Το blog των Λαμπράκηδων

Το Μουσείο Εθνικής Αντίστασης στη Λαμία

Νοέμβριος 17th, 2017

17η του Νοέμβρη σήμερα. Ημέρα Αντίστασης του ελληνικού λαού, της νεολαίας του πιο ειδικά, στην ξενοκίνητη και ολέθρια για την πορεία της Ελλάδας Χούντα.
Και μιλώντας για την αντίσταση του 1973, στο Πολυτεχνείο, είπα να μιλήσω για το Μουσείο Εθνικής Αντίστασης στη Λαμία, για όσα έγιναν, όσα δεν έγιναν, όσα ακόμη περιμένουμε να γίνουν πράξη.
Αφορμή ήταν η επίσκεψή μου στο χώρο του Μουσείου. Ξανάζησα τη συγκίνηση που είχα νιώσει, όταν ελήφθη η απόφαση της δημιουργίας του. Ξαναθυμήθηκα την ένταση στη λήψη των αποφάσεων, τις διαμάχες για το χώρο εγκατάστασης. Χάρηκα για τη μορφή που ήδη έχει πάρει ο χώρος. Αλλά, η οργή και η απογοήτευση φούντωσε, όταν συνειδητοποίησα ότι αυτός ο όμορφος χώρος, αυτό το κομμάτι της ιστορίας μας δεν έχει λάβει ακόμη τη θέση που του πρέπει στα δρώμενα του τόπου μας. Τα σχολεία επισκέπτονται το Μουσείο, αλλά τα εγκαίνια ακόμη τα περιμένουμε!
Γι’ αυτό και αποφάσισα να απευθυνθώ στο Δήμαρχο και να ενώσω τη φωνή μου με τις φωνές συμπατριωτών μας, που θέλω να πιστεύω ότι νιώθουν κι αυτοί αγανάκτηση και οργή, αλλά τα καθημερινά προβλήματα και το οικονομικό αδιέξοδο έχουν πνίξει βαθιά μέσα τους τα λόγια και τα συναισθήματα.
Ελπίζω να εκφράζω μια ικανή πλειοψηφία και να φτάσει η φωνή μου σε ώτα ακουόντων.

Παληοτάκης

Αξιότιμε κύριε Δήμαρχε

Στις 14/11/17 επισκέφτηκα το Μουσείο Εθνικής Αντίστασης, στο χώρο του Δημαρχείου. Είχα αρχικά διαμορφώσει, όταν ξεκίνησαν οι εργασίες για τη δημιουργία του, αρνητική εικόνα και, καθώς πήγαινα γι’ αυτή την επίσκεψη, κυρίαρχη ήταν ακόμη η απογοήτευση μέσα μου.

Είναι αλήθεια ότι είχα κουραστεί ήδη από τον προηγούμενο Δήμαρχο, ο οποίος με είχε καλέσει, τότε, μέσω του Γιώργου Σαγιά, να παρευρεθώ στη συνεδρίαση του Δ.Σ. (21/12/2009) που θα συζητούσε το θέμα του Μουσείου. Και μπορείτε να διαπιστώσετε την αποτελεσματική συμβολή μου από τα όσα έγραψαν τα κανάλια, τα sites και τα άλλα μέσα της εποχής εκείνης του δήμου μας. Μπορείτε να δείτε και τη σχετική ανάρτηση στο blog των Λαμπράκηδων, στις 13 Απριλίου του 2012 (http://www.lamprakides.gr/blog/?p=20, καθώς και τη σχετική ανακοίνωση για τις παρεμβάσεις και τις αποφάσεις στο Δ.Σ. http://www.lamprakides.gr/blog/?p=19 ). Οι αρνητικές περιπέτειες άρχισαν λίγο μετά και συνεχίστηκαν για πολλούς μήνες. Οι πρώτες δυσκολίες και δυστοκίες εμφανίστηκαν πρώτα μέχρι να μας δώσει το χώρο, στο παλιό νοσοκομείο. Ακολούθησαν αργοπορίες μέχρι να μπουν τα συνεργεία και τελικά να μας παραδώσει τα κλειδιά.

Και φτάσαμε στο 2012, όταν πήραμε τα κλειδιά κι αρχίσαμε να το εξοπλίζουμε.

Μετά από αρκετό διάστημα, το μουσείο εξοπλίστηκε με την προσφορά της Ε.Δ.Ι.Α. και τη συνεισφορά του Βαρδή Βαρδινογιάννη, του Πολεμικού Μουσείου Αθηνών και ιδιωτών. Και, από τότε, ο κακόμοιρος ο Παληοτάκης περιμένει και περιμένει, και τελειώνει και το 2017 και τα εγκαίνια δεν έχουν γίνει. Ποιος είναι ο λόγος γι’ αυτή την απραξία, κ. Δήμαρχε; Τι κρύβεται κάτω από το χαλί; Πολιτικά εμπόδια ακόμα και μετά το 2015; Προσωπικές αντιθέσεις; Οικονομικά προβλήματα; Αδιαφορία; Τι άλλο; Η αρμόδια αντιδήμαρχος, κυρία Βίβιαν Αργύρη, έχει κι εκείνη μερίδιο στην αγανάκτησή μου, γιατί δεν έχω αντιληφθεί να έχει προβεί σε ενέργειες που να ανοίγουν το δρόμο προς τα επίσημα εγκαίνια του Μουσείου. Όπως άκουγε ο Γιώργος Σαγιάς τα παράπονά μου για τις μακροχρόνιες καθυστερήσεις, επί δημαρχίας Κοτρωνιά, απευθύνομαι πλέον στην κυρία Αργύρη αναζητώντας την παρουσία της και τις σχετικές ενέργειές της.

Στις 14/11/17 επισκέφτηκα το Μουσείο Εθνικής Αντίστασης, όπως προείπα, για πρώτη φορά μετά από τα πρώτα «δίσεκτα» χρόνια. Άλλαξα την αρνητική γνώμη που είχα. Το βρήκα εξαιρετικό. Και, επειδή έχω επισκεφτεί και άλλα μουσεία της Ελλάδας, θεωρώ ότι συμπεριλαμβάνεται μέσα στα καλύτερα. Πιστεύω ότι αυτό οφείλεται και στη συμβολή του Δήμου, του δικού σας και του προηγούμενου, αλλά κυρίως του συντρόφου Μάργαρη Βασίλη, που ανιδιοτελώς προσφέρει τη ζωή και το έργο του στο χώρο του Μουσείου.

Με αφορμή αυτή την επίσκεψή μου, θα ήθελα να διατυπώσω, κύριε Δήμαρχε, τις ακόλουθες προτάσεις.

1. Το ταχύτερο δυνατόν να γίνουν τα επίσημα εγκαίνια του Μουσείου. Κι εμείς θα είμαστε στο πλευρό σου, αν εκδηλωθεί μια τέτοια ενέργεια. Αυτό, κ. Δήμαρχε, θα σε βοηθήσει πολύ να κερδίσεις την εκτίμηση του Λαμιώτικου λαού, που την έχεις χάσει τόσο καιρό με τα σκουπίδια. Και είναι αλήθεια ότι τόσο εγώ όσο και ο υπόλοιπος Λαμιώτικος λαός έχουμε απαυδήσει να διαβάζουμε και να ακούμε συνεχώς -τόσο από την εφημερίδα Σέντρα όσο και από τα κανάλια- τις διαμάχες σου για τα σκουπίδια και την ανακύκλωση. Και οι αντεγκλήσεις αυτές εξελίσσονται σε τέτοιο σημείο, που ακόμα και οι δικοί σου δημοτικοί σύμβουλοι τρώγονται με σένα και με τους άλλους.

2. Ως συνέχεια των παραπάνω, επισημαίνω ότι πολύ σωστά δόθηκε λύση, ώστε να μην υπάρχουν σκουπίδια μπροστά στον Άρη, στην πλατεία Λαού. Και αυτό το εκτιμώ ιδιαιτέρως. Και προτείνω να αφαιρέσεις τα σφραγισμένα καπάκια και να φυτέψεις λουλούδια που θα ομορφύνουν τον τόπο, μαζί με το σιντριβάνι, και θα χαρεί κι ο Άρης που θα τα «βλέπει από ψηλά».

3. Επιθυμία μου είναι -και εύχομαι να γίνει και επιθυμία του Δήμου, και ιδιαίτερα με πρωτοβουλία δική σου, κ. Δήμαρχε- ότι είναι καιρός να γίνουν ορισμένες ομιλίες και δράσεις με θέμα την Εθνική Αντίσταση, μια κι από εδώ ξεκίνησε η αντίσταση στον Γερμανό κατακτητή, κι εννοώ από τη Λαμία. Ποιοι ήταν, κ. δήμαρχε, οι πρώτοι αντάρτες που βγήκαν; Ο Κλάρας κι ο Χουλιάρας.

4. Τελευταία πρόταση -και έντονη επιθυμία μου, ταυτόχρονα, είναι να αναδείξεις -με τον τρόπο που εσύ θα διαλέξεις, την ηρωική προσφορά της οικογένειας Γιώργου Ψωμά, τόσο κατά τη διάρκεια της Αντίστασης όσο και κατά τον εμφύλιο. Και επειδή πιστεύω ότι δεν γνωρίζεις τίποτα για την οικογένεια Ψωμά, γι’ αυτό και δεν σου καταλογίζω ευθύνες, ακολουθεί μια συνοπτική ενημέρωση της πορείας της οικογένειας Ψωμά.

Μάθε, λοιπόν, ότι ο Θανάσης Ψωμάς σκοτώθηκε από τους Γερμανούς τη στιγμή που έμπαιναν οι αντάρτες στη Λαμία. Αγριότατος ήταν ο θάνατος του Στέργιου που, αφού τον βασάνισαν φρικτά, τον αποκεφάλισαν και κρέμασαν το κεφάλι του σε δημόσια θέα στη Λαμία. Η Ποπούλα, η τραγική αδελφή του, μετά τον αποκεφαλισμό του Στέργιου, βγήκε στο Δημοκρατικό Στρατό και, όπως λένε οι διηγήσεις, πολεμούσε όρθια για να σκοτωθεί. Και το πέτυχε. Μετά ήρθε η σειρά του Μίμη, που εισήχθη στην «αναμορφωτική σχολή» της Μακρονήσου και επέστρεψε στη Λαμία ταλαιπωρημένος. Και φτάσαμε στο προτελευταίο παιδί, τον Παναγιώτη, ο οποίος πολύ νωρίς, από 14 ετών, είχε αναλάβει –όταν πέθανε ο πατέρας τους– τη διεύθυνση του περιπτέρου που υπάρχει ακόμη και είναι απέναντι από τη σημερινή Τράπεζα Πειραιώς. Αυτόν, μετά τις βιαιότητες «παλικαριών» που τον ενοχλούσαν στο περίπτερο, αποφάσισαν οι σύντροφοι και τον φυγάδευσαν από τη Λαμία, κατατάχτηκε στον Δημοκρατικό στρατό και, μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού, πήγε στην Πολωνία, σπούδασε δικηγόρος, παντρεύτηκε μια γεωπόνο από την Πολωνία και επέστρεψε στην Ελλάδα επί ΠΑΣΟΚ. Μετά την άφιξή του, διετέλεσε διευθύνων σύμβουλος της RECOM. Και έμεινε ο μικρός, ο Σωκράτης, που μεγάλωσε με όλα αυτά τα βιώματα –θετικά και αρνητικά- της οικογένειας.

Λυπάμαι, αν σας κούρασα . Να έχετε υπόψη σας, όμως, ότι θα είμαι – και εγώ προσωπικά αλλά και το blog των Λαμπράκηδων – στη διάθεσή σας, εάν ενεργήσετε για την υλοποίηση όλων των παραπάνω. Ελπίζω να μην αναγκαστώ να επανέλθω επί του θέματος από το blog των Λαμπράκηδων που -δυστυχώς ή ευτυχώς- παρακολουθείται από πάνω από 20000 ανθρώπους σε 106 χώρες.

Παρά τα εμφανή παράπονά μου, να γνωρίζετε ότι τιμώ το θεσμό και το πρόσωπό σας και πιστεύω πως έχετε τη δύναμη και τη διάθεση να γράψετε -με την προσωπική σας πορεία και στάση- τη δική σας ιστορία στον τόπο μας.

Με εκτίμηση και τιμή

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Ο σχεδιασμός της σφαγής

Οκτώβριος 31st, 2017
Το όγδοο μέρος του βιβλίου μας «Σκέψου Ανθρώπου» δείχνει ότι η δημιουργία συγκεντρωτικών στρατοπέδων ήταν επιστημονικά και σοβαρά προγραμματισμένη.
Δεν ήταν μια αυθόρμητη έκρηξη μίσους.
Ήταν μια έκφραση θεωρητικοποιημένης εξόντωσης, που εξαφανίστηκε από το πρόσωπο της γης όλων των αντιφρονούντων, όλων όσων κρίθηκαν επικίνδυνοι για τον Γ ‘Ρηχ.
Και δεν άρεσε καθόλου. Ήταν πεπεισμένοι, δηλαδή, πως λειτουργούσαν για το «κοινό καλό».
Και γνώριζαν καλά την ισχύ που ασκήθηκε στην καλλιέργεια αυτής της επερχόμενης τρομοκρατίας, αυτής της επερχόμενης τιμωρίας, ακόμα και εκείνων που δεν είχαν ακόμη κρατηθέντες.
Και, το κυριότερο, από 4-5 χρόνια πριν, στην Αγγλία και Αμερική, είχαν κυκλοφορήσει «ενημερωτικά» βιβλία.
Τι έκαναν, λοιπόν, οι ηγέτες των λαών, μπροστά στην εκφρασμένη, χρόνια πριν, η μανιολογία που ήταν προ των πυλών;
Θα πάρει ποτέ μια πεπιτική απάντηση;
.
.
8
Ο σχεδιασμός της σφαγής
.

Όταν, στις 31 Ιουλίου 1941, ανατεθεί στον Heydrich την πλήρη εξουσία και δικαιοδοσία για την «επίλυση του ζητήματος του ευρωπαϊκού προβλήματος στην Ευρώπη», η σφαγή στα στρατόπεδα έχει ήδη σχεδιαστεί. Μετά την θανάτωση του Heydrich, στα 1942, οι εξουσίες του συγκεντρώνονται απευθείας στα χέρια του Himmler, ανώτατου διοικητή των SS. Ο Eichmann είναι ο μεγάλος τεχνικός σχεδιαστής των σφαγών, ο οποίος – από την στιγμή αυτή και μετά – συντρίβει τους εβραίους και τους μη εβραίους: ο στόχος είναι η ολική εξάλειψη των εβραίων, χωρίς διακρίσεις (νέων ή γερών, αντρών και γυναικών και παιδιών, ασθενειών), και με συνοπτικές διαδικασίες και ελάχιστες διακρίσεις εξοντωθούν οι μη εβραίοι. Από την χαοτική σφαγή, με τις μαζικές εκτελέσεις και τις ενδοφλέβιες ενέσεις με το δηλητήριο, περνάει στα θαλάμους αερίων.

Το μεγαλύτερο μυστικό περιβάλλει το χαρακτήρα και τον προορισμό των «μεταφορών». Στα 1941 και στα 1942, ανακοινωνόταν σ’ όσους μεταφέρονταν ότι θα τους μετέφεραν «στην Ανατολή». Στους Γάλλους, στους Βέλγους, στους Ιταλούς, έλεγαν γενικά ότι θα τους πήγαιναν «στη Γερμανία». Ο στρατηγός των SS που οργάνωσε τη μεταφορά, στις 27 Σεπτεμβρίου του 1944 στις φυλακές της Γένοβας, μέρος της οποίας μεταφοράς ήμουν κι εγώ, μας είπε ότι θα πηγαίναμε «να εργαστούμε στη Γερμανία», όπου θα εξασκούσαμε ένα επάγγελμα συμβατό με τις ικανότητές μας και με τις ανάγκες του καθενός και ότι θα είχαμε «τροφή επαρκή και ζεστά ρούχα.» Σίγουρα, δεν είχαμε αυταπάτες, παρόλα αυτά κανένας από εμάς, επιμένω κανένας, δεν είχε ιδέα – ούτε καν μακρινή υποψία – γι’ αυτό που μας περίμενε. Εγώ, ήδη καταδικασμένος σε θάνατο με άλλους δεκατέσσερις συντρόφους στην ίδια αποστολή, είχαμε τότε την αίσθηση ότι μας απονεμήθηκε ένα είδος χάριτος.

«Προς στιγμήν – έγραφα στο βιβλίο μου “Είναι εύκολο να πει κανείς τη λέξη πείνα – ” μια άλλη αβεβαιότητα είχε τελειώσει. Είχε τελειώσει αυτή η υπερένταση που ζούσες όταν διάβαζαν τα νούμερα που καλούσαν και ακουγόταν ένας ήχος που προσομοίαζε στο δικό σου αριθμό. Έτσι μας συνέβαινε να προφέρουμε αυτόν τον τρελό λόγο, που τον διώχναμε με τη σκέψη, και ο οποίος επιχειρούσε να εγκατασταθεί στα σωθικά μας: επιτέλους.»

Στη Γερμανία και στις κατεχόμενες χώρες, οι ναζί άφηναν να «κυκλοφορούν διάφορες φήμες» σχετικά με τη φρίκη των στρατοπέδων συγκέντρωσης, αλλά καμιά από αυτές τις φήμες δεν ομολογούνταν ή δεν γινόταν αποδεκτή. Οι «φήμες», κρατώντας ένα πέπλο μυστηρίου γύρω τους, πολλαπλασίαζαν το φόβο και τον τρόμο στους πληθυσμούς: αυτό αποτελούσε μία έμμεση βοήθεια στο έργο της καταστολής που επιχειρούσαν τα SS. Ακόμη και στο εσωτερικό των στρατοπέδων η τεχνική του μυστικού ήταν παρόμοια. Το νιώθαμε, το ψιθυρίζαμε. Μα μόνο τους τελευταίους μήνες, οι περισσότεροι από εμάς γνώριζαν την ύπαρξη των θαλάμων αερίων, στο Μαουτχάουζεν.

Στα ελεύθερα κράτη υπήρχε καλύτερη πληροφόρηση. Την περίοδο από το 1936 ως το 1939, στην Αμερική και την Αγγλία, είχαν εκδοθεί ακόμη και βιβλία για τις κτηνωδίες που εφαρμόζονταν από τα SS στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα οποία, αυτά τα πρώτα χρόνια, όπως ειπώθηκε στην αρχή, μεταφέρονταν ως κρατούμενοι οι αντιναζιστές και κρατούμενοι του κοινού ποινικού δικαίου. Πολιτικοί και ποινικοί κρατούμενοι βρίσκονταν στην ίδια μοίρα, είτε όσον αφορά την εκμετάλλευσή τους στην καταναγκαστική εργασία αλλά και για να εμποδίσουν τους ελέγχους από τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, ο οποίος από καιρού εις καιρόν, ειδικά κατά τη διάρκεια του πολέμου, επιθυμούσε να κάνει ελέγχους. Κι όταν, τελικά, ο Ερυθρός Σταυρός τα κατάφερνε να έρθει για έλεγχο, παρουσιάζονταν ενώπιον των αποστολών του κρατούμενοι που είχαν καλά τραφεί από τον «προεξάρχοντα», καθώς και ορχήστρες που φτιάχνονταν από τους εξόριστους κρατούμενους, κι όλα αυτά προκειμένου να δείξουν ότι η κράτηση ήταν ένα είδος φιλοξενίας..

Από το τέλος του 19ου αιώνα, αρχίζαμε λίγο-λίγο και συνηθίζαμε σ’ ένα καινούριο φαινόμενο: τη μαζική παραγωγή. Πρόκειται για την κατασκευή αντικειμένων καθημερινής χρήσης σε «βιομηχανική ποσότητα».
Βλέποντας αυτές τις στοίβες από παπούτσια κρατουμένων και καταδικασμένων, συνειδητοποιούμε ότι αυτό που επινόησαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι ο θάνατος σε «βιομηχανική ποσότητα».
.

Τα μάτια μας μπερδεύονται και χάνονται περνώντας από το ένα κεφάλι στο άλλο, από τη μια κοιλιά στην άλλη. Δεν ξέρω πώς τους στοίβαξαν έτσι, αλλά θα ορκιζόμουν ότι πρόκειται για τον ίδιο κρατούμενο που αναπαράγεται επί 60 φορές. Σαν -η μηχανή που αλέθει τους ανθρώπους- να έχει μειώσει κάθε άνθρωπο, κάθε ύπαρξη σε ένα είδος σκελετού που έχει χάσει κάθε ανθρώπινο χαρακτηριστικό.
Κυρίως, όμως, πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό είναι ο ναζισμός: μια μηχανή που κατασκευάζει τους λεγόμενους υπεράνθρωπους (την άρια φυλή) και τους «υπανθρώπους», που προορίζονται για τα στρατόπεδα.
.
Ο Nicolas Bouvier έλεγε και η γλώσσα επινοεί τα δικά της σύνορα, τα δικά της όρια. Εννοούμε τις λέξεις που, πέρα από αυτές, δεν μπορεί τίποτα να ειπωθεί, να εκφραστεί: «απερίγραπτο», «ανεκδιήγητο» είναι τα όρια γι’ αυτό που βλέπουμε. Και βέβαια, αντιμέτωποι μ’ ένα θέαμα που πάει τόσο βαθιά μέσα στον τρόμο, δεν μπορούμε παρά να θυμηθούμε ότι η γλώσσα δεν έχει λέξεις για να περιγράψει αυτό που πραγματικά συνέβη στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
.
Πολλές μαρτυρίες συγκλίνουν και υποστηρίζουν ότι οι γυναίκες φύλακες των στρατοπέδων είχαν, γενικά, πιο σαδιστική συμπεριφορά από τους άντρες συναδέλφους τους. Κατά τη γνώμη μου, το σημαντικό δεν είναι αυτό. Δεν έχουμε στόχο να παρουσιάσουμε το διάγραμμα των σαδιστών. Αρκεί να βυθίσουμε τα μάτια μας στις ματιές που ρίχνουν αυτές οι τρεις γυναίκες φύλακες τη στιγμή ακριβώς της σύλληψής τους από τις συμμαχικές δυνάμεις και θα καταλάβουμε αυτό που είναι η ουσία: ό,τι κι αν διέπραξαν, δεν το έχουν καθόλου μετανιώσει.
.
Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις για τα πολύ μικρά παιδιά. Τα βλέπουμε εδώ να συνωστίζονται στην ουρά, με το μικρό κίτρινο αστέρι στην πλάτη τους, για να ανέβουν στα τρένα του θανάτου.
.
Κομμένο κεφάλι από μια κρατούμενη, που παρουσιάστηκε στα SS πάνω σ’ ένα δίσκο. Επρόκειτο να χρησιμεύσει, μετά από ειδική επεξεργασία, ως αντικείμενο για τη συγκράτηση των χαρτιών!!!…
.
Ιατρικά πειράματα των ναζί: γυναίκες βιασμένες, που έχουν υποστεί βασανιστήρια, και που μετά τις εκτέλεσαν και φούσκωσαν τα σώματά τους με τεχνητό τρόπο.
.
Χωρίς αμφιβολία, είναι μία από τις φωτογραφίες που δύσκολα μπορεί κανείς να αντέξει. Ιδού για τι είδους θηριωδίες ήταν ικανοί οι ναζί στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Να γιατί πρέπει να μαχόμαστε τους αρνητές του ολοκαυτώματος και τους νεοναζί.
.

Πηγή των φωτογραφιών είναι ο ιστότοπος : “Contre l’ Oubli”

Το βιβλίο προέρχεται από το Αρχείο Παληοτάκη και η απόπειρα μετάφρασης έγινε από τον ίδιο τον Παληοτάκη.

Εάν επιθυμείτε να διαβάσετε το πρωτότυπο κείμενο στα ιταλικά, παρακαλούμε πατήστε δίπλα

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπρακίδων
www.lamprakides.gr/blog

Η τελευταία συνεισφορά

Οκτώβριος 24th, 2017

Το έβδομο μέρος του βιβλίου μας «Σκέψου Άνθρωπε» δεν αναφέρεται πλέον στις μεθόδους και τις τεχνικές με τις οποίες επεδίωκαν να καταστρέψουν κάθε ίχνος ανθρωπιάς και αλληλεγγύης στους κρατούμενους.

Σ ‘αυτή την ενότητα, τρομάζουμε όταν διαβάζουμε ότι οι άνθρωποι κάτω από την πίεση του φόβου, της εξαθλίωσης, της ανάγκης για επιβίωση μετατράπηκαν σε άγρια ​​ζώα εις βάρος του ανθρώπου, αν και γνώριζαν ότι δύσκολα θα αποφύγουν τη φρίκη των πιο καταστροφικών συνεπειών.

Οι υποσχέσεις για προνομιακή πολιτική που εφαρμόζει κάθε εξουσία, προκειμένου να διαιρέσουν και να διασπαστούν όσοι είχαν την εξουσία και στις στρατόπεδες εξόντωσης των αποτελεσμάτων τους. Ακόμη και οι πολιτικοποιημένοι κρατούμενοι δύσκολα κρατούσαν την συνειδηση στην ομάδα τους.

Και αυτό που μας συγκλονίστηκε – αν και το ξέραμε, αλλά η πρώτη φορά διαβάζαμε τόσο ωμά την περιγραφή και αξιοποίηση ήταν ο προγραμματισμός των ναζιστών να «μην πάει τίποτα χαμένο» από το ανθρώπινο στύλο! Φρικιαστικό, να πω, είναι λίγο !!! Απανθρωπό, να πούμε, είναι πολύ λογοτεχνικό !!

Να μην ξαναζησουν, συνάνθρωποι !!!
Ας έχουμε τα μάτια και την ψυχή ανοιχτά, να δούμε τι πλησιάζει …
Και να ακούσουμε, να προσέχουμε, να νοιάζουμε για τον πλησίον.
Όπως είπε και ο Μπρεχτ, αν δεν δώσουμε σημασία στο κακό που βρίσκει το γειτόνα, τότε θα έρθει και τα σώματα και δεν θα υπάρχει κανείς να αντιδράσει …

Δεν μπορούμε να ευχηθούμε καλή διαβίωση …
Θα θέλαμε, μόνο, να ευχόμαστε προσεκτική μελέτη …

7 Η τελευταία συνεισφορά

Ο «μουσουλμάνος», όμως, που έχει ήδη δώσει στον ναζιστικό Ριχ την αξιοπρέπεια του, την προσωπικότητά του, την εργατική δύναμη μέχρι το απώτατο όριο των δυνάμεών του, δεν έχει δώσει ακόμη όλα: καλύτερα, δεν έχει καταδικαστεί ακόμα, δεν του τα έχουν πάρει όλα. Το σώμα του θα χρησιμεύσει ως πειραματόζωο στους γιατρούς των SS, τα κεραμίδια των καθαρμάτων που δεν θα σταματήσουν πριν από οποιαδήποτε πειραματική δοκιμασία στα αδύναμα ακόμη ζωντανά σώματα: πειράματα που αφορούν τη φυσική κατάψυξη ζωντανών ανθρώπων, την απομάκρυνση των ζωτικών οργάνων, ακρωτηριασμοί χωρίς αναισθησία, εκφοβισμούς. Τα θηλυκά μαλλιά έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί στη Γερμανία ως πρώτη ύλη στην υφαντική ύλη ή ως πρώτη ύλη για την πλήρωση του εσωτερικού των στρωμάτων. Όταν ο «μουσουλμάνος» αφήνει, επιτέλους, την τελευταία του αναπνοή, εάν στο σκελετό του δεν έχει μείνει το ίχνος του κρέατος να καλύψει, συγκεντρώνει τα ελάχιστα υπολείμματα του από το κρεματόριο. Και οι στάχτες του νεκρού, αλλά και οι κόκκοι του που κονιορτοποιούνται με τον κατάλληλο τρόπο με ένα ειδικό μηχάνημα, προορίζονται να χρησιμεύσουν ως λιπάσματα στα αγροτεμάχια. Αν, όμως, πεθάνε πριν να γίνει ο απόλυτος σκελετός και αν περιβάλλει τους κόκκους του ακόμη λωρίδες του κρέατος, τότε κόβει το κεφάλι του και από το σώμα του θα βγάλουν σαπούνι.

Ο φυλακισμένος που έχει αποδεχθεί να είναι μέρος της στρατοπέδου στρατοπέδου γνωρίζει όλα τα παραπάνω, γνωρίζει ποιος είναι ο σκοπός της οργανωτικής δομής του στρατοπέδου, ξέρει τι ζητά από αυτόν. Γνωρίζει, λοιπόν, ότι η εξουσία του πάνω στους συντρόφους, υπό τις διαταγές και τον έλεγχό του, δεν έχει όρια, εκτός από εκείνα που θα θέσουν περιστασιακά οι SS, ή τα όρια που πιθανόν να υπαγορεύουν το τελευταίο ίχνος ανθρωπότητας που έχει ακόμα διατηρούν την ψυχή του. Αν τυχόν δεν έχει όρια; αν δεν έχει πια τον «προεξάρχοντα» στην ιεραρχία των κρατουμένων, οδηγείται από την αυθαίρετη κρίση του, από το άγριο ένστικτο που πηγάζει από τα βάθη της ψυχής του, που είναι συχνά άρρωστος, αλλοτριωμένος από το περιβάλλον και από την ανάγκη να επιδείξει το μέγιστο το απαιτούμενο για την εκτέλεση των καθηκόντων του, προκειμένου να επιβιώσει, γιατί κι αυτός; από τη μια στιγμή στην άλλη μπορεί να καταλήξει μεταξύ των «μουσουλμάνων». Και, επομένως, σε αυτούς τους ανθρώπους εύκολα αποκλείεται η αγριότητα στην συμπεριφορά, που συχνά μετατρέπεται σε σαδισμός. Αυτή η άγρια ​​συμπεριφορά, συχνά ενεργοποιείται από αντιπάθειες ή προλήψεις, συχνά όσον αφορά τους πιο γερούς ή τους πιο αδύναμους, γιατί, στην στρατόπεδα, η μόνη θρησκεία είναι αυτή της δύναμης και της εκτέλεσης. Δεν υπάρχουν διαφορές και διακρίσεις είτε έχουμε να κάνουμε με διανοούμενο είτε με ιερέα είτε με αδύναμη γυναίκα. Αν προσπαθήσει κάποιος να ξεφύγει από τη βία που κατευθύνεται από τους «προεξάρχοντες» του στρατοπέδου, ο προορισμός του είναι ο θάλαμος των αερίων, το κρεματόριο. που συχνά μετατρέπονται σε σαδισμός. Αυτή η άγρια ​​συμπεριφορά, συχνά ενεργοποιείται από αντιπάθειες ή προλήψεις, συχνά όσον αφορά τους πιο γερούς ή τους πιο αδύναμους, γιατί, στην στρατόπεδα, η μόνη θρησκεία είναι αυτή της δύναμης και της εκτέλεσης. Δεν υπάρχουν διαφορές και διακρίσεις είτε έχουμε να κάνουμε με διανοούμενο είτε με ιερέα είτε με αδύναμη γυναίκα. Αν προσπαθήσει κάποιος να ξεφύγει από τη βία που κατευθύνεται από τους «προεξάρχοντες» του στρατοπέδου, ο προορισμός του είναι ο θάλαμος των αερίων, το κρεματόριο. που συχνά μετατρέπονται σε σαδισμός. Αυτή η άγρια ​​συμπεριφορά, συχνά ενεργοποιείται από αντιπάθειες ή προλήψεις, συχνά όσον αφορά τους πιο γερούς ή τους πιο αδύναμους, γιατί, στην στρατόπεδα, η μόνη θρησκεία είναι αυτή της δύναμης και της εκτέλεσης. Δεν υπάρχουν διαφορές και διακρίσεις είτε έχουμε να κάνουμε με διανοούμενο είτε με ιερέα είτε με αδύναμη γυναίκα. Αν προσπαθήσει κάποιος να ξεφύγει από τη βία που κατευθύνεται από τους «προεξάρχοντες» του στρατοπέδου, ο προορισμός του είναι ο θάλαμος των αερίων, το κρεματόριο. Δεν υπάρχουν διαφορές και διακρίσεις είτε πρόκειται να κάνουμε με διανοούμενο είτε με ιερέα είτε με αδύναμη γυναίκα. Αν προσπαθήσει κάποιος να ξεφύγει από τη βία που κατευθύνεται από τους «προεξάρχοντες» του στρατοπέδου, ο προορισμός του είναι ο θάλαμος των αερίων, το κρεματόριο. Δεν υπάρχουν διαφορές και διακρίσεις είτε έχουμε να κάνουμε με διανοούμενο είτε με ιερέα είτε με αδύναμη γυναίκα. Αν προσπαθήσει κάποιος να ξεφύγει από τη βία που κατευθύνεται από τους «προεξάρχοντες» του στρατοπέδου, ο προορισμός του είναι ο θάλαμος των αερίων, το κρεματόριο.

Ο Robert Antelme, στο βιβλίο του «Το ανθρώπινο είδος», βεβαιώνει: «Η καταπίεση και η αθλιότητα έφταναν σε τέτοιο μεγάλο βαθμό, που ακόμη και μεταξύ των πολιτικών κρατουμένων διακυβευόταν και σπάνιζε η αλληλεγγύη. Ομάδες τριών ή τεσσάρων ατόμων διατηρούσαν ακόμη ένα είδος αλληλεγγύης. Όμως, για να οργανωθεί κανείς, για να σκεφτεί, είναι ανάγκη να έχουν και δυνάμεις και χρόνο. Στο στρατόπεδο, όμως, όλοι εργάζονταν από τις 6 το πρωί έως τις 6 το βράδυ. Σε ένα τέτοιο Kommando, που αποτελείται κυρίως από Γάλλους, Ρώσους, Ιταλούς και Πολωνούς, η οργάνωση μιας διεθνούς αλληλεγγύης δεν θα ήταν εύκολο να επιτευχθεί παρά μόνο με την υποστήριξη από έναν πυρήνα πολιτικών κρατουμένων, οι οποίοι θα είχαν αποκτήσει ένα είδος εξουσίας στο στρατόπεδο. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ο καθένας αναδιπλώνεται και κλείνεται στη δική του εθνικότητα. Και οι πιο ευνοημένοι ήταν οι Πολωνοί, οι οποίοι μιλούσαν ? σχεδόν όλοι ? τα γερμανικά και οι οποίοι πια είχαν μεγάλη εμπειρία από τα στρατόπεδα και ? με εξαίρεση τη ρωσική επίθεση του Φεβρουαρίου  δέχονταν δέματα. Οι Γάλλοι ήταν οι πιο μισητοί, αυτοί που δέχονταν τα περισσότερα χτυπήματα και ? μαζί με τους Ιταλούς , ήταν οι λιγότερο εύρωστοι. Μα αυτά δεν ήταν αρκετά. Η γαλλική ομάδα συμπεριελάμβανε και καμιά δωδεκαριά κρατουμένους του κοινού ποινικού δικαίου. Μια κοινωνία ? όπως αυτή του διοικητικού μορφώματος που ονομάζεται Kommando  που κυριαρχείται από παλιάνθρωπους, σ? αυτή την κοινωνία οι παλιάνθρωποι έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να επιβιώσουν. Αν κάποιος δεν μπορούσε να πετύχει κάτι που ζητούσε μέσα από τη διοικητική δομή των Kapos ή των «Παλιών» του συγκροτήματος στο οποίο διέμεναν, μέσα από τις νόμιμες διεκδικήσεις, αυτό μπορούσε να το πετύχει μέσα από το δίκτυο της παράνομης διακίνησης, της κολακείας, της αγοράς, και μέσα από ένα είδος αμφίβολης αλληλεγγύης μεταξύ ανθρώπων, μεταξύ προσώπων «με αμοιβαία κατανόηση». Αυτή η «κατανόηση» μπορούσε πανεύκολα να μετατραπεί σε άγριο μίσος, και μετά πάλι σε κατανόηση, ανάλογα με τις συνθήκες. Μιλάμε για την απόλυτη κυριαρχία των κρατουμένων του κοινού ποινικού δικαίου και της νοοτροπίας που βασιλεύει στις ποινικές φυλακές.»

Δεν παραθέτουμε φωτογραφίες από το βιβλίο αυτή τη φορά. Θα ανατρέξουμε σε ένα «διδακτικό» ντοκιμαντέρ, που «αλιεύσαμε» από το διαδίκτυο, σχετικά με το Άουσβιτς.
Δίνουμε την υπόσχεση να επεξεργαστούμε όλες τις φωτογραφίες του βιβλίου και να τις αναρτήσουμε, αν τα καταφέρουμε, με μουσική επένδυση.
Στο μεταξύ, για όσους τακτικά μας παρακολουθούν, επισημαίνουμε ότι αναρτούμε περίπου μία ενότητα τη βδομάδα. Μας απομένουν λιγότερες από όσες έχουμε αναρτήσει. Ελπίζουμε να μπορέσουμε να τηρήσουμε αυτή τη συχνότητα μέχρι το τέλος του καλοκαιριού.
Ακολουθεί το βίντεο για το Άουσβιτς. Ενημερωθείτε και σεβαστείτε την αγωνία και τις μνήμες των ανθρώπων.

Το βιβλίο προέρχεται από το Αρχείο Παληοτάκη και η απόπειρα μετάφρασης έγινε από τον ίδιο τον Παληοτάκη.

Εάν επιθυμείτε να διαβάσετε το πρωτότυπο κείμενο στα Ιταλικά, παρακαλώ πατήστε δίπλα

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπρακίδων
www.lamprakides.gr/blog

12 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1944

Οκτώβριος 12th, 2017

«Ήταν ένα κάρο φορτωμένο νέους και νέες που ξεφωνίζανε. Στο άλογο που τραβούσε το κάρο καθότανε καβάλα μια γυναίκα μελαχρινή σα γύφτισσα που είχε στο κεφάλι και στους ώμους ένα σάλι επαναστατικά κατακόκκινο. Φορούσε κίτρινο φουστάνι κι είχε διάφορα χαϊμαλιά στο στήθος, κρατούσε μια ελληνική σημαιούλα και ξεφώνιζε τραγουδώντας: «Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη…». Μια παρέα μάγκες γυρίζανε με ένα χαρτονένιο Χίτλερ κρεμασμένο σε ένα κοντάρι και φωνάζανε ρυθμικά «Εμπατίρησε»(καινούργια λέξη argot).. Πολλά τραμ και καμιόνια ανεβοκατέβαιναν τους κεντρικούς δρόμους φορτωμένα παιδιά του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ που φωνάζανε συνθήματα των οργανώσεών τους. Είδα και μια παρέλαση πιτσιρίκων με ξύλινα τουφέκια, του «παιδικού μετώπου» του ΕΑΜ». (Γιώργος Θεοτοκάς, Τετράδια Ημερολογίου, Αθήνα: Εστία).

Πέμπτη ήταν και τότε, όταν -στις 12 Οκτωβρίου 1944- οι Γερμανοί αποχωρούσαν από την Αθήνα και ο λαός βγήκε στους δρόμους και γιόρταζε την απαλλαγή από το μισητό κατακτητή, από την μπότα του φασισμού. Οι δρόμοι είχαν γεμίσει από ανθρώπους κάθε ηλικίας που πανηγύριζαν και εξέφραζαν τη χαρά τους, κι αυτό, πριν ακόμα αποχωρήσουν οι Γερμανοί κατακτητές από την Αθήνα. Λίγο μετά την υποστολή της γερμανικής σημαίας από την Ακρόπολη, και αφού οι Γερμανοί ανακοίνωσαν ότι αποσύρονται από την Αθήνα ο αθηναϊκός ξεχύθηκε στους δρόμους και πλημμύρισε τα στενά, ενώ οι Γερμανοί οργάνωναν την ισοπέδωση του λιμανιού του Πειραιά και πολλών ακόμη βασικών δομών, με σκοπό να μην επιτρέψουν στον ελληνικό λαό να σταθεί στα πόδια του γρήγορα.
Το υλικό που ακολουθεί το εντοπίσαμε δημοσιευμένο στο blog της Κίνησης Ενεργών Πολιτών (kinisienergoipolites.blogspot.gr) και αποφασίσαμε να το αναδημοσιεύσουμε σήμερα.

Παληοτάκης

Ήταν και τότε, το 1944, ημέρα Πέμπτη η 12η Οκτώβρη! Μεγάλη μέρα για την Ελλάδα, μέρα της λύτρωσης του λαού και του έθνους μας μετά από 3,5 ολόκληρα χρόνια βάρβαρης Κατοχής.

Ο πολύπαθος λαός μας γιορτάζει την ελευθερία του και ξεσπά σε πρωτόφαντους πανηγυρισμούς: «…Τρεις μέρες και τρεις νύχτες ο λαός της Αθήνας, τσακισμένος από τα δεινά τόσων μαύρων ατελείωτων χρόνων, από τόσα πένθη και τόση μιζέρια, ο πεινασμένος, άρρωστος λαός, που έφτυνε αίμα, ξετυλίχτηκε κάτω από τον ήλιο και με το φως των πυρσών, χωρίς να κοιμηθεί, χωρίς να πιει και χωρίς να φάει, κρατημένος απ’ το ομαδικό παραλήρημα, από την απέραντη χαρά της λευτεριάς, που είχε ξαναβρεθεί». A. Kedros, «Le peuple roi», Παρίσι, 1952)

BINTEO=Απόσπασμα που έχει διασωθεί από την “χαμένη” ταινία επικαίρων του Φιλοποίμενος Φίνου για το τέλος της ναζιστικής Κατοχής στην Αθήνα του 1944 αλλά που όμως δεν προβλήθηκε ποτέ στην Ελλάδα.

Οι τελευταίες ημέρες της Κατοχής δεν ήταν αναίμακτες. Πολιτική των κατακτητών ήταν η καταστροφή των υποδομών της χώρας. Την παραμονή της αναχώρησής τους, και κατ’ απαίτηση των δωσίλογων συνεργατών τους, είχαν επιτεθεί στην προσφυγική Καισαριανή, που αποτελούσε εστία της αντιφασιστικής αντίστασης, δολοφονώντας με απαγχονισμό τους αγωνιστές που συνέλαβαν.
Το βράδυ της 12ης προς 13η Οκτωβρίου οι γερμανικές δυνάμεις αποχωρούν από την περίμετρο της πόλης καταστρέφοντας κάθε βασική υποδομή. Την ίδια στιγμή που οι δεκάδες χιλιάδες των κατοίκων βγαίνουν στους δρόμους για να γιορτάσουν την απελευθέρωση, τα γερμανικά στρατεύματα καταστρέφουν κάθε βιομηχανική υποδομή. Από τα εργοστάσια του Πειραιά έως το αεροδρόμιο Τατοΐου.
Γερμανικό σαμποτάζ
Η σημαντικότερη προσπάθεια των Γερμανών θα γίνει στον Πειραιά, το πρωί της 13ης Οκτωβρίου. Θα προσπαθήσουν να ανατινάξουν τις λιμενικές εγκαταστάσεις της Ηλεκτρικής Εταιρείας (Πάουερ). Η Ηλεκτρική Εταιρεία παρήγε την ηλεκτρική ενέργεια για όλον τον αστικό χώρο του Λεκανοπεδίου. Οι Γερμανοί είχαν παγιδεύσει με εκρηκτικές ύλες από πριν τα κυριότερα κτήρια του Πειραιά, ώστε να μπορούν να διαχειριστούν την καταστροφή τους κεντρικά. Οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ κατάφεραν να κόψουν τα καλώδια, σώζοντας πολλά από τα παγιδευμένα κτήρια. Το εργοστάσιο της Ηλεκτρικής Εταιρείας το προστάτευε το 10ο Τάγμα του 6ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ. Μόλις οι Γερμανοί έφτασαν στην είσοδο του εργοστασίου δέχτηκαν τα πυρά των ΕΛΑΣιτών. Η μάχη κράτησε δυόμισι ώρες και ήταν σκληρή. Οι Γερμανοί έχασαν εννέα στρατιώτες ενώ άλλοι 45 συνελήφθησαν. Ο ΕΛΑΣ είχε 11 νεκρούς. Το εργοστάσιο σώθηκε.

«Η υπογραφή του κτήνους»
Ετσι επιγράφεται το πρωτοσέλιδο άρθρο της εφημερίδας «Ελευθερία» που κυκλοφόρησε στις 14 Οκτωβρίου. Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η περιγραφή της νύκτας από τη 12η έως τη 13η Οκτωβρίου: «Καθ’ όλην τη νύκτα της Πέμπτης προς Παρασκευήν εμαίνοντο τα κακούργα ένστικτα των Ούνων. Από του πολυπαθούς Πειραιώς μέχρι του Περάματος τίποτε δεν έμεινεν όρθιο. Τίποτε.
»Η καταστροφή είναι απερίγραπτος και είναι η μεγαλυτέρα απ’ όσας επέφεραν οι Βάρβαροι εις τον τόπον αυτόν… Συντρίμματα μόχθου εκατό ετών ηπλώθησαν εις του Βασιλειάδου, εις τα «σιλό», εις τα κρηπιδώματα, εις τας αποθήκας «Σελλ» και της «Σοκοπελ» – παντού. Πόσον μεγάλη είναι η καταστροφή και πόσον δικαία η λύσσα μας και πόσον κολοσσιαίον το αίτημά μας διά μία ολοκληρωτικήν εκδίκησιν μόνον αν αναλογισθή κανείς ότι ο Πειραιεύς ως λιμήν δεν υφίσταται, ότι η οικονομία της Χώρας, ο επισιτισμός μας, η ευημερία της Αύριον υπέστησαν τεράστιον πλήγμα υπολογιζόμενα εις εκατομμύρια χρυσών λιρών -αυτά τα οποία γενεαί και γενεαί Ελλήνων εμαζεύαμε δεκάραν δεκάραν- θα ημπορέσει να εννοήσει».

Η επόμενη μέρα
Με την πλήρη αποχώρηση των Γερμανών εγκαταστάθηκε στην Αθήνα μια τριμελής επιτροπή για να προετοιμάσει το έδαφος για την άφιξη της εξόριστης αστικής κυβέρνησης, την οποία είχαν αναγνωρίσει το ΕΑΜ και το ΚΚΕ στο Συνέδριο του Λιβάνου ως τη μοναδική κυβέρνηση του τόπου. Η περίοδος μέχρι την άφιξη της κυβέρνησης δεν ήταν ομαλή και σημαδεύτηκε από τις συγκρούσεις μεταξύ των δυνάμεων του ΕΛΑΣ και των οργανωμένων στα Τάγματα Ασφαλείας συνεργατών των κατακτητών. Η πιο έντονη δράση των ακροδεξιών συμμοριών συνέβη την 15η Οκτωβρίου, όταν άνοιξαν πυρ στην περιοχή της Ομόνοιας κατά του πλήθους που πανηγύριζε, σκοτώνοντας επτά άτομα.
Την επαύριο της απελευθέρωσης της Ελλάδας από τους ναζί η μεγαλύτερη οργανωμένη -πολιτικά και στρατιωτικά- δύναμη που είχε υπό τον έλεγχό της σχεδόν το σύνολο της ελλαδικής επικράτειας ήταν η Αριστερά. Ενα ευρύ μέτωπο κομμουνιστών, σοσιαλιστών αλλά και αρκετών φιλελεύθερων είχε συγκροτήσει το ΕΑΜ (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο) και είχε δημιουργήσει το στρατό του υπό την επωνυμία ΕΛΑΣ (Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός), του οποίου οι δυνάμεις κυμαίνονταν μεταξύ 50.000-100.000. Παράλληλα είχε δημιουργήσει τη νεολαία της ΕΠΟΝ (Εθνική Πανελλήνια Οργάνωση Νέων) με 800.000 μέλη και την Αλληλεγγύη, που ήταν η κοινωνική οργάνωση υποστήριξης και επιμελητείας, της οποίας τα μέλη έφταναν το ένα εκατομμύριο.

Το ΕΑΜ του ΚΚΕ
Κύρια δύναμη του ΕΑΜ ήταν το ΚΚΕ, το οποίο, όπως φάνηκε από τις συμφωνίες που συνήψε στην Καζέρτα και στον Λίβανο, αποσκοπούσε στη δημιουργία μιας αστικής δημοκρατίας, όπου θα υπήρχε ελευθερία πολιτικής δράσης. Το ΚΚΕ έχοντας απελευθερωθεί από την κυριαρχία της «Κομιντέρν» και αντιδρώντας στην παραδοσιακή πολιτική των βόρειων σλαβικών χωρών για δημιουργία μακεδονικού ζητήματος εντός των ελληνικών συνόρων απέρριψε τις προτάσεις του Τίτο και των Σλάβων κομμουνιστών για συμμαχία μαζί τους και είχε στραφεί προς την αναζήτηση συμμαχιών και νομιμοποίησης στους δυτικούς «συμμάχους».
Φαίνεται όμως ότι η παραδοσιακή βρετανική αποικιοκρατία από πολύ νωρίς είχε οργανώσει τον εγκλωβισμό της Αριστεράς στα γεωπολιτικά της σχέδια. Ο αδίστακτος Ουίνστον Τσόρτσιλ -που 25 χρόνια πριν είχε κρατήσει ανοιχτά ανθελληνική στάση υποστηρίζοντας το κεμαλικό κίνημα και υπονομεύοντας την ελληνική προσπάθεια για ενσωμάτωση του Σαντζακίου Σμύρνης και της Ανατολικής Θράκης- γράφει προς τον Άντονι Ίντεν λίγο πριν από τη διάσκεψη του Λιβάνου (17-20 Μαΐου 1944): «…Προφανώς οδηγούμαστε σε αναμέτρηση με τους Ρώσους, λόγω των κομμουνιστικών συνωμοσιών τους σε Ιταλία, Γιουγκοσλαβία και Ελλάδα… Είμαστε στ’ αλήθεια διατεθειμένοι να συναινέσουμε στην κομμουνιστικοποίηση των Βαλκανίων και της Ιταλίας;». Ορίζει παράλληλα τη βρετανική στρατηγική: «…Πρέπει να επιτύχουμε ρήξη με το ΕΑΜ, πριν αυτό συνδεθεί πολύ με τους Σοβιετικούς. Θα πρέπει αν είναι δυνατόν να δημιουργήσουμε ένα τέτοιο χάσμα που να δώσει στους Σοβιετικούς να καταλάβουν ότι θα πρέπει να το σκεφθούν πολύ σοβαρά πριν πάρουν οποιαδήποτε απόφαση».
Το ΕΑΜ και το ΚΚΕ θα πέσουν στην παγίδα και θα συναινέσουν στη βρετανική μεθόδευση υποτάσσοντας (ακόμα και) τις στρατιωτικές τους δυνάμεις στον Βρετανό στρατηγό Σκόμπι και ελπίζοντας στις αγαθές προθέσεις των Βρετανών και του Γεωργίου Παπανδρέου. Στις 18 Οκτωβρίου έφτασε από τη Μέση Ανατολή η κυβέρνηση. Εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και μετασχηματίστηκε σε «κυβέρνηση εθνικής ενότητας».

Η επιλογή του Γ. Παπανδρέου
Ο Παπανδρέου υπήρξε ο άνθρωπος που επέλεξε να εφαρμόσει τις βρετανικές μεθοδεύσεις και να στηρίξει την πολιτική του κυριαρχία στις βρετανικές λόγχες. Ενα μήνα πριν (22 Σεπτεμβρίου 1944) θα στείλει στον Τσόρτσιλ το παρακάτω τηλεγράφημα ζητώντας την άμεση αποστολή βρετανικών στρατιωτικών δυνάμεων: «Δύναμαι να σας διαβεβαιώσω ότι η σταθερότης της ελληνικής κυβερνήσεως θα διατηρηθεί πλήρως κατά τας επικειμένους κρισίμους στιγμάς. Δεν γνωρίζω τους λόγους διά την απουσίαν της Βρετανίας. Μόνον η άμεσος παρουσία εντυπωσιακών βρετανικών δυνάμεων εις την Ελλάδα και ώς τας τουρκικάς ακτάς θα ήτο δυνατό να μεταβάλει την κατάστασιν. Από την επικοινωνία μου μετά του αρχιστρατήγου των Συμμαχικών Δυνάμεων, γνωρίζω ότι υπάρχουν δυσκολίες επί του θέματος αυτού. Πάντως, αι επιτυχίαι εις τον πόλεμον αυτόν εις τόσον πολλάς αποστολάς, τας οποίας άλλοι εθεώρουν απραγματοποιήτους, δικαιολογούν την ελπίδα της μαρτυρικής Ελλάδος πως η άμεσος και αποφασιστική επέμβασις θα διορθώσει την κατάστασιν». Ο δρόμος για τα Δεκεμβριανά και την εμφύλια σύγκρουση είχε ήδη ανοίξει.

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Επιστολή Μίκη Θεοδωράκη

Οκτώβριος 5th, 2017

Εδώ και κάποιες μέρες έχουμε διαβάσει τη νέα δήλωση-επιστολή του Μίκη, με την οποία δηλώνει – στο τέλος του κειμένου – ότι θα επιθυμούσε να διαδοθεί μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά και από πολλούς άλλους φορείς. Η επιστολή αυτή ήταν δημοσιευμένη στον “Θεοδωρακισμό”. Ακολουθούσαν, εκεί, και τρία σχόλια με τα οποία οι συντάκτες τους δήλωναν την απόλυτη συμφωνία τους με όσα γράφονταν στο κείμενο του Μίκη, ενισχύοντας σε υψηλούς τόνους τις απόψεις που διατυπώνονταν
Είπαμε να την αναδημοσιεύσουμε, αλλά κυριαρχεί μέσα μας ένας δισταγμός και μια πικρία. Το σκεφτήκαμε πολύ και αφήσαμε να περάσουν μέρες, πριν την παρουσιάσουμε και από το blog των Λαμπράκηδων. Μας “ξένισε” – αλήθεια είναι – η άποψη που μοιάζει να βγαίνει από τη σκέψη και το στόμα του Μίκη. Εμείς, που ζήσαμε τόσα χρόνια αγώνων και αμοιβαίας εμπιστοσύνης μαζί του, δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι είναι δυνατόν να κάνει τέτοιου είδους προτάσεις. Εκτός κι αν αδυνατούμε πια να κατανοήσουμε το σκεπτικό του και τις κινητήριες δυνάμεις της επιχειρηματολογίας του.
Στο κείμενο υπάρχουν “διαπιστώσεις” και “εκφράσεις” που μας στενοχωρούν. Όχι γιατί δεν αγγίζουν μέρος της αλήθειας και της σημερινής ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας. Αλλά, παρόλη τη δυσκολία που κι εμείς έχουμε να αποδεχθούμε το είδος διακυβέρνησης που ασκεί μια αριστερή σχετική πλειοψηφία, παρά την πληγή που στάζει μέσα μας αίμα, αδυνατούμε να χωνέψουμε – ακόμη, ελλείψει ατράνταχτων αποδείξεων – τη “διαπίστωση” ότι “Ο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα μείνει στην ιστορία ως η δεξιότερη από όλες τις κυβερνήσεις της Ελλάδας από το 1831 ως σήμερα”. (Να σημειώσουμε εδώ πως οι έννοιες “Δεξιά” κι “Αριστερά” εμφανίστηκαν πολλές δεκαετίες μετά το 1831!…). Εμείς, που δοκιμάσαμε στο σώμα, στην ψυχή και στη συνείδησή μας τη δεξιά – έως και φασιστική – βία και αυθαιρεσία δεν ξέρω, αν μπορούμε να διατυπώνουμε τέτοιες απόψεις. Φυσικά, ο καθένας έχει την ελευθερία να εκφράζεται και να διατυπώνει απρόσκοπτα την άποψή του.
Και πάλι θα επισημάνουμε πως το μηδενιστικό κι εμφυλιοπολεμικό κλίμα που υφέρπει – κυρίως στα σχόλια και τις απόψεις που ακολουθούν, στο Θεοδωρακισμό, μετά το κείμενο του Μίκη – είναι άκρως επικίνδυνο για τη χώρα, ακόμη κι αν αυτή η χώρα δεν απολαμβάνει την ανεξαρτησία της. Άλλωστε, πότε υπήρξαμε ανεξάρτητοι και κύριοι της μοίρας μας ως Λαός; Τη μεγαλύτερη ζημιά η σημερινή Κυβέρνηση την έχει κάνει στην Ελλάδα ή έχουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης και οι προηγούμενες;
Πράγματι, μπορεί η ζημιά να αποβεί μεγάλη για την Αριστερά! Αλλά, για τη χώρα είναι η μεγαλύτερη που έχει μέχρι τώρα υπάρξει;;; Ας σοβαρευτούμε, σύντροφοι και φίλοι!!! Η μνήμη ακόμη υπάρχει, αγαπητοί σχολιαστές. Δεν εγκαταλείψαμε, είμαστε ακόμα ζωντανοί και θα φωνάζουμε με όλη τη δύναμη που μας απομένει, όποτε καταστρατηγούνται οι αξίες και τα δικαιώματά μας.
Και, φυσικά, δεν έχουμε καμιά διάθεση να δώσουμε τα “εύσημα” στη σημερινή αντιπολίτευση, που κουβαλά ένα τόσο βαρύ και μαύρο παρελθόν, που συμμετείχε στην καταβύθιση της χώρας στα μνημόνια και στην απώλεια της ανεξαρτησίας μας.
Προτιμώ να ζητήσουμε από το Λαό μας να έχει “πάντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μας” και της συνείδησής μας.

Παληοτάκης

Αγαπητέ Σπινθήρα,

Οφείλω μια εξήγηση σε σχέση με τις «Κοινοπραξίες» γιατί κινδυνεύω να θεωρηθώ ως Μνημονιακός. Διότι ορισμένοι μπορεί να υποθέσουν ότι οι «κοινοπραξίες» μπορούν να εφαρμοστούν σε συνθήκες όπως οι σημερινές με την παράδοση της ανεξαρτησίας και του εθνικού μας πλούτου στους ξένους.

Στο πρόγραμμα της «Σπίθας» διευκρινίζουμε με μεγάλη σαφήνεια ότι προϋπόθεση για να εφαρμόσουμε ως λαός ένα πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης της χώρας, είναι η κατάκτηση της εθνικής μας ανεξαρτησίας.

Σήμερα, η κυβέρνηση και τα κόμματα που έχουν δεχθεί το Μνημόνιο είναι ουσιαστικά υπόδουλοι, οπότε δεν έχουν καμιά δυνατότητα για ανάπτυξη της χώρας. Τουναντίον, δέχονται να εφαρμόσουν μέτρα που οδηγούν στην υπανάπτυξη και στην φτωχοποίηση του λαού.

Επομένως τις κοινοπραξίες μπορούν να τις εφαρμόσουν μόνο οι ελεύθεροι και ανεξάρτητοι Έλληνες.

Και κάτι άλλο: Το κουτσούρεμα των θεσμών του Πολιτεύματος δίνει την δυνατότητα σήμερα στον Αλ. Τσίπρα να κυβερνά ακόμα και με 1%, φτάνει να έχει την πλειοψηφία στην Βουλή. Ας δούμε τα χαρακτηριστικά αυτής της πλειοψηφίας: Θεωρώ ότι κατ’ ουσίαν έχει μεταβληθεί σε μια Ανώνυμη Εταιρία με 153 προνομιούχους μετόχους. Γιατί προνομιούχους; Γιατί τα έσοδά τους από το Εθνικό Λογιστήριο είναι τα μόνα σταθερά σε σχέση με τα έσοδα και τις οικονομίες όλων των υπολοίπων Ελλήνων που ακολουθούν ελεύθερη (συνεχή) πτώση.

Δηλαδή ο ελληνικός λαός τους πληρώνει από το τρομακτικό έλλειμμα το οποίο έχει δημιουργήσει η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ παρά το γεγονός ότι έχουν μεταβληθεί σε ένα αιωρούμενο μπαλόνι. Γιατί μπαλόνι; Μα γιατί στέκονται στον αέρα, δεδομένου ότι το υπόβαθρο που τους ανέδειξε και τους στήριξε ώστε να γίνουν πλειοψηφία, έχει προ πολλού κοντύνει κατά τα δύο τρίτα. Με άλλα λόγια, εάν ο Αλ. Τσίπρας από το 15% πάει στο 10% και μετά στο 5% και μετά στο 1% (υποθετικά μιλώ βεβαίως), αυτό σημαίνει ότι οι κοινοβουλευτικές ομάδες ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ πρέπει να έχουν τα ίδια ποσοστά πτώσης, οπότε υπό τις συνθήκες του ακέραιου και όχι του κουτσουρεμένου Συντάγματος θα είχαν φυλλορροήσει προ πολλού.

Υπάρχει λύση; Μόνο εάν παραιτηθούν όλοι οι βουλευτές της Αντιπολίτευσης, οπότε η Βουλή θα είναι αδύνατον να λειτουργήσει. Εάν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ συνεχίσουν (πράγμα σχεδόν αδύνατο), τότε θα γελοιοποιηθούν και μαζί τους και η χώρα μας. Στην περίπτωση αυτή, υποθέτω ότι η μόνη λύση είναι οι εκλογές. Και σε όσους εξακολουθούν να πιστεύουν στο σύνθημα «Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά», απαντώ «Ο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα μείνει στην ιστορία ως η δεξιότερη από όλες τις κυβερνήσεις της Ελλάδας από το 1831 ως σήμερα. Κι αυτό γιατί πέραν της καταστροφικής πολιτικής που επέβαλε εις βάρος του λαού μας, υπέγραψε συνθήκες με τις οποίες παρέδωσε στους ξένους το μέλλον της χώρας για πολλές δεκαετίες μπροστά!

Θα ευχόμουν αυτές οι απόψεις μου να διαδοθούν με κάθε μέσον έως ότου φτάσουν στα αυτιά των ηγετών των κομμάτων της Αντιπολίτευσης. Θα μπορούσα να κάνω προς αυτούς μια δημόσια έκκληση. Όμως προτιμώ το δρόμο της διαφώτισης της κοινής γνώμης. Υπάρχει το Ιντερνετ, οι εφημερίδες, τα Σωματεία και οι προσωπικότητες. Μόνο βιαστείτε, γιατί η χώρα μας διαλύεται.

Αθήνα, 26.9.2017

Μίκης Θεοδωράκης

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

6. Οι μουσουλμάνοι

Σεπτέμβριος 25th, 2017

Το έκτο μέρος του αφιερώματός μας στο βιβλίο «Σκέψου Άνθρωπε», συνεχίζει -ουσιαστικά- την αναφορά στις μεθόδους και τις τεχνικές με τις οποίες επεδίωκαν να καταστρέψουν κάθε ίχνος ανθρωπιάς και αλληλεγγύης στους κρατουμένους.

Σ’ αυτήν την ενότητα, διαπιστώνουμε πόσο εύκολα οι κρατούμενοι μετατρέπονταν σε παραιτημένες από τη ζωή προσωπικότητες, που αναζητούσαν τη διέξοδο στο θάνατο.
Παραιτούνταν από το ενστικτώδες δικαίωμα στη ζωή, αφού δεν άντεχαν πια ούτε την εξάντληση ούτε τον εξευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Η σημαντική προσφορά αυτής της ενότητας είναι η συντομότατη παρουσίαση της ναζιστικής φυλετικής θεωρίας, που χώριζε τους ανθρώπους σε εκλεκτούς και σε υπανθρώπους, που προορίζονταν να παίξουν το ρόλο της μηχανής στη μεγάλη γερμανική βιομηχανία πολέμου.
Το φρικτότερο είναι ότι αυτή θεωρία είχε διαποτίσει τη συνείδηση μεγάλου μέρους των γερμανών υπηκόων..

6. Οι «μουσουλμάνοι»

Ο Χίτλερ έγραψε στο βιβλίο του «Ο Αγών μου»: «Μια ισχυρή φυλή θα συντρίψει τις αδύναμες φυλές, γιατί η δυναμική ζωτικής σημασίας, στην τελική μορφή της, θα καταρρίψει τα παράλογα εμπόδια της λεγόμενης ανθρωπότητας των ατόμων για να αναδείξει την ανθρωπότητα της Φύσης, η οποία καταστρέφει τον αδύναμο, για να παραχωρήσει τη θέση του στον ισχυρό.»

Ο Χίμλερ έγραψε αργότερα: «Δεν μ’ ενδιαφέρει -ούτε κατ’ ελάχιστο- αυτό που συμβαίνει στους Ρώσους. Εάν οι άλλοι λαοί ζουν μέσα στην άνεση και την αφθονία ή πεθαίνουν από την πείνα, αυτό με ενδιαφέρει μόνο στο πλαίσιο που τους έχουμε ανάγκη ως σκλάβους. Εάν 10.000 γυναίκες πεθαίνουν από εξάντληση καθώς σκάβουν μία αντιαρματική τάφρο, δεν με ενδιαφέρει καθόλου αρκεί να σκάβουν αυτή την τάφρο για τη Γερμανία και να την τελειώσουν.»

Ο Ρόζενμπεργκ, ο «φιλόσοφος», ο θεωρητικός του ναζισμού, μεταφέροντας διαταγές στον επίτροπο του Ράιχ στην Ουκρανία, του γράφει: «Οπωσδήποτε, εμείς δεν ήρθαμε εδώ για να τους φέρουμε το μάννα. Είμαστε μια ανώτερη φυλή και γι’ αυτό οφείλουμε να έχουμε κατά νου πως και ο τελευταίος γερμανός εργάτης είναι -φυλετικά και βιολογικά- χίλιες φορές πιο πολύτιμος από αυτό το έθνος.»

Ο David Rousset, στο έργο του «Το σύμπαν των στρατοπέδων συγκέντρωσης» ( L’ Univers concentrationnaire), σημείωσε: «Στη φιλοσοφία των SS, ο εχθρός είναι η δύναμη του κακού που εκφράζεται είτε με πνευματικό είτε με φυσικό τρόπο. Ο κομμουνιστής, ο σοσιαλιστής, ο φιλελεύθερος Γερμανός, οι επαναστάτες, οι ξένοι που αντιστέκονταν είναι για τους Γερμανούς είναι η ενεργή έκφραση του κακού. Μα και μόνη η ύπαρξη κάποιων λαών, κάποιων φυλών, οι Εβραίοι, οι Πολωνοί, οι Ρώσοι, (ας προσθέσουμε και τους Ιταλούς σ’ ό,τι μας αφορά) δηλώνει και ενσαρκώνει το κακό αυτό καθ’ εαυτό. Δεν είναι απαραίτητο ένας Εβραίος, ένας Πολωνός, ένας Ρώσος να προβεί σε ενέργειες ενάντια στον εθνικοσοσιαλισμό. Όλοι αυτοί από τη γέννησή τους, είναι προορισμένοι να θεωρούνται αιρετικοί και δεν μπορούν να συγκριθούν και να συμπεριληφθούν στη φωτιά της αποκάλυψης. Ο θάνατος δεν έχει, επομένως, ένα πλήρες νόημα. Μόνο η εξιλέωση μπορεί να είναι ικανοποιητική για το κυρίαρχο αφεντικό. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι μια καταπληκτική και συγκροτημένη μηχανή εξιλέωσης. Εκείνοι που οφείλουν να πεθάνουν, να θανατωθούν, οδηγούνται στο θάνατο με μια υπολογισμένη βραδύτητα, έτσι που η φυσική και ηθική φθορά τους, που πραγματοποιείται βαθμιαία, τους οδηγεί τελικά στη συνειδητοποίηση πως είναι καταραμένοι, πως είναι ενσαρκώσεις του κακού και όχι άνθρωποι.

«Αυτή η φιλοσοφία, και μόνο αυτή, εξηγεί τη δαιμόνια συσκευή των βασανιστηρίων, το μελετημένο σχέδιο του συγκροτήματος των στρατοπέδων που τους δίνει παράταση χρόνου, η εκβιομηχάνισή τους, και όλα τα στοιχεία που συνθέτουν τα στρατόπεδα. Η παρουσία των εγκληματιών, η κτηνώδης συνύπαρξη των διαφόρων εθνικοτήτων, που καταστρέφει κάθε πιθανότητα κατανόησης, η καλά υπολογισμένη ανάμειξη διαφορετικών κοινωνικών στρωμάτων και ηλικιών, η πείνα, ο διαρκής φόβος που ενσταλάζεται στον εγκέφαλο, οι ξυλοδαρμοί, είναι μερικοί από τους παράγοντες, που -και μόνο η ύπαρξή τους, χωρίς την ανάγκη παρέμβασης άλλων παραγόντων- οδηγούν στην ολική αποσύνθεση του ατόμου, κάτι που είναι η πιο πλήρης έκφραση της εξιλέωσης.»

Από πολλά χρόνια πριν, οι SS γνωρίζουν την κορωνίδα, την κορυφή στην οποία κατευθύνεται η ναζιστική σκέψη σχετικά με την τύχη των «κατώτερων» ανθρώπινων ομάδων – Εβραίων, Ρώσων, Ιταλών, Ελλήνων, Γιουγκοσλάβων, αλλά και Γάλλων, και, για να συνοψίσουμε, όλων των εν ενεργεία ή εν δυνάμει εχθρών του ναζισμού. Η φυσική καταστροφή όλων των παραπάνω, που θεωρούνται εχθροί, γίνεται για τους SS μια πράξη φυσική, ένα χρέος απέναντι στην εκλεκτή φυλή, δηλαδή τη γερμανική. Είναι ακόμη χρέος τους να αποκομίσουν -από τους έγκλειστους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης- το μέγιστο δυνατό κέρδος που μπορεί να δώσει αυτό το εργατικό δυναμικό, αυτοί οι «υπάνθρωποι», προτού απαλλάξουν την ανθρωπότητα από τη ρυπαρή και μολυσματική παρουσία τους. Κι όταν η φυσική τους κατάσταση και οι δυνάμεις τους αγγίζουν τα όρια της εξάντλησης, είναι ανάγκη να προχωρήσουν στην εξόντωσή τους, προκειμένους να δώσουν τη θέση τους σε φρέσκιες δυνάμεις, από αυτές που προμηθεύουν συνεχώς και σε μεγάλο αριθμό οι κατεχόμενες χώρες.

Επιλογή στην επιλογή – από αυτή των φυσικών δυνάμεων και αντοχών σε αυτή των θαλάμων αερίων, και από αυτή της άφιξης των «μέσων με τα οποία μεταφέρονταν» μέχρι τις επόμενες «επιλογές», στους θαλάμους και στα ιατρεία- ο μεγάλος όγκος των έγκλειστων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης θα κινήσει – με δυνάμεις μικρές κατ’ άτομο αλλά τεράστιες, αν τις εκτιμήσεις και τις μετρήσεις σε συλλογικό επίπεδο – τη γιγαντιαία μηχανή της γερμανικής παραγωγής, που την κάνουν όλο και πιο απαιτητική οι απαιτήσεις τους πολέμου και της κατοχής τόσων εδαφών.

«Το να υποκύψει κανείς – γράφει ο Primo Levi στο “Αν αυτό λέγεται άνθρωπος” – είναι το πιο απλό πράγμα: φτάνει μόνο να εκτελέσει κανείς όλες τις εντολές που του δίνουν, να μην τρώει παρά μόνο τη μερίδα που του προσφέρεται, να συμμορφώνεται στην πειθαρχία που απαιτεί η καταναγκαστική εργασία και το στρατόπεδο. Η εμπειρία έχει δείξει πως μόνο κατ’ εξαίρεση – κάτω από αυτές τις συνθήκες – μπορεί κάποιος να κρατηθεί στη ζωή περισσότερο από τρεις μήνες. Όλοι οι «μουσουλμάνοι», που οδηγούνται στους θαλάμους αερίων, έχουν τη ίδια ιστορία ή – για να το εκφράσουμε καλύτερα – δεν έχουν ιστορία. Ακολούθησαν τη μοίρα τους μέχρι το τέρμα, με τρόπο φυσικό, όπως τα ποτάμια που κατευθύνονται στη θάλασσα. Από τη στιγμή που μπαίνουν στο στρατόπεδο, από τη στοιχειώδη ανικανότητά τους είτε από ατυχία είτε από οποιοδήποτε ασήμαντο γεγονός, καταβάλλονται προτού προλάβουν να συμμορφωθούν και να ενσωματωθούν. Παλεύουν με το χρόνο, δεν ξεκινούν να μαθαίνουν τα γερμανικά και να διακρίνουν οτιδήποτε στο καταχθόνιο μπλέξιμο των νόμων και των υποχρεώσεων, παρά μόνο όταν το σώμα τους είναι πια σε αποσύνθεση, όταν τίποτα και κανείς δεν μπορεί πια να τους σώσει από την επιλογή για θανάτωση ή από το θάνατο λόγω της φυσικής εξάντλησης και φθοράς. Η ζωή τους είναι σύντομη, αλλά ο αριθμός αυτών που εξοντώνονται μεγάλος. Αυτοί, οι «μουσουλμάνοι», οι καταποντισμένοι, αποτελούν τη σπονδυλική στήλη του στρατοπέδου. Αυτοί είναι το ανώνυμο πλήθος -που διαρκώς ανανεώνεται και που είναι διαρκώς πανομοιότυπο- των μη-ανθρώπων που προχωρούν και αγωνίζονται σιωπηρά, με τη σπίθα του θεού σβησμένη μέσα τους, ήδη τόσο κενοί από συναισθήματα για να ισχυριστούμε ότι πραγματικά υποφέρουν. Διστάζει κανείς να τους αποκαλέσει ζωντανούς: διστάζει, επίσης, να ονομάσει θάνατο το θάνατό τους, γιατί κι οι ίδιοι είναι τόσο κουρασμένοι για να τον καταλάβουν.»

Οι «μουσουλμάνοι», το μεγάλο ανώνυμο πλήθος, η «λάσπη» των στρατοπέδων, όλων των στρατοπέδων: πόσο οι εμπειρίες είναι πανομοιότυπες, στο Άουσβιτς όπως και στο Μαουτχάουζεν, στο Dachau όπως και στο Flossenburg, στο Rawensbruck όπως και στο Buchenwald, και αυτά καταγράφουν οι Levi και Rousset, οι Fergnani και Gascar, οι Vercors και Antelme, οι la Noce και don Liggeri: αυτοί, που κατόρθωσαν με θαυμαστό τρόπο να επιβιώσουν από αυτή τη φρικτή εμπειρία, είχαν το ψυχικό σθένος να αναφερθούν σ’ αυτήν και να καταθέσουν τη μαρτυρία τους. Εμπειρίες που «αποκτήθηκαν» σε διαφορετικά στρατόπεδα, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, σε τόπους πάρα πολύ μακριά ο ένας από τον άλλο. Η σύμπτωση των γεγονότων, των παρατηρήσεων, ακόμη και του λεξιλογίου και των όρων που χρησιμοποιούνται, είναι κάτι που εύκολα μπορεί όποιος θέλει να το διερευνήσει.

Δώδεκα ώρες εξαντλητικής δουλειάς τη μέρα, στη διάρκεια του χειμώνα σε εξαιρετικά σκληρές κλιματολογικές συνθήκες, σε θερμοκρασίες 20 και 30 βαθμούς κάτω από το μηδέν, αλλά και στη διάρκεια του καλοκαιριού, με τον ήλιο να σου σκαρφαλώνει στο λαιμό, όλοι αυτοί, που έχουν την καταστροφική ατυχία να εργάζονται σε ανοιχτό χώρο με ένα φτυάρι στο χέρι, δεν έχουν κανένα μέσο να αμυνθούν ενάντια στις αντίξοες καιρικές συνθήκες: φορούν ένα ριγωτό ένδυμα που ποτέ δεν είναι στεγνό το χειμώνα, το άσκεπο κεφάλι τους πρήζεται τρομακτικά το καλοκαίρι με τον ήλιο που τους χτυπάει αλύπητα. Και ποτέ δεν έχουν μια στιγμή ανάπαυσης, τους παρακινεί συνεχώς με σκαιό τρόπο ο αρχηγός της ομάδας, ενώ το γκλομπ πέφτει συνεχώς πάνω στο δύστυχο και εξαντλημένο σώμα τους. Ο ασθενής και αδύναμος, ο ηλικιωμένος, ο διανοούμενος που δεν είναι συνηθισμένος στη φυσική καταπόνηση, ενεργοποιεί με απελπισία όλους τους καταπονημένους μυς του σκελετωμένου κορμιού του, για να αντέξει, για να δείξει στον αρχηγό της ομάδας πως δεν είναι ακόμη έτοιμος για το φούρνο του κρεματόριου, για να κρύψει τον πυρετό που τον κατατρώγει, για να μην καταλήξει στο revier, στο λεγόμενο ιατρείο από το οποίο είναι δύσκολο να βγει κανείς ζωντανός. Και όταν το παίρνει απόφαση, όταν δεν τα καταφέρνει πια και φανερώνει τον πυρετό, που τον κάνει να τρέμει ολόκληρος, ή το οίδημα στα πόδια και ζητά κάποια μέρα ξεκούρασης, αυτό το κάνει γιατί πια αρνείται να αντιστέκεται και αφήνεται στη μοίρα του, και σκέφτεται το θάνατο σαν τη μοναδική διέξοδο που του προσφέρεται για να ξεκουραστεί, για να μην αισθάνεται πια το los losτου αρχηγού της ομάδας ή του αρχηγού του θαλάμου, για να μη βασανίζεται πια από την πείνα, το παραλήρημα από την πείνα που, μερικές φορές, τον ωθεί σε προστυχιές για τις οποίες θα ντρεπόταν , αν ζούσε μια ανθρώπινη ζωή.

Μπορούμε αυτό που βλέπουμε να το ονομάσουμε «ζωή»;
.

Η άσκηση βίας είναι ένα εργαλείο προκειμένου να πετύχουν την πειθαρχία που επιδιώκουν
.

Εικόνα [και πάλι] από τη «ζωή» στο στρατόπεδο
.

Ο «μουσουλμάνος», μετά από ένα μήνα, δύο μήνες
.
«Μουσουλμάνοι» ή όχι, Θρησκευόμενοι ή άθεοι, κάθε εθνικότητα, κάθε θρησκεία, κάθε ανθρώπινη ύπαρξη παρουσιάζει αυτή την εικόνα, όταν οδηγείται στο κρεματόριο
.
Μαζεύοντας κουρέλια.
.
Η πείνα τους οδηγεί στην απόλυτη αδυναμία, στην εξάντληση. Ανθρώπινα κουρέλια, ανθρώπινοι σκελετοί, λίγο πριν την παραίτηση
.
Άνθρωπος παραιτημένος από τη ζωή, σκελετωμένος, επιλεγμένος, τελικά, για τους θαλάμους αερίων
.
Πώς μπόρεσε να σωθεί αυτό το παιδί από την κόλαση του στρατοπέδου συγκέντρωσης.
.
Ο θρήνος του «μουσουλμάνου»
.
Μετά το παιδί, που σώθηκε, οι έφηβοι του Άουσβιτς.
Είναι από αυτούς που σώθηκαν;.
.
Η ηρεμία του θανάτου.
«Κοιμού εν ειρήνη»
.
Πέθανε από πείνα.
Δεν είναι πια χρήσιμος. Θα οδηγηθεί σε άλλους χώρους (!), για αναξιοποιηθεί ό,τι έχει απομείνει από το σαρκίο του.
Το πνεύμα έχει μείνει δικό του . ή κάνουμε λάθος;;;
.
Κάποιους τους βρήκε σε αυτήν την κατάσταση η επιστροφή
στη ζωή.
Το πείσμα τους για επιβίωση τους βοήθησε, ίσως και ο χρόνος εγκλεισμού τους, αν μπήκαν στα στρατόπεδα λίγο πριν την απελευθέρωση.
Πολλοί δεν κατάφεραν να αντιμετωπίσουν την πραγματική ζωή, τσακισμένοι από τη «ζωή» στα στρατόπεδα.
Άλλοι, πάλι, σε πείσμα όλων των αντιξοοτήτων, τα κατάφεραν, και μας έδωσαν τις πολύτιμες μαρτυρίες τους, και μπορούμε να μην ξεχνάμε.
Από εμάς εξαρτάται.
.
Η ιατρική φροντίδα που παρέχεται από τις απελευθερώτριες δυνάμεις στους «μουσουλμάνους» που επιβίωσαν
.

Το βιβλίο προέρχεται από το Αρχείο Παληοτάκη και η απόπειρα μετάφρασης έγινε από τον ίδιο τον Παληοτάκη.

Εάν επιθυμείτε να διαβάσετε το πρωτότυπο κείμενο στα ιταλικά, παρακαλούμε πατήστε δίπλα

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

ΔΗΛΩΣΗ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

Σεπτέμβριος 14th, 2017

Ο πάντα ενεργός πολίτης, ο Μίκης, επέστρεψε με μια νέα δήλωσή του για την πραγματικότητα που ζούμε. Κι αυτά που γράφει, οι διαπιστώσεις που κάνει είναι πέρα για πέρα αληθινές, περιγράφουν μια τραγική, ζοφερή πραγματικότητα για την Ελλάδα. Και όσοι διαβάσουν τη δήλωση, θα πρέπει να αρθούν πάνω από το συγκεκριμένο και να κατανοήσουν ότι οι επισημάνσεις δεν αφορούν μόνο στην παρούσα κυβέρνηση, αλλά και σε αυτήν που φιλοδοξεί να τη διαδεχτεί, χωρίς να εξαιρούνται και οι περισσότερες κυβερνήσεις από τη δεκαετία του ‘80 και μέχρι σήμερα.
Λαμβάνοντας ως βάση εκκίνησης τις σκέψεις του Μίκη, θα ήθελα να κάνω έκκληση να αρθούμε πάνω από λόγους διχαστικούς. Και κυρίως εμείς, που πιστέψαμε -και πιστεύουμε ακόμη- και αγωνιστήκαμε για την Αριστερά, για έναν κόσμο δικαιότερο και ανεξάρτητο.
Δεν ωφελεί να κατατρώμε τις σάρκες μας και να πετσοκόβουμε κομμάτια του μέλλοντός μας υποθηκεύοντάς το σε παγκόσμιους εκμεταλλευτές, που ποτέ δεν ξεδιψούν τις αρπαχτικές διαθέσεις τους.
Η Ελλάδα είναι εδώ. Παρόντες και οι άνθρωποί της, οι πολίτες αυτοί της χώρας με κρυμμένες τις αληθινές δυνάμεις τους. Δεν είναι καιρός να τις αξιοποιήσουμε βλέποντας μπροστά το μέλλον που μπορούμε εμείς να χαράξουμε με τις δικές μας δυνάμεις, τα δικά μας προϊόντα, τους δικούς μας ανθρώπους;
Αυτή θα είναι η πλειοψηφία στην οποία ελπίζουμε. Η εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία ή μειοψηφία είναι ευκαιριακή. Η δύναμη, όμως, που θα αντλούμε ανακαλύπτοντας το λαό μας θα είναι στέρεα και ανεξάντλητη.

Τότε, οι κυβερνήσεις θα είναι πια διαχειριστές μας, εκτελεστικά όργανα των δικών μας ονείρων.

Παληοτάκης

Ο  ΒΑΣΙΛΙΑΣ  ΕΙΝΑΙ  ΓΥΜΝΟΣ


Ο κ. Τσίπρας έχει κάθε λόγο να θαυμάζει και να ευχαριστεί τον Ανδρέα Παπανδρέου. Γιατί χάρη σ’ αυτόν κυβερνά όντας ο ίδιος «κουτσός» (με «κουτσή πλειοψηφία), με μια «κουτσή» Βουλή και «κουτσή» κυβέρνηση, χάρη στην συνταγματική αναθεώρηση του 1986, τότε που ο Α. Παπανδρέου έκοψε από το τότε ισχύον Σύνταγμα το ένα «πόδι» (από τον θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας), για να το σφετεριστεί ο ίδιος ως Πρωθυπουργός!
Από τότε η Ελλάδα βαδίζει κουτσά-στραβά και ανώμαλα χωρίς καμία ένσταση από τους εναπομείναντες θεσμούς (την Βουλή και την Δικαιοσύνη) που σιωπούν εκ του πονηρού. Ιδιαίτερα όσοι έχουν την ελπίδα να κυβερνήσουν την κουτσή χώρα έχοντας και αυτοί «κουτσή πλειοψηφία», όπως γίνεται από το 1986 έως σήμερα.
Όσο για τον ελληνικό λαό, φαίνεται πως του αρέσει να παραμένει «ευκολόπιστος και προδομένος» κατά την ρήση του εθνικού μας ποιητή.
Σε όποιον λαό της γης τολμήσεις να πεις ότι αυτή τη τραυματισμένη χώρα έχει κυβέρνηση του 15%, θα βάλει τα γέλια πιστεύοντας ότι πρόκειται για τραγική φάρσα. Μόνο εδώ ο μισός πληθυσμός κλαίει ενώ ο άλλος μισός ετοιμάζεται να κλάψει, γιατί κανείς δεν του εξήγησε ότι ο Βασιλιάς ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι γυμνός και το κοστούμι του κυβερνήτη που φοράει είναι -όπως το πουκάμισο του Σεφέρη- αδειανό!
Αθήνα, 12.9.2017
Μίκης Θεοδωράκης

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

5. Στόχος τους: να τσακίσουν την ανθρώπινη προσωπικότητα

Σεπτέμβριος 12th, 2017

Το πέμπτο μέρος του αφιερώματός μας στο βιβλίο «Σκέψου Άνθρωπε», αναφέρεται στις μεθόδους και τις τεχνικές ? σατανικές αλλά αποτελεσματικές, που σημαίνει ότι μελετήθηκαν χρόνια πριν ? με τις οποίες επεδίωκαν να καταστρέψουν κάθε ίχνος ανθρωπιάς και αλληλεγγύης στους κρατουμένους.
Οι δυσκολίες επιβίωσης, η αταίριαστη και δύσκολη συμβίωση, οι τακτικές απογύμνωσης του κρατουμένου από κάθε χαρακτηριστικό ανθρωπιάς και ατομικότητας, μετατρέπουν σιγά-σιγά τους κρατουμένους σε υποσιτισμένα ζώα.

5. Στόχος τους: να τσακίσουν την ανθρώπινη προσωπικότητα

Όποιος κατορθώνει να «περάσει» και να «διασωθεί» από την πρώτη διαλογή, επειδή κρίθηκε ικανός για εργασία, καταφτάνει στο στρατόπεδο, αλλά δεν θεωρείται πια άνθρωπος.

Του αφαιρούν και του αποστερούν κάθε περιουσιακό στοιχείο ή αντικείμενο που με δυσκολία κατάφερε να διασώσει μέχρι αυτόν τον προορισμό: λεφτά, πολύτιμα αντικείμενα, σκεπάσματα, ρούχα. Τον απογυμνώνουν, τον καθαρίζουν, τον ξυρίζουν σε κάθε μέρος του σώματος. Το ξυράφι θα χαράξει στο κεφάλι του, από την κορφή μέχρι το σβέρκο, μια λωρίδα πλάτους δύο εκατοστών, την «strasse», όπως κάνουν το μαρκάρισμα στο σώμα των ζώων του κοπαδιού. Το πρώτο διάστημα της ζωής του στο Άουσβιτς, ο κρατούμενος, θα χαραχτεί στο μπράτσο και με τον αριθμό, ο οποίος θα αντικαταστήσει το όνομά του. Αυτός ο αριθμός, μετά, θα τυπωθεί σε υφασμάτινες λωρίδες, που θα ραφτούν στο σακάκι και στο αριστερό μπατζάκι του παντελονιού της στολής τους. Ο ίδιος αριθμός θα χαραχτεί πάνω σε ένα μεταλλικό ταμπελάκι, το οποίο ο φυλακισμένος οφείλει να φέρει συνεχώς μαζί του, κρεμασμένο στον αριστερό του καρπό από μια μεταλλική αλυσίδα, με απειλή σκληρής τιμωρίας αν δεν πειθαρχήσει.

Σε αυτούς τους μη-ανθρώπους θα γίνει αμέσως γνωστό ότι, από τη στιγμή της εισόδου τους στο στρατόπεδο, δεν θα έχουν πια κανένα δικαίωμα: μόνο υποχρεώσεις, με ύψιστη αυτήν της υπακοής. Και από αυτή τη στιγμή, «εκπαιδεύονται» στο νέο περιβάλλον. Στους στρατώνες της «καραντίνας» κοιμούνται -σε κρεβάτια κουκέτες ή απλά σε σάκους που περιέχουν ένα λεπτό στρώμα από άχυρο- δύο, τρεις ή και τέσσερις μαζί στη θέση του ενός. Βαθμιαία, θα μάθουν λίγα εκατοστά χώρου ακόμη και από τον πιο αγαπητό σύντροφο, συχνά με σπρωξιές και βρισιές, ή ακόμη χειρότερα με βίαια χτυπήματα. Θα μάθουν να διεκδικούν και να κερδίζουν από την απληστία των συντρόφων μια κουταλιά από τον άθλιο και φτωχικό ζωμό που τους δίνουν για σούπα, ένα ψίχουλο από το βρωμερό αχυρένιο ψωμί. Η αλληλεγγύη μεταξύ συντρόφων, μεταξύ ομοεθνών μοιραία χαλαρώνει. Η ανάμειξη και η συνύπαρξη διαφορετικών εθνικοτήτων, επιπέδων εκπαίδευσης, θρησκείας, προέλευσης, κάνουν την επικοινωνία και τη συνεννόηση συνεχώς πιο δύσκολη, φτάνοντας στο σημείο της ασυμφωνίας: εξαίρεση αποτελούν ελάχιστα παραδείγματα ανθρώπων, ομάδων και συμπεριφορών, που θα διασώσουν και κάποιες «νησίδες» αξιοπρέπειας. Μυστικιστές και κοινοί εγκληματίες, πολιτικοποιημένοι και αδιάφοροι, κομμουνιστές, σοσιαλιστές, φιλελεύθεροι, εθνικιστές, καθολικοί, προτεστάντες, εβραίοι, μουσουλμάνοι, άθεοι, όλοι τους γρήγορα συνειδητοποιούν ότι ? σ? αυτόν τον κόσμο μακριά από τον κόσμο ? το πρώτο και σημαντικό πρόβλημα δεν είναι πια η προσωπική τους ηθική αλλά η επιβίωση. Η αντίθεση ανάμεσα σ? αυτούς τους δύο όρους δεν γεφυρώνεται, είναι ανύπαρκτη -θα λέγαμε- για τους κακοποιούς του κοινού ποινικού δικαίου και για τους αδιάφορους.

Ένα τρίγωνο διαφορετικού χρώματος, που κολλάνε στο αριστερό πέτο του σακακιού τους, διαφοροποιεί τους κρατουμένους και τους κατατάσσει σε κατηγορίες. Ο πολιτικός έχει κόκκινο τρίγωνο, ο κατάδικος του κοινού ποινικού δικαίου έχει πράσινο, οι «ακοινώνητοι» (τσιγγάνοι, ομοφυλόφιλοι, εκδιωχθείς από το ναζιστικό κόμμα) έχουν μαύρο τρίγωνο, ο εβραίος έχει κίτρινο. Πάνω στο κάθε τρίγωνο υπάρχει ένα γράμμα, που λειτουργεί ως συντομογραφία που φανερώνει την εθνικότητα: I ή It, για τους Ιταλούς, F για τους Γάλλους, J για τους Γιουγκοσλάβους, και πάει λέγοντας. Η διάκριση αυτή δεν ισχύει, όταν αναζητούν την αλληλεγγύη. Η διαφορετικότητα των γλωσσών είναι ήδη ένα πολύ μεγάλο εμπόδιο. Σ? αυτό προστίθεται, συχνά, ο διαφορετικός βαθμός αναισθησίας και εγωισμού, όπως αυτά εκφράζονται από τον καθένα και συχνά ενισχύονται από την «αρχαιότητα» της παρουσίας του στο περιβάλλον των φυλακών. Όσοι «έστησαν» και οργάνωσαν τα στρατόπεδα είχαν υπολογίσει και αυτήν την παράμετρο, ως ενισχυτική του τρόμου και της φρίκης, προκειμένου να εξαλείψουν -ήδη από το ξεκίνημα- κάθε πιθανό ίχνος αντίστασης του κρατουμένου στην απανθρωποποίηση, στην αποπροσωποποίηση, στην αποκτήνωση: έτσι, εξαλείφεται και κάθε όνειρο αντίστασης και δραπέτευσης, ή διαφυγής από τη μοιραία κατάληξη της εξολόθρευσης, του θανάτου.

Για να περιορίσουν και να κρατούν σε κατάσταση εμπορεύματος Τα ετερογενή πλήθη βρίσκονται συγκεντρωμένα στα μεγάλα στρατόπεδα ? Άουσβιτς, Μαουτχάουζεν, Bergen-Belsen, Flossenburg, Rawensbruck, Νταχάου, Μπούχενβαλντ ? και διανέμονται σε μυριάδες μικρότερα στρατόπεδα που τα πλαισιώνουν. Για να περιορίσουν και να κρατούν σε κατάσταση εμπορεύματος αυτά τα ετερογενή πλήθη δεν είναι αρκετή η αγριότητα των ποινών ούτε τα παραδοσιακά άγρια χτυπήματα με τα γκλομπς. Αυτοί οι μη-άνθρωποι έχουν ήδη αντιμετωπίσει την ιδέα ? και όχι μόνο ? του θανάτου, και την αντιμετωπίζουν στο στρατόπεδο κάθε μέρα. Έχουν πάει πέρα από το φόβο. Συμβαίνει, λοιπόν, η ιεραρχική πυραμίδα να είναι εξαιρετικά πυκνή και αρθρωτή. Οι SS βρίσκονται στην κορυφή, θεοί που ούτε που καταδέχονται να πλησιάσουν τους πρώην ανθρώπους. Πολύ λίγο καταδέχονται να απευθύνουν το λόγο στους εμπιστευματοδόχους τους, που αποσπάστηκαν από το πλήθος με προσεγμένη επιλογή. Μικρός αριθμός SS φτάνει και περισσεύει για να ελέγξουν δεκάδες χιλιάδες υπάρξεων: ελέγχουν ?μέρα και νύχτα- τον αριθμό των «μονάδων», των «κεφαλιών», που μετράνε οι αρχηγοί των στρατώνων. Μόνο σπάνια παρεμβαίνουν, ακόμη και για τις ποινές, και μόνο όταν αυτές οι ποινές πρέπει να πάρουν ένα «θεαματικό» χαρακτήρα για παραδειγματισμό και εκφοβισμό: για παράδειγμα, αυτό γίνεται στις σπάνιες περιπτώσεις απόπειρας δραπέτευσης ή σαμποτάζ.

Ιεραρχικά, κάτω από τα SS, αποσπασμένοι από τα πλήθη, είναι: ο αρχηγός του στρατοπέδου, ο οποίος είναι και ο άμεσα υπεύθυνος της οργάνωσης των υπηρεσιών και του διορισμού των ?prominenten? ή της ιεραρχίας των υπαλλήλων.. ακολουθεί ο υπαρχηγός του στρατοπέδου, ο υπεύθυνος των υπηρεσιών της καταναγκαστικής εργασίας (Kommandos), ο υπεύθυνος του ιατρικού τμήματος, ο υπεύθυνος της κουζίνας, ο υπεύθυνος του στρατώνα, ο υπεύθυνος των δωματίων, ή συνοδοί του στρατώνα, και οι υπεύθυνοι των Kommandos ή αλλιώς των ομάδων καταναγκαστικής εργασίας.

Η ιεραρχική δομή στηρίζεται σε προνόμια που δίνονται, λιγότερο ή περισσότερο σημαντικά, κι αυτό ανάλογα με τη σημαντικότητα του βαθμού. Πάνω από όλα, αυτοί που έχουν κάποιο βαθμό στην κλίμακα της ιεραρχίας απολαμβάνουν καλύτερη και πιο άφθονη σίτιση, η οποία γίνεται ακόμη πιο πλούσια σε ποσότητα, καθώς οι βαθμοφόροι «λεηλατούν» τις ήδη ελλιπείς μερίδες του όχλου. Ένα ακόμη σημαντικό προνόμιο είναι το ότι έχουν στην κατοχή τους επαρκή και ζεστό ρουχισμό, μερικές φορές υπεραρκετό. Διαθέτουν, ακόμη, μαλακό κρεβάτι, και σχεδόν πάντα τους δίνεται το προνόμιο να έχουν ένα δικό τους ξεχωριστό δωματιάκι. Όσοι ανήκουν στην ιεραρχική δομή απαλλάσσονται από βαριές εργασίες και πολύ σπάνια υπόκεινται σε ποινές.

Όποιος, λοιπόν, είναι μέλος της ιεραρχίας σημαίνει πως έχει πολύ μεγάλες πιθανότητες να επιβιώσει. Είναι φυσικό μεταξύ όσων κρατούνται σε ένα στρατόπεδο – κάτι που συμβαίνει κυρίως μεταξύ των γερμανών κρατουμένων και μεταξύ των παλαιοτέρων, που ήδη μιλάνε γερμανικά και γνωρίζουν τα μυστικά της ζωής στο στρατόπεδο ? να διεξάγονται συγκρούσεις, συχνά θανατηφόρες, για μια θέση στην κλίμακα της ιεραρχίας, ας είναι κι αυτή του κουρέα. Είναι επίσης φυσικό και αναμενόμενο πως οι πιο σκληροί είναι, σ? αυτές τις διαμάχες, οι κατάδικοι του κοινού ποινικού δικαίου, οι οποίοι και αποδέχονται, με πολύ μεγάλη ευκολία, να ασκήσουν -σε βάρος όσων βρεθούν να είναι υφιστάμενοί τους- τη μεγαλύτερη αγριότητα, τρομοκρατία που φτάνει μέχρι το ανεξέλεγκτο δικαίωμα του ελέγχου της ζωής και του θανάτου. Οι παλιάνθρωποι πλειοψηφούν και πλειοδοτούν στην κλίμακα της ιεραρχίας, γιατί αυτούς προτιμούν και τα SS.

Ωστόσο, οι πολιτικοί, αυτοί που διέφυγαν από την αποκτήνωση και το θάνατο για χρόνια, θα διεκδικήσουν στην ιεραρχία θέσεις από τους καταδίκους του κοινού ποινικού δικαίου, κυρίως για να τους εμποδίζουν στην άσκηση της πιο κτηνώδους αγριότητας. Όταν, όμως, κατορθώνουν να καταλάβουν κάποια θέση στην ιεραρχία, είναι κι αυτοί, με τη σειρά τους, υποχρεωμένοι να χρησιμοποιήσουν το γκλομπ, αν θέλουν να κρατήσουν τη θέση τους και, μέσα από αυτήν, να κερδίσουν τη δυνατότητα της προσωπικής επιβίωσης και της προσφοράς στους συντρόφους. Δεν ισχυριζόμαστε εξ αυτού ότι ο «πολιτικός» είναι διαφορετικής φύσης και ποιότητας, ότι δεν υπάρχει π.χ. καμιά συγγένεια ανάμεσα σ? έναν γερμανό στρατιωτικό αντιναζί, που συχνά είναι και αντισημίτης, και σ? έναν εβραίο, ή σ? έναν Πολωνό εθνικιστή και σ? ένα Ρώσο κομμουνιστή. Οφείλουμε, επίσης, να επισημάνουμε ότι αυτή η ατμόσφαιρα βίας και θανάτου, που οι έγκλειστοι την «αναπνέουν» συχνά για χρόνια, η καλλιέργεια , από τους υψηλά ιστάμενους, του μίσους για τη διαφορά στη φυλή και στη θρησκεία, η συνεχής άσκηση μιας τέτοιας εξουσίας σε βάρος των υφισταμένων τους, όλα τα παραπάνω αμβλύνουν τις ευαισθησίες και τις άμυνες ακόμη και των καλύτερων, σε σημείο που να τους οδηγούν στην αδιαφορία για όσα υποφέρουν οι άλλοι, οι συγκρατούμενοί τους.

Από την άλλη, αυτοί που είχαν κάποια θέση στην ιεραρχία του στρατοπέδου δεν είχαν τη δυνατότητα επιλογής. Ο Enea Fergnani, στο βιβλίο του «Ένας άνθρωπος και τρεις αριθμοί», επιβεβαιώνει: «Όταν η πειθαρχία φαινόταν να εξασφαλίζεται αλλά με λιγότερη αγριότητα, ή όταν η απόδοση της εργασίας δεν ήταν αυτή που ήθελαν οι Γερμανοί, ο διοικητής του στρατοπέδου μάζευε όλους τους αρχηγούς του στρατώνα και τους παρέδιδε σε μια ομάδα των SS, η οποία τους οδηγούσε στο λατομείο, για να περατώσουν το έργο της μεταφοράς των βράχων, όπως το έκαναν οι άλλοι ? οι καταδικασμένοι ? κρατούμενοι. Στη διάρκεια της εργασίας αυτής οι αρχηγοί των στρατώνων, με μανιώδη χτυπήματα που δέχονταν στο σώμα τους, μάθαιναν πώς όφειλαν να ασκούν την πειθαρχία. Συζητήσεις και δικαιολογίες δεν χωρούσαν σ? αυτή την περίπτωση.»

Το ντοκιμαντέρ αυτό που βρήκαμε είναι ένας θησαυρός εξαιρετικά πολύτιμος: αναφέρεται στο Β? Παγκόσμιο Πόλεμο κάνοντας, παράλληλα, μια προσκυνηματική διαδρομή στην ιστορία του Άουσβιτς αποδίδοντας έτσι έναν ελάχιστο φόρο τιμής σ? όσους μαρτύρησαν σ? αυτό το κολαστήριο της ναζιστικής θηριωδίας.
Αν νομίζετε κι εσείς ότι ποτέ δε σταματάμε να μαθαίνουμε, αξίζει να το δείτε.

Και αναλογιστείτε, για λίγο, τα λόγια του ποιητή, που μιλάει γι? άλλους.
Ας σκεφτούμε, όμως, έστω για μια στιγμή, πως εμείς ? σε σύγκριση με αυτούς τους ανθρώπους των στρατοπέδων ? είμαστε «ευτυχισμένοι», όχι πλήρεις, αλλά κατ? ελάχιστον ευτυχείς?
Ας κρατήσουμε, λοιπόν, ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των απεγνωσμένων σ? όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης? για όποιο λόγο κι αν ένοιωσαν αυτή την απόγνωση?.

Eνός λεπτού σιγή

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,
Έναν ώμο να ακουμπάτε την πίκρα σας,
Ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,
κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,
έστω και μία φορά;
Είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;

Η παραβίαση της τάξης και της πειθαρχίας επέσυρε τη μέγιστη των ποινών?
.
Η απόπειρα να δραπετεύσουν. Εγκυμονεί το θάνατο. Είναι καθαρή αυτοκτονία. Είναι, όμως, και η μοναδική οδός απελευθέρωσης ?.
.
Είναι ζωή με ίχνος αξιοπρέπειας αυτή;;
Πώς χάνουμε την ανθρωπιά και ανεχόμαστε τον κίνδυνο ? έστω ? να ζήσουμε ξανά παρόμοια φαινόμενα;?
.
Βρήκαν την ειρήνη και τη γαλήνη μόνο στο θάνατο ?.
Ακόμα κι αν η εικόνα του θανάτου είναι τόσο φρικτά αποκρουστική, τόσο μακριά από τη γαλήνη ?.
Αυτοί ξεκουράστηκαν, λένε -ακόμα και σήμερα- για τις πονεμένες ψυχές και τα πονεμένα σώματα που συναντιούνται με το θάνατο?
Έχει την αλήθεια της η φράση κι ας πονάει τόσο?
Το καρότσι που μεταφέρει το νεκρό [του θαλάμου αερίων] στο κρεματόριο.
.
Αυτοί διατήρησαν την ανθρωπιά τους, παρά το ότι έζησαν στο ναζιστικό στρατόπεδο.
.
Επιστρέφοντας στη ζωή [θα ξαναβρούν τη χαμένη ανθρωπιά και αξιοπρέπεια?]
.
Οι έφηβοι του Άουσβιτς [αξιοπρεπείς αυτοί αναξιοπρεπέστατοι οι δήμιοί τους]
.
Κουρέλια [και οι άνθρωποι και τα ρούχα που μαζεύουν?
κουρέλια οι ψυχές?]
.

Το βιβλίο προέρχεται από το Αρχείο Παληοτάκη και η απόπειρα μετάφρασης έγινε από τον ίδιο τον Παληοτάκη.

Εάν επιθυμείτε να διαβάσετε το πρωτότυπο κείμενο στα ιταλικά, παρακαλούμε πατήστε δίπλα

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Και το Συμβούλιο της Ευρώπης κάνει ανίερους συμψηφισμούς

Σεπτέμβριος 4th, 2017

Στην προηγούμενη ανάρτησή μας επεσήμαινα, σχετικά με την πρόσφατη επιστολή του Μίκη στα “ΝΕΑ”: “Είχε προηγηθεί κι άλλη σχετική παρέμβασή του, στο Συμβούλιο της Ευρώπης, που θα αναρτήσουμε σε δοθείσα ευκαιρία. Αυτή ήταν καμιά δεκαετία πριν. Δεν έχω πρόχειρη αυτή τη στιγμή την ημερομηνία. Αλλά αποδεικνύει και η τότε στάση της Ευρώπης, όπως και η σημερινή, ότι οδηγούμαστε σε επικίνδυνους δρόμους.”
Άργησα πάρα πολύ να προχωρήσω σ’ αυτήν την ανάρτηση, γιατί με τα έντονα καιρικά φαινόμενα είχα ζημιές και είχα αποκλειστεί από πλευράς διαδικτύου. Η Ελλάδα μπήκε στον 21ο αιώνα, έστειλε δορυφόρο, αλλά κανείς δεν λαμβάνει υπόψη την ίδια τη φύση, που πάντα βρίσκεται πολύ μπροστά από εμάς και την φημολογούμενη πρόοδό μας στην επιστήμη. Αυτή η φύση, που δημιούργησε σ’ εμένα προβλήματα, επιφυλάσσει εκπλήξεις δυσάρεστες σε όσους νομίζουν πως όλα καλά πορεύονται και πως είναι οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού.
Το 2005, λοιπόν, ο Μίκης επεσήμαινε αυτό που πρόσφατα ζήσαμε και συζητήσαμε. Αποδείχτηκε όχι μόνο ότι είναι ένας άνθρωπος εξαιρετικά διορατικός, αλλά – και κυρίως – ότι ποτέ δεν πρέπει να πάψουμε να έχουμε τις κεραίες αναπτυγμένες για τις ύποπτες συναλλαγές, για την ωραιοποίηση ή την παραποίηση των δεδομένων, για την παραχάραξη της Ιστορίας, για τη φαλκίδευση της ζωής μας, για το κόντεμα των ονείρων μας.
Η κίνηση τότε ήταν περισσότερο θεσμική. Το Συμβούλιο της Ευρώπης είχε αναλάβει δράση για την εξίσωση εγκλημάτων και εγκληματιών, κομμουνισμού και ναζισμού, θυμάτων και θυτών.
Αξίζει τον κόπο να την ξαναδιαβάσουμε αυτή τη δήλωση και να την κρατάμε για μελλοντικές αναφορές.

Παληοτάκης

Δήλωση Μίκη Θεοδωράκη ενάντια στο Συμβούλιο της Ευρώπης για την προσπάθεια εξίσωσης των ΝΑΖΙ με τους Κομμουνιστές

Το Συμβούλιο της Ευρώπης αποφάσισε να αλλάξει την Ιστορία. Να τη διαστρεβλώσει εξισώνοντας τα θύματα με τους θύτες. Τους εγκληματίες με τους ήρωες. Τους κατακτητές με τους απελευθερωτές και τους ναζιστές με τους κομμουνιστές.

Θεωρεί ότι αυτοί οι μεγαλύτεροι εχθροί του ναζισμού, οι κομμουνιστές, είναι εγκληματίες και μάλιστα εξ ίσου με κείνους! Και τώρα ανησυχεί και διαμαρτύρεται, γιατί ενώ οι χιτλερικοί καταδικάστηκαν από τη διεθνή κοινότητα, δε συνέβη ακόμα το ίδιο και με τους κομμουνιστές.

Για το λόγο αυτόν αντιπροτείνει αυτή η καταδίκη να γίνει τώρα από την Ολομέλεια της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης στις 24 – 27 του προσεχούς Ιανουαρίου.

Στο μεταξύ ανησυχεί γιατί “η δημόσια συνείδηση για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τα ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα είναι πολύ πενιχρή”. Και ακόμα γιατί “τα κομμουνιστικά κόμματα είναι νόμιμα και δραστήρια σε ορισμένες χώρες ακόμα και αν δεν έχουν πάρει αποστάσεις από τα εγκλήματα αυτά”.

Με άλλα λόγια, το Συμβούλιο της Ευρώπης προαναγγέλλει τη μελλοντική δίωξη των Ευρωπαίων κομμουνιστών που δεν έχουν κάνει ακόμα δήλωση μετανοίας σαν κι αυτή που ζητούσαν οι δήμιοι της γκεστάπο και οι βασανιστές στη Μακρόνησο.

Ίσως αύριο να αποφασίσουν να θέσουν εκτός νόμου τα Κομμουνιστικά Κόμματα μισανοίγοντας έτσι την πόρτα για να περάσουν οι βρικόλακες των Χίτλερ και των Χίμλερ που, όπως είναι γνωστό, ξεκίνησαν την καριέρα τους απαγορεύοντας τα Κομμουνιστικά Κόμματα και κλείνοντας τους κομμουνιστές σε στρατόπεδα θανάτου.

Τελικά όμως πνίγηκαν μέσα στο αίμα των δικών τους θυμάτων, των 20 εκατομμυρίων νεκρών της Κομμουνιστικής Σοβιετικής Ένωσης και τόσων και τόσων εκατοντάδων χιλιάδων σκοτωμένων κομμουνιστών, που, όπως συνέβη και στην Ελλάδα, μπήκαν επικεφαλής των κινημάτων εθνικής αντίστασης σε όλη την Ευρώπη.

Όμως αυτοί οι κύριοι του Συμβουλίου της Ευρώπης, ως προς την επιθυμία τους να νεκραναστήσουν μεθόδους καταδικασμένες στη συνείδηση της Ιστορίας και των Λαών, έρχονται δεύτεροι, γιατί τους έχουν ήδη προλάβει οι μεγάλοι τους αδερφοί, οι ΗΠΑ, που με χιτλερικές μεθόδους εξοντώνουν ολόκληρους λαούς όπως στο Ιράκ, που το κατάντησαν μια κατεστραμμένη χώρα γεμάτη αμερικανικές φυλακές, όπου καθημερινά βασανίζονται φριχτά και φανερά χιλιάδες αθώα θύματα.

Γι’ αυτό το μεγάλο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, όπως και για το σύγχρονο χιτλερικό στρατόπεδο βασανιστηρίων, το Γκουαντανάμο, το Συμβούλιο της Ευρώπης δεν έχει τίποτα να πει.

Πώς λοιπόν να τους πιστέψει κανείς ότι ενδιαφέρονται ειλικρινά για τα ανθρώπινα δικαιώματα, όταν ακόμα και το ίδιο τους το σπίτι, η Ευρώπη, έχει μεταβληθεί σε ένα ξέφραγο αμπέλι, όπου τα αεροπλάνα της CIA, φορτωμένα με ανθρώπους χωρίς δικαιώματα, τους οδηγούν σε ειδικές φυλακές μέσα στην ίδια την Ευρώπη, για να βασανιστούν;

Τέτοιοι πολίτες δεν μπορεί να είναι κατήγοροι. Στο Δικαστήριο της Ιστορίας, που θα καταδικάσει κάποτε τα αμέτρητα εγκλήματα των μεγάλων τους αδελφών, από το Βιετνάμ έως τη Χιλή και από τη Νότια Αμερική έως το Ιράκ, θα είναι υπόδικοι με την κατηγορία της ανοχής, αν όχι της συνενοχής.

Δυστυχώς σήμερα είμαι υποχρεωμένος να μιλώ περισσότερο στο όνομα των νεκρών παρά των ζωντανών. Στο όνομα λοιπόν των νεκρών συντρόφων μου κομμουνιστών, αυτών που πέρασαν από την Γκεστάπο, τα στρατόπεδα θανάτου και τους τόπους των εκτελέσεων για να εξοντωθεί ο ναζισμός και να θριαμβεύσει η Λευτεριά, έχω να απευθύνω στους “κυρίους” αυτούς μόνο μια λέξη: ΝΤΡΟΠΗ!

Αθήνα, 22.12.2005

Μίκης Θεοδωράκης

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

Ο Μίκης για τον “νεόκοπο” αντικομμουνισμό

Αύγουστος 28th, 2017

Διάβασα πως ο Μίκης πήρε θέση στη “διαμάχη” των ημερών μας, που ακόμη καλά κρατεί. Μιλώ για την αντικομμουνιστική υστερία που αναδύεται επιθετικά και χυδαία, τόσο σε ελληνικό επίπεδο όσο και σε ευρωπαϊκό.
Ο λόγος του Μίκη είναι προσωπικός, αλλά και βαθιά ιστορικός, για μια γενιά που έζησε το φασισμό και τα ενεργούμενά του στο πετσί της.
Απευθύνει την επιστολή του στην εφημερίδα τα “Νέα”, το όργανο του πρώην Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη (ΔΟΛ). Η έκφραση με την οποία ανοίγει την επιστολή του είναι: “Με τρομάζει η αντικομμουνιστική υστερία που κατακλύζει την εφημερίδα σας.” Και αυτό το γράφει ο Μίκης, που έχει εμπιστευτεί το πνευματικό του έργο στο Μέγαρο Μουσικής, του Ιδρύματος Λαμπράκη.
Είχε προηγηθεί κι άλλη σχετική παρέμβασή του, στο Συμβούλιο της Ευρώπης, που θα αναρτήσουμε σε δοθείσα ευκαιρία. Αυτή ήταν καμιά δεκαετία πριν. Δεν έχω πρόχειρη αυτή τη στιγμή την ημερομηνία. Αλλά αποδεικνύει και η τότε στάση της Ευρώπης, όπως και η σημερινή, ότι οδηγούμαστε σε επικίνδυνους δρόμους.
Κανείς δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι σε καιρό πολέμου – και μάλιστα εμφύλιας σύρραξης – δεν έγιναν εγκλήματα από όλες τις πλευρές. Τα πάθη είναι τόσο έντονα, ο κίνδυνος τόσο μεγάλος, που ο άνθρωπος γίνεται θηρίο.
Πέρα από αυτή τη διαπίστωση, όμως, είναι έγκληματικά ανιστόρητο και άκρως κοινωνικά και πολιτικά επικίνδυνο να φτάσουμε να εξισώνουμε το θάνατο και την καταστροφή που έσπειρε ο ναζισμός με την ιδεολογία του κομμουνισμού και την όποια εφαρμογή του, με όσα λάθη και βιαιότητες κι αν έγινε αυτό.

Καλό θα ήταν να μας “κατακλύσουν” με αναλύσεις οι ιστορικοί, γράφοντας για τις συνθήκες της εποχής, το ψυχροπολεμικό κλίμα, που οδηγούσε στην καταστολή των ανθρώπινων ελευθεριών και δικαιωμάτων παγκοσμίως – κι όχι μόνο στον λεγόμενο “υπαρκτό σοσιαλισμό”. Να μην επιτρέψουν στη μισαλλοδοξία και τη διαστρέβλωση να κυριαρχήσουν. Εκείνοι έχουν τη γνώση, την πένα και την ψυχραιμία να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους. Να δώσουν την ευκαιρία του ιστορικού γόνιμου διαλόγου στους εκπροσώπους της νέας γενιάς, στους χρήστες των κοινωνικών δικτύων, σε όσους το εκπαιδευτικό σύστημα δεν τους παρέχει τη μέθοδο της έρευνας, της αναζήτησης της γνώσης. Σε αυτούς που εκπαιδεύουμε να “παπαγαλίζουν”, να ανταγωνίζονται το συμμαθητή, να πατούν επί πτωμάτων για μια θεσούλα, όσο πολύτιμη κι αν είναι αυτή στην εποχή μας.

Οι νέοι μας διψούν για την Αλήθεια. Δεν τη φοβούνται όπως τη φοβόμαστε εμείς και κρυβόμαστε πίσω από “αφηγήματα”, “παραμύθια”, ιδεολογήματα. Οι νεοι δεν κουβαλούν πάθη και λάθη του παρελθόντος. Προτού δηλητηριαστούν κι αυτοί, οφείλουμε να τους τροφοδοτούμε με ενέσεις ειλικρίνειας, και να πιστέψουμε σ’ αυτούς, αφού τους δώσουμε την ευκαιρία να αναδείξουν τις δυνάμεις και τις δυνατότητές τους.

Αν δεν βρισκόμαστε σε εγρήγορση όλοι, με τα μάτια ανοιχτά, το μυαλό λειτουργικό και σκεπτόμενο συνεχώς, θα βρεθούμε κυριολεκτικά μπροστά στην εφαρμογή του οργουελικού “1984“. Θα ξαναγράψουν την Ιστορία κατά τα δοκούντα στους κυρίαρχους. Όταν πάψουν να μιλούν όσοι έζησαν τα γεγονότα, όταν φύγουν από τη ζωή οι ελάχιστοι απομείναντες εκείνων των χρόνων, η διάβρωση των συνειδήσεων, η διαγραφή της μνήμης, η διαστροφή των γεγονότων θα είναι πολύ εύκολη. Να δείτε που θα ακολουθήσει και μια μανιώδης εκδοτική προσπάθεια για σύνταξη νέων λεξικών της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, όσο αυτή ακόμη επιβιώνει. Από αυτά τα Λεξικά θα απουσιάζουν “ενοχλητικές” λέξεις και σημασίες ή θα ερμηνεύονται κατά πώς συμφέρει τους εκάστοτε κρατούντες.
Ξέρω πως ακούγομαι απαισιόδοξος. Φοβάμαι, όμως, πως διολισθαίνουμε ως κοινωνία και πολιτεία σε επικίνδυνους δρόμους.
Μένει να με διαψεύσει η πραγματικότητα και να προλάβω να το δω…

Παληοτάκης

«Με τρομάζει η αντικομμουνιστική υστερία που κατακλύζει την εφημερίδα σας.

Ως νέος κομμουνιστής είχα την τιμή να παλέψω μέσα απ’ τις γραμμές του ΕΑΜ για την κατάκτηση της Ελευθερίας. Αργότερα, την εποχή της Χούντας, μέσα από το Πατριωτικό Μέτωπο για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

Ομως για την πάντοτε ενιαία εθνικοφροσύνη και για σας που την εκπροσωπείτε μαζί με τα υπόλοιπα ΜΜΕ δεν έχουν καμιά σημασία οι όποιες πράξεις με αριστερό πρόσημο, ακόμα και οι πιο σημαντικές, όσο και αν αυτές βοηθούν και τιμούν την πατρίδα και το λαό μας. Ακόμα και την αναγνωρισμένη από εχθρούς και φίλους, ντόπιους και ξένους προσφορά μας στην ανάδειξη του νεοελληνικού πολιτισμού, την αγνοείτε επιδεικτικά. Το μόνο που μετράει για σας είναι η ήττα μας στον Εμφύλιο και η ενόχλησή σας γιατί η ιδεολογία της Αριστεράς εξακολουθεί να υπάρχει, να δρα και να επιδρά ύστερα από τόσους και τόσους διωγμούς.

Εντάξει λοιπόν! Νικηθήκαμε και μπήκαμε στην γωνία! Τι άλλο θέλετε από εμάς εσείς οι νικητές και ξύνετε τις πληγές μας; Με το αίμα το δικό μας που συνέβαλε αποφασιστικά στην κατάκτηση της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας τα πήρατε όλα! Κράτος, Κυβέρνηση, Παιδεία, Πολιτισμό, Στρατό, Αστυνομία, Τράπεζες, Τύπο, Τηλεοράσεις. Εμείς μείναμε στην γωνία, ουσιαστικά και πάλι (όπως στον Εμφύλιο) πολίτες β’ κατηγορίας.

Και από τον Στάλιν δεν θυμάστε παρά μόνο τα εγκλήματά του… Το μόνο που δεν άκουσα γι’ αυτόν είναι ότι με το πρωινό του έτρωγε τηγανητό ανθρώπινο κρέας. Για κείνον τον Στάλιν, τον Αρχιστράτηγο του Κόκκινου Στρατού με τις νίκες στο Στάλινγκραντ, στη Μόσχα, στο Λένινγκραντ και στο Βερολίνο, δεν έχετε τίποτα να πείτε; Αν έλειπε ο Κόκκινος Στρατός και ο Στάλιν, τι θα είχαμε σήμερα; Αραγε το σκεφτήκατε; Ποιος θα εμπόδιζε τον Χίτλερ να γεμίσει την υφήλιο με χιλιάδες Αουσβιτς; Φαντάζεστε την Ελλάδα γεμάτη με στρατόπεδα εξόντωσης; Εκεί πάνω στην Ευρώπη και ειδικά στα ρατσιστικά κράτη, ξέρω γιατί πονάνε και τα βάζουνε με τον Στάλιν και τον κομμουνισμό. Γιατί νίκησε κατά κράτος τον πολυαγαπημένο τους Φύρερ. Τον Αδόλφο Χίτλερ! Ομως εσείς εδώ, τι λόγο έχετε; Εσείς τους κομμουνιστές τους σκοτώνατε σαν μύγες. Με τις συμμορίες τύπου Σούρλα και Βρεττάκου. Με τα στρατοδικεία και τις εκτελέσεις 16.000, νέων κυρίως κομμουνιστών. Αγοριών και κοριτσιών. Με τα Μακρονήσια όπου μαρτύρησαν 100.000 Ελληνες κομμουνιστές. Με τα σφαγεία της Ασφάλειας, όπου βασανίστηκαν με τις πιο φρικαλέες μεθόδους χιλιάδες κομμουνιστές και κομμουνίστριες. Τι είμαστε λοιπόν όλοι εμείς, εγκληματίες ή θύματα; Και γιατί παλεύαμε; Δεν αγωνιζόμασταν τάχα για την Ελλάδα και τον Ελληνικό Λαό; Μήπως μέσα από τις γραμμές μας ξεπήδησαν ο θρόνος, οι παρακρατικές οργανώσεις που σκότωσαν τον Λαμπράκη και η Χούντα; Για να μην αναφερθώ στους συνεργάτες των ξένων κατακτητών που πάνω τους στηρίχτηκε η Αμερικανοκρατία που ζει και βασιλεύει μεταμφιεσμένη σε Μνημόνια και Τρόικες που μας έχουν οδηγήσει στο χείλος της εθνικής καταστροφής.

Πιστεύω ότι εύκολα μπορείτε να κατανοήσετε το θυμό μου, γιατί για μένα όπως και για χιλιάδες άλλους, η στράτευση και οι αγώνες μας κάτω από την Κόκκινη Σημαία αποτελεί την ιερότερη περίοδο της ζωής μας, που είχε ένα και μόνο στόχο, να κάνει τον Λαό μας ελεύθερο, ανεξάρτητο και ευτυχισμένο.

Μίκης Θεοδωράκης
Αθήνα, 26.8.2017»

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog