκ, τον αριθμό των βιβλίων, προκειμένου να οργανώσουμε τη στάση και τις ενέργειές μας. Μπαίνοντας, είδαμε πως υπήρχαν πάρα πολλά βιβλία, σε ντάνες.
Σημαντικό για μας ήταν όχι μόνο να βοηθήσουμε τη σύζυγο του Μαλικιώση, να διαφυλάξει το «μυστικό» της, αλλά και να διασώσουμε τα βιβλία, που πάντα τα θεωρούσαμε σημαντικό τροφοδότη της μνήμης του λαού και διαμορφωτή της ιστορικής και εθνικής συνείδησης.

Το επόμενο βράδυ, λοιπόν, μετά την πρώτη μας επίσκεψη, με φορτηγάκι της εταιρείας INDESIT, στην οποία εργαζόμουν, φτάσαμε έξω από την υπόγεια αποθήκη. Πήραμε από 2-3 βιβλία ο καθένας μας – ο Αργυρόπουλος κι εγώ – , αντιπροσωπευτικά όλων των εκδόσεων που είχε πραγματοποιήσει το «Θεμέλιο», και τα φορτώσαμε στο φορτηγάκι. Τα υπόλοιπα παρέμειναν μέσα στην αποθήκη. Βρήκαμε, όμως, τον ιδιοκτήτη και – με τη μέθοδο του μαστίγιου και του καρότου, αλλά και με υπόσχεση για αδρή αποζημίωση – τον «πείσαμε» να συνεχίσει να κρατά το «μυστικό» της αποθήκης και να μην το «καρφώσει» στις Αρχές.

Έτσι, λοιπόν, διασώθηκαν τα βιβλία της αποθήκης και αποτέλεσαν τη μαγιά για να ξαναστηθεί το βιβλιοπωλείο και οι εκδόσεις «Θεμέλιο», μετά τη μεταπολίτευση. Κι εμείς, είχαμε διασώσει κάποια τεύχη από όλες τις σειρές αυτών των εκδόσεων, που πάντα τις θεωρούσαμε δικές μας. Γιατί; Μα, γιατί φοβόμασταν το χειρότερο και θελήσαμε να διασώσουμε το έργο μας και την ιστορία μας.

Ευτυχώς, γυρίσαμε στη δημοκρατία. Μπορεί να είναι κολοβή αυτή η δημοκρατία, στις μέρες μας, όμως είναι δημοκρατία, που πρέπει να την κρατήσουμε με νύχια και με δόντια…

Παληοτάκης

Υ.Γ. Τώρα πια, στα χέρια μου δεν έχουν μείνει πάρα πολλά βιβλία. Αρκετά χάρισα σε φίλους, μετά τη μεταπολίτευση, φυσικά, και την επαναλειτουργία του βιβλιοπωλείου και των εκδόσεων «Θεμέλιο».
Ένα μεγάλο μέρος δώρισα στην ελληνόφωνη βιβλιοθήκη της Bova Marina, στην Κάτω Ιταλία, στη λεγόμενη Μεγάλη Ελλάδα. [M A G N A   G R A E C I A].


Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα, κακιά σκουριά δεν πιάνει…;;;

Ιούνιος 9th, 2017

Κάποια στιγμή, το Μάη, θυμήθηκα την ανάρτηση που είχαμε κάνει, στο ξεκίνημα του blog των Λαμπράκηδων, για τα μάρμαρα από τον τάφο του Γρηγόρη Λαμπράκη, στο Α’ Νεκροταφείο των Αθηνών.

Θα διαβάσετε παρακάτω το περιστατικό, όπως το περιέγραφα τότε. Με την ευκαιρία, θα ήθελα να κάνω την αποκατάσταση ενός λάθους μνήμης, η οποία τα τελευταία χρόνια δεν είναι και το καλύτερο σημείο μου. Και εννοώ το πλήθος του κόσμου που συνόδευσε τον Γρηγόρη στην “τελευταία κατοικία του”. Έγραψα για 500.000, ενώ οι πιο συντηρητικές εκτιμήσεις της εποχής μιλούσαν για πάνω από 700.000 ανθρώπους που παρευρέθηκαν και έδωσαν το παρόν στο τελευταίο αυτό αντίο, δίνοντας, παράλληλα την υπόσχεση για τη γέννηση του Κινήματος, με το σύνθημα “ΚΑΘΕ ΝΕΟΣ ΚΑΙ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ” και “Ο ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ ΖΕΙ”.

Και τότε, εννοώ στη δικτατορία, με μεγάλη καθυστέρηση είχαμε πληροφορηθεί το γεγονός του βανδαλισμού, της σύλησης του μνημείου του Γρηγόρη. Είχαμε, όμως, κάποιες δικαιολογίες. Ζούσαμε σε ανώμαλο καθεστώς, σε συνθήκες παρανομίας και εξορίας, φυλακίσεων και βασανιστηρίων. Κάποιοι, βέβαια, πάντα αγρυπνούσαν. Είδαν την καταστροφή και ειδοποίησαν. Έστω και αργά, πήγαμε, παίρνοντας όλα τα μέτρα προφύλαξης, σώσαμε ό,τι μπορούσαμε, αφού με πολλή αγάπη και φροντίδα τα καθαρίσαμε, και τα φυλάξαμε, μεχρι να δοθεί η κατάλληλη ευκαιρία να αποκατασταθεί η μνήμη, η ιστορία και η βεβήλωση. Έδωσα τα μάρμαρα στην ΕΜΙΑΝ, τον Οκτώβρη του 2007. Δεν έχω, έκτοτε, καμιά ενημέρωση για την τύχη αυτών των μαρμάρων.

Η Χούντα προσπάθησε να “λασπώσει” τη μνήμη και να τη “θάψει”. Δεν τα κατάφερε, αυτό είναι κάτι περισσότερο από σίγουρο. “Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα, κακιά σκουριά δεν πιάνει”. Εκτός κι αν οι σύντροφοι επιτρέψουν στο χρόνο και την αμέλεια να αποθέσει αυτή τη σκουριά στα μάρμαρα από τον τάφο του Γρηγόρη. Κι αυτή η σκουριά θα πονέσει πιο πολύ, περισσότερο από την όποια λάσπη μπορεί να έριξε η Χούντα, περισσότερο κι από το αίμα και το θάνατο που σκόρπισε το τρίκυκλο του Γκοτζαμάνη…

Παληοτάκης

Ναι, το μίσος είχε καλά καλλιεργηθεί

Παίρνω αφορμή από την προηγούμενη ανάρτηση των φίλων Δημήτρη – Μπάμπη και, μια και σήμερα είναι η μαύρη «επέτειος» της δολοφονικής επίθεσης σε βάρος του Γρηγόρη Λαμπράκη, θέλω να καταθέσω κάποιες πικρές προσωπικές μνήμες.

Ο τάφος του Γρηγόρη Λαμπράκη βρίσκεται στο Α’ Νεκροταφείο της Αθήνας, όπου δίδεται χώρος τιμής και ανάπαυσης σ’ όλους τους άντρες και τις γυναίκες που πρόσφεραν στην Ελλάδα, στην ιστορία και στους αγώνες της.
Ο Γρηγόρης Λαμπράκης παρέστη και μίλησε για την ειρήνη στη Θεσσαλονίκη, σαν σήμερα, το 1963. Ημέρα της εβδομάδας, Τετάρτη, τότε. Μετά το τέλος της εκδήλωσης δέχθηκε δολοφονική επίθεση, σε κεντρικό δρόμο της πόλης, από τρίκυκλο, στο οποίο επέβαιναν οι παρακρατικοί τραμπούκοι Σπύρος Γκοτζαμάνης και Εμμανουήλ Εμμανουηλίδης. Τα τραύματα που του προκάλεσαν ήταν θανατηφόρα και, τελικά, υπέκυψε στις 27 Μαΐου 1963, ημέρα Δευτέρα, σε ηλικία 51 ετών. Ο θάνατός του προκάλεσε αγανάκτηση στην κοινή γνώμη, οξύτατη πολιτική κρίση, αλλά και διεθνή κατακραυγή.
Την επομένη, 28 Μαΐου, ημέρα Τρίτη, ένα πλήθος 500.000 ανθρώπων συγκεντρώθηκε στο Α’ Νεκροταφείο για το «Ύστατο Χαίρε». Γρήγορα, η συγκέντρωση μετατράπηκε σε διαδήλωση καταδίκης της δεξιάς κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Παλατιού.

Και παραθέτω το περιστατικό, που το χαρακτηρίζω ως έκφραση μίσους, ακόμη και μετά θάνατον, ακόμη και μετά τη «διάλυση» της Νεολαίας Λαμπράκη.
Στη διάρκεια της επτάχρονης Δικτατορίας, κοντά στο 1970, άνοιξη ή καλοκαίρι – αν δεν με απατά η μνήμη μου – μας ήρθε μια πληροφορία ότι ο τάφος του Γρηγόρη έχει συληθεί και δεν υπάρχει το μνημείο.
Ο νομικός και φίλος Χριστόφορος Αργυρόπουλος κι εγώ, ο Παληοτάκης, αναλάβαμε την υποχρέωση και το χρέος να επισκεφθούμε το χώρο. Διαπιστώσαμε ότι πράγματι είχε καταστραφεί ο τάφος και ότι η πράξη των βανδάλων δεν ήταν πρόσφατη: τα μάρμαρα ήταν σπασμένα και είχαν, μάλιστα, υποστεί τη φθορά του χρόνου και είχαν σκεπαστεί και από χώμα.
Μαζέψαμε, λοιπόν, τα «κομμάτια μας» και τα φυλάξαμε σαν το σώμα μας, σαν την ψυχή μας στα σκοτεινά χρόνια που διένυε η πατρίδα μας. Κομμάτια από το μάρμαρο που σκέπαζε τον τάφο του και στα οποία φαίνονταν το όνομα και τα αφιερώματα στο Γρηγόρη φροντίσαμε να τα διασώσουμε από το μένος και το μίσος όσων θα ήθελαν να συνεχίσουν ή να επαναλάβουν μια παρόμοια ενέργεια.
Τον Οκτώβρη του 2007, αποφάσισα να παραδώσω μεγάλο μέρος του αρχείου μου στην Ε.Μ.Ι.Α.Ν., την Εταιρεία Μελέτης της Ιστορίας της Αριστερής Νεολαίας. Μέσα στα κείμενα, φωτογραφίες και αντικείμενα που τους παρέδωσα ήταν και δύο μάρμαρα από τον τάφο του Λαμπράκη, τα οποία – μέχρι τότε – τα είχα φυλαγμένα με αγάπη και περισσή προσοχή. Τα παρέλαβε η κυρία Αργυρώ Ρεκλείτη, γραμματέας της Ε.Μ.Ι.Α.Ν., στις 4 Οκτωβρίου του 2007, με δελτίο παραλαβής Νο 37.

Έχω χρόνια να επισκεφθώ τον χώρο ταφής, λόγω αντικειμενικών συνθηκών και προσωπικών υποχρεώσεων, που με κράτησαν και με κρατούν πότε μακριά από την Ελλάδα και πότε μακριά από την Αθήνα. Ελπίζω το μνημείο να είναι στη θέση του, εκείνη την τιμητική, την οποία επιφυλάσσει η πατρίδα μας στους ήρωες και τους ευεργέτες…

Σήμερα, τελειώνει και το δικό μας αφιέρωμα στη μνήμη του Λαμπράκη και διαπιστώνουμε ότι η ιστορική μνήμη των Ελλήνων είναι εξαιρετικά ασθενής και αυτό μας κόστισε και θα μας κοστίσει εξαιρετικά ακριβά στο άμεσο μέλλον.

Ελπίζουμε να προσφέραμε ένα μικρό λιθαράκι στην καλλιέργεια της μνήμης, που «δένει» τους λαούς, που «γράφει» την ιστορία τους και που «τρέφει» τη νεολαία τους.

Παληοτάκης
ΓΙΑ Το blog ΤΩΝ Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Πρόταση εξόδου από την κρίση – Προς τον πολίτη Μαρκεζίνη

Ιούνιος 3rd, 2017

Έχουμε οδηγηθεί ως χώρα σε σημείο από το οποίο δεν ξέρουμε αν υπάρχει επιστροφή . Σίγουρα, πάντα υπάρχουν περιθώρια ένας Λαός και οι ηγέτες του να δουν και να στοχεύσουν στην Αναγέννηση των ελπίδων και των οραμάτων του , των στόχων του, του Μέλλοντός του.
Ως blog – στην αρχή της κρίσης – είχαμε δημοσιεύσει μια πρόταση / έκκληση για τη διακυβέρνηση της Ελλάδας και τη διαχείριση της επικίνδυνης περιόδου , πάντα στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Μιλούσαμε για Προεδρία της Δημοκρατίας, η οποία θα μπορούσε να ανατεθεί στον πάντα παρόντα Μίκη Θεοδωράκη και η διαχείριση της διακυβέρνησης της χώρας να βρίσκεται στα χέρια του Βασιλείου Μαρκεζίνη , του έμπειρου νομικού και γνώστη της Ευρωπαϊκής νομοθεσίας και πραγματικότητας .
Δεν εισακούσθηκε και δεν γνωρίζουμε καν αν συζητήθηκε ποτέ ή αν προβλημάτισε κάποιους ως πρόταση .
Θα φανεί ανεδαφική πλέον ως πρόταση. Τα χρόνια βαραίνουν πολύ στις πλάτες του Μίκη, περισσότερο από λίγα χρόνια πρωτύτερα. Όμως, δεν νομίζω πως δεν μπορεί να υπάρξει – ακόμη και τώρα – μια πρόταση για έξοδο από την κρίση. Φυσικά, αυτή δεν είναι οι εκλογές. Δεν νομίζουμε πως υπάρχει κάποιος αρχηγός κομματικού μηχανισμού, που θα μπορούσε να σπάσει ογκόλιθους , συμφέροντα και ιδεοληψίες.
Η έξοδος από την κρίση θέλει γνώση των ευρωπαϊκών και παγκόσμιων δεδομένων , θάρρος και θράσος να συγκρουστεί κανείς αποτελεσματικά με όσους απεργάζονται το μέλλον της Ανθρωπότητας . Θέλει και ειλικρίνεια και ειλικρίνεια . Να μιλήσει τη γλώσσα της Αλήθειας ενώπιον του Ελληνικού Λαού . Και πιστεύουμε πως ο Λαός μας – αλλά και κάθε Λαός –
εκτιμά την Αλήθεια και είναι έτοιμος να θυσιάσει πολλά για να την υπηρετήσει . Αρκεί να την πιστέψει.
Ας λειτουργήσει, εύχομαι, αυτή η ανάρτηση ως πρόκληση, προκειμένου να πέσουν στο τραπέζι προτάσεις δυναμικές, ειλικρινείς και με όραμα και στόχο το μέλλον των παιδιών μας .

Παληοτάκης

Πρόταση Εξόδου
Από ΤΗΝ κυβερνητική Κρίση
- και όχι μόνο –
με αξιοπρέπεια και προοπτική
Το αποτέλεσμα των εκλογών καθώς και οι διεργασίες που έχουν ξεκινήσει με τις διερευνητικές εντολές, οδηγούν εμένα και άλλους απλούς ανθρώπους σε σκέψεις και προτάσεις, τις οποίες θα ήθελα να γνωστοποιήσω στο ευρύ κοινό.
Θεωρώ πως οι μέρες που περνάμε είναι εξαιρετικά κρίσιμες . Σε λίγο θα χορεύουμε το Χορό του Ζαλόγγου. Και τα πρόσωπα που θα πάρουν την εντολή να διαχειριστούν την κρίση δεν μου φαίνονται αρκετά ικανά να φέρουν σε πέρας την αποστολή τους .
Διαχρονικά τριγυρνά στο μυαλό μου μία πρόταση, που πιστεύω ότι μπορεί να μας οδηγήσει, με αξιοπρέπεια και προοπτική, στην έξοδο από την κυβερνητική και την εθνική – γενικότερα – κρίση. Προτείνω, λοιπόν, δύο από τους πυλώνες που διαθέτουμε ακόμη, προσωπικότητες παγκοσμίου κύρους, προκειμένου να αναλάβουν να διαχειριστούν τη δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα . Η πρόταση αυτή προϋποθέτει τη δημιουργία Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας , με ειλικρινή συμφωνία και συμμετοχή όλων των δημοκρατικών πολιτικών δυνάμεων , που έλαβαν την ψήφο του ελληνικού λαού.
Η πρότασή μου είναι η εξής: Πρόεδρος Δημοκρατίας ο Μίκης Θεοδωράκης, μετά από παραίτηση του κ. Παπούλια, και πρωθυπουργός ο κ. Μαρκεζίνης, προκειμένου να μπορέσει – με λογισμό και με αξιοπρέπεια και ηθική – να εκπροσωπήσει τη χώρα μας στο εξωτερικό και να την κυβερνήσει .
Δε γνωρίζω την απήχηση που θα μπορούσε να έχει αυτή μου η πρόταση στο ευρύ κοινό . Γι »αυτό θα ήθελα τα σχόλιά σας, θετικά ή αρνητικά. Δεν ξέρω καν την άποψη των δύο αυτών αντρών . Πιστεύω στην ακεραιότητά τους, στη δύναμη του μυαλού και της ψυχής τους, αλλά και στην ειλικρινή και δημιουργική αγάπη τους για την πατρίδα μας .
Θέλω να ελπίζω ότι αυτή η πρόταση θα προβληματίσει, θα εισακουστεί ίσως, προκειμένου να βγει από την κρίση και τον επικίνδυνο δρόμο η χώρα μας.
Υ.Γ. Τον έναν τον ξέρω προσωπικά και πολύ καλά, και τον άλλο τον γνωρίζω από τα γραπτά του .
Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

ΘΡΙΑΜΒΕΥΤΙΚΗ ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΣΥΜΦΩΝΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ Μ.ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟ ΣΤΗΝ TONHALLE ΤΟΥ DUESSELDORF

Μάιος 28th, 2017

Θριαμβευτική υποδοχή επιφύλαξε το γερμανικό κοινό στα συμφωνικά έργα του Μίκη Θεοδωράκη που παρουσιάστηκαν την Τετάρτη 24 Μαϊου στην αίθουσα Tonhalle του Düsseldorf παρουσία του συνθέτη, αποθεώνοντάς τον τόσο κατά την είσοδό του όσο κυρίως στο τέλος της συναυλίας, τα εισιτήρια της οποίας είχαν προπωληθεί μήνες πριν.


Η Συμφωνική Ορχήστρα του Düsseldorf υπό τη διεύθυνση του Baldur Brönnimann εντυπωσίασε με την ακρίβεια και τη δυναμική με την οποία απέδωσε την ιδιαίτερα απαιτητική «Δεύτερη Συμφωνία» του Θεοδωράκη καθώς και δύο από τα πιο γνωστά συμφωνικά του έργα, την ωδή «Οιδίπους Τύραννος» και το τρίτο μέρος της «Τρίτης Συμφωνίας». Συμμετείχαν η mezzo soprano Frances Pappas και η Xορωδία του Städtischer Musikverein.

«Ο τελευταίος μεγάλος συνθέτης Συμφωνικής Μουσικής». Με τον χαρακτηρισμό αυτό προσφώνησε τον Μίκη Θεοδωράκη ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Συμφωνικής Ορχήστρας του Düsseldorf προλογίζοντας την συναυλία, ενώ ο Δήμαρχος του Düsseldorf κ. Thomas Geisel εξήρε τη δύναμη της μουσικής του Θεοδωράκη να υπερβαίνει τις αντιθέσεις και να φέρνει κοντά τους λαούς.


Ενθουσιασμένος δήλωσε και ο Chef Dramaturg τηςTonhalle: «Η προετοιμασία των έργων», είπε «και ιδιαίτερα της “Δεύτερης Συμφωνίας” που είναι πραγματικά καταλυτικό έργο, ήταν μια πρωτόγνωρη υπέροχη εμπειρία για μας. Θαυμάσαμε πραγματικά το εύρος των συναισθημάτων, τις αρμονίες, τις καταπληκτικές μελωδίες που συνυπάρχουν με μια εσωτερική ένταση, την πολυπλοκότητα των ρυθμών που όμως είναι ταυτόχρονα προσιτοί στον ακροατή. Το έργο του Θεοδωράκη ταιριάζει απόλυτα στις δικές μας αντιλήψεις σχετικά με την παρουσίαση σύγχρονης συμφωνικής μουσικής που δεν είναι θαμμένη μέσα σε γυάλινους πύργους αλλά δημιουργεί μια στενή σχέση ανάμεσα στον συνθέτη και στο ακροατήριο. Για μας ο συμφωνικός Θεοδωράκης είναι το λαμπερό παράδειγμα που μας δείχνει πώς μπορεί να πλησιάσει η μουσική (ακόμα και οι «δύσκολες» φόρμες της) το κοινό».

Από την άλλη πλευρά ο Μίκης Θεοδωράκης δήλωσε ότι «τον καθήλωσε η τελειότητα της Ορχήστρας και τον ενθουσίασε το επίπεδο ερμηνείας του μαέστρου».
«Ειδικά η Δεύτερη Συμφωνία μου», είπε ο Θεοδωράκης, έλαβε νέες διαστάσεις που εξέπληξαν κι εμένα τον ίδιο. Θεωρώ τη συναυλία αυτή ως ένα πολύ μεγάλο βήμα για τη διάδοση του Συμφωνικού μου έργου στην καρδιά της πατρίδας της Συμφωνικής μουσικής, στην Γερμανία».


Η παρουσία του Μίκη Θεοδωράκη κινητοποίησε τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης αλλά και τους τοπικούς φορείς του Düsseldorf  και της Κολωνίας που έσπευσαν να διοργανώσουν μια σειρά από παράλληλες εκδηλώσεις, ρεσιτάλ με έργα του μουσικής δωματίου, συνεντεύξεις και συναντήσεις με τον Έλληνα συνθέτη. Η συναυλία ηχογραφήθηκε από τον εθνικής εμβελείας ραδιοφωνικό σταθμό Deutschlandfunk, ο οποίος έχει προγραμματίσει την αναμετάδοσή της σε όλη τη γερμανική επικράτεια

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

H κηδεία του Γρηγόρη Λαμπράκη και η “γέννα” των Λαμπράκηδων

Μάιος 26th, 2017

Σαν σήμερα, πριν από 54 χρόνια, πορευόμασταν – μαζί με τον νεκρό μαχητή Γρηγόρη Λαμπράκη – προς το Α’ Νεκροταφείο της Αθήνας. Ήταν η μέρα της πάνδημης κηδείας του.
Το 2012, πάλι στις 27 Μαΐου, είχα καταθέσει την προσωπική μαρτυρία μου γι’ αυτή τη μέρα και για όσα προηγήθηκαν τις τελευταίες ώρες, πριν από την κηδεία.
Τα χρόνια που περνούν από πάνω μου και αφήνουν τα σημάδια τους αφήνουν και ψήγματα μνήμης αλώβητα. Πολλά πια είναι αυτά που έχουν διαγραφεί από τον “σκληρό δίσκο” του μυαλού μου. Αυτές οι στιγμές, όμως, πιστεύω πως θα είναι από τις τελευταίες που θα με εγκαταλείψουν. Τόσο βαθιά έχουν χαραχτεί μέσα μου! Τόσο πολύ ζήσαμε και πιστέψαμε στον αγώνα που δίναμε τότε! Και, τόσο πολύ με πονάει ακόμη η διαπίστωση ότι η γενιά μας δεν έχει δικαιωθεί. Αντίθετα, κάποιοι άνθρωποί της έχουν “αλωθεί” από το σύστημα εξουσίας, ενώ άλλοι – οι περισσότεροι – έχουν αποστρέψει το βλέμμα από τους χώρους όπου δίνονται οι αγώνες και “ιδιωτεύουν”…
Τα χρόνια που ζούμε γίνονται όλο και πιο δύσκολα, μέρα με τη μέρα, και όλο πιο επικίνδυνα. Εμείς πια μεγαλώσαμε. Τα πνευματικά και αγωνιστικά αποθέματα που διαθέτουμε εξαντλούνται. Άλλωστε, κανείς δεν θέλει πια να τα αξιοποιήσει.
Στη δική μας τη γενιά, βρέθηκε ένας Μίκης, που “μέσα από αυτή τη Λαοθάλασσα, πρώτος συνέλαβε την ιδέα της δημιουργίας ενός κινήματος νεολαίας «Την Δημοκρατική Κίνηση Νέων Γρηγόρης Λαμπράκης».
Δεν ξέρω πια αν, από τα σημερινά ανδρείκελα που διεκδικούν να ηγούνται, θα μπορέσει να αναδειχθεί κάποια φωτεινή προσωπικότητα, που να εμπνεύσει ξανά την Ελπίδα για Αγώνα και Αλλαγή, για πίστη στην Ελευθερία και την Εθνική Ανεξαρτησία του Λαού μας, αλλά και όλων των Λαών του κόσμου…

Παληοτάκης

Στις 27 Μαΐου 1963, ο Γρηγόρης Λαμπράκης έχασε τη μάχη με το θάνατο. Πάλεψε σκληρά, είναι αλήθεια. Ήταν δυνατός και αθλητικός οργανισμός. Ήταν και πνεύμα αδάμαστο. Όλα αυτά τον κρατούσαν, πιστεύω, παρά το θανατηφόρο χτύπημα που είχε δεχτεί στις 22 Μαΐου.

Με την ανακοίνωση του θανάτου του, πλήθος νεολαίων συγκεντρώθηκαν έξω από το Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ. Ο αριθμός όσων συγκεντρώνονταν συνεχώς αυξανόταν. Μεγάλος ήταν ο παλμός και το πάθος, αλλά και η οργή του κόσμου. Τα κυρίαρχα συνθήματα ξεπετάχτηκαν από φοιτητές και απλούς νεολαίους της Θεσσαλονίκης, σχεδόν αυτόματα, μόλις κυκλοφόρησε η είδηση για το θάνατο του Λαμπράκη. Βρέθηκαν μπροστά στο νοσοκομείο και κραύγαζαν «Ο Λαμπράκης Ζει – Κάθε Νέος και Λαμπράκης». Έγραφαν στο οδόστρωμα, με τεράστια γράμματα, το γράμμα «Ζ». Η προσέλευση του κόσμου ήταν εκατό τοις εκατό αυθόρμητη.

Τα κόμματα, τόσο η Ε.Δ.Α. και η Νεολαία της αλλά και η Ένωση Κέντρου, χαμπάρι δεν είχαν για τις κοσμοϊστορικές αλλαγές που συντελούνταν στους Νεολαίους μας. Τα έζησα από κοντά, γιατί είχα ανέβει στη Θεσσαλονίκη, όπως και ο Μίκης, ο Ρίτσος και ο Ηλιόπουλος, και άλλοι, αν θυμάμαι καλά.

Αποφασίστηκε – από την Ε.Δ.Α. – να γίνει η κηδεία την επομένη, 28 Μαΐου, στην Αθήνα, και η σορός να «κατέβει» με το τρένο. Στη διαδρομή με το τρένο, από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, αυθόρμητη ήταν η προσέλευση εκατοντάδων πολιτών στους Σιδηροδρομικούς Σταθμούς, όπου υποχρεωτικά υπήρχαν στάσεις. Ακόμα και από τα γύρω χωριά κατέφθαναν στους Σταθμούς, μέχρι και το Σταθμό Λαρίσης, στην Αθήνα, όπου «έγινε το σώσε». Αναρίθμητο το πλήθος, στην πλειοψηφία τους ήταν νέοι αλλά και εκπρόσωποι του πνευματικού κόσμου.

Ο όγκος ήταν τεράστιος, ο κρατικός μηχανισμός ανύπαρκτος, τόσο που, πολλοί από μας, θέλαμε να στρέψουμε την ορμητική αυτή Λαοθάλασσα προς τη Βουλή και να καταλάβουμε την εξουσία!…

Μέσα από αυτή τη Λαοθάλασσα, πρώτος ο Μίκης συνέλαβε την ιδέα της δημιουργίας ενός κινήματος νεολαίας «Την Δημοκρατική Κίνηση Νέων Γρηγόρης Λαμπράκης». Ο Μίκης Θεοδωράκης θα γράψει στην εφημερίδα “Αθηναϊκή”: «Χάνοντας τον Λαμπράκη, κερδίσαμε χιλιάδες νέους Λαμπράκηδες, χιλιάδες ήλιους που θα θερμαίνουν και θα φωτίζουν τη μνήμη του».

Μετά από ένα χρόνο, περίπου, γεννήθηκε η ΝΕΟΛΑΙΑ ΛΑΜΠΡΑΚΗ, κάτω από την ασφυκτική πίεση της Ε.Δ.Α. και της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε. που βρισκόταν στο εξωτερικό. Ήταν μια μέθοδος «άλωσης» της ανεξαρτησίας και της αυτονομίας μας – σαν αυτόν που χρησιμοποίησε ο Οδυσσέας με τον Δούρειο ίππο – ώστε να γίνουμε και εμείς κομματική Νεολαία. Γι’ αυτό και διέλυσαν την Νεολαία της Ε.Δ.Α. με εντολή να ενωθεί με μας. Παρόμοια εντολή δόθηκε και στα μέλη της παράνομης Κ.Ν.Ε., να περάσουν, δηλαδή, κρυφά στις γραμμές μας. Έτσι, άρχισε η συρρίκνωσή μας, πρώτα από το όνομα, μετά από τη σύνθεση του κεντρικού Συμβουλίου και, τέλος, με την περίφημη δήλωση του Ηλία Ηλιού στη Βουλή, ότι είμαστε η νεολαία της Ε.Δ.Α., κι όλα αυτά χωρίς να ζητήσουν καν τη γνώμη μας.

Παρασύρθηκα και πάλι κάνοντας αναδρομή στα λάθη των ηγεσιών μας, ενώ το θέμα μου, σήμερα, είναι η πάνδημη κηδεία του Γρηγόρη Λαμπράκη από το Α’ Νεκροταφείο της Αθήνας.

Τα έζησα και τα ζω ακόμα στα όνειρά μου, ακριβέστερα στους εφιάλτες μου, γιατί σαν εφιάλτη ζω, συχνά, τα όσα ακολούθησαν.

Και επιστρέφω στο γεγονός του θανάτου και της κηδείας, που συγκίνησε βαθιά απλούς ανθρώπους αλλά και γνωστούς διανοουμένους και καλλιτέχνες της εποχής. Η απήχηση δεν περιορίστηκε μόνο στον ελλαδικό χώρο. Υπήρξαν κινητοποιήσεις φιλειρηνικών οργανώσεων από τη μακρινή Ζηλανδία, την Αυστραλία και το Ισραήλ, μέχρι το Μαρόκο και τη M. Βρετανία και, όπως ήταν φυσικό, υπήρξε στο επίκεντρο ενδιαφέροντος του διεθνούς Τύπου, τουλάχιστον για ένα πεντάμηνο, από το Μάιο ως το Σεπτέμβριο του 1963, οπότε ολοκληρώθηκε η διαδικασία ανάκρισης και παραπομπής των υπευθύνων για τη δολοφονική εναντίον του επίθεση.

Με τη στάση ζωής και το θάνατό του, το “γελαστό παιδί” της Ελλάδας περνάει στην Ιστορία και γίνεται σύμβολο και παράδειγμα προς μίμηση για τις επόμενες γενιές.

Στην κηδεία που ακολουθεί, χιλιάδες άνθρωποι συνοδεύουν τη σορό του Λαμπράκη, φωνάζοντας «Ο Λαμπράκης ζει».

Όπως αναφέρει ο ΘΕΜΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ:
«(…) Ήταν μια κηδεία διαφορετική από τις άλλες. Ο κόσμος συγκλονισμένος. Ο κόσμος αγανακτισμένος. Ο κόσμος πνιγμένος σε μια βουβή οργή. Το παρακράτος είχε σκοτώσει αυτόν που τόλμησε να πάει ενάντια στο κατεστημένο της εποχής. Είχε σκοτώσει το παλληκάρι. Είχε σκοτώσει την ελπίδα. Ο Γρηγόρης Λαμπράκης ήταν ο άνθρωπος του απλού κόσμου. Ήταν παιδί πολύτεκνης οικογένειας. Γιατρός, υφηγητής στο Πανεπιστήμιο, είχε βοηθήσει πολλές γυναίκες να φέρουν στον κόσμο τα παιδιά τους. Αθλητής, Βαλκανιονίκης στο άλμα σε μήκος. Την ικανότητά του αυτή και τη συμμετοχή του στην Αντίσταση, χρησιμοποίησε για να βοηθήσει τους ανθρώπους στην Κατοχή διοργανώνοντας δήθεν αθλητικούς αγώνες, αλλά μέσα από αυτούς οργάνωνε συσσίτια και μοίραζε φαγητό στον πεινασμένο κόσμο. (…)

Ο θάνατός του θα είχε μείνει ανεξιχνίαστος, αν δε βρισκόταν ένας απλός άνθρωπος του λαού, ο “Τίγρης” Μανώλης Χατζηαποστόλου, να πηδήξει πάνω στο δολοφονικό τρίκυκλο και να εξουδετερώσει τους δυο δολοφόνους, τον Γκοτζαμάνη και τον Εμμανουηλίδη. Η δολοφονία του θα έμενε κρυφή, αν δεν υπήρχε ο τότε ανακριτής Χρήστος Σαρτζετάκης (μετέπειτα Πρόεδρος Δημοκρατίας) και ο Παύλος Δελαπόρτας, Πρόεδρος του Δικαστηρίου, που δίκασε τους συνωμότες. Η δολοφονία του έγινε γνωστή σε όλους από το Βασίλη Βασιλικό, με το βιβλίο “Ζ” που έγραψε, και τον Κώστα Γαβρά, με την ανεπανάληπτη κινηματογραφική ταινία, που άφησε παρακαταθήκη στη Δημοκρατία μας.»

Αυτά τα λίγα από απλούς ανθρώπους, αλλά και από κάποιους Λαμπράκηδες, που πιστεύουν ακόμα – ίσως ματαιοπονούν – ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, ότι ο άνθρωπος διαθέτει αυτή τη δύναμη της αλλαγής μέσα του.

Περιμέναμε να έχουμε συμπαραστάτες από τον πνευματικό κόσμο σ’ αυτή μας την προσπάθεια, να τιμήσουμε τη μνήμη και τη θυσία του Γρηγόρη Λαμπράκη.

Αν όχι τίποτε άλλο, περιμέναμε τα σχόλια -θετικά ή αρνητικά- οπωσδήποτε, όμως, θα ήταν «τονωτική ένεση» για μας, για να συνεχίσουμε. Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει ότι θα σταματήσουμε.

Κι αυτό, γιατί πιστεύουμε ότι – στη δύσκολη περίοδο που διανύει η Ελλάδα, και η οποία έχει επιταθεί από το 2009 -  έχουμε ανάγκη από φωτεινά παραδείγματα και φωτεινές μορφές, όπως υπήρξε ο Λαμπράκης και ο Άρης Βελουχιώτης στα νεότερα χρόνια, ή ο Κολοκοτρώνης, ο Μακρυγιάννης και άλλοι, σε ένα πιο μακρινό παρελθόν.

Ακολουθεί ένα κομμάτι από την εκπομπή που είχε προβληθεί στην ΝΕΤ από τον Κούλογλου για το θάνατο του Γρηγόρη Λαμπράκη. Θεωρούμε πως έχουν γραφτεί πάρα πολλά, έχουν δοθεί συνεντεύξεις επί συνεντεύξεων, έχουν γίνει πολλά και ποικίλα αφιερώματα για το ίδιο θέμα. Για μας είναι κομμάτι της ζωής μας, και γι’ αυτό θεωρούμε ότι ποτέ – όσα κι αν πούμε – δεν είναι αρκετά. Κι αυτό, γιατί – όπως υποστηρίζουμε – είμαστε μια Σισύφεια γενιά, που δεν έχει αισθανθεί δικαιωμένη, αντίθετα αισθάνεται προδομένη. Όπως, άλλωστε, το σύνολο του Ελληνικού Λαού. Γι’ αυτό, επιμένουμε στα αφιερώματα. Και αφιερωνόμαστε και οι ίδιοι σ’ αυτό το σκοπό και σ’ αυτή την ιδέα, που ακόμη μας κινητοποιεί και δίνει νόημα στη ζωή μας.

Παληοτάκης

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη

Μάιος 23rd, 2017

«Στις 22 Μαΐου 1963, ο Γρηγόρης Λαμπράκης, 51 ετών, υφηγητής της ιατρικής, βαλκανιονίκης, μαχητικός ειρηνιστής και ανεξάρτητος βουλευτής της Αριστεράς, δολοφονήθηκε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, με την εναρμονισμένη δράση του κράτους, του παρακράτους και του υποκόσμου.»

Η αλήθεια είναι ότι η καρδιά του κράτησε μέχρι τις 27 του Μάη, οπότε και επήλθε το οριστικό τέλος, ο θάνατος του αγωνιστή Λαμπράκη.

«Κατά τις εκατό ώρες του ψυχορραγήματος του Γρηγόρη Λαμπράκη στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, ο ελληνικός λαός ξεπέρασε τους φόβους που του καλλιεργούσε μεθοδικά επί 15 χρόνια η συνδυασμένη δράση των ορατών (συνταγματικών) και των αόρατων (εξω-συνταγματικών) κέντρων εξουσίας: Της αμερικανικής πρεσβείας, του υποτελούς ελληνικού κράτους και του παρακράτους.»

Αξιοποιώντας το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου για την υπόθεση του Γρηγόρη Λαμπράκη, απομονώνουμε αποσπάσματα που έχουν να κάνουν, κυρίως, με τις συνθήκες της δολοφονίας.

Η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη πυροδότησε εσωτερικές πολιτικές διεργασίες. Η ελληνική κοινωνία συνειδητοποίησε ότι μπορούσε να διεκδικήσει κάποια στοιχειώδη δικαιώματα στη ζωή και την ελευθερία.

«Οι πρωταγωνιστές του κράτους και του παρακράτους, που δολοφόνησαν τον Γρηγόρη Λαμπράκη, είχαν δύο κοινά χαρακτηριστικά που καθόριζαν το βαθμό της ομοιότητας και της αλληλεξάρτησής τους:

1) Όλοι τους σχεδόν είχαν σταδιοδρομήσει στο κλίμα του δοσιλογισμού: Είχαν υπηρετήσει τους κατακτητές και διασώθηκαν από τις ποινικές και ηθικές συνέπειες της προδοσίας τους μόνο χάρη στο γεγονός ότι με ευθύνη των ξένων δυνάμεων και του ελληνικού πολιτικού κόσμου, η Ελλάδα σύρθηκε σ’ έναν ανθρωποβόρο εμφύλιο πόλεμο, απ’ τον οποίο αναδείχθηκε η αμερικανοκρατία ως κυρίαρχο στοιχείο στο διακανονισμό των υποθέσεων του τόπου. Κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα, να είναι δικαιωμένο αφ’ εαυτού οτιδήποτε γινόταν στο όνομα του αντικομουνισμού.

2) Όλοι τους είχαν αναγάγει την εθνικοφροσύνη σε χρυσοφόρα δραστηριότητα, η οποία τους επέτρεπε να μεταμορφώνουν το προδοτικό και δοσιλογικό παρελθόν τους σε ύψιστη εθνική προσφορά και δια του επαγγελματικού αντικομουνισμού, να διασφαλίζουν τα προς το ζην και να μετέχουν στη νομή της εξουσίας σε διάφορα επίπεδα.»

Πολλοί πριν από τον Λαμπράκη – και περισσότεροι μετά από τη δική του θυσία – «εμωλωπίσθησαν»!!!!, όπως αναφέρει το κυβερνητικό ανακοινωθέν στην αρχή του ντοκιμαντέρ.

Οι Λαμπράκηδες χάραξαν τη δική τους ιστορία για όσα χρόνια «επέτρεψε» η εξάρτηση και η διαπλοκή. «Εμωλωπίσθησαν» και πολλοί από αυτούς και από το οργανωμένο παρακράτος και το εξίσου οργανωμένο – στον τομέα αυτό – κράτος.

Τιμώντας και σήμερα τη μνήμη και την προσφορά του Γρηγόρη Λαμπράκη παρουσιάζουμε τα αποσπάσματα απ΄ το ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου και κλείνουμε με τα λόγια του Κλεάνθη Γρίβα: «Ο Γρηγόρης Λαμπράκης μένει από τότε στη συνείδηση ενός μεγάλου τμήματος του ελληνικού  λαού σαν το σύμβολο του αγώνα ενάντια στην οπισθοδρόμηση, την πολιτική φίμωση, το παλάτι και την εξάρτηση από την αμερικανοκρατία.   Σαν το εθνικό σύμβολο για τη Δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη.»

Παληοτάκης

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Ο Ισλανδός πρόεδρος

Μάιος 20th, 2017

Θα συνεχίσουμε και σήμερα με μια ανάρτηση από το παρελθόν και μια δημόσια επιστολή προς τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας μας, κ. Παπούλια. Μήπως όμως  θα πρέπει να τη διαβάσει και ο σημερινός μας Πρόεδρος; Γιατί δυστυχώς οδηγούμαστε σε ένα ακόμη σκληρό Μνημόνιο, το πρώτο της Αριστεράς, και ούτε σ’ αυτό αλλά ούτε και στα προηγούμενα έχει υπάρξει αντίδραση από την εκάστοτε Προεδρεία της Δημοκρατίας. Ο πρώτος πολίτης της χώρας μας, ο εκάστοτε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, και σήμερα ο κ. Προκόπης Παυλόπουλος, ξέρουμε πως έχει περιορισμένες αρμοδιότητες. Η σημερινή Προεδρεία έχει σταθεί με αξιοπρέπεια σε πολλά άλλα ζητήματα, εθνικά, κοινωνικά και πολιτικά. Θα επιθυμούσαμε ο θεσμός αυτός, που εκφράζει την ενότητα όλων των Ελλήνων – ακόμα κι αν υπογράψει – να διατυπώσει έστω τον προβληματισμό για το πού οδηγούμαστε…. να κάνει μια παρέμβαση ενωτική, συμφιλιωτική, που να μαλακώσει το εμφυλιοπολεμικό κλίμα που βιώνουμε κάθε φορά όταν ανοίγει τις πόρτες το Κοινοβούλιο για να ακούσουμε τη “γνώμη” που εκφράζουν οι “εκλεγμένοι μας”….

Παληοτάκης

«Θα σας πληρώσουμε ό,τι δανειστούμε, αλλά υπό ένα όρο: δε θα πειραχθούν οι μισθοί, οι συντάξεις και τα κοινωνικά προγράμματα, γιατί είμαστε μια σκανδιναβική σοσιαλιστική κοινωνία και σκοπός μας είναι η ευημερία του πολίτη και όχι τα κέρδη των τραπεζών».

Ο Ισλανδός πρόεδρος

Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον.

Προς τον κ. Παπούλια: Είστε πρόεδρος της Δημοκρατίας;
Αν είχα τη δύναμη θα προτιμούσα ως πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας όχι εσάς αλλά τον Ισλανδό πρόεδρο, τον Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον. Μπορεί να καυχιόμαστε ότι εμείς γεννήσαμε τη δημοκρατία, αλλά πάει καιρός πια που δεν έχουμε συγγένεια μαζί της. Όταν το ισλανδικό Κοινοβούλιο ενέκρινε κάποιο νόμο παρόμοιο με το Μνημόνιο 1 και στάλθηκε για επικύρωση στον πρόεδρο της δημοκρατίας, αυτός ενεργοποίησε το μόνο δικαίωμα που είχε, όπως κι εσείς: δεν το υπέγραψε και κάλεσε το λαό σε δημοψήφισμα. Ήταν η πρώτη φορά που έγινε δημοψήφισμα στη χώρα αυτή. Η εξήγηση ήταν σαφής: «Δε μπορώ εγώ ή οι λίγοι βουλευτές που ψήφισαν αυτό το νόμο να αναλάβω την ευθύνη να επικυρώσω ένα νόμο που θα επηρεάσει τη ζωή κάθε πολίτη της χώρας μου. Σε ένα τόσο σοβαρό θέμα μόνο ο λαός μπορεί να αποφασίσει».

Το δημοψήφισμα έγινε και ο λαός απέρριψε το νόμο. Δεν είχε άδικο: τρεις τράπεζες είχαν δανειστεί 80 δις ευρώ, ήτοι το δεκαπλάσιο από το Ακαθάριστο Εθνικό Εισόδημα της χώρας, είχαν χρεοκοπήσει και τώρα ζητούσαν από το λαό να πληρώσει τους δανειστές σε διάφορες χώρες.

Οι πολιτικοί άρχισαν νέες συνομιλίες με τους δανειστές και έφεραν τροποποιημένο σχέδιο στη Βουλή, κάτι σαν Μνημόνιο 2, το οποίο ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία και στάλθηκε στον πρόεδρο της Δημοκρατίας για επικύρωση. Και πάλι εκείνος είπε όχι και ζήτησε νέο δημοψήφισμα. Το επιχείρημά του ήταν σαφέστατο: «Στα μεγάλα θέματα δεν αποφασίζουν προσωρινοί ηγέτες, ηγέτης είναι ο λαός και αυτός θα αποφασίσει».Χρειάστηκε να κατεβεί στους δρόμους για να υπερασπιστεί τη θέση του ενάντια στη λυσσαλέα επίθεση των πολιτικών. Υπάρχουν βίντεο που δείχνουν τη σύζυγό του να αγκαλιάζει διαδηλωτές που η αστυνομία τους έχει πνίξει στα καπνογόνα. Ήταν ανένδοτος στις αρχές του: «Υπάρχουν χώρες πιο ισχυρές οικονομικά από μας, εμείς όμως δεν πρόκειται να βάλουμε το κέρδος πάνω από τη Δημοκρατία».

Στο νέο δημοψήφισμα ο λαός απέρριψε και το Μνημόνιο 2.
Ο πρόεδρος το πήγε  ακόμα πιο πέρα και ζήτησε αναθεώρηση του συντάγματος, μόνο που αυτή τη φορά η αναθεώρηση δε θα γινόταν από πολιτικούς αλλά από τον ίδιο το λαό. Το επιχείρημά του ήταν και πάλι ατράνταχτο: «Ο λαός είναι η υπέρτατη εξουσία, αυτός πρέπει να συντάξει το σύνταγμα». Έγιναν χιλιάδες συναντήσεις, στάλθηκαν άπειρα ηλεκτρονικά μηνύματα και η λαϊκή επιτροπή κατέληξε σε μια μορφή του συντάγματος που φυσικά δεν είχε ούτε παραγραφές, ούτε ασυλίες και ούτε φοροαπαλλαγές για τους πολιτικούς. Δεν έχει γίνει ακόμα δημοψήφισμα για το σύνταγμα, καθώς οι πολιτικοί παλεύουν με κάθε μέσο να το καθυστερήσουν, αλλά δε θα το πετύχουν για πολύ.

Σε κάποια στιγμή χρειάστηκε να καλέσουν το ΔΝΤ για βοήθεια, αλλά υπό ένα όρο:«Θα σας πληρώσουμε ό,τι δανειστούμε, αλλά υπό ένα όρο: δε θα πειραχθούν οι μισθοί, οι συντάξεις και τα κοινωνικά προγράμματα, γιατί είμαστε μια σκανδιναβική σοσιαλιστική κοινωνία και σκοπός μας είναι η ευημερία του πολίτη και όχι τα κέρδη των τραπεζών». Ούτε κεραμίδα να έπεφτε στα κεφάλια των αρμόδιων του ΔΝΤ, αλλά τελικά το δέχτηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία του ταμείου, γιατί κατάλαβαν ότι δεν έχουν να κάνουν με άτομα όπως —- (δε χρειάζεται να αναφέρω ονόματα).
Αλλά ο πρόεδρος μιας δημοκρατίας δε σταμάτησε εκεί: ζήτησε να γίνει έλεγχος στα οικονομικά όλων των πολιτικών και πολλοί από αυτούς αντιμετωπίζουν τον πέλεκυ της δικαιοσύνης, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του πρωθυπουργού. Η έκθεση της αδέσμευτης επιτροπής έφτασε τις 2,500 σελίδες και χρειάστηκαν 45 συνεχείς ώρες για να διαβαστεί από καλλιτέχνες, συγγραφείς, απλούς πολίτες σε κεντρικό σημείο της πρωτεύουσας.

Και το συμπέρασμα ήταν σαφές: δεν ευθύνεται ο λαός για όσα έκαναν οι πολιτικοί οι οποίοι εκλέχτηκαν λέγοντας τα αντίθετα από όσα υποσχέθηκαν.

Τρία χρόνια μετά η Ισλανδία αρχίζει να βγαίνει από την κρίση, στην Ελλάδα μας λένε ότι θα χρειαστούν δεκαετίες και  αν….

Και κάτι ακόμα: ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ισλανδίας δεν το έκανε αυτό για να κρατηθεί στην καρέκλα. Πριν λίγες μέρες δήλωσε ότι δε θα είναι υποψήφιος για επόμενη θητεία. «Εκπλήρωσα το χρέος μου στο λαό μου» ήταν η λακωνική δήλωσή του (όχι δεν είπε αν ήταν και στην Εθνική Αντίσταση).

Μήπως κ. Παπούλια θάπρεπε να επισκεφθείτε τους Βίκινγκς της Ισλανδίας για να πάρετε κάποια μαθήματα δημοκρατίας; Μήπως αυτοί που έτρωγαν βελανίδια όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες τώρα ξέρουν καλύτερα τι σημαίνει δημοκρατία ενώ εσείς την ευτελίζετε – ουσιαστικά μια πράξη αιμομιξίας — στη χώρα που γεννήθηκε;

Και μια ακόμα δήλωση του Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον: «Έχω την σταθερή εντύπωση ότι τα κόμματα στη Βουλή δεν εκφράζουν αυτή την εποχή αντίστοιχη αναλογία στο λαό». Εσείς θα κάνατε ποτέ αυτή τη δήλωση, που είναι πασιφανής σε κάθε Έλληνα πολίτη;

Θα ήθελα να σας δω δίπλα στον Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον. Έτσι για να καταλάβω τι σημαίνει γίγαντας και τι νάνος Πρόεδρος της Δημοκρατίας….

Χρήστος Μαγγούτας

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog


ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ

Μάιος 11th, 2017

Και η σημερινή αναδημοσίευση αφορά ένα κείμενο που αναρτήσαμε το 2012, αλλά η πρώτη “εμφάνισή” του ανάγεται στην έντονη – πολιτικά και αγωνιστικά – χρονιά του 1964. Το θέμα του είναι η σχέση των Διανοουμένων με τη Δημοκρατία και η δύναμη που αυτοί έχουν να καθορίσουν τις εξελίξεις και να διαμορφώσουν συνειδήσεις, κυρίως αυτές των νέων.
Τώρα που τα ξαναδιαβάζω, ειλικρινά με εκπλήσσει πώς ήταν δυνατόν εγώ, ένας απλός άνθρωπος, να βλέπω τόσο μακριά και οι ηγεσίες μας να αδυνατούν να δουν “πέρα από τη μύτη τους”. Πιστεύετε ότι κάτι τέτοιο είναι δυνατόν; Είναι τόσο ανίκανες ή τόσο “υποταγμένες”;
Τελικά, εκείνα τα χρόνια ήμασταν πιο κοινωνικοποιημένοι, πιο πολιτικοποιημένοι, περισσότερο “ενημερωμένοι”. Το διαδίκτυο και τα ΜΜΕ που μας άνοιξαν τους ορίζοντες, που διευκόλυναν την ταχύτητα της επικοινωνίας, μάλλον το πέτυχαν σε βάρος της ποιότητας της επικοινωνίας και της ενημέρωσης.
Ίσως είναι καιρός να αναθεωρήσουμε αξίες και στάση, ποιότητα ζωής, να ξαναδούμε τη σχέση μας με την κοινωνία, την πολιτική, τους συνανθρώπους, τους φίλους…
Ακολουθεί η ανάρτηση του 2012.

Παληοτάκης

Το Μάη του 1964, είχα ασχοληθεί με το θέμα της συμβολής των Διανοουμένων στη θεμελίωση και το δυνάμωμα της Δημοκρατίας. Το ξαναδιάβασα και βρήκα ότι εξακολουθεί να είναι δραματικά επίκαιρο σήμερα.
Οι άνθρωποι του πνεύματος, στα δύσκολα χρόνια που διανύει η πατρίδα μας, οφείλουν να μη μένουν σιωπηλοί, να μην εξαντλούν το ρόλο τους σε μια θέση στη λίστα επικρατείας ή στα ψηφοδέλτια ως «κράχτες», να μην περιοριστούν στα ωραία λόγια, που όμως δε φτάνουν στα αυτιά αυτών που πρέπει να τα ακούσουν έτσι, ώστε να αναθαρρήσουν, να αγωνιστούν, να πατήσουν στέρεα στα πόδια και να αναζητήσουν το δρόμο τους μέσα σ’ αυτή τη σκοτεινιά που μας κυκλώνει.
Παραθέτω το κείμενο, που τότε είχα συντάξει, επεμβαίνοντας ελάχιστα – κυρίως στη γλώσσα.

«Ο πολιτικός αγώνας των διανοουμένων -ιδιαιτέρως αυτών που βρίσκονται στις επαρχίες και οι οποίοι επιθυμούν, πράγματι, να διασώσουν την ελευθερία τους- δεν συνίσταται μόνο στην προσπάθεια να καταστήσουν τους συμπολίτες τους ευαίσθητους στη γοητεία αυτής της ελευθερίας.
Αν θέλουν, λοιπόν, να διατηρήσουν την ελευθερία τους, πρέπει να πάψουν να είναι οι απρόσιτοι φιλόσοφοι και να μετατραπούν σε δασκάλους, χωρίς να διστάζουν να έρθουν σε επαφή και να ζήσουν με τις λαϊκές μάζες, και ιδιαίτερα με τα νιάτα που ανεμοδέρνονται από την «Αμερικανοποιημένη Γλυκιά Ζωή» της μοντέρνας εποχής.

Η Δημοκρατία είναι πρώτα απ’ όλα ΠΙΣΤΗ στην τελειοποίηση της ανθρώπινης φύσης και συνεπώς η διάδοση της κουλτούρας στη δημοκρατία έχει σαφή ανθρωπιστική κατεύθυνση.
Όλες οι θεωρίες περί «εκλεκτών» και «αρχηγών» είναι αντιδημοκρατικές, γιατί περιέχουν ιδέες ότι μόνο λίγοι είναι άξιοι να κατορθώσουν εκείνο που οι πολλοί δεν μπόρεσαν.
Η έννοια της Δημοκρατίας ήταν και είναι πάντα συνδεδεμένη με την έννοια της προόδου. Επομένως, οι ξεκάθαρες δημοκρατικές σκέψεις είναι το καλύτερο μέσο για την ανοικοδόμηση της συνολικής ευτυχίας, που θεμελιώνεται αποκλειστικά στον άνθρωπο.
Οι διανοούμενοι δεν πρέπει να ξεχνούν πως είναι οι φυσικοί φορείς διαμέσου των οποίων μπορεί να πραγματοποιηθεί η προοδευτική βελτίωση του ανθρώπου. Αυτή η συνεχής βελτίωση του ανθρώπου είναι και η ασφαλέστερη εγγύηση της ελευθερίας.
Οι αληθινοί δημοκράτες διανοούμενοι πρέπει να θεωρούν ως βασικό σκοπό τους το να καταστήσουν τη σημερινή νέα γενιά ικανή να παραλάβει -από τη γενιά της Αντίστασης- τη σκυτάλη της προοδευτικής επαναστατικής εξέλιξης. Συνακόλουθα, οφείλουν να την οδηγήσουν σταθερά και σίγουρα προς τα εμπρός.
Είναι καιρός, πλέον, όλοι οι αληθινοί δημοκράτες διανοούμενοι να αναλάβουν και πρακτική δουλειά. Να αναλάβουν την ορθή και προοδευτική διαπαιδαγώγηση της νεολαίας και των λαϊκών μαζών, διότι η Δημοκρατία έχει -στην εποχή μας- ένα βαθύ κοινωνικό περιεχόμενο. Οφείλει να γίνει, και στην Ελλάδα, “Δημοκρατία του εργαζόμενου λαού”.»

Αυτά έγραφα τότε. Κάποια, ίσως, φαίνονται απλοϊκά σήμερα, που όλα έχουν πάρει ρυθμούς ταχύτητας του φωτός, σε σχέση με τη δεκαετία του ‘60.
Όσο, όμως, κι αν τρέχει η τεχνολογία, οι αξίες παραμένουν σταθερές, τα κοινωνικά προβλήματα πολλαπλασιάζονται, η μοναξιά βαθαίνει, οι πνευματικοί άνθρωποι σωπαίνουν και οι νέοι μάς ψάχνουν και δεν μας βρίσκουν.
Στο τέλος, θα μας βρουν, αλλά δεν θα μας αναγνωρίσουν… Και θα μας αγνοήσουν, στην καλύτερη των περιπτώσεων.
Διανοούμενοι, αναλάβετε δράση – υπάρχει ακόμη πεδίο δράσης λαμπρό. Δεν έχουν «μολυνθεί» ακόμη όλοι οι χώροι. Υπάρχουν κάποιοι χώροι πάντα πρόσφοροι για το λόγο και την παρουσία και τη δράση σας: τα σχολεία, τα Πανεπιστήμια, τα στέκια των νέων, τα τηλεοπτικά παράθυρα, όπου θα πρέπει ο λόγος σας να είναι καταγγελτικός και οι προτάσεις σας συγκεκριμένες, ακόμη κι αν σας «κόβουν», ακόμη κι αν δεν σας ξανακαλούν!…
Δεν μπορούν να σας εμποδίσουν να αφήσετε το δικό σας αποτύπωμα στις καρδιές, στα αυτιά και στο μυαλό όσων σας ακούσουν. Και το δικό σας αποτύπωμα θα είναι βαθύ και μακράς διαρκείας. Αρκεί εσείς να το θελήσετε και να αναδυθείτε ξανά στην αιχμή των γενομένων, να βρεθείτε ξανά μπροστά από τα γεγονότα, όπως ταιριάζει, άλλωστε, στο ανάστημά σας…

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

«Μαζί τα φάγαμε, μαζί τα κλέψαμε».

Μάιος 6th, 2017

Ξεκινάμε σήμερα ένα νέο κύκλο αναρτήσεων στο blog μας. Θα αναδημοσιεύουμε επιλεγμένα κείμενα από τότε που ξεκινήσαμε την προσπάθεια στο blog των Λαμπράκηδων, για τα οποία έχουμε την ισχυρή πεποίθηση ότι παραμένουν επίκαιρα. Θα τολμούσαμε να ισχυριστούμε ότι κάποια ίσως είναι και προφητικά.

Μία από τις πρώτες αναρτήσεις μας, από αυτές που θεωρούμε προφητικές, είναι και αυτή που δημοσιεύσαμε στις 7 Απριλίου του 2012. Λίγο μετά τη «ρήση», την τόσο «φιλοσοφημένη», του Θεόδωρου Πάγκαλου ότι «μαζί τα φάγαμε». Είχε, τότε, προκαλέσει πολλές συζητήσεις, έντονες αντιδράσεις, συχνά δικαιολογημένη οργή.

Το δικό μας το blog δεν πήρε μέρος στην οργισμένη – δικαιολογημένα – επίθεση. Προτίμησε την οδό της ενδοσκόπησης και της παρουσίασης προτάσεων, ενδεχόμενων λύσεων σε όσα νιώθαμε πως θα ακολουθούσαν με μορφή λαίλαπας.

Από τότε, πέρασαν περίπου 5 χρόνια. Ήδη διανύουμε το δεύτερο χρόνο μιας Αριστερής διακυβέρνησης, όποιες κι αν είναι οι ενστάσεις που διατυπώνονται για τον «αριστερό» χαρακτήρα της πολιτικής της. Πολλές από τις διαπιστώσεις ή τις σκέψεις που διατυπώνονταν στις 7 του Απρίλη του 2012 μοιάζουν να επαληθεύονται, συχνά με τραγικό τρόπο. Ίσως, τότε, κάποιοι να αντιμετώπιζαν τα γραφόμενά μας με καχυποψία, ίσως με ειρωνεία, άλλοι μας θεωρούσαν ουτοπικούς.

Όμως εγώ νοιώθω πως εξακολουθώ να είμαι «γνήσιο παιδί» του Μίκη, παρά τα χρόνια που πέρασαν και τα οποία αλλοίωσαν συνειδήσεις. Έτσι κι ο Μίκης, ένα από τα πολλά «ταλέντα» που είχε ήταν η ικανότητα να κάνει προβολή της σκέψης και των αναλύσεων και προτάσεών του στο μέλλον. Να διαβλέπει, να «μυρίζεται» τις εξελίξεις μέσα από μικρά σημάδια, τα οποία οι περισσότεροι αδυνατούσαν να τα αξιολογήσουν. Στο ελάχιστο, ίσως, συγκριτικά με τον Μίκη, διατηρώ – έτσι πιστεύω τουλάχιστον – κι εγώ την «κασσανδρική» ικανότητα να βλέπω μέσα από τις πυκνές γραμμές των γεγονότων, που συχνά θολώνουν την καθαρή ματιά. Κι εγώ, σαν την Κασσάνδρα, πολλοί φίλοι και γνωστοί ισχυρίζονται πως βλέπω συνέχεια τα επικίνδυνα να πλησιάζουν. Και, φυσικά, οι περισσότεροι δεν με πιστεύουν… Αυτή η ικανότητα, βέβαια, δεν είναι κανένα έμφυτο χάρισμα. Είναι αποτέλεσμα των σπουδών μου στη Σχολή Γκράμσι, στην Ιταλία, αλλά και όλης της εμπειρίας που αποκτήθηκε, έκτοτε, στα διάφορα πόστα από τα οποία προσέφερα τον εαυτό μου και τις υπηρεσίες μου.

Τότε που η προσπάθειά μας στο blog ήταν στις αρχές της δεν είχαμε την ίδια απήχηση που υπάρχει τώρα με τους χιλιάδες επισκεπτών καθημερινά. Έτσι είναι ευκαιρία να διαβάσουν τις αναρτήσεις μας περισσότεροι ακόμη.

Εξάλλου, οι συνθήκες σήμερα πιστεύουμε ότι είναι πιο ώριμες, ώστε το κείμενο που ακολουθεί – αλλά και οι επόμενες αναρτήσεις μας – να διαβαστεί με μια ματιά πιο ώριμη, με στάση πιο υπεύθυνη μετά από όσα έχουμε υπομείνει ως Λαός τα τελευταία αυτά χρόνια της επιτροπείας, της κηδεμονίας.

Ο Λαός μας οφείλει να πάρει τις σωστές αποφάσεις για το μέλλον του. Οι περιστάσεις που ζούμε, τα γεγονότα που γίνονται όλο και πιο απειλητικά θα πρέπει να μας οδηγήσουν όχι στην παραίτηση αλλά στον αγώνα για περισσότερη Ανεξαρτησία, για αναζήτηση φιλικών συμμαχιών, για ώριμη αξιολόγηση των όσων συμβαίνουν.

Η επαγρύπνησή μας οφείλει να είναι συνεχής, γιατί ο κίνδυνος ενός πυρηνικού λάθους, ενός ολέθριου πυρηνικού πολέμου ξαναχτυπάει τις πόρτες μας, πιθανόν πολύ κοντά μας, στα Βαλκάνια.

Ξαναδιαβάζουμε, λοιπόν. Ποτέ δεν χάνουμε, όταν επανερχόμαστε και επανελέγχουμε τη ματιά και τη σκέψη μας.

Παληοτάκης

Αυτά που πρόκειται να γράψω είναι από αυτά που δύσκολα ομολογούνται, και ακόμη δυσκολότερα γράφονται. Θα το αποτολμήσω να αποτυπώσω τις σκέψεις και τις αγωνίες μου. Ο μόνος τρόπος για να επιβιώσουμε, κάπως υποφερτά, ως έθνος – που μέρα με τη μέρα χάνει όχι μόνο την αξιοπρέπειά του αλλά και την εθνική κυριαρχία του – είναι να κατέβουμε στις πλατείες και στους δρόμους και να κάνουμε αισθητή την παρουσία μας για δέκα, είκοσι, σαράντα μέρες. Να κατέβουμε όλοι, ακόμη και τα σκυλιά μας, ενωμένοι σαν μια γροθιά. Όλος ο ενεργός πληθυσμός.

Αστοί και αγρότες, που κινδυνεύουν σήμερα περισσότερο από τους αστούς. Μ’ αυτό τον τρόπο, θα καταφέρουμε όχι μόνο να αναστείλουμε όλες τις καθημερινές κρατικές λειτουργίες, αλλά θα εκβιάσουμε και την Ε.Ε., ώστε να αναγκαστεί να μας δώσει τα χρήματα που χρειαζόμαστε, για να βγούμε μια και καλή από το χρέος, που θα μας βασανίζει 20/30 χρόνια ακόμα. Τα χρήματα αυτά, μάλιστα, πρέπει να μας τα παράσχουν άτοκα και χωρίς να υποθηκεύσουμε την εθνική ανεξαρτησία μας. Μόνο έτσι θα απαλλαγούμε από το Δ.Ν.Τ., όχι μόνο εμείς οι Έλληνες, ένας στην ουσία άξιος και περήφανος λαός, αλλά ολόκληρη η Ε.Ε.
Η Ε.Ε. οφείλει, με κάθε τρόπο, να ασκήσει πίεση στη Γερμανία, ώστε να την εξαναγκάσει να πληρώσει επιτέλους τα 74 δις που μας χρωστάει από την περίοδο 1940-1944. Αυτά τα χρήματα, αν και πέρασαν 65 χρόνια, δεν τα έχουμε διεκδικήσει σθεναρά, παρά μόνο σαν ζητιάνοι, που ούτε καν απλώνουν το χέρι.
Το Δ.Ν.Τ. προετοιμάζει το έδαφος, με καταπληκτική μαεστρία και σκοπιμότητα, ώστε να καταστραφεί ο κοινωνικός ιστός με τέτοιο τρόπο, που το μηνιαίο εισόδημα του ενεργού πληθυσμού να κατρακυλήσει στα 300-900 ευρώ για όλους. Παράλληλα, το τραπεζικό σύστημα μεθοδεύει, ώστε σε 1 χρόνο ή κάτι παραπάνω, να δεσμεύσει τις καταθέσεις μας δίνοντάς μας κάθε μήνα λίγα ψίχουλα. Γνωρίζουμε ότι το Δ.Ν.Τ. δανείζει, όπως δάνειζαν τόσα χρόνια και οι Τράπεζες με τις πιστωτικές κάρτες.

Οφείλουμε όλοι, και περισσότερο οι νεολαίοι μας «με τα τρύπια πορτοφόλια» – για να προσαρμόσουμε το στίχο του Ελύτη από το «Άξιον εστί» – να απαιτήσουμε, ακόμα και με ακραίες ενέργειες, να προσαχθούν στη Δικαιοσύνη όλοι οι υπεύθυνοι για τις λοβιτούρες, τις λαμογιές, που έκαναν σε βάρος του φορολογούμενου Ελληνικού λαού. Να λογοδοτήσουν και τα κόμματα ως φορείς και οργανισμοί. Είναι εξίσου υπεύθυνα, και αυτά που εναλλάσσονται στην εξουσία και όσα δεν ύψωσαν αρκετά το ανάστημά τους.

Το ΠΑΣΟΚ κουβαλάει τις ευθύνες του από τον καιρό του Κοσκωτά ακόμη, τις συνέχισε με τον Σημίτη και τους Ολυμπιακούς αγώνες μέχρι τη Siemens. Συνεπικουρούσαν σε κλοπή και κακοδιοίκηση οι κυβερνήσεις της Ν.Δ. συνεχίζοντας και ενισχύοντας ό,τι ξεκίνησε το ΠΑΣΟΚ, οξύνοντας τα προβλήματα και βαθαίνοντας το ΧΑΟΣ.

Να πάνε όλοι τους φυλακή, ίσως μερικοί να εκτίσουν και ισόβια κάθειρξη, όπως οι χουντικοί. Αυτοί μας ταλαιπώρησαν 7 χρόνια.

Το Δ.Ν.Τ. προγραμματίζει την καταδυνάστευσή μας για πολλές δεκαετίες.
Πρέπει να απαλλαγούμε μια και καλή από τα μέχρι σήμερα κομματικά σχήματα: Αριστερά, Δεξιά, Ακροδεξιά. Κανένας κομματικός μηχανισμός δεν έχει ελαφρυντικό, όπως και ένας απλός πολίτης, όταν αγοράζει ένα κλεμμένο προϊόν. Είναι συνυπεύθυνοι παρά το ότι δεν κυβέρνησαν. Εγώ, τουλάχιστον, έχω περισσότερες απαιτήσεις από τα αριστερά κόμματα, που και την πολιτική και την ιστορική πείρα διαθέτουν και τη δύναμη και την ιδεολογία να αντιδράσουν. Και μη μου πουν ότι δεν ήξεραν το πρόβλημα του χρέους από χρόνια!!! Αν δεν το ήξεραν, τι να πω! Αν το ήξεραν, πάλι τα ίδια λάθη θα κάνουμε; Ξεχάσαμε εμφυλίους, δικτατορία, κλπ; Τίποτα δεν διδασκόμαστε από την ιστορία και τον πόνο μας;
Πρέπει να απαλλαγούμε, το συντομότερο, από τη σημερινή Κυβέρνηση (2012), που προετοίμασε το κλίμα για την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας μας. Ως πότε θα ανεχόμαστε να βλέπουμε συνανθρώπους μας, συγγενείς μας να χάνουν τα πάντα – δουλειά, σπίτια, οικόπεδα, χωράφια – και τελικά και την ίδια τη ζωή τους, αφού τους τα έκλεψαν όλα οι Τράπεζες και μεγαλοκαρχαρίες της παγκοσμιοποίησης;
Μας έχουν αποχαυνώσει, μας εκπαίδευσαν να μην αντιστεκόμαστε. Να πεθαίνουμε αποδεχόμενοι τη φτώχια και τη μιζέρια μας, ότι αυτό μας αξίζει γιατί «μαζί τα φάγαμε μαζί τα κλέψαμε».

Για το λόγο αυτό μας γεμίζουν και μας ποτίζουν ναρκωτικά. Το κέντρο της Αθήνας έχει γίνει κέντρο ελεύθερης διακίνησης ναρκωτικών. Ακόμη και ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός, προς τιμή του, κατήγγειλε αυτή την πραγματικότητα. Η κατάσταση αυτή συμφέρει – και άρα τη στηρίζουν – όχι μόνο η Κυβέρνηση αλλά και δημοσιογράφοι – φερέφωνα, ιδιωτικά κανάλια και τα συμφέροντά τους, πολιτικοί κάθε προέλευσης, μεγαλοδικηγόροι, βιομήχανοι, εφοπλιστές. Πολλοί απ’ αυτούς ίσως να έχουν και στενές επαφές με τους εμπόρους ναρκωτικών. Σε λίγο καιρό, οι άνεργοι στη χώρα μας θα ξεπεράσουν το 1.000.000 (αυτός ο αριθμός έχει πια ξεπεραστεί κατά πολύ).

Να δούμε τι θα σκεφτόμαστε τότε. Θα είναι όμως αργά, πολύ αργά. Δεν είναι μόνο η ανεργία που θα σκιάσει την ομαλή πορεία της δημοκρατίας μας. Είναι και η Μέρκελ, που μαζί με τους Τούρκους επιδιώκουν να ελέγξουν τα πετρέλαια του Αιγαίου. Η Γερμανία ελπίζει ότι έτσι θα κερδίσει τον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο, οικονομικό αυτή τη φορά. Δεν κατάφεραν να κερδίσουν τον 1ο και τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο με τα όπλα, συνετρίβησαν, και συντελέσαμε σημαντικά και εμείς ως λαός. Καιρός να κινηθούμε, καιρός να δούμε, καιρός να πονέσουμε και να αντιδράσουμε στον πόνο, καιρός να βγούμε από το λήθαργό μας, καιρός να δούμε το μέλλον των παιδιών μας και των εγγονών μας. Αυτή η τόσο αναγκαία και άλλο τόσο δύσκολη ΑΝΑΤΡΟΠΗ επαφίεται για μια ακόμη φορά στον πατριωτισμό των Ελλήνων, όπως το καθορίζει, με το άρθρο 114, το Σύνταγμά μας.

Επαφίεται στους νέους μας, στη γενιά των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Ίσως ήρθε ο καιρός να δημιουργήσουν το δικό τους ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, αυτό του Διαδικτύου. Ίσως να έχουν ξεκινήσει κιόλας αυτή την ανατροπή κι εμείς, οι μεγαλύτεροι, να μην την έχουμε καν ψυλλιαστεί, όπως κάποτε και πάντοτε οι μεγαλύτεροι δεν παίρνουν χαμπάρι απ’ όσα ετοιμάζουν οι νεότεροι.

Σπάστε την οικονομική δικτατορία, αν θέλετε να ζήσετε με κάποια σχετική αξιοπρέπεια. Εμείς οι σαραντάρηδες, οι πενηντάρηδες, οι εξηντάρηδες και βάλε έχουμε σχεδόν ξοφλήσει -ή λογαριάστε μας ξοφλημένους- για να ξεμπλοκαριστείτε από τα χρέη και το χρέος μας, για να απαλλαγείτε από τις ενοχές σας απέναντί μας. Και μην έχετε απορία ποιος θα κυβερνήσει αυτόν τον ρημαδότοπο. Θα βρεθούν οι νέοι που έχουν και αρετή και τόλμη, και γνώση και δύναμη, για να μας κυβερνήσουν σωστά και τίμια, μαζί με ελάχιστους πυλώνες, που στέκονται όρθιοι και ακμαίοι σαν βράχοι.

Μια επιστολή ήθελα να γράψω. Η αγανάκτηση κυριάρχησε. Η οργή μου ξεχείλισε. Αλλά ο φόβος δεν μπορεί να μας φιμώσει. Δεν μπορούν να μας πείσουν ότι εμείς φταίμε, ότι είμαστε εξίσου συνυπεύθυνοι, ότι όσα μας πλασάρουν είναι μονόδρομος. Ποτέ δεν είναι μόνο ένας ο δρόμος. Αν κάτι τέτοιο ισχυρίζονται, ίσως βρουν μπροστά τους και απέναντί τους ένα δρόμο λαό, μια θάλασσα λαό, χιλιάδες ανθρώπων που δεν θα τους πιστεύουν και δεν θα τους αποδέχονται πλέον. Θα τους πετάξουν εκεί που τους αξίζει. Ας διεκδικήσουμε, τουλάχιστον, ό,τι αξίζει στο λαό μας. Είμαστε περήφανοι. Δεν είμαστε κλέφτες και κάφροι. Να το αποδείξουμε.

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog