Το blog των Λαμπράκηδων

ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑΤΑ

Οκτώβριος 30th, 2018

Συνεχίζουμε με το δεύτερο μέρος από την έρευνα με τον τίτλο “ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑΤΑ“. Πρόκειται για ένα σύντομο απόσπασμα, που αναφέρεται στην κατηγοριοποίηση των “παιδομαζωμάτων”. Όπως, όμως, πολύ σωστά επισημαίνεται, πρόκειται για ΠΑΘΗ παιδιών, όποιος κι αν είναι ο οργανισμός που πραγματοποιεί το “παιδομάζωμα” και για όποιο σκοπό κι αν το διενεργεί. Τα παιδιά είναι τα θύματα ενός αγώνα επιβίωσης και επικυριαρχίας…

Η ομάδα του blog των Λαμπράκηδων

2. ΟΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΜΕΝΟΙ

Υπήρξαν πολλών ειδών μετακινήσεις πληθυσμών, ίσως και απρόβλεπτες, πριν από τη λήψη μέτρων για τη μέριμνα του πληθυσμού. Τα μέτρα πρόληψης προσδιορίζονται στο 1946 και 1947. Μια κατηγοριοποίηση των μετακινήσεων: α) Η πολυπληθέστερη, οργανωμένη και υποχρεωτική μετακίνηση, των «ανταρτόπληκτων ή «συμμοριόπληκτων», προς τις πόλεις, με ευθύνη της Ελληνικής κυβέρνησης [2. Άγγελος Ελεφάντης, Μας πήραν την Αθήνα. Ξαναδιαβάζοντας την ιστορία 1941-1950, εκδ. «Βιβλιόραμα», 2003, σελ. 129, επίσης ο Dominique Eudes Οι Καπετάνιοι. Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος 1943-1949, εκδ. «Εξάντας», 1974, ανάγει την έναρξη του εγχειρήματος στο 1946-1947], με το σχέδιο «νεκρή ζώνη». β) Σε περιορισμένη κλίμακα με ευθύνη του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) [3. Milan Ristovic, Το πείραμα του Μπούλκες. «Η Ελληνική Δημοκρατία» στη Γιουγκοσλαβία 1945-1949, εκδ. «Αφοί Κυριακίδη ΑΕ», 2006, σελ. 15] προς τα βόρεια σύνορα. Και γ) Η απροσδιόριστης έκτασης εθελούσια ή μη απομάκρυνση μακριά από τα επικίνδυνα πεδία και η φυγή προς διάφορες κατευθύνσεις.
Οι παραπάνω μετακινήσεις ιστοριογραφικά δεν εντάσσονται στο παιδομάζωμα, ίσως διότι δεν εμπερικλείουν «αρπαγμένα» παιδιά. Αυτό δεν έχει σχέση με προσπάθειες ελαχιστοποίησης των δεινών, ούτε με τη χειραγώγηση της μνήμης. Στο παιδομάζωμα εντάσσουμε και άλλες κατηγορίες παιδιών που δεινοπάθησαν, όπως αυτό που ονομάζομε διευρυμένο παιδομάζωμα, όπως επίσης και κατηγορίες που συνθέτουν το όλο πρόβλημα των παιδικών παθών. Σίγουρα όμως οι παραπάνω κατηγορίες εμπεριέχουν παιδιά, που θα ζήλευαν την τύχη των «αρπαγμένων» και η απορία που εύλογα προκύπτει, είναι γιατί να το περιορίζουμε, αντί να το εξετάζουμε σε όλες τις διαστάσεις του προβλήματος σε μια ενιαία βάση. Το σύνολό τους ίσως αντικατοπτρίζει τη σφαιρική εικόνα. Γιατί είναι διαφορετική η εικόνα του αντικειμένου από τον σπασμένο καθρέπτη, απ’ ό,τι από τον ατόφιο και καθαρό. Αν ευσταθεί το σκεπτικό αυτό, ο όρος και οι συναφείς όροι που επικράτησαν, μάλλον είναι αδόκιμοι. Ένας όρος που συμπυκνώνει τα παραπάνω θα μπορούσε να είναι ΤΑ ΠΑΘΗ. Παρόλα αυτά θα συνεχίσουμε να χρησιμοποιούμε τους όρους που επικράτησαν.

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑΤΑ

Οκτώβριος 22nd, 2018

Μετά από σκληρή ψυχική δοκιμασία, συνεχίζουμε με μια ακόμη ανάρτηση που ο Παληοτάκης επίμονα μας ζητούσε να ανεβάσουμε στο blog των Λαμπράκηδων.
Πρόκειται για μια έρευνα σχετικά με τα “Παιδομαζώματαστη διάρκεια του ελληνικού εμφύλιου, 1945-1949.
Το κείμενο, όπως έχει παραδοθεί σ’ εμάς, δεν έχει υπογραφή συντάκτη. Και ο Παληοτάκης δεν είχε προλάβει να μας εκμυστηρευτεί την πηγή του, την προέλευσή του.
Κάναμε μια σχετική έρευνα, αλλά δεν καταφέραμε να ταυτοποιήσουμε τον συγγραφέα.
Η δημοσίευση θα γίνει τμηματικά. Έτσι, αν κάποιος γνωρίζει τον συντάκτη του ή αν ο ίδιος ο συγγραφέας αναγνωρίσει το έργο του, παρακαλούμε να επικοινωνήσει μαζί μας, προκειμένου να αποκαταστήσουμε την αναφορά στο άτομό του και στην προσφορά του.
Και μιλάμε για προσφορά, γιατί πρόκειται για εμπεριστατωμένη μελέτη, χωρίς πάθη και μισαλλοδοξία. Και – όποιος κι αν είναι ο ερευνητής ή η ερευνήτρια – τον/την ευχαριστούμε για τις γνώσεις και τον προβληματισμό που αποκομίσαμε διαβάζοντας τα όσα αναλύονται και καταγράφονται.

Η ομάδα του blog των Λαμπράκηδων

ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑΤΑ

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ
Όμως η ιστορία είναι τσίφτισσα… όσο και να τη σκεπάσουν, όσο και να διαστρεβλώσουν ή να την αναποδογυρίσουν, αυτή θα βρει τον τρόπο να βγει και να φωτίσει την αλήθεια της.
Κατίνα Λατίφη

Σε κάθε πόλεμο το μεγάλο και άδικο θύμα είναι ο άμαχος πληθυσμός. Αυτό ισχύει πολύ περισσότερο στον εμφύλιο, και μάλιστα για την πιο ευπαθή, ευαίσθητη και ανυποψίαστη ομάδα του, τα παιδιά. Όσο κι αν μπορεί να υποβαθμιστεί ή να απωθηθεί στη μνήμη η ιστορία αυτού του διχασμού, η χρησιμοποίηση των παιδιών που εμπεριέχει αυξημένο βάρος πόνου, σπαραγμού και βίας θα παραμένει ένα μελανό άσβεστο στοιχείο στη μνήμη.
Ο Γ. Μανούκας, ο οποίος κάνει λόγο για απαγωγές ελληνοπαίδων, που οδηγούνται στο παραπέτασμα, δίνει τον ορισμό, ότι «η λέξις “παιδομάζωμα” σημαίνει βιαίαν αρπαγήν των τέκνων προς χρησιμοποίησιν σκοπού στρεφομένου κατά των γονέων οίτινες τα εγέννησαν και της πατρίδος ήτις τα εξέθρεψε» [1 Γεώργιος Μανούκας, Παιδομάζωμα. Η αγωγή και η διδασκαλία των απαχθέντων ελληνοπαίδων, εκδ. «Πελασγός’, 1969, σελ. 18]. Υπονοεί δε «αυτάς που διέπραξαν οι συμμορίται» και μόνο. Αυτός είναι ένας ορισμός, που ταιριάζει στις ανάγκες της προπαγάνδας της πλευράς που επικράτησε στρατιωτικά και κατ’ επέκταση πολιτικά. Η ελληνική κοινωνία βομβαρδίστηκε επιθετικά με το παιδομάζωμα των ελληνοπαίδων με όλα τα διαθέσιμα επικοινωνιακά μέσα και πορεύτηκε για δεκαετίες με τον μύθο αυτόν, που κυριάρχησε στον αστικό κόσμο και τον συσπείρωσε. Ήταν ένα επιπλέον όπλο αιτιολόγησης των ακροτήτων, που επικρότησε αυτή η παράταξη έναντι της αντίπαλής της, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970.
Η αριστερά και το ΚΚΕ, που συγκροτούνταν μέσα και έξω από την Ελλάδα, κινήθηκε στον αντίποδα με λιγότερα, όμως παρόμοια μέσα. Η διαφορά έγκειται στο ότι η ηττημένη αριστερά αντιμετώπισε το θέμα αμυντικά, φοβισμένα, αμήχανα, σιωπηλά, στα όρια της ενοχής. Τούτο διότι στην πορεία του εμφυλίου,μέσα από τις πιεστικές πολεμικές ανάγκες, επιστράτευσε και μανάδες, των οποίων τα παιδιά έπρεπε να προστατευτούν. Επίσης επιστράτευσε παιδιά, όταν βρέθηκε στην ανάγκη, στις περιοχές που είχε στον έλεγχό της. Εγκαλείται δε διότι επιστράτευσε και μικρά παιδιά προς μελλοντική στρατιωτική εφεδρεία. Αυτό το τελευταίο είναι μια υπόθεση ακραία, χρησιμοποιήθηκε ως μέσο σπίλωσης του αντιπάλου και προς το παρόν παραμένει ανεπιβεβαίωτη.
Το παιδομάζωμα, αν και έχει ταυτιστεί με τα «αρπαγμένα» παιδιά, αγνοεί τα άλλα παιδομαζώματα που συγκροτούν τα πάθη των παιδιών.
Μετά από δυο και πλέον δεκαετίες συγγραφικής σιωπής, ενίοτε και σκόπιμης, ένδειας μαρτυριών και αρχείων, αρχίζει η γλώσσα να λύνεται και η πένα να πιάνει δουλειά, γιατί η απόσταση του χρόνου λειτουργεί ευεργετικά για την ιστορία. Προς την ίδια κατεύθυνση λειτουργούν αντικειμενικοί παράγοντες που προλείαναν το έδαφος, όπως η νόμιμη παρουσία της αριστεράς, μετά τον εμφύλιο, η αλλαγή πλεύσης της Σ. Ένωσης (ειρηνική συνύπαρξη), άρα και του ΚΚΕ και τα γνωστά μετά την πτώση της χούντας.
Μετά το 1974 αρχίζουν να συσσωρεύονται οι μελέτες και μαρτυρίες για τη μαρτυρική αυτήν εποχή. Στο χορό του φωτισμού της εποχής μπαίνει και η τέχνη (όλα τα είδη λογοτεχνίας, εικαστικές, οπτικοακουστικές μορφές κ.λ.π.), για να διανθίσει (και όχι καλλωπίσει) από τη δική της οπτική το σκηνικό της εποχής, μέσα από τις εκδοχές των συντελεστών της.
Η ιστορία καταγράφει με το δικό της ορθολογικό τρόπο, χωρίς το βάθος των συναισθημάτων. Δεν είναι μόνο ο πόνος, το κλάμα, και ο θρήνος λόγω των απωλειών ή στερήσεων μη μετρήσιμα μεγέθη. Τα ψυχολογικά αυτά τραύματα σε πόσο κόσμο και βάθος χαράχτηκαν, είναι μεγέθη μη προσεγγίσιμα, σε έκταση, διάρκεια και τι παρενέργειες δημιούργησαν. Κάθε στατιστική απόπειρα είναι αδιανόητη. Η ποιοτική τέχνη φαντάζει ως αληθοφανής απεικόνιση της πραγματικότητας. Όμως δεν είναι έτσι. Η λογοτεχνία, το θέατρο, ο κινηματογράφος, οι εικαστικές τέχνες, ακόμα και η αρχιτεκτονική αποτελούν πολλές φορές, ίσως, σημαντικά μέσα για την εξιχνίαση του βάθους ιστορικών γεγονότων, όταν αυτά δεν γίνεται να μετρώνται με αριθμούς και ποσοστά. Έχουν δώσει εναύσματα συζητήσεων (π.χ. οι ταινίες, του Αγγελόπουλου και του Βούλγαρη) για κάποια τέτοια θέματα. Έριξαν κάποια μικρά φώτα, θα συνεχίσουν, υποκαθιστώντας εν μέρει ή υποβοηθώντας την ιστορική έρευνα, που ποτέ δεν θα μπορέσει να φτάσει σ’ αυτά τα άδυτα.
Αυτά όλα είναι τα εργαλεία των ιστορικών και της ακόρεστης ιστορίας, που δεν θα πάψει να λύνει τους γρίφους και ταυτόχρονα να δημιουργεί νέα ερωτήματα. Μεγάλη η πρόοδος για να εκτοπιστούν οι σκιάσεις της εποχής και τα πολλά ανεξιχνίαστα κενά.
Η προσπάθεια αυτής της εργασίας, είναι μια σύντομη, περιεκτική και εκλαϊκευτική περιδιάβαση στη σχετική βιβλιογραφία, μακριά (όσο γίνεται) από ιδεολογικές επιλεκτικότητες. Ενώ δεν κομίζει νέα ιστορικά στοιχεία, ίσως προσπαθεί να δημιουργήσει ερωτηματικά. Ασχολείται με ένα θέμα που χρησιμοποιήθηκε σαν εργαλείο για όσα χρόνια χρειαζόταν. Μετά την αχρησία του, παρά τις «φιλότιμες» προσπάθειες, δεν έγινε κατορθωτό να θαφτεί, μαζί με τις ενοχές που εμπεριείχε. Φιλοδοξία αυτής της προσπάθειας είναι να φέρει, πιο κοντά στον αναγνώστη, τα μέχρι τώρα λίγα φώτα που έριξαν οι ιστορικοί σ’ αυτό το σκοτεινό θέμα. Να φέρει λίγο πιο κοντά στον πολυάσχολο άνθρωπο την άποψη, ότι η ιστορία δε δαγκώνει και ότι η μονομέρεια της γραφής της δε θα μπορούσε να έχει μεγάλη διάρκεια ζωής. Και ακόμα να αναδείξει, ότι η αντικειμενικότητα της ιστορίας είναι έννοια σχετική.
Αφορμή της έναρξης ενασχόλησής μου στάθηκε η ενθάρρυνση του μπάρμπα Θόδωρου Κουλίτσου, για να δικαιώσει τις απωθητικές διαθέσεις του για την εποχή αυτή. Ήθελε, όπως έλεγε, η μνήμη του να σταματάει στο φθινόπωρο του 1944, με την απελευθέρωση της χώρας μάς και ακολούθως, να υπερπηδάει την περίοδο μέχρι το 1950, συνεχίζοντας το ταξίδι της, πράγμα που δεν πιστεύω να κατάφερνε και καλά.

Παληοτάκης
Για το blog των Λαμπράκηδων
www.lamprakides.gr/blog

ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ – ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΛΙΝΟΥ ΚΑΡΖΗ

Ιούλιος 27th, 2018

Κλείνουμε τη δημοσίευση του έργου του Μίκη Θεοδωράκη, “ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ”. Σήμερα δημοσιεύουμε το σημείωμα του Λίνου Καρζή, από την εφημερίδα Ελευθερία, του 1962.

Η ομάδα του blog των Λαμπράκηδων Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ – ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΚΑΙ ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Ιούλιος 15th, 2018

Το κείμενο που ακολουθεί προέρχεται κι αυτό από την έκδοση του θεατρικού έργου του “ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ“. Ο Μίκης το ονομάζει “ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ“. Και αποδεικνύεται – μέσα από τα γραφόμενα – πως πρόκειται για τον ίδιο Μίκη που τόσα χρόνια ξέραμε. Εμείς τον γνωρίσαμε σε αρκετά ώριμη πια ηλικία. Αλλά και τότε – το 1962, σε ηλικία έντονης δράσης, σε χρόνια νεανικά – αναδεικνύεται η ίδια αγωνία, η ίδια ώριμη σκέψη, που παλεύει για την Ενότητα και τη Συμφιλίωση του Λαού και των πολιτικών δυνάμεων που τον εκπροσωπούν. Βλέπει τα άλλα κράτη να μπαίνουν σε πορεία αναγέννησης κι εμείς να κινδυνεύουμε να μείνουμε ουραγοί.
Και, δυστυχώς, επιβεβαιώθηκε, όπως και η Κασσάνδρα!
Αυτή την ανοικτή επιστολή αφιερώνουμε και σήμερα στους νέους – αλλά και στους λιγότερο νέους – της πατρίδας μας. Γιατί, ίσως, οι λιγότερο νέοι είναι αυτοί που νοιώθουν ακόμη τις πληγές να πυορροούν. Και, το χειρότερο, μεταφέρουν αυτήν την αντιπαλότητα στις νέες γενιές, που ευτυχώς δεν είχαν τις ίδιες οδυνηρές εμπειρίες. Το αποτέλεσμα: το κλίμα διχασμού αναβιώνει χωρίς ρίζες πια, με συνθήματα, με λάσπη, με κατατρομοκράτηση, με διαστρέβλωση των ιδεών, με κούφιο μίσος χωρίς επιχειρήματα!

Η ομάδα του blog των Λαμπράκηδων Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ – ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Ιούλιος 9th, 2018

Οι σκέψεις που ακολουθούν αποτελούν το σημείωμα του σκηνοθέτη της παράστασης “ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ”. Ο σκηνοθέτης τότε ήταν ο Πέλος Κατσέλης. Επιχειρεί μια αποτίμηση του εγχειρήματος του Μίκη Θεοδωράκη να ασχοληθεί με αυτό το είδος του θεάτρου. Η ανάλυσή του δικαιώνει τον Μίκη θεωρώντας ότι το έργο αποτελεί ορόσημο για το περιεχόμενο και τη δομή του. Μπορείτε να διαβάσετε τα λόγια του. Η επόμενη ανάρτηση θα αφορά στα λόγια του ίδιου του Μίκη, όπου εξηγεί το στόχο που είχε γράφοντας αυτό το θεατρικό έργο.

Η ομάδα του blog των Λαμπράκηδων Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ, ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ, ΠΡΑΞΗ 2η

Ιούνιος 27th, 2018

Ήρθε η στιγμή να δημοσιεύσουμε τη Δεύτερη Πράξη από το έργο του Μίκη Θεοδωράκη, “Το Τραγούδι του Νεκρού Αδελφού“.
Ίσως είναι και το δραματικότερο μέρος, όταν η μάνα αποχωρίζεται το γιο, όταν η προδοσία πονάει, όπως το μαχαίρι που βυθίζεται στο σώμα. Η αγαπημένη που στέκεται ανάμεσα σ’ αυτόν που αγαπά και στον αδελφό της, στον πατέρα και στη μάνα. Ο τυφλός που “βλέπει” τον πόνο γύρω του, αλλά δεν έχει καταλάβει τη συμφορά που έχει ζώσει τη δική του ζωή.
Μια Ελλάδα που βγαίνει από έναν τρομακτικό πόλεμο, μια Ελλάδα που μετρά τους νεκρούς της και τους ήρωές της, μια Ελλάδα που προσπαθεί να μαζέψει τις πληγές και τα κουρέλια της, και να μετατρέψει την οδύνη σε τραγούδι.
Κι όμως, αυτή η χώρα ξαναβυθίζεται στο βάραθρο του μίσους, όπου τον πρώτο λόγο τον έχουν τα όπλα, όπου ο αδελφός καταδίδει τον αδελφό. Και μιλάμε για τον Εμφύλιο. Αργά, πολύ αργά, θα καταλάβουν ότι τα απόνερα της προδοσίας και του μίσους θα απλωθούν σαν το δηλητήριο της οχιάς στο κορμί του Έθνους όλου. Θα ποτίσουν τις ψυχές και θα χαράξουν μαύρες σελίδες στην Ιστορία μας. Και είναι σελίδες, που δύσκολα θα μπορούμε να ερμηνεύσουμε στις επόμενες γενιές.
Ίσως, η Τέχνη, το Τραγούδι, η Ζωγραφική, η Ποίηση, η Λογοτεχνία θα μπορέσουν να αγγίξουν τα κατάβαθα της ψυχής μας βοηθώντας μας να κατανοήσουμε τα αδιανόητα, στα οποία προχωράει το ανθρώπινο μυαλό, η ανθρώπινη ματαιοδοξία.
Γνωστά τα τραγούδια και σ’ αυτή τη δεύτερη πράξη. Αν είχαμε τη δυνατότητα του ήχου, θα τα τραγουδούσαμε μαζί με τους φίλους μας και ένα δάκρυ θα κυλούσε από τα μάτια μας.

Η ομάδα του blog των Λαμπράκηδων Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ, ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ

Ιούνιος 16th, 2018

Με πολύ μεγάλη καθυστέρηση – ενός μήνα και βάλε – προχωράμε στο πρώτο μέρος της ανάρτησης που ο Παληοτάκης είχε επιλέξει και περίμενε όσο τίποτα άλλο.
Πρόκειται για το θεατρικό έργο “ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ”, το οποίο είχε γράψει ο Μίκης Θεοδωράκης.
Βλέπετε, ήδη δυσκολευόμαστε να πούμε σκέτο “Μίκης”. Αυτός που κρατούσε γερό το νήμα της οικειότητας που μας συνέδεε με τον μεγάλο Έλληνα δεν είναι πια μαζί μας. Αλλά, προσπερνάμε τον πόνο… Γιατί, διαφορετικά, δεν θα μπορέσουμε να ολοκληρώσουμε το έργο που αναλάβαμε να συνεχίσουμε.
Την έκδοση αυτή την είχε βρει πρόσφατα ο Παληοτάκης στο αρχείο του. Είναι του 1962. Αν θυμόμαστε καλά, ο Παληοτάκης είχε πει πως λίγοι και καλοί σύντροφοι είχαν αναλάβει τη διακίνηση του βιβλίου στα δύσκολα αλλά δυναμικά εκείνα χρόνια. Έτσι, του έμεινε ένα αντίτυπο. Πιθανόν και κάποιοι άλλοι να κατάφεραν να διατηρήσουν στη βιβλιοθήκη τους το μικρό αυτό βιβλιαράκι.
Από όσο μπορούμε να πούμε πως ξέραμε τον Παληοτάκη, επιθυμούσε τη δημοσίευση αυτού του έργου όχι μόνο για την ιστορική αξία της έκδοσης αλλά, κυρίως, για την επικαιρότητα του μηνύματος.
Ένα έργο για τη ματαιότητα, τη σκληρότητα, την καταστροφή, τον κίνδυνο που σπέρνει ο εμφύλιος σπαραγμός.
Οι μεγαλύτεροι στην ηλικία – όσοι επιβιώνουν ακόμα – τα έζησαν στο πετσί τους. Οι κάπως νεότεροι ζήσαμε τα απόνερα του μίσους και του διχασμού. Οι νέοι τα έχουν διαβάσει, όσοι το έχουν κάνει. Σίγουρα, όμως, η Ελλάδα πληρώνει ακόμα τις πληγές αυτού του διχασμού.
Ο Παληοτάκης δεν έπαυε να μας λέει πως οι μέρες που ζούμε είναι επικίνδυνες και πονηρές. Συχνά τον ακούγαμε με ελαφρό μειδίαμα πιστεύοντας πως κάποιες πολιτικές φιγούρες είναι απλώς καρικατούρες και μάλιστα θλιβερές και γελοίες. Φοβόμαστε, όμως, ότι αυτά που ακούγαμε από το στόμα του Παληοτάκη, οι σκέψεις και οι αγωνίες που τον βασάνιζαν δεν θα αποδειχθούν τόσο ανεδαφικές. Αρχίζουν να μας προβληματίζουν – ίσως και να μας τρομάζουν – κάποιες πολιτικές συμπεριφορές που βλέπουμε να ξεδιπλώνονται αυτές τις μέρες. Έτσι, παρά τη δυσκολία μας λόγω του χαμού του φίλου και συντρόφου, του Παληοτάκη, επιταχύναμε και “βιάσαμε” τα συναισθήματά μας, προκειμένου να δημοσιεύσουμε αυτή την ανάρτηση.
Καλούμε τους φίλους να διαβάσουν το έργο αυτό με τα αδέλφια που αλληλοσφάζονται. Το έργο, για την εποχή, δεν ήταν μόνο συμβολικό. Για πολλές οικογένειες υπήρξε ζοφερή πραγματικότητα.
Το δεύτερο μέρος, ελπίζουμε, θα ακολουθήσει σύντομα.
Δεν συνεχίζουμε με τα εισαγωγικά σχόλια, γιατί νιώθουμε πόσο μας λείπει ο εμπνευστής αυτής της προσπάθειας και πόσο στερεύουμε από λόγια, όταν δεν αντλούμε από την πηγή της εμπειρίας και της ανάλυσης του Παληοτάκη.
Σου το αφιερώνουμε, Παληοτάκη, για όσα πάλεψες, γι’ αυτά που πίστεψες, για όσα ήθελες και δεν τα έφτασες… Όσο περνάει από το χέρι μας, θα ικανοποιήσουμε αυτό που μας ζήτησες… κάποτε που κανείς δεν πίστευε πως το τέλος ήταν τόσο κοντά και τόσο αιφνίδιο…

Η ομάδα του blog των Λαμπράκηδων Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Αντίο Σύντροφε Παληοτάκη…

Μάιος 15th, 2018

Η ομάδα του blog των Λαμπράκηδων αναλαμβάνει το οδυνηρό και πικρό έργο να ενημερώσει τους φίλους και συνεργάτες, αλλά και τους συντρόφους του από τα παλιά, πως ο Παληοτάκης εγκατέλειψε αδόκητα τον κόσμο των ζωντανών.

Ξεκίνησε ταξίδι χωρίς επιστροφή. Για πού… εκείνος θα μάθει… εκεί που θα πάει…

Ο πόνος μεγάλος, η απώλεια ανομολόγητη.

Δυσκολευόμαστε να βρούμε λόγια που θα εξέφραζαν το μεγαλείο της ψυχής και της προσφοράς του.

Να συλλυπηθούμε μέσα από τα βάθη της καρδιάς μας όσους και όσες τον αγάπησαν και τον πίστεψαν.

Η κόρη του, που τόσο αγαπούσε, θα είναι εδώ με την οικογένειά της, για να αποχαιρετήσει τον αγαπημένο της, όπως ακούσαμε να τον αποκαλεί στον πόνο και στο κλάμα της. Δεν μπορούμε παρά να έχουμε μια ανοιχτή αγκαλιά γι’ αυτό το πρόσωπο στο οποίο αφιέρωσε όλη την απολογία της ζωής του, με όλα τα λάθη αυτής της πολυτάραχης και γεμάτης προσφορά ζωής.

Η νεκρώσιμη ακολουθία θα τελεστεί αύριο, Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018, στις 11.00 π.μ. από τον Ιερό Ναό Ιωάννου του Προδρόμου, στη Σκάρφεια Λοκρίδος.

Καλό ταξίδι αγαπημένε μας φίλε και σύντροφε.

Η ομάδα του blog των Λαμπράκηδων

ΓΙΑ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ

Μάιος 10th, 2018

Κάποιες σημειώσεις, και πάλι, από αυτές που κρατούσα στον καιρό της ενεργού δράσης μου.

Μου είχαν προκαλέσει ενδιαφέρον, κάποτε, τα λόγια κάποιου μεγάλου, δεν ξέρω ποιου, για ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ στη ζωή των ανθρώπων.
Τα λόγια αυτά είναι γραμμένα χρόνια πριν, αλλά τα επαναφέρω, γιατί θεωρώ ότι είναι τραγικά επίκαιρα και εντυπωσιακά διαχρονικά. Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »

Καλό ταξίδι, καλέ μου φίλε, Κώστα Λιάσκα

Μάιος 8th, 2018

Δεν το περίμενα ότι θα διαβάσω μια τέτοια είδηση. Ποτέ. Όσο κι αν ακούγεται ανεδαφικό.
Έφυγε ο φίλος, αυτός που για χρόνια τον ένιωθα δίπλα μου, ο Κώστας Λιάσκας.
Αυτός που, όταν μάχιμοι σύντροφοι κρύβονταν, τις πρώτες μέρες και ώρες της δικτατορίας, δεν δίστασε στιγμή να μου δώσει τα κλειδιά του γραφείου του, προκειμένου να βρω καταφύγιο τις πρώτες ώρες της παρανομίας. Και αυτή η προσφορά του ήταν σωτήρια για μένα και άλλους. Συναντηθήκαμε, τυχαίως, την πρώτη μέρα της δικτατορίας, στην οδό Σκουφά. Εκείνος ήταν μαζί με τον Γιάννη Σουλαδάκη και εγώ έψαχνα απεγνωσμένα χώρο να κρυφτώ και να αναδιοργανωθώ. Αμέσως, χωρίς δεύτερη σκέψη, έβγαλε τα κλειδιά από την τσέπη του και μου είπε πως μπορώ να παραμείνω για ένα μήνα στο γραφείο του. Εκείνος θα έλειπε γι’ αυτό το διάστημα στην Κρήτη. Οι πρώτες του κουβέντες ήταν η έγνοια του για το πώς έχω διαφύγει τη σύλληψη και αν έχουν συλλάβει τον Μίκη.
Έντιμος και πάντα παρών στις διεκδικήσεις των μηχανικών.
Φίλος για μένα πολύ αγαπητός. Από αυτούς που ποτέ δεν θα ξεχάσω όσο ακόμα ζω και θυμάμαι.
Με πόνεσε πολύ η είδηση του χαμού σου, φίλε Κώστα. Να έχεις καλό ταξίδι. Και να είσαι σίγουρος ότι δεν είμαι ο μόνος που σε θυμάμαι με εκτίμηση και αγάπη.
Ο φίλος σου. Τα θερμά μου συλλυπητήρια σε όσους σε αγαπούν. Διαβάστε την υπόλοιπη καταχώριση »